bez okazji

[kwieto]

Znalazlem buszujac po sieci, piosenka niekoniecznie najnowsza, ale bardzo
ladna:

Our Smile

So sorry, I never meant to fall in love with you,
Don't worry, I know you think I have to let go,
Believe, I would stay but we know that we'll wake up alone,
Pretend,
That there's nothing there between us

They don't know the full story,
The one we never can tell,
And I hide a smile, I hide a smile for you.

It's so funny,
I never thought I'd feel like this again,
I'm so scared,
But we know that we can't run away,
So easy to deny the attraction, the call of Fate,
And wake up and declare that it's only a dream.

They don't know the full story,
The one we never can tell,
The affair we declare to be over,
We lie to ourselves,
They don't know the full story,
The one we never can tell
And I hide a smile, I hide a smile for you
I hide a smile for you
Our smile, our smile, our smile.

I'm so drunk,
I'm so high, I'm not sure that I'm still making sense,
Can't explain,
For the first time these feelings inside,
And I'd thought
I'd control of my heart that this chapter was over
And you rewrote my life and showed me a happy end

They don't know the full story,
The one we never can tell,
The affair we declare to be over,
We lie to ourselves,
They don't know the full story,
The one we never can tell
And I hide a smile, I hide a smile for you,
I hide a smile for you.

[Gość: Toi]

(Agnieszka Osiecka)


Czym jest dla ciebie literatura
Jeśli pomyśleć,
czym jest dla ciebie literatura,
etyka,
przyroda,
niespodzianka,
dom, matka, wóz,
tamta kobieta,
tamten mężczyzna,
dobra kurtka na zimę,
dobre buty
i wreszcie
ty sam -
to rzeczywiście:
nie miałam szans.

[iwa.ja]

Zajrzyjcie na forum trójmiejskie, na "Krainę Łagodności"...

[Gość: Toi]

...
"I would talk to you of all matter of things
With a smile you would reply
Then the sun would leave your face
And you'd retreat from the front of your eyes
I keep hearing that you're doing best
I hope your heart beats happy in your infant breast
You are so far from me
Far from me
Far from me

There is no knowledge but i know it
There's nothing to learn from that vacant voice
That sails to me across the line
From the ridiculous to the sublime
It's good to hear you're doing so well
But really can't you find somebody else that you can ring and tell
Did you ever
Care for me?
Were you ever
There for me?
So far from me

You told me you'd stick by me
Through the thick and through the thin
Those were your very words
My fair-weather friend
You were my brave-hearted lover
At the first taste of trouble went running back to mother
So far from me
Far from me
Suspended in your bleak and fishless sea
Far from me
Far from me"

Nie piosenka. Wiersz. Na różne okazje i zdarzenia.

[bez_okazji?]

Oda do wielości


Nie rozumiem wszystkiego i nawet
cieszę się, że świat jak niespokojny
ocean przerasta moją zdolność
pojmowania sensu wody, deszczu,
kapieli w Stawie Piekarza, w pobliżu
granicy niemiecko-czeskiej, we
wrześniu 1980; szczegół bez większego
znaczenia, głęboki germański staw.
Niech niedotlenione Ego spokojnie
oddycha, pływak przecina linię
południka, jest wieczór, sowy budzą
się z dziennego snu, w oddali
leniwie warczą samochody. Kto raz
dotknął filozofii, jest zgubiony,
nie uratuje go wiersz, zawsze
pozostanie nie dająca się obliczyć
reszta, żal. Kto raz poznał szalony
bieg poezji, nie zazna więcej
kamiennego spokoju rodzinnej prozy,
gdzie każdy rozdział jest gniazdem
jednej generacji. Kto raz żył, nie
zapomni zmiennej przyjemności pór
roku, nawet łopiany będą mu się
śniły i pokrzywy, pająki niewiele
brzydsze od jaskółek. Kto raz zetknął
sie z ironią, będzie parskał śmiechem
podczas wykładu proroka, kto raz
modlił się nie tylko suchymi wargami,
zapamięta obecność dziwnego echa
idącego od którejś ze ścian. Kto raz
milczał, nie bedzie chciał mówić
przy deserze, kogo poraził szok
miłości, wróci do książek ze
zmienioną twarzą.
Stoisz, pojedyncza duszo, wobec
nadmiaru. Dwoje oczu, dwie ręce,
dziesięć pomysłowych palców i
tylko jedno Ego, ćwiartka pomarańczy,
najmłodsza z sióstr. Przyjemność
słyszenia nie psuje przyjemności
wzroku, lecz rausz wolności burzy
spokój pozostałych łagodnych zmysłów.
Spokój, grube nic, pełne słodkiego
soku jak gruszka we wrześniu.
krótkie chwile szczęścia znikają
pod lawiną tlenu, w zimie samotny
gawron uderza dziobem o biały
lód jeziora, kiedy indziej
para dzięciołów spłoszona
przez siekierę szuka pod moim
oknem dostatecznie chorej topoli.
Nieobecna kobieta pisze długie
listy i tęsknota pęcznieje jak
opium; w muzeum egipskim na brązowym
papirusie roztarta ta sama
tęsknota, starsza o kilka tysiecy
lat, niezłomna i niezłamana.
Miłosne listy zawsze trafiają
w końcu do muzeum, ciekawscy są
wytrwalsi niż zakochani. Ego łapczywie
chwyta powietrze, rozum budzi się
z dziennego snu, pływak wychodzi
z wody. Piękna kobieta pozuje do
szczęścia, mężczyźni udają nieco
odważniejszych, niż są naprawdę,
muzeum egipskie nie tai ludzkich
słabości. Istnieć, oby istnieć jeszcze,
być może oddając się w dzierżawę
którejś z zimnych gwiazd. I czasem
drwić z niej, że chłodna jest i śliska
jak żaba w stawie. Wiersz rośnie na
sprzeczności, lecz jej nie zarasta.

A. Zagajewski

bez okazji :))

[vicca]

Jedna z moich ulubionych piosenek mojego ulubionego zespołu:

Smile

Don't it make you smile
Don't it make you smile
When the sun don't shine
Don't it make you smile

Don't it make you smile
Don't it make me smile
When the sun don't shine
Don't it make me smile

I miss you already
all days
already
all days

This is how I feel
----------------------