75 kg i lęk przed bliskością....

[ewicja]

Wiadomo jak się wygląda przy takiej wadze i 163 wzrostu...
Ładna buźka, której jestem szczęśliwą(?) posiadaczką nie pomaga. Boje się
nowych znajomości. Nie che by mnie ktokolwiek poznawal w takim stanie.
Czekam na to az schudne(bo przecież jutro zaczyna i na pewno mi sie uda bla
bla bla). I tak już 6 lat...A mam 20(jeszcze przez tydzień:))...
Moja przyjaciółki(2) też narzekają na swoją wagę ale nie rozumieją mojego
problemu.
Nie wiedzą co to znaczy obżerać się aż do bólu przez kilka dni, a potem głodzić.
Nikt tego nie rozumie, a ja boje sie prosic o pomoc...
Moje życie to męczarnia przepleciona chwilami nadzieji i szybko mijającej
euforii....
Mam dość.

[theniebiesky]

czesc ewicjo.
tez mam ładną buźkę. ważę mniej i jestem wyższa, ale powiem Ci-nie o rozmiary
tu chodzi. bo tez opycham sie, zwracam (albo i nie) a potem głoduję. i tak już
od 16 bodajże roku życia. w tym roku kończę 27.
nie mozna odkładać życia na później "jak juz schudnę" Kochana, od 10 lat
właściwie ciagnie sie ten mój stan zawieszenia. Czasem dziwię sie ze mimo
wszystko czegoś udało mi sie dokonac przy takim skupieniu na jedzeniu.
Lęk przed bliskoscia istnieje róniez gdy masz kogos bliskiego. Ostatnio często
przemysliwam nad seksem- powaznie.
Dochodze do wniosku ze go nigdy nie lubilam dla samego seksu jako takiego. On
zawsze mi służył do czegoś - żeby pokazać jaką to jestem świetna kochanką(ha
ha) zeby poczuć z kims bliskość p o tym. Poki nie byłam w stałych zwiazkach
korzystałąm z seksu wlasnie wtedy kiedy chcialam czułosci i akceptacji chyba.
Teraz sprawa sie skomplikowala. Moj maz, który jest bardzo namietny bardzo
cierpi. Wciaz go odrzucam- choc go kocham - ale nie chce seksu. Nie wiem czemu.
Nie mam chyba popedu. Czułość dostaję od męza w inny sposob- poprzez
przytulanie etc. Mi to wystarcza-jemu nie. I nie pomagają tu tłumaczenia ze sie
sobie nie podobam- bo mojemu mezowi podobam sie bardzo-choc oczywiscie nie
wygladam jak modelka, maz wie doskonale o moich wadach i podobam mu sie mimo
ze nie jestem wiotką laską, za ktorymi zreszta przepada - powinno dac mi to
myslenia ze wybrał wlasnie mnie - a nie daje.
Euforia i depresja - kilka lat temu nie znałam innych stanow. Powiem Ci ze to
mija. Np teraz nie jestem jakas super szczesliwa - ale zadowolona, pogodna
nawet , słonce świeci wiosna - to mi wystarcza.
Porozmawiaj z przyjaciolkami. Tez sie do tego przymierzam.
Serdecznie pozdrawiam

[negritha]

do theniebiesky: rozumiem Twoj problem z seksem. Jestem w związku od ponad
dwóch lat, seks jest prawie od początku a ja prawie od początku za nim nie
przepadałam. Mój chłopak również uwielbia seks i chciałby sie kochać 2 razy
dziennie. Mam wrazenie ze mimo iż jest mi z nim dobrze w łóżku to jednak w
ogole nie pragne seksu. Mógłby dla mnie nie istnieć. Nie odczuwam żadnego
napięcia czy potrzeb seksualnych a może raczej zaspokajam je (tak jak inne
potrzeby) jedzeniem. Wydaje mi sie ze to właśnie przez jedzenie nie mam ochoty
na współżycie. Sprawe pogarsza to że przytyłam ostatnio, nie duzo jakies 3 kilo
(na razie..). Nie lubie sie przed nim rozbierac, nie chce zeby na mnie patrzyl,
wstydze sie ogromnie swojego ciala, bo wiem ze obrazuje brak silnej woli. Chce
zeby mnie przytulal, potrzebuje jego towarzystwa i bliskosci ale seks mnie
odrzuca. Rownież inni faceci mnie nie interesują kompletnie. Ech, mam wrażenie
że chęć jedzenia odbiera mi chęć do wszystkich innych przyjemnych rzeczy. Nie
widzę innych przyjemności. To takie podłe uczucie, kiedy ktoś Cie caluje,
dotyka a Ty marzysz o tym zeby móc coś zjeść(oczywiscie w samotnosci)....

[szczesliwawa]

> Wiadomo jak się wygląda przy takiej wadze i 163 wzrostu...

No wygląda się podobnie do mnie, ale nie tak uroczo ;) no i młodziej trochę.

Ewicja. To JEST Twoje życie to nie próba generalna. Życie nie zacznie się nagle
kiedyśtam. Ono trwa. Każdego dnia budzisz się i to, co się dzieje, to Twoje
życie. Szkoda go marnować, w oczekiwaniu na przyszłość. Nie ma 'kiedy schudnę'.
Nie jesteś w żadnym 'stanie'. masz nadwagę. nawet nie jakąs ogromną, kilka
kilo. Możesz wyglądać ładnie i w ubraniu i bez ;) Masz młodą, miłą w dotyku
skórę i w ogóle, fajna jesteś.
Masz problemy z samoakceptacją (nie mówie tu tylko o wadze, mówię o akceptacji
osoby jako całości), z jedzeniem i pewnie jakieś inne też. Więc, dołożę tylko
jeden:
Wiesz, że nawet jeśli schudniesz do swojej wymarzonej wagi, szanse na jej
utrzymanie dłużej niż rok masz znikome? tak ok 5% jeśli dobrze pamiętam. Więc
po prostu bardziej się opłaca przyzwyczaić i polubić, co sie ma na zewnątrz,
wyleczyć psychike raz a dobrze i po prostu życ niż tak się szarpać w dążeniu do
celu którego spełnienie moze być jedynie chwilowe.
Dobrze, że masz przyjaciółki. Kup sobie dopasowane topy z dekoldami, dżinsy w
fajnym kroju i na początek udawaj, że jesteś taka, jaka chcesz być. z czasem
uwierzysz. a ze słabości zrób mocne strony. DA SIĘ!!! wyłaź z dziury, bo życie
mija.

Ps. Piszę 'masz nadwagę' i mam nadzieję, że Cie nie uraziłam. dla mnie to są
zupełnie neutralne słowa. To, że mam nadwagę oznacza dokładnie tyle. Kiedyś
znaczyło, że jestem niewarta/głupia/leniwa/obleśna itd itp. nawet nie chcę
sobie przypominać. Więc, nadwaga Cię NIE wartościuje jako osoby.
Szczęścia życzę
Sz
ps2. Wiosna jest boska w tym roku, nieprawdaż? ;)

[horlaa]

ja mam tyle samo kg choć jestem 10 cm wyższa. jakoś się to 'rozłazi', nadal
wyglądam w miarę ok, facetom się podobam (ke??) ale - no własnie.
CHOLERNY lęk przed bliskością...

ale ten lek u mnie nie wynika z wagi... dopiero od roku tak wyglądam, wcześniej
było ze mną ok. i co? też miałam lek przed bliskością...

zastanawiam się czasem czy nie jest tak:
jedzenie = bliskość
związek z jedzeniem jest związkiem niemal "intymnym".
może gdybyśmy tyle nie jadły, nie kochały tak zarcia, poszukałybyśmy miłości
gdzie indziej?
cały czas wiem, że jedzenie mnie kocha, a ja kocham jedzenie.
trudno się dziwić, że nieświadomie faceta nie szukam, a jak się jakiś
napatoczy, to odpycham.

[ewicja]

Wiosna jest śliczna...
Dzięki:)))

[wiewiora154]

cze, ja tez sie boje bliskosci, moze ja dlatego tez jem niekontrolowanie
ogromne ilosci chleba...to powod dlatego unikalam swoich chlopakow, nie umialam
powiedziec im co czuje, ranie wszystkich dookola...ja uwazam sie za brzydke
kaczatko, tonne waze napewno, nie nawidze siebie, nie kupuje sobie niczego,
oszczedzam kase na czarna godzine, ktorej niema, i nigdy nie bedzie..chcesz
pogadac, moze mamy ten sam problem, chce schudnac, tylko nie mam silnej woli, i
gdyby tylko to ,, lakomstwo,,...mam strasznie nikie mniewanie o sobie-wina
ojca, boje sie zycia, ludzi,depresje tez mam, nawet chcialam ze mna skonczyc,
ale jeszcze zyje, chcesz pogadac, to odp...

[ewicja]

Cześć...
To chyba mamy ten sam problem.
Dzisiaj niestety mam gorszy dzień. Pojawia się pytanie po co ten dzień i
jakikolwiek następny...
Są urodziny mojej koleżanki. Muszę do niej iść uśmiechać się do tłumu gości,
popatrzę sobie jaka jest szczesliwa, jakiego ma fajnego chłopaka.
Będzie tort.
Ładnie podziękuję, powiem że nie moge bo boli mnie brzuch...
a potem wrócę do domu i napcham się czegoś w ukryciu...
Fajna wizja.
Tak, zdecydowanie chcę pogadać...

[mostena]

Nie lubie jak mnie ktos dotyka (choc oczywiscie chce, bardzo), ale nawet nie
mam okazji sie "bac", bo takich okazji nie ma. Kumple, znajomi - wiedza, ze
jestem nietykalska, nowym mozna to powiedziec. Z facetem byloby gorzej - ale go
nie ma. I watpie, czy bedzie, bo skreslam wszystkich. Nie sa idealni.

[ewicja]

To jest chyba jakiś mechanizm obronny.
Nawet jeśli pojawia się ktoś fajny to i tak nie dam się dotknąć. Więc mówię
sobie że nie jest fajny i jestem usprawiedliwiona. Sama przed sobą...
Ale teraz wyglądam tak, że nawet ci niefajni nie są zainteresowani. Sama do tego
doprowadziłam. Siedzę w domu i nawet nie mam ochoty na kontakty z ludźmi.