do tych 25+ narzekajacych na matke

[polgebek]

Wiecie jestem w szoku. Jedna z tamtego watku napisala ze ma 25 lat(AZ!) i
nadal mieszka z matka ktora ja podobno strasznie traktuje.

Jezeli jej tak zle to po cholere z nia mieszka??? Niech idzie zarobic, nawet
do jakiejs maloplatnej pracy. CZyz to nie jest lepsze od piekla z matka??
Poza tym teraz jest tyle okazji zarobic zagranica! Nie zyjemy w muzulmanskim
kraju. Zamiast stekac, kwekac i strzepic jezor, podnies du

[alfika]

czym cię wkurza?
tym, że uzależniła się od matki, jak wiele osób zresztą?
spokojnie, matki czasem są takie, że uzależniają dzieci od siebie, manipulują
poczuciem winy, a że to właśnie one dyktują warunki przez przynajmniej kilka
lat, to osiągają swoje chore cele
trzeba tylko potem wziąć się za siebie i przerobić układy - to nie zawsze jest
proste i nie zawsze wiadomo, od czego zacząć - a rozwiązania wydają się
niemożliwe do zrealizowania

a i tak czasem chore układy trawają przez całe życie
jeśli człowiek ma się za słabego - a tu często tak bywa -
trudno zrealizować to, co już się wie - albo przynajmniej przeczuwa
trudno to robić krok po kroku i konsekwentnie

to jak z alkoholizmem, związkiem, który niszczy - itd
ci, którzy w tym tkwią, naprawdę uważają się za bezsilnych

[polgebek]

alfiko, ale w ten sposob mozna za wszystko winic rodzicow, swiat i w tym trwac.
Usprawiedliwia sie za wszystko.Przeciez mamy wolna wole.

[alfika]

w tym sęk, ze nie chodzi o szukanie winy - albo rodzice, albo "dzieci"

chodzi o to, że te "dzieci" albo nie widzą rozwiązania, albo nie mogą go
przyjąć, bo REALNIE się boją, że mamusia się od nich odwróci i zostaną ZUPEŁNIE
same na świecie

tu idzie o to, by znaleźć rozwiązanie, by z siebie wykrzesać siłę, zdecydowanie
i konsekwencję -
ale te "dzieci" mają to przede wszystkim tłumione tak bardzo, że za cholerę nie
mogą uwierzyć, że dadzą spokojnie radę powiedzieć, co myślą, czego chcą,
podyktować swoje warunki z pełną świadomością, że mamusia ma prawo postraszyć
654-ym atakiem serca czy zerwaniem kontaktów - i mimo to DADZĄ sobie radę

jak nie wierzysz, że możesz - to nie możesz
są tacy, którzy usiłują znaleźć rozwiązanie - i dają radę mamę odciąć -
ale są i tacy, których mamusia wyklina w imię Boga do siódmego pokolenia, bije,
wyzywa - a oni czują się jak śmieci, gdy tylko spróbują się sprzeciwić - cała
wartość tych ludzi naprawdę kończy się na zdaniu o nich ich mam - i kropka

jak ona odrzuci, to oni przestają istnieć
to naprawdę jest piekło
i nie dziwię się, ze latami lamentują, bo nei potrafią nic zdziałać - bo nie
wierzą niczemu poza utartymi szlaczkami

- ale masz całkowitą rację, że mają wybór: albo w tym trwać, albo zakasać
rękawy i zaciąć się w dorastaniu

[Gość: GoŚĆ]

Powiedzcie co robić, jak są ludzie którzy po takim doświadczeniu boją się
każdego kolejnego odrzucenia...odrzucenie kojaży się zawsze z winą i
potępieniem, bo to zostało zakodowane w dzieciństwie, co robić???
Odrzucenie to potępienie !!!!!!!!!

[Gość: Gość]

Mam 25+ ale matka rządała wdzięczności za wszystko co w życiu dla mnie zrobiła,
weszłyśmy więc w układ - ja będe się wnukiem opiekować, ona potem pomoże mi z
pracą...ona pozałatwiała swoje sprawy,
a z pracą którą miała mi pomóc załatwić - powiedziała że żartowała
...potem było jeszcze lepiej bo oskarżenia poco za takie grosze chce pracować,
poza tym rzeczywiście strach jakoś zacząć życie nanowo, chociaż się próbowało
...w moim przypadku to tylko zniszczenia i zgliszcza - kłótnia z bliską
koleżanką, do której to postanowiłam się właśnie wyprowadzić, potem ogromne
nerwy czy z pracy mnie nie wyrzucą...bo widać że jakaś taka sierotka bez matki,
chodż na głowie staje to sama ze wszystkim się gubi,
spróbowałam wszystkiego, żeby się uniezależnić i teraz wiem że nie chodzi tylko
ona samodzielne życie pod względem materialnym, to chodzi oto żeby wogóle
nauczyć się mocniej stąpać pod ziemi, żeby nauczyć się na nowo mieć to poczucie
wartości - które zostało odebrane, ja np. wciąż się porównuje z moją matką
i przy tym porównaniu wciąż czuje się nikim, nic nie wartą osobą...

poza tym spróbowałam już wszystkiego żeby się wyzwolić, i nie daje rade - całą
rodzine mam przeciwko sobie ...siostre, ciotki, wójków

[Gość: mahoney]

polgebek masz racje , 20 paro latkowie ktorzy narzekaja na rodzicow dpobrze by
bylo gdyby sie wyneisli ale powiec mi jakie sa dzis szanse zarobkowe , powwiec
co zrobic jak nie mozna sie wyniesc po prostu , wg ciebie to takie latwe , a
gdzie ty zyjesz w polsce moze i nie gadaj takich glupot bo wk...asz , zastanow
sie czasem jak cos napiszesz , nie zawsze jest mozliwosc wyniesienia sie z
domu , czlowiek jest czasem przywiazany , szczegolnie ajk jest byl cale zycie
tlamszony przez rodzicow ktozry mu wpychali do glowy ze jest gowno warty to
myslisz ze teraz latwo sie wyniesc , i wogole jest to mozliwe a te oczy matki
gdy sie wychodzi nawet na wieczor na piwo ktore widac ze tak cieropia jak sie
nie ejst w domu , pomyslales jak to tych 20 parolatkow boli , i ze to chamstwo
co te matki stosuja za sposoby zeby synow w domu utzrymac no i jak w z zwiazku
z tym sie wyniesc kiedy to bylby taki bol dla matki ? pzdro

[Gość: MWR]

Myślę, że jesteś niepoprawnym optymistą, sądząc, że matka cierpi, kiedy syn
wyniesie się z domu.

[Gość: Gala]

Ja mam 24 lata, też narzekam na rodzicow, bo sa upierdliwi i kompletnie się ze
mną nie liczą! Tłamszą mnie, obrabiają na swoją modłę, jestem krytykowana
zawsze wtedy gdy tylko spróbuję żyć po swojemu... i marzę o tym żeby się
wyprowadzić!! Ale niestety - mimo ze pracuję nie stać mnie na to!! Wyprowadzić
się "dla zasady" i wegetować nie mam zamiaru, to bez sensu, też chcę trochę
pożyć, dlatego póki co staram sie być rzadko w domu, robić swoje i ignorować
hasła w stylu: "bo traktujesz dom jak hotel...". Jaki to dom?? W domu jest
miłość i fajna atmosfera, u mnie to jest hotel i to najgorszej klasy, z
awanturami w stylu: "bo zupa była za słona..." Łatwo się gada: wyprowadź się!!
W praktyce wcale to nie jest takie proste i to nie dlatego, ze jestem
uzależniona od matki ( nie jestem, walczyłam o to od 15. roku życia!), ale z
powodów czysto finansowych!! Popatrzcie najpierw na ceny wynajmu mieszkań (o
kupnie nie wspomnę!), ceny utrzymania, opłąt, jedzenia... ubrac się też byłoby
fajnie... i dokształcać, prawda?? Niestety - nie mam bogatego chłopa, do
którego mogę się wprowadzić... Poza tym uważam, ze jak już się wyprowadzać to
na dobre, usamodzielnić się w każdej dziedzinie, a nie wyprowadzić się i cały
czas ciągnąć kasę od rodziców! Także głupio nie gadajcie, bo to wcale nie jest
takie proste...

[Gość: MWR]

Dwie godziny temu też powiedziałam mojemu synowi (22 lata) że traktuje dom jak
hotel. Może jest to dla Was młodych niezrozumiałe, że ukochani rodzice mogą tak
powiedzieć. Przede wszystkim postarajcie się wszyscy postawić w roli rodziców i
przeanalizujcie swoje zachowania. U mnie jest tak: dosyć póżno wracam z pracy,
syn studiuje, ilość zajęć ma umiarkowaną. Dzisiaj np. wraciłam do domu ok. 17.
Z siatami w ręce szamoczę się w przedpokoju. Syn nawet nie zauważa, że weszłam
do domu. W zlewie brudne naczynia, które "dziecko" zdążyło ubrudzić. Szykuję
obiad - syn wyłania się z pokoju i dostrzega mnie. Obiad też. I w tym momencie
pada z moich ust "traktujesz dom jak hotel". Nie chcę gotować, prać, prasować,
robić zakupów i sprzątać dorosłemu, silnemu, zdrowemu mężczyźnie i jeszcze
udawać, że jest wszystko OK. Chciałabym, że kiedy wcześniej wróci do domu
zainteresował się czy jest pieczywo, wyszedł z psem, wstawił naczynia do
zmywarki. I jeszcze żeby mnie dostrzegał. Tylko nie myśl, że mój syn jest
gburem. Jest bardzo lubianym, towarzyskim, inteligentnym człowiekiem. Myślę, że
mieści się w Waszym standarcie.
Piszesz, że "jak wyprowadzić się to na dobre i usamodzielnić w każdej
dziedzinie". Usamodzielnić się można w każdej dziedzinie, tylko trzeba tego
chcieć i zależy, czego oczekujesz od życia. Jeżeli na samym starcie
potrzebujesz mieszkania 2-3 pokojowego całkowicie urządzonego, samochodu i paru
innych rzeczy to trzeba ciągnąć kasę od Rodziców. A jak mieszkasz z Nimi to nie
ciągniesz.....? Ubrania, jedzenie spadają z nieba?. Sprzątanie, pranie,
wszelkie zakupy bezpłatne? Wiadomo, w Waszym przekonaniu Rodzicom sprawia
frajdę kręcenie się przy garach, pralce i odkurzaczu i z zakupami. A jak nie
sprawia przyjemności, to jest ich obowiązkiem, dali początek Waszemu życiu.
Czyż nie taki jest typowy tok myślenia "dzieci"?. I nie dobierajcie ideologii,
że szczególnie matki robią się zazdrosne, nie mają innych zajęć, starzeją się i
dlatego są takie "upierdliwe". Matki i ojcowie też są Wami zmęczeni. Moi
Rodzice, kiedy byli w moim wieku mogli nareszcie zająć sie sobą, swoją
miłością, mogli odpocząć po trudach wychowania dzieci, ponieważ mój brat i ja
zdecydowaliśmy się na samodzielne, chociaż bardzo skromne życie..

[qrnik]

Gość portalu: MWR napisał(a):

> Dwie godziny temu też powiedziałam mojemu synowi (22 lata) że traktuje dom
jak
> hotel. Może jest to dla Was młodych niezrozumiałe, że ukochani rodzice mogą
tak
>
> powiedzieć. Przede wszystkim postarajcie się wszyscy postawić w roli rodziców
i
>
> przeanalizujcie swoje zachowania. U mnie jest tak: dosyć póżno wracam z
pracy,
> syn studiuje, ilość zajęć ma umiarkowaną. Dzisiaj np. wraciłam do domu ok.
17.
> Z siatami w ręce szamoczę się w przedpokoju. Syn nawet nie zauważa, że
weszłam
> do domu. W zlewie brudne naczynia, które "dziecko" zdążyło ubrudzić. Szykuję
> obiad - syn wyłania się z pokoju i dostrzega mnie. Obiad też. I w tym
momencie
> pada z moich ust "traktujesz dom jak hotel". Nie chcę gotować, prać,
prasować,
> robić zakupów i sprzątać dorosłemu, silnemu, zdrowemu mężczyźnie i jeszcze
> udawać, że jest wszystko OK. Chciałabym, że kiedy wcześniej wróci do domu
> zainteresował się czy jest pieczywo, wyszedł z psem, wstawił naczynia do
> zmywarki. I jeszcze żeby mnie dostrzegał. Tylko nie myśl, że mój syn jest
> gburem. Jest bardzo lubianym, towarzyskim, inteligentnym człowiekiem. Myślę,
że
>
> mieści się w Waszym standarcie.
> Piszesz, że "jak wyprowadzić się to na dobre i usamodzielnić w każdej
> dziedzinie". Usamodzielnić się można w każdej dziedzinie, tylko trzeba tego
> chcieć i zależy, czego oczekujesz od życia. Jeżeli na samym starcie
> potrzebujesz mieszkania 2-3 pokojowego całkowicie urządzonego, samochodu i
paru
>
> innych rzeczy to trzeba ciągnąć kasę od Rodziców. A jak mieszkasz z Nimi to
nie
>
> ciągniesz.....? Ubrania, jedzenie spadają z nieba?. Sprzątanie, pranie,
> wszelkie zakupy bezpłatne? Wiadomo, w Waszym przekonaniu Rodzicom sprawia
> frajdę kręcenie się przy garach, pralce i odkurzaczu i z zakupami. A jak nie
> sprawia przyjemności, to jest ich obowiązkiem, dali początek Waszemu życiu.
> Czyż nie taki jest typowy tok myślenia "dzieci"?. I nie dobierajcie
ideologii,
> że szczególnie matki robią się zazdrosne, nie mają innych zajęć, starzeją się
i
>
> dlatego są takie "upierdliwe". Matki i ojcowie też są Wami zmęczeni. Moi
> Rodzice, kiedy byli w moim wieku mogli nareszcie zająć sie sobą, swoją
> miłością, mogli odpocząć po trudach wychowania dzieci, ponieważ mój brat i ja
> zdecydowaliśmy się na samodzielne, chociaż bardzo skromne życie..

Co zrobiłaś żeby Twój syn pomagał Ci i traktował z należnym szacunkiem?
Czy nauczyłaś go, że po jedzeniu należy umyć swój talerz? Albo że dom sprzątają
także dzieci? Albo, że wypada pomóc starszej osobie? Nie mówiąc już o
okazywaniu szacunku?

[malvvina]

masz racje. Nic i nikt cie nie zmusza. Nie rob.


Nie chcę gotować, prać, prasować,
> robić zakupów i sprzątać dorosłemu, silnemu, zdrowemu mężczyźnie i jeszcze
> udawać, że jest wszystko OK

[pollka]

ja majac 16 lat wynioslam sie. Wyjechalam zagranice i harowalam, ale bylam na
swoim. Swoj kat mialam biedny, ciasny w biednej dzielnicy ale nikt mi nie
niszczyl duszy. Co innego jak bym byla w wozku inwalidzkim - to sie dopiero
nazywa uzaleznienie.Wszystko jest lepsze niz cierpienie z rodzicami z ktorymi
nam niedobrze.

[arrroma]

ja w wieku 25 lat mialam 6letnie dziecko i dwoje mlodszych
to jest jakies zwyrodnienie natury zeby baba 25letnia siedziala matce na glowie.

[arrroma]

harowalam, wiazalam z trudem koniec z koncem
i do tego bylam sama bo maz zostawil mnie.

[alfika]

nie mierz wszystkich swoją miarką

[Gość: she]

Ofiara sie zawsze dobierze do pary z katem. Wiele osob juz tak ma, sa po prostu
strasznie podatne na wplyw rodzicow, autorytetow itd. i nie umieja zyc
samodzielnie. Tacy ludzie nigdy sie nie wyprowadza, beda wegetowac przy
rodzicach cale zycie, a jesli nawet odejda, to do partnera ktory je bedzie w
podobny sposob szmacil. Znam taki przypadek z autopsji.
Wypadaloby obalic mit "czczenia ojca i matki swojej". Zyjemy w czasach w
ktorych naklada sie nauczycielom kosz na glowe; moze wartaloby raz albo drugi
potraktowac mamusie takim koszem ?

[procesor]

Gość portalu: she napisał(a):
> moze wartaloby raz albo drugi
> potraktowac mamusie takim koszem ?

Nie.
Bo nie w ten sposób sie z tego trzeba wydostać.
Asertywność to nie agresja.. "spokojnie, stanowczo".
Tego potrzeba tym "zastraszonym".

Czemu nie wynająć wspólnie mieszkania z innymi takimi co to pracują a nie dadzą
rady finansowo samodzielnie? Ilez osób jeszcze na studiach tak robi??
Myślę że to tkwi gdzies w społecznej świadomości "co się będę szarpać i tak to
nic nie da". Rodzice dzieciom tak jak im ich rodzice wpajali. Inne tradycje w
innych krajach - Stany - gdzie by tam na głowie siedzieć rodzicom? No ale
Włochy? - mamma synusia nie puści.. a synuś sie nei kwapi.. :)

Wymagania.. Jak sie wyprowadzic to od razu do mieszkania, swojego.. A może
pokój? A może na spółke - przeciez takich dorosłych-niebogatych sporo? A może
pod maistem - bo taniej, a transport jakiś w miarę się znajdzie?

No ale.. a jak sie nieeee uuuuuudaaaaaaaaa?
:)
Suchy chlebek ale na własnym czy obiadek u mamusi? U mamusi.. zawsze można
pomarudzic..

PS Ja tez byłam b. długo u mamusi. Ale to było uzgodnione. Dzięki temu dziś juz
nie jestem u mamusi. I jestem jej wdzięczna za pomoc. A mogłam marudzić że zupa
nie taka jak lubię i że sie_interesuje_gdzie_ide.. :P

[Gość: GOŚĆ]

znam osobe która wyprowadziła się i zamieszkała z drugą osobą która
potrzebowała pieniędzy, niestety jej skrzywienie emocjonalne - nie pozwoliło
jej już nawet na dzielenie przez dłuższy czas mieszkania z koleżnaką, ponieważ
sądziła że skoro rodzona matka mogła manipulować, to co można powiedzieć o
koleżance- przecież znowu jest zależność materialna...koleżanka zechce to
zaczenie tak jak matka , szantażować mieszkaniem i okaże się że w gruncie
rzeczy tej beznadziejnej sytuacji nigdy nie da się przełamać - pójdzie do
pracy, ale w końcu będzie musiała z dnia na dzień iść pod most czy naulice,
wiem co mówie bo też zdażyło się w czasie studiów nocować na dworcu
kolejowym...gdy zaciężko było wysłuchiwać ciągłego żalu - czemu się urodziłaś,
czemu jesteś moim dzieckiem itd..
SZANUJE SWOJA MATKE,oczywiście że szanuje i nawet jeśli mówie że odczówam
wielki żal - to chyba nie jest to jednoznaczne ze zmieszaniem drugiej osoby z
błotem.

[Gość: MWR]

Zamiast traktować mamusię koszem lepiej wyprowadzić się od niej.

[Gość: she]

Z tym koszem chodzi o to, ze sa osoby, jak te matki wyrodne, ktore maja
autodestrukcyjne cechy osobowosci. Szukaja kogos na kim beda sie wyzywac tak
dlugo, az ten czlowiek nie wytrzyma i odda...albo wyzwyskami, albo wrecz uderzy
czy pobije. One tylko na to czekaja. Taki sadomasochizm. Ich spolegliwe,
spragnione milosci i akceptacji dzieci oczywiscie nigdy na rodzicielke reki nie
podniosa. I tak sie to kreci: mamusia wylazi ze skory zeby sprowokowac, a
dziecko ucieka w kat albo przed kompa i zali sie na forum, co ono winne ze
Mamma sie miota i wyzywa. Ano nic nie winne. Jej po prostu trzeba kogos z
koszem.
Wyprowadzic sie, zerwac kontakty - najlepsze rozwiazanie. Ale kogo w tym
poronionym kraju na to stac? Natomiast za dobry pomysl uwazam wyjazd za
granice. Tam sie jednak mozna utrzymac o wlasnych silach nawet zmywajac gary.

[andreyka]

Gość portalu: she napisał(a):

>
> granice. Tam sie jednak mozna utrzymac o wlasnych silach nawet zmywajac gary.

dokladnie tak! przeciez jezeli taka matka niszczy WAm dusze, to lepiej zwiewac -
przeciez niz gorszego od tego traktowania Was nie spotka.

[Gość: Zawiła]

A jeżeli spotka was za tą granicą coś gorszego od upiardliwej matki to wreszcie wybaczycie jej tę upiardliwość i może z czasem inaczej ją nazwiecie np:troskliwość i wreszcie przyjmiecie ją za dobrą monetę choćby była destrukcyjna.A jeżeli się tak nie uda to przynajmniej obejdzie sie bez tego kubła na łbie mamusi... może.

[Gość: GOŚĆ]

Mam 25+ ale matka rządała wdzięczności za wszystko co w życiu dla mnie zrobiła,
weszłyśmy więc w układ - ja będe się wnukiem opiekować, ona potem pomoże mi z
pracą...ona pozałatwiała swoje sprawy,
a z pracą którą miała mi pomóc załatwić - powiedziała że żartowała
...potem było jeszcze lepiej bo oskarżenia poco za takie grosze chce pracować,
poza tym rzeczywiście strach jakoś zacząć życie nanowo, chociaż się próbowało
...w moim przypadku to tylko zniszczenia i zgliszcza - kłótnia z bliską
koleżanką, do której to postanowiłam się właśnie wyprowadzić, potem ogromne
nerwy czy z pracy mnie nie wyrzucą...bo widać że jakaś taka sierotka bez matki,
chodż na głowie staje to sama ze wszystkim się gubi,
spróbowałam wszystkiego, żeby się uniezależnić i teraz wiem że nie chodzi tylko
ona samodzielne życie pod względem materialnym, to chodzi oto żeby wogóle
nauczyć się mocniej stąpać pod ziemi, żeby nauczyć się na nowo mieć to poczucie
wartości - które zostało odebrane, ja np. wciąż się porównuje z moją matką
i przy tym porównaniu wciąż czuje się nikim, nic nie wartą osobą...

poza tym spróbowałam już wszystkiego żeby się wyzwolić, i nie daje rade - całą
rodzine mam przeciwko sobie ...siostre, ciotki, wójków

[alfika]

wy zróbcie coś dla siebie - i dla waszych mamuś też -
poczytajcie chocby "Toksycznych rodziców" -
i weźcie się za wprowadzanie w życie - przynajmniej nie będziecie myśleć, ze
człowiek bez poparcia mamusi jest gorszy gatunkowo, że rodzinę to trzeba mieć
po swojej stronie, że bez mamusi to nie istniejecie!

A jak rodzina nie będzie po Twojej stronie - to co?
tylko tak konkretnie proszę - to co się stanie?

jak mama się drze, klnie, stosuje agresję taką uprzejmą - co wam się stanie,
jak powiecie najspokojniej, że w tym tonie nie będziecie rozmawiać?
jesteście DOROŚLI
dorosli ludzie wiedzą, czego się spodziewać, opracowują sobie strategie, jak
się w przewidywanych sytuacjach zachować - bez agresji! - i potem stosują to,
co przygotowali

pobeczycie sobie przy lekturze zamiast po zmieszaniu z błotem przez mamę -
i nauczycie się dystansować, jak dorośli

terapia też pomaga
naprawdę warto zmieniać to, co złe

[scylla]

Ty tu ludzi nie podpuszczaj, jak ty sobie wyobrażasz życie bez Mamy,
na kogo by wtedy można było narzekać, na kim wieszac psy, przecież
lepiej drzeć z Nią koty:), bo przeciez Ona mi nie pozwala na nic,
nie pozwala mi być niezależnym.
Ja chcę leżeć, spotykać się z kolegami, a tu jakieś prace domowe,
w czymś pomagać,coś posprzątać_same tragedie.....
A ja jestem dorosły...dorosły...ja jestem dorosły blablablalba.
Prawda jest taka że sami nie zwracamy uwagi na to że najczęściej to naszym
Mamom jest potrzebna pomoc.
Ludzie przyglądnijcie się mamom, jakie One są zabiegane i ile są w stanie
znieść aby Nam pomóc, jak cierpią wraz z nami.
A czy my cierpimy z nimi??????????????
Rozmawiacie z nimi?
Mogą Wam ufać, że będziecie ich filarami, a nie tylko wymagania, masz mi zaufać
bo jestem dorosła, nic Cię to nie powinno obchodzić-bo jestem dorosły,
to moja sprawa_bo jestem dorosły.
Straszne te Mamy nasze, to jakieś "potwory" chyba.
Ludzie gdzie szacunek dla naszych RODZICÓW!!!!!!!!!!!!!!!!!
Pozdrawiam Wszystkie dorosłe dzieci.

[alfika]

Scyllo, akurat ten problem dotyczy mam, które najzwyczajniej w świecie traktują
dorosłe dzieci jak swoją własność, dosłownie zresztą
porozumienie jest mozliwe z pozycji pewności, że tego się chce
a nie z pozycji więźnia humoru mamy

[scylla]

Jeżeli traktują Nas jak swoich więźniów, to najprawdopodobniej sami sobie na to
pozwalamy, ale od tego są rozmowy.
Chcesz być traktowany(a) jak dorosły to się zachowuj jak dorosły, a nie ty mi
tak, to ja Ci pokaże jaki ja jestem dorosły, tylko że zazwyczaj się to kończy
na wyjściu z domu i po paru miesiącach na powrocie.
Łatwiej jest ponarzekać niż się dogadywać.
Chcesz partnerstwa z Mamą, to Ją też traktuj jak partnera.
Ja nie piszę że powinienem być uległy i znosić jej humory, natomiast pisze
że każdy ma prawo do swoich humorów. Nie musisz z nimi walczyć, ale
chcieć je zrozumieć i wytłumaczyć.
Ale to masz zrobić z Mamą a nie narzekać na prawo i lewo.
A swoją drogą ciekawy jestem ile my im zadaliśmy bólu jako dzieci??????????

[alfika]

tutaj masz - wg mnie - całkowitą rację
tyle że ten etap porozumienia jest możliwy wtedy, kiedy człowiek dorośnie
czyli potrafi rozmawiać i czuć się partnerem
do tego trzeba i przestać od rodziców oczekiwać zmiany ich zachowania, i nie
myśleć w kategoriach dziecka, że rodzic jest idealny i nie ma prawa do błędów,
głupich reakcji i błędnych ocen sytuacji
rodzic jest po prostu jaki jest
a co ja mogę z tym zrobić - to już ode mnie zależy
zerwanie więzi nie jest rozwiązaniem - szukanie swojej autonomii bez palenia
mostów i dzikich awantur zawsze popłaca
życie trwa potem dalej
czasem masę lat - fajnie jest móc czuć się wartościowym człowiekiem, który
umiał - już po dorosłemu - "przemeblować" układy w domu

[scylla]

Własnie tak, my też bądźmy dorośli , a nie jak rozkapryszone dzieci.
Tak jak piszesz, każda decyzja niesie za sobą odpowiedzialność, chcesz palić
mosty to pal, ale to jest Nasz wybór, a nie naszej Mamy i jej za to nie
obciążajmy i potem nie narzekajmy.
Często po latach dopiero zaczynamy je rozumieć, niestety po latach.
Mi się to udało póki jeszcze żyje.
Ja miałem szczęście, a Wy go możecie nie mieć....to naprwdę przykre.
Pozdrawiam Cię serdecznie:)

[Gość: XXXXXXX]

to nie normalne...matka uzależnioną córke traktuje bardziej jak maskotke,
rzeczywiście trzeba postawić na samodzielność,
ale wczówać się w problemy - jak się nawet nie jest równorzędną dla niej osobą,
równożędnym partnerem do rozmowy
- tutaj potrzeba przebudowania całego dotychczasowego życia - to głupio że
wypowiadają się tak krytycznie osoby które nigdy nie były w podobnej sytuacji.

[scylla]

Tak Ci żle w domu?
To przebuduj całe dotychczasowe życie, wyprowadź się z domu i pokarz jaka
to jesteś dorosła.
Albo Zerwij kontakty z Mamą, bo po cholere masz z Nią je utrzymywać, przecież
Ty już jesteś dorosła, dożyłaś swoich lat (ciekawe kto Ci w tym pomógł?), pokaż
jej.
Tylko jak pewnego dnia zdasz sobie sprawę kim tak naprawdę jest dla Ciebie
Mama, to może już być za późno, żeby jej to okazać.

> - to głupio że
> wypowiadają się tak krytycznie osoby które nigdy nie były w podobnej sytuacji

Nie znasz mnie, więc nie chrzań:)

[Gość: GOŚĆ]

jeżeli piszemy tutaj na forum, to po to żeby wiedzieć że niejesteśmy jedynymi
osobami które miały takie doświadczenia, żeby nie czuć się w jakiś sposób
wyobcowanymi w tym społeczeństwie...
ty chyba nie rozumiesz tego, masz męża czy chłopaka - on może z twoją rodziną
utrzymywać kontakty, nie musi się dziwić jeżeli nie chcesz go wprowadzić do
rodziny,
dla mnie byłoby trudno mieć teraz chłopaka i przedstawić go rodzinie,z bardzo
wielu powodów, np. że mój chłopak by zobaczył jak bardzo bliscy mi ludzie
traktują mnie jak powietrze i masz racje dlatego że poczułabym się wtedy kimś
gorszym...
dlatego piesze na forum - chce usłyszeć że nie jestem jedyna, nie jestem
samotna, nie jestem z tym problemem jakaś inna od reszty świata, wyjątkowa.
Nie rozumiem twojej krytyki i nie zgadzam się z nią.

[scylla]

Zamiast szukać pocieszenia na forum i się pocieszać że nie tylko Tobie
tak źle, to weź się za poprawienie stosunków z rodzicami.
A jeżeli się wstydzisz rodziców, to raczej zastanów się nad sobą.
Bo z tego co widzę, lepiej Ci narzekać niż coś z tym zrobić.
To czy się dogadacie nie zależy tylko od Nich, ale też od Ciebie.

[Gość: GOŚĆ]

ja nie wstydze się rodziców, ja wstydze się ich braku akceptacji, krępuje mnie
ta sytuacja...że najbliżsi mi ludzie mnie nie akceptują, czy Ty naprawde tego
nie rozumiesz??????????
ja zerwałam z chłopakiem bo bałam się że on zobaczy jak bliscy ludzie mnie
traktują, to pomyśli że popełniłam jakąś wielką zbrodnie w życiu,
ale ja jej nie popełniłam , rozumiesz ...nie powiedziałam ani nie zrobiłam im
żadnej krzywdy, swojej matce zawsze okazywałam serce i zrozumienie,
to oni traktują mnie jak jakiegoś zbrodniarza ...a wiesz dlaczego???
dlatego że jestem nieśmiałam, a moja matka niegdy o tym nie marzyła, nie może
tego faktu zaakceptować że Bóg ją pokarał nieśmiałą córką, i jeszcze to że mam
25+ i wciąż nie jestem mężatką
-i co uważasz że mam nadal się starać ich zaspokoić, spełnić ich oczekiwania, a
uważasz że wogóle jest to możliwe??????

[scylla]

Tak rozumiem to, dlatego zmień to, a nie narzekaj.
Bądź sobą, a nie rób coś przeciwko sobie, bo potem sama się obwiniasz.
Ty nie jesteś od spełniania ich oczekiwań i to Ci tłumaczę.
Masz 25 lat i nie jesteś mężatką_ i co z tego, to nie wiek decyduje czy jesteś
mężatką czy nie, to jest Twoja decyzja i jej broń,
a nie dajesz sobie kit wciskać.
Rób to mądrze.
Powodzenia.

[aretha04]

dla Rodziców zawsze będziemy dziećmi, bez względu na to, ile mamy lat,
a co mam Mamie robić awanturę, kiedy mnie pyta czy mam czapkę na głowie lub
ciepłe majty, bo zimno i wiatr??? a ja mam dużo więcej lat niż 25+ :)
a która Matka będzie narzekać na dziecko, chociaż ono jest bandziorem??
a czy Rodzice (może większość) nie mają często racji, że ostrzegają nas przed
pochopnym podejmowaniem ważnych decyzji życiowych bo mają większe doświadczenie?
miałam 35 lat, postawiłam na swoim, z Ojcem długo nie rozmawiałam i co -
niestety mieli rację
popieram Scyllę - SZANUJCIE SWOICH RODZICÓW!
pozdr.
A.

[Gość: GOŚĆ]

SZANOWAĆ TAK, żyć ich życiem a nie swoim własnym NIE

do aretha04

[scylla]

Właśnie o to chodzi:SZANUJCIE SWOICH RODZICÓW!
Mam nadzieję że się dogadałaś z Ojcem.
Pozdrawiam.

[Gość: k]

Czy można szanowac kogokolwiek, kto z premedytacja krzywdzi drugiego człowieka,
bije go, szykanuje, zyczy mu najgorszych rzeczy? Szanowac kata? I jeszce może
kochac? Od takich matek tylko wiac. Jak najszybciej. Przeczytajcie Alice
Miller "Zniewolone dzieciństwo".

[cossa]

bo prawda jest tez taka, ze rodzice wychowywac nas "powinni" tak
bysmy umieli zyc samodzielnie
wielu dojrzalych, swiadomych swojej roli rodzicow
delikatnie popycha ku drzwiom wlasne dzieci

to rodzice powinni nas uczyc tego o czym piszesz
musza nam pozwolic byc doroslymi
nie mozna moim zdaniem jednoznacznie wskazac "winnych"


pozdrawiam
cossa

[procesor]

cossa napisała:
> to rodzice powinni nas uczyc tego o czym piszesz

Tak. Ale ci narzekający powinni mieć świadomość że nawet dzieci "dobrych" (jak
to brzmi??) czasem narzekają na rodzicó, czasem mają dość i czasem sie pokłóca.

I powinni spojrzec na sowich rodziców jak na ....siebie.
Bo takie zachowania to jak choroba dziedziczna.
Ich rodzice tak ich wychowali, na takich ludzi, oni nie umieli sie z tego
wyzwolić - to samo przekazują swoim dzieciom. Nie zwlania ich to z
odpowiedzialności ktoś powie? Nie, nie zwalnia.

Więc i WAS nie zwalnia z obowiązku WYRWANIA sie z tego zaklętego kregu.
Spójrzcie na nich i pomyslcie co sie może z wami stać.
Spójrzcie jak na chorych. Chorych z braku miłości.

[polgebek]

wiecie co???? Spojrzcie na kraje trzeciego swiata. 5letnie dzieci pracuja
ciezko (zamiast sie uczyc) by utrzymac rodzine.

A tutaj - 25 letnie babsko siedzi na matki garnuszku i drze sie ze jest jej
zle! Jezeli jest AZ tak zle ze obszczekuje ja na Forum - niech podniesie tylek
i pokaze ze sama potrafi. A co bedzie jak matki nie stanie??? Zarosnie brudem i
z glodu padnie?

[Gość: GOŚĆ]

obszczekiwać, mścić się, brzydko wyrażać o matce ...to chyba jednak gróba
przesada, to odpowiednie dla zbuntowanych nastolatek, nie dla dorosłych kobiet
...ale przyznasz że mają prawo do uczucia urazy, czy żalu , a jeśli mają taką
potrzebe do podzielenia się z innymi osobami które mają podobne doświadczenia,
swoimi doświadczeniami na forum, co może być w tym złego?

[alfika]

mają prawo
a nade wszystko mają obowiązek - wobec siebie i swojej ewentualnej przyszłej
rodziny - zdystansować się i starać się zmienić istniejący stan rzeczy

nie wolno kończyć na żaleniu się, po prostu

Popieram! ZMIENIC stan rzeczy i wyniesc sie z dom

[andreyka]

a nie zalic sie - nie podoba im sie to po co siedzia z matka-jedza???

[alfika]

nie wystarczy wyprowadzka - można mieszkać razem a sprawy załatwiać mądrze, bo
sama wyprowadzka to tylko ucieczka - problemy zostają dokładnie te same -
to się nosi w sobie, dlatego jedynie sensowne rozwiązanie polega na zmianie
WŁASNEGO podejscia...

Półgębku

[alfika]

ale my nie żyjemy w krajach Trzeciego Świata i mimo wszystko należy brać pod
uwagę realia
a jak byśmy żyli w krajach Trzeciego Świata, to na forum byśmy pisali, że
należy rodziców odciążać własną pracą jako dziecko, zaś inni by się buntowali,
że im akurat przypadła rola młodocianych prostytutek

może na szczęście mamy inne problemy?

i na dodatek dla dzieci krajów Trzeciego Świata jesteśmy idealym przykładem
tego, że bogactwo nie daje szczęscia - tylko mądre, pełne akceptacji podejście
i dość wyttrwałości by rzeczywiscie pracować nad tym, co boli

[scylla]

A kto ich kiedyś tego uczył, kto ich uczył jak nowocześnie wychowywać dzieci?
Kiedy stali po kolejkach za kawałkiem chleba?
Może wtedy gdy brali nadgodziny, abyśmy mieli prezent pod choinkę?
Czy może wtedy gdy zarywali noce żeby Ci ulżyć w bólu?
Czy może wtedy gdy płakali po nocach bo mimo wszystko, mimo ich starań
nie mogli wykarmić swoich pociech?
My najpierw stańmy się dorosłymi, a dopiero potem zapracujmy
na takie raktowanie.
Jeżeli chcemy szukać winnych to najprawdopodobniej się z Nimi nie dogadamy!

[qrnik]

scylla napisał:

> A kto ich kiedyś tego uczył, kto ich uczył jak nowocześnie wychowywać dzieci?
> Kiedy stali po kolejkach za kawałkiem chleba?
> Może wtedy gdy brali nadgodziny, abyśmy mieli prezent pod choinkę?
> Czy może wtedy gdy zarywali noce żeby Ci ulżyć w bólu?
> Czy może wtedy gdy płakali po nocach bo mimo wszystko, mimo ich starań
> nie mogli wykarmić swoich pociech?

I to ma usprawiedliwać rodzica, który wrzeszczy spie..j kretynko! Albo mówi,
że żałuje, że dzieci mu się urodziły?

> My najpierw stańmy się dorosłymi, a dopiero potem zapracujmy
> na takie raktowanie.

Kominku ogrzej mnie a dam Ci drewna

> Jeżeli chcemy szukać winnych to najprawdopodobniej się z Nimi nie dogadamy!

Zgadzam się. Tylko wiesz co? Jak czytam Twoje słowa to czuję się winna. Tak jak
czuję się winna rozmawiając z nimi w domu. Bo wyobraź sobie, że podejmuję próby
nawiązania porozumienia. Pytam się jak się czują, co się wydarzyło tego dnia,
co się dzieje i słyszę nieodmiennie: "A nic. Idę obejrzeć telewizję", "Nie
zawracaj mi głowy", "Nie twoja sprawa". Nie jestem w stanie przebić się przez
mur obojętności. Czasami czuję taką rozpacz, że nie wiem co mam ze sobą zrobić.
Co robię źle? Gdzie popełniam błąd? Staram się pomagać jak tylko mogę
(sprzątanie, pranie, gotowanie to dla mnie tak oczywiste, że dziwią mnie ludzie
na forum, którzy żalą się, że ich dzieci tego nie robią w domu. Jak to nie
robią?). Do rozmowy potrzeba chęci dwóch stron. Nie da się inaczej. Niedawno
zrozumiałam, że oni po prostu tego nie potrafią. Nikt ich tego nie nauczył.
Muszę radzić sobie sama i nie marzyć o tym, żeby ktoś mnie po prostu przytulił.
Choć na moment. Tylko Bóg mi świadkiem, nie wiem jak. Nie wiem jak zapełnić
pustkę, która mnie wypełnia. Za kilka miesięcy wyjadę. Boję się tylko, że
sprawię im tym przykrość, że poczują się osamotnieni, że będą cierpieć przeze
mnie. Wierz mi samotność to najgorsza kara jaka może spotkać człowieka.
Więc proszę Cię nie oceniaj tak pochopnie, bo takie oceny bolą. Zwłaszcza jak
się próbuje coś robic ale nie wychodzi.

[scylla]

Może jak oni mówią cokolwiek też czujesz się winna?
Ja ich nie usprawiedliwiam, tylko chcę zrozumieć.
Wyjedziesz a oni i tym im zrobisz przykrość i będą cierpieć itd.rzeczywiście są
straszni,

[qrnik]

Nie chodzi mi o to, że oni są straszni... Nigdzie tak nie napisałam...
Wiesz co... masz rację... to wszystko moja wina. Teraz jesteś zadowolona?
Problem znikł.

[scylla]

Dziewczyno, czy Ty musisz się o wszystko obwiniać, co jest z Tobą?
Ja Ci nie udawadniam winy, tylko spoglądam na sprawę z innej
perspektywy.
To że się z Tobą nie zgadzam, nie oznacza że jestem Twoim wrogiem, możesz to
co piszę brać pod uwagę, albo nie.Mało tego, mam wrażenie że nawet się nie
zastanawiasz nad tym co piszę.
Jestes rozżalona, ale to nie oznacza że będe pisał to czego się spodziewasz.
Może z Mamą załatwiasz problemy tak jak ze mną?????
Ja nie mówię że masz Mamie usługiwać i zabiegać o względy, mówie żebyś była
DOROSŁA, DOROSŁA,DOROSŁA!!!!!!!!!
Jak Ty chcesz załatiwć sprawę z Mamą, skoro jeszcze nie załatwiłaś sprawy
z samą sobą.
Naprawdę życzę Ci powodzenia.

[procesor]

qrnik napisała:
> Zgadzam się. Tylko wiesz co? Jak czytam Twoje słowa to czuję się winna. Tak
> jak czuję się winna rozmawiając z nimi w domu. Bo wyobraź sobie, że podejmuję
> próby nawiązania porozumienia. Pytam się jak się czują, co się wydarzyło tego
> dnia, co się dzieje i słyszę nieodmiennie: "A nic. Idę obejrzeć
> telewizję", "Nie zawracaj mi głowy", "Nie twoja sprawa". Nie jestem w stanie
> przebić się przez mur obojętności. Czasami czuję taką rozpacz, że nie wiem co
> mam ze sobą zrobić.

Boli cię bo oczekujesz. Bo w tobie jest głód miłości której nie dostalaś - i
poczucie niesprawiedliwości z tego powodu.
Musisz wytłumaczyc temu dziecku w sobie że twoi rodzice choc wiekiem dorośli -
smai są dziećmi. Nauczyc sie nie mieć poczucia winy. Spójrz na nich jak z
odległej planety, jak na obcych ci ludzi - po to by dojrzec jak oni naprawdę
wyglądają.

> Co robię źle? Gdzie popełniam błąd? Staram się pomagać jak tylko mogę
> (sprzątanie, pranie, gotowanie to dla mnie tak oczywiste, że dziwią mnie
> ludzie na forum, którzy żalą się, że ich dzieci tego nie robią w domu. Jak to
> nie robią?). Do rozmowy potrzeba chęci dwóch stron. Nie da się inaczej.
> Niedawno zrozumiałam, że oni po prostu tego nie potrafią. Nikt ich tego nie
> nauczył.

No własnie. I trudno. Nie możesz ich zmienić - a próbujesz. Możesz zmienic
tylko swój sposób reakcji na nich i ich zachownaia.

> Muszę radzić sobie sama i nie marzyć o tym, żeby ktoś mnie po prostu
> przytulił. Choć na moment. Tylko Bóg mi świadkiem, nie wiem jak. Nie wiem jak
> zapełnić pustkę, która mnie wypełnia. Za kilka miesięcy wyjadę. Boję się
> tylko, że sprawię im tym przykrość, że poczują się osamotnieni, że będą
> cierpieć przeze mnie. Wierz mi samotność to najgorsza kara jaka może spotkać
> człowieka. Więc proszę Cię nie oceniaj tak pochopnie, bo takie oceny bolą.
> Zwłaszcza jak się próbuje coś robic ale nie wychodzi.

Nie bój sie. Szukaj swego szczęścia, wyjedź spokojnie bez wyrzutów sumienia.
Ty nie możesz życ z zawieszoną nad głowa myślą "a co oni na to". Bo to twoje
życie. Jakby taką sytuację miała twoj aprzyjaciółka -c o byś jej poradziłą?

A osób do przytulenia jest całe mnóstwo na świecie. Tzn. tych co na to czekają.
Sa tez całe rzesze tych co panicznie boja sie przytulić kogos i całe życie
czekają na to że ktos zrobi za ich pierwszy krok.

Czytałaś "Błękitny Zamek" L.M. Montgomery?? Tak mi sie skojarzyło. :)
Dopiero perspektywa śmierci pozwoliała wyrwac sie z okowów strachu.

Procesor_ko

[qrnik]

Dziękuję za to co napisałaś. Wzruszyłam się. Bardzo, ostatnio, potrzebuję
takiego wsparcia. Wiem, że masz rację, ciężko mi tylko zacząć to realizować
i "nie czuć". Nie ma się jednak co poddawać.
Trzymaj się.

[Gość: GOŚĆ]

dokładnie tak samo czuje, bo kto powiedział że ja chce kogoś obarczać winą, to
moja wina obarczała mnie winą...i teraz nie wiem jak o tym uczuciu zapomnieć,
gdy na święta rodzina zbiera się razem, a ja tam jade jak na jakieś skazanie,
ścięcie - nikt poza szwagrem tam przez długi czas głupiego banalnego pytania
nie zadał
- a co córko u ciebie słychać, jak tam twoje życie, jak tam siostro żyjesz itd.
i to mnie b. bolało, teraz ktoś przychodzi na tym forum i ma żal że napisałam
pare słów i to nie do całego świata, ale skierowane do osób które czują
podobnie, miały podobne doświadczenia wyniesione z domu rodzinnego.
I nie chodzi o szukanie winnych, ale też chciałoby się żeby ktoś powiedział
że my nie jesteśmy odpowiedzialni za to że w takim a nie innym domu
dorastałyśmy, że rodzic chociaż bardzo może czasami się starał, ale nie
potrafił mnie kochać - to nie jest moja wina, ja tam swoją matke doceniam jak
moge...wcale nie jest tak mówicie, ale mówie też o uczuciach które bardzo długo
ukrywałam,bo nie wolno było mi o nich głośno mówić -stały się tajemnicą
rodzinna, nazewnątrz zawsze byliśmy doskonali jako rodzina dla postronnych
osób.

[cossa]

z calym szacunkiem
ale - powiedz mi jaka jest rola rodzica?
czy decydujac sie na rodzicielstwo
nie decydujemy sie wlasnie na to o czym piszesz?


pozdr.cossa

[48xmax1]

ku-wa mac- jak mozna zebrac o uznanie od ku-rews-kich rodzi-cieli? MamuskA
POWINNA NAS ZA WSZELKA CENE UZNAC. A ona po prostu ma nas w dupie. To trzeba
zrozumiec.

[Gość: GOŚĆ]

Ale teraz powiem na sam koniec jedną rzecz, jakoś mi nie ulżyło po przeczytaniu
tego forum, teraz mam żal jeszcze większy...że jest aż tyle osób które wyniosły
złe doświadczenia z domu rodzinnego, to wcale jakoś nie podnosi na duchu,
poprostu dociera teraz do mnie ta okrutna, smutna prawda.
Może autorce tego forum o to chodziło, tylko że niespodobało mi się to
krytykanctwo,
rzeczywistość jest taka że nie cofniemy czasu, nikt nam nie zwróci tego czasu
lat dziecięcych żebyśmy mogli to przeżyć jeszcze raz, trzeba szukać wyjścia,
rozwiązania...pomocy psychoterapeuty, jakiegoś rozwiązania które pomogłoby
zapomnieć o smutnej, mało ciekawej przeszłości...tak żeby można było sobie te
życie teraz godnie przeżyć, własną rodzine założyć, własne dzieci na dobrych
ludzi wychować...
przecież teraz właściwie te więzi z rodzicami nie są już takie silne jak kiedyś
w przeszłości, można z tym się uporać
może oto chodziło autorce - tego 'wrednego' postu, i miała jakieś lepsze
intencje - mam nadzieje .

[Gość: she]

Mysle ze trzeba wreszcie obalic mit jakoby rodzina byla gwarantem szczescia.
Odczarowac stereotyp, ze mama zawsze kocha swe dzieci. Jak zauwazyl kiedys J.
Urban, rodzina jest zrodlem wszelkich dewiacji. Prawda jest taka, ze istnieje
spore grono ludzi zlych z definicji, ze spaczonymi charakterami i gdy ci ludzie
plodza potomstwo, staja sie automatycznie zlymi i spaczonymi rodzicami.
Niezaleznie od zewnetrznych trudnosci - wiadomo w jakim kraju zyjemy -
najlepszym rozwiazaniem dla tych wszystkich osob byloby powiedziec matce w
twarz co sie o niej mysli i zerwanie z nia kontaktu, definitywnie. "Jestes zla,
krzywdzisz mnie umyslnie, nie moge cie zniesc i odchodze - znajdz sobie innego
glupiego". Niech zostanie sama ze swoim jadem ;)A zle doswiadczenia potraktowac
jako dobra lekcje zycia, nauke rozpoznawania zlych intencji i manipulacji...
Jaka szkoda, ze osoby wrazliwe, naiwne i bierne miewaja rodzicow - tyranow, a
rodzice starajacy sie dac wszystko co najlepsze miewaja glupie i zepsute,
niewdzieczne czy wrecz zle dzieci. Fajnie by bylo zamienic ich miejscami, niech
normalni przebywaja wsrod normalnych a psychopaci niech sie mecza w swoim
piekielku.

[Gość: GOŚĆ]

No wiesz She , nie sądze żeby to o to chodziło, moi rodzice też mieli swoje
problemy, też dorastali w rodzinach z takimi problemami, tylko wtedy zwracanie
się po pomoc do psychoterapeuty, psychologa nie była jeszcze możliwa,
...tak wogóle myśle że oni sami nawet nie dali by się na to namówić, bo są z
innych czasów - nie zaakceptowali by chyba nigdy takiego wyjścia....jednak oni
też w pewnym stopniu mają swoje problemy, to są tacy ludzie jak my...mają
problemy z emocjami, tylko nie sądze że ciągłe godzenie się z niezdrową
sytuacją mogło tutaj komuś pomóc....ale zmiany zawsze zaczyna się od siebie, i
skoro nasi rodzice tego nie widzą, to nam nic nie stoi na przeszkodzie pójść tą
właśnie drogą.
Nie sądze żeby rodzice byli potworami, z tym się nie zgodze, są poprostu
dorosłymi ludzmi, którzy bardzo często jednak nie potrafią w pełni ponosić
odpowiedzialności za siebie samych, więc starają się nadmiernie kontrolować
wszystko i wszystkich co jest wokół nich.

[Gość: she]

Zgadzam sie z ostatnia Twoja wypowiedzia, aczkolwiek sadze, ze wiele osob po
prostu nie powinno miec dzieci, dla dobra tychze dzieci. Problem z tymi
dominujacymi matkami jest tez taki, ze wg nich one nie maja zadnych klopotow z
emocjami, to otoczenie a w tym dzieci sa zle, niewdzieczne itd. I co
psychoterapeuta zrobi takiej nadzwyczaj pewnej swych racji mamusce? Nie
podmieni jej przeciez genow, a to w nich tkwi osobowosc, jak tez wszelkie
potencjalne schorzenia mentalne.
Ja tam dalej swoje: masochosta sie swietnie czuje przy sadyscie i vice versa.
Zdrowy czlowiek nie wytrzymuje szantazy emocjonalnych i innych
przejawow "problemow" swoich rodzicow, i ucieka od nich gdzie pieprz rosnie;
czy to do internatu, czy na studia, czy nawet do innego kraju. Im dalej, tym
lepiej. Kurcze, przeciez kazdy jest odpowiedzialny za siebie i swoj los,
zarowno rodzice jak i dzieci. Te osoby co narzekaja na forum, maja chyba bardzo
niskie poczucie wlasnej wartosci, mnostwo kompleksow. Inaczej by nie
zamartwialy sie tak krytyka i postepowaniem swoich matek. Chociaz dobrze, ze
jednak sobie uswiadamiaja wage problemu, zawsze to jakis poczatek zmian, oby
trwalych i na lepsze.

[Gość: GOŚĆ]

Coś jest w tym co napisałaś...moja matka jest bardzo filigranową
kobietą...nawet wiek nie wpływa na to że zawsze wygląda bardzo uroczo, jest
błyskotliwa_nikt nie ma takiego poczucia humoru jak ona, jest inteligentna
_ nigdy jej opinie nie są kalką czyichś opinii i to wszystkie prawie tematy
które ją interesują,
a ja przy niej zawsze byłam takim sobie kopciuszkiem ( od dziecka zawsze
podkreślała te różnice, wciąż podkreślała wszystkie moje wady, że w końcu stało
się wątpliwe czy mam jakieś zalety),
z jakiegoś powodu godziłam się być zawsze blisko niej, bo w chwilach gniewu
potrafiła być przykra, b. przykra , ale znowuż w innych momentach tak bardzo
słodka, ciepła że odrazu zapominałam o wszystkim,
wymuszała w jakiś sposób......poprzez uzależnienie moje materialne od niej i
nie mówie że teraz gdy już mam swój wiek, ale wcześniej gdy byłam tylko na nią
zdana...(albo nie pozwalała mi odejść), albo straszyła że wyląduje na ulicy jak
pozostawałam a nie godziłam się w jej opiniach.....aż wreszcie kazała mi
wszędzie ze sobą jeżdzić pod pretekstem pomocy jej i ojcu,
jak tak przebywałam przez cały czas z nią , to tym bardziej takie myśli mi nie
dawała spokoju , że musze się starać być taka jak ona ,,, nawet udawać że mam
inny temperament niż mam,
bo jej zdaniem ktoś z moim temperamentem ponwinien się zastrzelić a nie żyć,

tak wogóle mam okropny kompleks przy matce, bo wiem że całe najbliższe
otoczenie ją akceptuje , a mnie traktuje jak wroga,
każdy facet widzi że jestem zakompleksiona i chwiejna,,,,więc koniecznie chce
wleżć w rodzine
- i oczywiście taki potencjalny kandydat jest odrazu skreślony, bo mimo
wszystko marze że uda mi sie to życie wyprostować, i marze o prawdziwej miłości.

GOŚĆ

[Gość: m]

Widzę po Twoim IP, że jesteśmy z jednego miasta. Słuchaj koniecznie, jeśli
chcesz sobie pomóc, udaj się do Poradni Psychoterapii Medycznej Jacka
Sochackiego przy ul. Włościańskiej 101 w Białymstoku. Ośrodek ma kontrakt z
NFZ, więc nie trzeba płacić. Na wizytę trzeba dość długo czekać (może być nawet
ponad miesiąc), ale warto!! Telefony: 653 88 86 i 653 99 02

[Gość: GOŚĆ]

dzięki wielkie i taka terapia trwa tylko dziesięć tygodni, każdego dnia po
osiem godzin, a jak chcesz się zgłosić indywidualnie to nie ma takich dużych
szans na to żeby na taką terapie się dostać,
albo ja jestem nieuleczalnym przypadkiem???

[Gość: GOŚĆ]

Nie , troszke chyba przesadziłam, ale zasięgałam już tam informacji , pięć
godzin każdego dnia.
Prawde mówiąc jeżeli chodzi o indywidualną, nie zakwalifikowałam się, mam
nadzieje że to nic nie znaczy, nie oznacza to najgorszego
że nie moge już sobie pomóc???

[Gość: m]

No wiesz... albo chcesz coś zmienić w życiu albo nie... Decyzja należy do
Ciebie.
Terapia grupowa nie trwa 8 godzin dzinnie tylko 5-6. 10 tygodni to bardzo
długo.
Na indywidualną można się dostać. Trzeba być tylko bardzo cierpliwym i upartym.
Trzeba chcieć się zmienić a nie narzekać.
Dla osób pracujących jest terapia w godzinach wieczornych, trwa 12 tygodni.

> albo ja jestem nieuleczalnym przypadkiem???

A chcesz nim być?

[Gość: GOŚĆ]

hmmm...wiesz dzięki, nie moge kontynuować tego tematu, bo nie jest to temat na
forum,
ale dzięki za wskazówke, nie wątpie że 'Włościańska' jest dobra.
Bardzo Ci dziękuje, ale nie moge tego tematu ciągnąć tu na forum.

[Gość: m]

Decyzja należy tylko i wyłącznie do Ciebie.

[Gość: GOŚĆ]

gdybyś podał gościu adres napisałabym Tobie dlaczego tak jest że nie mam
możliwości skorzystania z tego typu terapii, decyzje _ oczywiście że chce,
wiele rzeczy bym chciała zmienić, i czasami czuje że sama już nie daje rady,
bez przyjaciół, bez osób które mogłyby zrozumieć ten problem, zaakceptować mnie
z moją przeszłością , której np. bardzo się wstydze itd.. Naprawde bardzo bym
chciała żeby to było możliwe, co mi da użalanie się nad sobą tu na forum, może
tylko tyle że osoby które mnie nie znają _ nie są wstanie zranić mnie swoją
oceną na ten temat, bądż niezrozumieniem.

[Gość: m]

Nie chcę żebyś się przede mną tłumaczyła. Nie jestem sądem, nie zrobi mi się
smutno jeśli nie skorzystasz z mojej rady, nie wpadnę w euforię jeśli to
uczynisz. Nie jestem jak Twoja mama. To nie o mnie tu chodzi. To nie ja jestem
najważniejsza. Ty jesteś. Pamiętaj o tym.

[alfika]

że jak na razie sama postanowiłaś zrobić sobie krzywdę
trwać w swoim zdołkowaniu
ale to też Twój wybór
jest wiele ludzi, którzy popatrzą, posłuchają Twojej historii, ale tkwić w
czymś, czego podobno nie chcesz, będziesz Ty - również na tym tracić
szkoda

dochodzisz do stwierdzeń typu: "nie moge skorzystać", "mój przypadek jest
beznadziejny", "dlaczego nie dostałam się na terapię indywidualną" - wiesz,
grupowa jest o tyle dobra, że traci się szybciusio wrażenie wyjątkowości w
cierpieniu, poczucia "nikt nie ma tak źle jak ja, popatrzcie tylko"

Twoje życie - Twój wybór
na razie usiłujesz zmusić mamę do amiany podejscia do ciebie - to etap do
odkrycia, że tylko Ty możesz zmieniać - i to SWOJE podejście

Trzymam kciuki za odkrycie tej oczywistej prawdy przez Ciebie

[Gość: she]

Mam nadzieje, ze Cie nie dotknelam uwaga o kompleksach :(
To zaden wstyd je miec. Kazdy je ma, Ty i ja i podejrzewam ze nawet Twoja mama.
Nikt nie jest idealny, a poza tym nie po to zyjemy aby spelniac cudze
wymagania, jakkolwiek egoistycznie to zabrzmi. Ponadto, co Twoja mama uwaza u
Ciebie za wade, ktos inny moze uznac za zalete ! U mnie na przyklad bliscy
wytykali brak serdecznosci, zamkniecie w sobie i takie tam, a dzis zgodnym
chorem twierdza ze mam zdrowy rozsadek, jestem przewidujaca i gospodarna. Ty
tez na pewno masz mase zalet i zaslugujesz na kogos, kto je doceni :) I jeszcze
jedno: przestan widziec w swojej mamie skonczony cud swiata. Nikt nie ma
takiego poczucia humoru jak ona ? E tam, znalazloby sie kilka rownie albo
bardziej dowcipnych osob. Inny kit stary jak swiat: "beze mnie sobie nie
poradzisz". Poradzisz sobie wlasnie BEZ niej, z nia prawdopodobnie czekaja cie
same porazki, bo ona ci uniemozliwi osiagniecie sukcesu (bo wtedy juz by nie
byla taka super i numer 1 w otoczeniu, wiec musi zdlawic najblizsza potencjalna
konkurencje, czyli Ciebie...).
Ufff, czy to co pisze jest nieco straszne ? Nie jestem ostatecznie
psychologiem, to tylko moje subiektywne widzenie swiata. Troche go czarno
widze, no ale za wesoly to on nie jest.

[Gość: GOŚĆ]

nie , straszne, nie
ja raczej Ci dziękuje że czytasz moje posty, i ciesze się też że moge
przeczytać twoją opinie....

[maniia]

wyniesc sie z domu - to nr 1 bo inaczej zawsze jestes w roli corki, a nie
niezaleznej indywidualnosci. Nie gderac tylko zabrac sie do dziela.

Ale zeby moze nie chowac urazy, porozmawiac z matka spytac o motywy dlaczego
tak corke traktowala, to pozwoli Wam zrozumiec ja. Ale miejcie na uwadze ze
matka moze absolutnie nie wiedziec o czym mowicie, albo nie chciec wiedziec.

jeszcze jedno z innej beczki - wybaczenie NIC nie pomoze. Gdy rodzicom mowie
ze cos zle zrobili - wpadaja w szal i twierdza ze jestem niewdzieczna corka i
ze oni byli ekstra dobrzy. Takze jeszcze sie obraza jak powiesz ze wybaczasz.
I to jest najgorsze, bo nawet nie dadza Tobie satysfakcji ze pamietaja (czy
CHCA pamietac ze cos zle zrobili). A te kilka slow: "tak zle zrobilam/em i
szczerze zaluje i przepraszam". to by byla doskonala terapia dla danej osoby.
Ale nawet jak tego nie ma to jest bardzo przykre.

[procesor]

maniia napisała:
> jeszcze jedno z innej beczki - wybaczenie NIC nie pomoze. Gdy rodzicom mowie
> ze cos zle zrobili - wpadaja w szal i twierdza ze jestem niewdzieczna corka i
> ze oni byli ekstra dobrzy. Takze jeszcze sie obraza jak powiesz ze wybaczasz.
> I to jest najgorsze, bo nawet nie dadza Tobie satysfakcji ze pamietaja (czy
> CHCA pamietac ze cos zle zrobili). A te kilka slow: "tak zle zrobilam/em i
> szczerze zaluje i przepraszam". to by byla doskonala terapia dla danej osoby.
> Ale nawet jak tego nie ma to jest bardzo przykre.

Aaaaaaaa! Ale sie ubawiłam. :/
Cos ci sie z tym wybaczeniem pomyliło.

Ty nie masz im powiedziec "wybaczam wam".
Ty masz im wybaczyć! To co opisałaś nie było bynajmniej wybaczeniem. Było
żądaniem pokajania się przezd toba! To zupełna odwrotność! To zakamuflowane
żądanie "wybaczę wam jak mnie ładnie przeprosicie"!!

Prawdziwe wybaczenie to puszczenie w niepamięć a nie czekanie na te "tak zle
zrobilam/em i szczerze zaluje i przepraszam".

Wyobraź sobie swoją matke jak ci mówi "źle zrobiłaś, jestes wyrodną córką - ale
ja ci WYBACZAM". I co? Masz poczucie że ci wybaczyła?!

[bylla]

ale maniia poruszyla dobra sprawe. Jak zalozymy nawet ze nie chodzi o
wybaczenie, dobrze by bylo jak by rodzice przyznali sie ze cos zlego zrobili, a
tak nie dosc ze zle traktowali(spaczyli Twoja psychike) to jeszcze nie chca sie
przyznac.

[procesor]

bylla napisała:
> ale maniia poruszyla dobra sprawe. Jak zalozymy nawet ze nie chodzi o
> wybaczenie, dobrze by bylo jak by rodzice przyznali sie ze cos zlego zrobili,
> a tak nie dosc ze zle traktowali(spaczyli Twoja psychike) to jeszcze nie chca
> sie przyznac.

Widze, ze nic nie zrozumilas.
Nie załozymy ze nie chodzi wybaczenie - bo na tym to sie opiera.
Do tego by sie zmienic nie jest potrzebne przyznanie sie rodziców do winy!
Juz tu gdzies pisałam - oni tez mogą sie bronić, że ich spaczyli ich rodzice, a
dziadkowie że to ich rodzice.. i tak dalej. Co to da? Nic.
Weź sie za siebie - a nie szukaj na zewnątrz usprawiedliwień swego stanu.
Rodziców nie zmienisz - siebie możesz, swoje spojrzenie na nich, na świat.
I o to chodzi.

Ty masz wybaczyć by to zostało za tobą. To że oczekujesz przeprosin - jako
koniecznego warunku - oznacza że niczego nie wybaczyłaś. I dzięki temu będziesz
jak uwiązana do rodziców przez swój żal.

[Gość: gf]

Procesor, Ty jak czasem cos napiszesz, to rece opadaja...

Naprawde tak trudno zrozumiec, ze nie chodzi o 'przepraszam' tak naprawde,
tylko o to, ze brak owego przepraszam stanowi probe podwazenia doswiadczen tej
dziewczyny? Nie dosc, ze jest jej trudno, to jeszcze slyszy (doslowne lub
nie) 'wymyslilas to sobie, wcale tak nie jest'.

Moglabys sie czasem postarac, kurcze.

[bylla]

"tylko o to, ze brak owego przepraszam stanowi probe podwazenia doswiadczen tej
dziewczyny? Nie dosc, ze jest jej trudno, to jeszcze slyszy (doslowne lub
nie) 'wymyslilas to sobie, wcale tak nie jest'. "

wlasnie SWIETNIE ujete. Nie dosc ze dostalo sie po glowie to jeszcze jest
zaprzeczanie ze sie bylo zle traktowanym. rodzice czesto mowia ze czegos nie
bylo, ze to nasza wyobraznia. Potrafia zaprzeczyc faktom takim jak bicie czy
wyzywanie.

[procesor]

Gf, ty jak czasem coś napiszesz, to ręce opadają..

Ty tez nie widzisz, że tak naprawdę owo "przepraszam" wcale nie jest niezbędne
do tego by wybaczyć? Póki one/oni czekaja na przepraszam od rodziców, póki
czują w sobie krzywdę, póki nie przebaczą - nie stana "ponad" tym. Rodzice będa
mieli nad nimi dodatkowa władzę - paradoksalnie - przez ich własne poczucie
krzywdy.

Wybaczenie rodzicom może pomóc spojrzec na nich oczami dorosłego, a nie
dziecka, skrzywdzonego dziecka. A bycie dorosłym to jedyna dla niech droga by
zacząc życ własnym życiem.

Trzeba spojrzeć na rodziców jak na obcych ludzi by móc odciąć sie choć na
chwilę od własnych emocji. To nie my tu na forum znamy tych ludzi. To ich
dzieci moga popatrzeć "z boku" i dojrzec jacy oni są. Nie jako rodzice jedynie -
jako ludzie. Bo oni sa LUDŹMI. Zwykłymi, z wadami. Przez fakt stania się
rodzicem nie staje sie świętym. Wybaczyc tym niedoskonałym ludziom to dać sobie
szansę. I dotyczy to nie tylko "toksycznych" rodziców, także każdego kto nas
rani. Wybaczyć - to nie stac pokornie w oczekiwaniu na kolejne upokorzenia. To
uświadomic sobie własną siłę ("wiem, że twoje zachowania sa niesprawiedliwe,
nie musze sie na nie godzić") i skierownaie energii na to co zrobić trzeba dla
siebie, a nie trwanie w oczekiwaniu na przeprosiny.

I niech ci co narzekaja na rodziców nie myślą że ci co NIE narzekają tez nie
stoczyli jakichs swoich walk z rodzicami. :) Inni rodzice, inne dzieci - inne
walki. Dojrzewanie - zawsze.

[Gość: GoŚĆ]

Powiedzcie co robić, jak są ludzie którzy po takim doświadczeniu boją się
każdego kolejnego odrzucenia...odrzucenie kojaży się zawsze z winą i
potępieniem, bo to zostało zakodowane w dzieciństwie, co robić???
Odrzucenie to potępienie !!!!!!!!!

[Gość: Karo]

W kazdej z opinii jest przynajmniej troche racji, ale jednego nie rozumiem -
dlaczego my (tzn. dzieci) mamy sie starac, zeby ten chory uklad zmienic? Ja
zawsze myslalam, ze jesli bede spelniac oczekiwania rodzicow, to mnie pochwala,
zaakceptuja fakt, ze nie urodzilam sie chlopcem, ze jako dziewczynka tez moge
miec wartosc. Niestety, dzialalo na zasadzie daj palec, a wezma cala reke.
Dlatego jako 20latka "ucieklam" za granice. Tu nauczylam sie, ze istnieje inny
model rodzinny, nie tylko ten oparty na wzajemnych zalach. Usiluje go
wprowadzic w domu, choc jest trudno. Ojciec ze mna nie rozmawia, jak dzwonie
i - coz za pech - on odbierze, nawet nie zapyta, co slychac, tylko "juz
czekaj, czekaj" i wola moja mame. Widac inaczej nie potrafi. Koncentruje sie na
mamie i np. pieke z nia 12 (dwanascie) makowcow dla wszystkich jej znajomych,
liczac ze podczas pieczenia sobie porozmawiamy. Gdzie tam! Wtedy (zeszle
Swieta) bylam w trakcie zmiany pracy, ale nikt nawet nie zapytal, dlaczego.
Jedynie moja wspaniala babcia. Ale akcja mojej mamy w ciagu ostatnich kilku
miesiecy - przekonywanie rodziny, ze ich oklamuje twierdzac, ze koncze
magisterke, nie wiem na jakiej podstawie to sobie wymyslila - ochlodzily moj
kontakt nawet z babcia, o innych nie wspominajac.
Dzisiaj bylam u lekarza i to, co uwazalam za symptomy choroby zoladka, lekarz
zdiagnozowal jako depresje. Poniewaz brakuje mi oparcia w zyciu. Moim zdaniem
to nadchodzace Swieta wpedzaja mnie w ten nastroj. 2 tygodnie ignorowania mnie
lub kwestionowania moich wartosci - czy scenariusz z poprzednich lat sie
powtorzy? Niestety nie mam podstaw zeby stwierdzic, ze moi rodzice, tak ONI,
dorosli do swojej roli. To nie tylko "niewdzieczne" dzieci sa winne takim a nie
innym stosunkom w domu rodzinnym. To przede wszystkim rodzice, rowniez dlatego,
ze oni nas i nasze stosunki uksztaltowali.

[qrnik]

Gość portalu: Karo napisał(a):

> W kazdej z opinii jest przynajmniej troche racji, ale jednego nie rozumiem -
> dlaczego my (tzn. dzieci) mamy sie starac, zeby ten chory uklad zmienic?

Dlatego, że oni po prostu tego nie potrafią, nie widzą, że coś jest nie tak. Po
prostu.
Zastanawiam się też czy koniecznie trzeba zmieniać... Mam coraz większą
pewność, że do niedawna żyłam nie dla siebie, ale dla innych. Cała moja energia
była nakierowana na zlepianie stosunków panujacych w mojej rodzinie. Na to,
żeby być super grzecznym, odpowiedzialnym dzieckiem, które stanie na uszach
żeby tylko mama lub tata nie byli źli, smutni, niezadowoleni, etc. Przecież ja
obarczałam się odpowiedzialnością za to, że ojciec stłukł mnie do siniaków
paskiem a matka wyzywała od kretynek... Do cholery! Gdzie wsadziłam swoje
własne życie? A jednak poczucie winy czasami przytłacza tak bardzo, że nie ma
się ochoty nawet wstać z łóżka.
Powoli coś jednak się zmienia. Terapia coś dala. Tyle, że to tak powoli się
dzieje...

[Gość: GoŚć]

jestem jakiś czas odseparowana od rodzinki, chciałam poprostu coś zmienić, ale
czuje się okropnie...i tak się teraz o wszystko obwiniam, nie daje sobie rady z
emocjami, i czuje się jakoś strasznie samotna...nie myślałam że to dążenie do
jakiś zmian - bez pomocy psychoterapeuty..bo żaden nie chciał się podjąć
terapii, pewnie dlatego że ja nie chciałam uwierzyć że pomoc terapeuty jest mi
potrzebna,
czuje że na wszystko zapóżno, nie moge wrócić do starych układów...bo tak się
nie da, coś rozpoczełam zmieniać i wrócić do tego starego już się nie da,
zresztą to nie było postanowienie zmian...okazało sie że dłużej już tak nie
można,
i chyba nie bardzo mi wychodzi w moim nowym życiu, każda jedna decyzja stwarza
mi mnóstwo problemów, i wciąż obwiniam się o najmniejsze nawet porażki...
mam przeczycie - że poza już poprostu nic się zrobić nie da, :( mam 25 + więc
może dla mnie zapóżno:(.

[procesor]

Gość portalu: GoŚć napisał(a):
> mam przeczycie - że poza już poprostu nic się zrobić nie da, :( mam 25 + więc
> może dla mnie zapóżno:(.

O mamo! NIGDY nie jest za późno, chyba że własnie schodzisz w tej minucie ze
swiata!

Czasem życie ktos od nowa i po raz pierwszy normalne życie zaczyna po 50ce! I
nie mam na myśli alkoholu.. :) Czasem kobieta zostająca w związku z męzem
zdradzającym, poniewierającym (choć nie fizycznie) dopiero po odejściu dzieci z
domu - odkrywa że MOŻE jeszcze zaznac szczęscia i że POTRAFI uwolnić sie z
tej "niemocy". Czasem trzeba siegnąć dna by przestac sie bać zmian.

[Gość: GoŚć]

ale ja nie sięgnełam dna.....ani dna , ani ponic innego jeszcze nie sięgnełam:(

Mój problem bardziej przypomina ten alkoholika :(, tak samo nie zasługuje na
szacunek ludzi, tak samo życie poświęciłam na ciągłe użalanie się i ucieczki
i inne zachowania autodestrukcyjne.........
gorzej że nie widze wyjścia, bo dodatkowo jestem nieśmiała, z trudem nawiązuje
kontakty , więc moja zależność od akceptacji rodziny była jeszcze większa,
cierpie na depresje i różne lęki i nie daje już z tym rady.
Czy każdy człowiek mieszkając sam czuje się samotny, nawet taka osoba która
ma znajomych, napewno nie każdy, a ja tak się czuje i nie panuje nad tym,
to wszystko jest okropnie skomplikowane :(

[Gość: m]

Gość portalu: GoŚć napisał(a):

> mam przeczycie - że poza już poprostu nic się zrobić nie da, :( mam 25 + więc
> może dla mnie zapóżno:(.

Będę brutalna: większej głupoty dawno nie czytałam...
Dziewczyno (?) masz DOPIERO 25 lat i WSZYSTKO możesz zmienić!!! Na moje terapii
były osoby, które miały po 40 - 50 lat i potrafiły odmienić własne myślenie i
postępowanie! Normalnie chce mi się przyjechać do Ciebie i po przyjscielsku
kopnąć Cię w tyłek ;)
Słuchaj powiem tak: czy Tobie jest teraz dobrze? Jeśli nie, to co zamierzasz z
tym zrobić?

[Gość: GoSc]

ale chyba nie rozumiesz, ja taka terapie podjelam, bylam u wielu psychologow,
wlasnie zmieniam miejsce zamieszkania wiec na terapie zapozno,
smutne ale z grupowa sobie nie poradzilam, strasznie mi zal tej grupowej, ale
psychoterapeuta uwaza ze jak dla mnie to nieodpowiedni moment na tego typu
prace ze soba, nie poradzialbym sobie z tym wszystkim, nie udzwignelabym tego
co moglabym na terapii uslyszec
...a i tak slucham, po mnie to poprostu widac ze bylam takim poprostu
koziolkiem ofiarnym swojej rodziny _ wewszystkim widac , w sposobie poruszania,
smutna twarz, pochylona glowa - poprostu moje cialo jest zdrajca, i w
spolecznych sytuacjach zdradza moje leki i obawy, a nie bac sie tak poprostu
innych ludzi juz nie umiem,
skoro moja mama potrafila niezle mna manipulowac, to nie moge chyba wierzyc ze
czegos lepszego moge sie spodziewac po osobach ktore sa mi obce, a ja pozwalam
im wkroczyc w soje zycie.

[Gość: Gość]

no moze z tym że obawiam się ludzi to przesadziłam, nie o to chodzi, ale
obawiam się krytyki, odrzucenia, cięzko się pogodzić z odrzuceniem, cięzko
zaakceptować krytyke nawet tą która pokrywa sie z prawdą.

Gościu...

[qrnik]

I co zamierzasz z tym zrobić?

[Gość: GoŚć]

wyrzucili mnie za to że nie umiałam się dostatecznie otworzyć na terapii, mówią
że to zawcześnie,
miałam poważne plany z tą terapią grupową, na indywidualną powiedzieli że nie
mam szans, bo pierwszeństwo mają osoby z poza ośrodka....a ja czuje jakby coś
ukryli przedemną, a może już nic poprostu zrobić się nie da,
dlaczego żaden lekarz nie podjął się leczenia, odrazu skierowanie do szpitala
dali na oddział nerwic i to wszystko.....czy chodziło tylko o to że się
wyprowadzam z tego miasta, a może coś jeszcze ukryli:(

[procesor]

qrnik napisała:
> Gość portalu: Karo napisał(a):
> > W kazdej z opinii jest przynajmniej troche racji, ale jednego nie rozumiem -
> > dlaczego my (tzn. dzieci) mamy sie starac, zeby ten chory uklad zmienic?
>
> Dlatego, że oni po prostu tego nie potrafią, nie widzą, że coś jest nie tak.
> Po prostu.
> Zastanawiam się też czy koniecznie trzeba zmieniać...

OOOOOOOOOOOOOOO! I o to chodzi. :)
Nie trzeba ICH zmieniać. Wystarczy siebie. Ale to nie znaczy - dostosowac sie
do ich wyobrażeń! Raczej uniezaleznić sie od ich opinii - na poczatek, a potem
starać uniezaleznić w ogóle.
I bez złości, żalu, nienawiści. Raczej ze współczuciem. Pomyślcie - wy sie
możecie zmienic, macie przed sobą szansę - a oni? Oni zostaną jacy sa - i choć
może sami tego nie wiedzą - to już wsytarczająca "kara".

[Gość: GoŚć]

najgorsze jest że matka tak bardzo się boi że dzieci mogłyby dom rodzinny
opuścić całkiem, boi się tego i co gorsze ja tez sie o nia boje, i nie kłamie
teraz tak właśnie jest:( :( może mam coś z głową nie tak, ale najpierw
szantażowała, a ostatnio płakała gdy chciałam się wyprowadzić, czuje żeby sobie
nie poradziła, albo bardzo cięzko z tą sytuacją .

Do mamuś:))

[kanenta]

....Jeżeli,Twoje dwudziestopięcio :) letnie dziecko j
est zależne od Ciebie!!
gratuluję głupoty :)