Jak Wam sie wydaje?

[t23]

Ile jest prawdy w stwierdzeniu, ze czlowiek duzo bardziej rozwija sie
napotykajac na swojej drodze trudnosci,
niz wtedy kiedy wszystko idzie gladko?
Problemy zmuszaja do myslenia,rozwazan.. Podobno najwieksze szanse na sukces w
zyciu maja osoby, ktorych zycie juz od wczesnego dziecinstwa nie
rozpieszczalo...

Niby sie zgadzam, ale czasem jak patrze na tych ciagle zmagajacych sie z zyciem
ludzi, to czesto widze tylko smutek, zgorzknienie, zniechecenie...

Gdzie tu rozwoj?

[tatamis]

t23 napisał(a):

> Ile jest prawdy w stwierdzeniu, ze czlowiek duzo bardziej rozwija sie
> napotykajac na swojej drodze trudnosci,
> niz wtedy kiedy wszystko idzie gladko?
> Problemy zmuszaja do myslenia,rozwazan.. Podobno najwieksze szanse na sukces w
> zyciu maja osoby, ktorych zycie juz od wczesnego dziecinstwa nie
> rozpieszczalo...
>
> Niby sie zgadzam, ale czasem jak patrze na tych ciagle zmagajacych sie z zyciem
>
> ludzi, to czesto widze tylko smutek, zgorzknienie, zniechecenie...
>
> Gdzie tu rozwoj?
>

Napotykajac na swojej drodze trudnosci, ludzie rozwijaja sie duchowo, patrza na
wszystko wieloplaszczyznowo, szerzej.Pozbywaja sie klapek na oczach i
stereotypowego myslenia. Wiecej rozumieja , wiecej potrafia zrozumiec i zarazem
mniej ich w zyciu dotykaja sytuacje nieprzyjemne, bo sa na nie w pewnym sensie
uodpornieni i przygotowani.
Tak jak napisalas(es) im wiecej trudnosci w zyciu tym wiecej myslenia,
rozwazania, analizowania. Wtedy tez w sytuacjach stresowych czy tez przy
codziennych problemach, ludzie tacy maja gotowe wyjscie i odpowiedz na wiekszosc
pytan. Sa lepsi od tych ktorym wszystko idzie jak po masle, poniewaz ci wlasnie
napotykajac na problem , nie radza sobie z nim tak skutecznie i szybko.
Piszesz ze widzisz smutek , zgorzknienie i zniechecenie....
A czy zawsze radosc, usmiech i pogoda ducha stanowia o rozwoju?

[wirkkala]

Mogę powiedzieć,że w moim życiu nie było większych zawirowań.Aż do zeszłego
roku.Ale w wyjątkowo stresowej sytuacji,jaka spotkała wspólnie mnie i jeszcze
jedną osobę,w przeciwieństwie do mnie mocno doświadczoną przez los,to ja dałam
sobie radę.Nie płakałam jak ona,choć oczy mam na mokrym miejscu,nie łykałam
prochów na uspokojenie na przemian trankwilizatorami,żeby się rano nakręcić.
TPół roku koszmaru,przypłaciłam paroma kilogramami niedowagi i już.
To,że doświadczenie uodparnia to takie samo hasło wytrych jak to,że cierpienie
uszlachetnia.