płomień...... (pomocy)

[Gość: nimrod]

Dlaczego plomien? bo czuje sie wypalony jak przez plomien.... nie wiem co mam
robic, zauwazylem ze juz mnie nic nie interesuje, nie potrafie sie skupic, nie
mam na nic ochoty, jedyne o czym mysle to smierc... nie potrafie zmienic
nastawienia, i to juz dla mnie trwa za dlugo (7 lat) dlatego pisze o tym...
poprostu brakuje mi sil zeby dlaej sobie z tym radzic, nie potrfie juz sie za
nic wziasc tak jak to bylo wczesniej, moge po prostu oddac swoje zycie komus,
kto chce zyc, wiem ze to nie jest mozliwe, ale jest tyle osob na swiecie ktorzy
chca zyc i cieszyc sie swiatem, a jednoczesnie uszczesliwiac innych... a ja
nikomu nie jestem potrzebny (bez wazeliny, taka jest prawda i nie mowcie nic o
bogu...) a nie mam sil zeby kogos sobie znalesc, ciagle od kad pamietam jestem
sam, mimo iz moja rodzina zyje, ja jej poprostu nie czuje, nie czuje nic, tak
jakbym sie wypalil... i to doslownie, niepotrafie sie niczym cieszyc, nic mnie
nie bawi, czuje sie jakbym byl 1 czlowiekiem na tej ziemi, i tak ajk sobie z
tym radzilem, tak juz niepotrafie (myslalem ze to wszystko przez zime i jej
depresywne odzialowywanie) ale jest lato, a ze mna coraz gozej, co jest dziwne
jestm mlodym czlowiekiem, wiem ze nikt nie mial zycia takiego do konca jak by
chcial, ale ja (moja psychika0 jest chyba za slaba zeby walczyc z tym
wszystkim, mialem kilka szans zeby umrzec i zaluje ze nie umarlem... nie jest
mi straszna smierc i mimo ze na nic nie choruje poprostu sie do tej mysli juz
przyzwyczailem, ostatni siedzialem pol dnia i czekalem... na smierc.... ja juz
mam dosc zycia i chcialbym sie od niego uwolnic, ale nie popelnie smaobojstwa,
sadze iz jest to objaw nie dojazlosci i braku chceci walki, 2. co by rodzina
pomyslala,3. moze podswiadomie zeczywiscie boje sie to zrobic, nie wiem,
najgorsze jest chyba to uczucie pustki w sobie i obawa ze nigdy sie juz nie
zapelni....nie potrafie wrocic do szczesliwych chwil, sa one tak daleko ze juz
sadze ze to byl tylko sen, ktory bym chcial zeby byl prawda...ale tak nie jest,
ja poprostu nie chce takiego zycia.... po co mi one skoro nie moge z niego
kozystac? nie wiem jak dlugo mi sil starczyi kiedy moje leki sie skoncza,
nadejdzie kres mojego problemu.... a tak wogole nie sadze iz zyjemy, tylko
umieramy, bo dazymy do smierci a nie zycia, wiec naszym celem jest smierc, a
wiec prosty wniosek, umieramy w chwili gdy sie "rodzimy", a wiec jest to
pierwszy dzien naszego zycia...

[Gość: Slawek]

Tak gadasz jakbys miał 14 lat.
Zrób coś dla innych, zrób coś dla siebie, nie myśl tyle , z myślenia to tylko
niewiele dobrego (vide: hitler, lenin).
Zrób coś dla siebie. Cokolwiek, na co cie stac. Zapisz sie na kurs
spadochronowy, na żagle zabierz sie z kimś, mozesz doskonalić umiejętności
jazdy kartingowej (macie niezły tor w chorzowie) , cokolwiek żebyś nie myślał
tylko o codzienności. Nawet na jakiś czat możesz wejść z kimś pogadać, choć to
wątpliwa rozrywka, ale zawsze (duzo z katowic zawsze jesc kobiet, nie wiem
czemu).
No i zrób coś dla innych. Trochę krwi oddaj, to przy okazji sprawdzisz sobie
darmo czy nie masz żółtaczki BCDEitp i jaką masz grupę, a komuś możesz życie
uratować, kup tanie wino i daj jakiemuś żulowi, będzie ci wdzięczny do końca
dnia, możesz kupić parę tanich t-shirtów z wyprzedaży i zanieść do caritasu, to
jakieś dzieciaki z biednej rodziny dostaną.
Zrób cokolwiek. Jak będziesz siedział na pieńku i rozpaczał, to świra
dostaniesz, zamkną cie tam gdzie dostęp do inetu mają tylko pielęgniarki, a to
przeciez wspaniałe medium i szkoda byłoby je utracić choćby na parę miesięcy.
I nie mów sobie że to co jest teraz jest złe. To właśnie na tym polega, że jak
powiedzmy czujesz sie beznadziejnie i nic cie nie cieszy, to jak już poznasz
smak radości zycia nieprędko z niego zrezygnujesz, wszystko na tym świecie ma
jakiś sens tylko trzeba go odnaleźć.
A podoba mi się że zabić się nie chcesz, to faktycznie głupi pomysł, ostatnio
przerabiałem to i muszę ci powiedzieć, że większość potencjalnych samobójców to
beznadziejni egoiści, którym sie wydaje ze ich zycie jest najwazniejsze i
jedyne jakie istnieje we wszechswiecie.
Ja też robię coś dla ciebie, patrz zamiast pracowac list pisze, przez ten czas
bym pewnie zarobił pare groszy, to przy najblizszej okazji wypij za moje
zdrowie:), zeby sie wyrownało.
A tak naprawde, to wiesz jak jest. W kazdym człowieku jest tesknota do wielkiej
miłosci, i jak juz ją znajdziesz to wszystko zmieni dla ciebie barwy.
pzdr

Slawek,

[Gość: OLT]

milo cie znowu czytac ;-)
pozdr

OLT

[Gość: Slawek]

dzieki :)
ale, nie pamietam dokładnie twoich wątków, zaraz pogrzebie i zobacze co tam
pisałeś/aś wczesniej,
pzdr

[Gość: OLT]

bo ja od niedawna bardzo ;-)

[klarnet_5]

Nimrod, chce ci pomoc, napisz do mnie
jestem dziewczyna, tez nie mialam latwego zycia ale chyba sie podzwignelam
moze wspulnie wymyslimy cos w twojej sprawie, a moze zastanowimy sie takze nad
moimi problemami, razem bedzie nam napewno latwiej cos wymyslec.

Jezeli nie napiszesz, uznam ze to wszystko zmysliles.
Czekam na list!Trzymaj sie,ogolnie wcale nie jest tak zle.

[maritsa]

Ile ty masz lat, żeby mówić, że już nic na ciebie nie czeka, żadne szczęscie,
żadna miłośc, żadna przygoda?
Trzeba uczyć się radości codziennie na nowo.
I cieszyć się tym, co się ma, takimi drobnostkami. Sprobuj, a poczujesz, jak
życie pulsuje w tobie mocno i natarczywie.
Weż się za coś, zamiast siedzieć w miejscu.
To tak, jak z popchnięciem kamienia z górki - dalej się potoczy. Najtrudniejszy
pierwszy krok.
I nie poddawaj się, tak nie można. To jakbyś sobie wszystko odbierał.
I może nie tylko sobie. Może ktoś tam czeka na twoje uczucie, a przez twoją
pasywnośc go nie otrzyma. Nie zamykaj się w sobie - to egoizm i głupota.
Może to banały, co piszę, ale przemyśl je, proszę.
Pozdrawiam
Maritsa

[papak]

Czasami pchanie tego kamienia wygląda jak praca Syzyfa ,ale masz rację Maritso
trzeba próbować aż do skutku.Czasami wychodzi się na idiotę ale może warto, na
pewno warto.w takich momentach zwątpienia ja osobiście fałszuję sobie
Lipnickiej:Więc spróbuj choć raz roześmiać się i spojżeć prosto w słońce...
pozdrawiam cieplutko i księżycowo

[kwieto]

To moze rzucic ten kamien w diably, i znalezc sobie inny, lzejszy? Albo zajac
sie balonikami?

[Gość: jotka]

nimrod,
mnie to bardzo wyglada na depresje.
wydaje mi sie, ze tutaj mozesz dostac przede wszystkim rady typu "wez sie w garsc, otworz sie na ludzi,
rozejrzyj sie dookola, poszukaj czegos waznego itp.".
mialam depresje. przeszla prawie sama po osmiu miesiacach. ostatecznie wygonila ja wizyta u psychiatry, ktora
powiedziala mi, ze jezeli jeszcze kiedykolwiek wpadne w te czarna otchlan bez dna, to ona mnie z niej wyciagnie.
uwierzylam. przestalam sie bac, ze to wroci i znowu mnie pochlonie. bo juz wiem, co mam wtedy zrobic.

dzisiaj nie do konca wiem, czym wypelniac swoje zycie. ale to juz nie boli. wiecej jest we mnie zgody, mam
nadzieje ze coraz wiecej jej bedzie.

trzymaj sie,
jotka.

[Gość: nimrod]

nierozumiem dlaczego ktos stwierdzil czy mam 14 lat :) troche mnie to
rozbawilo, bo nie rozumiem czy tylko mlodzi moga sie tak czuc? a inni juz nie?
moze nie wszystkim bylo fajnie, w zyciu i sa troche inni niz reszta, a ten
swiat poprostu nie jest dla nich...moze wlasnie ja taki jestem. Kazdy czeka na
wielka milosc? moze, nie wiem jak wszyscy, ale ja tak, mimo ze zadko sie do
tego przyznaje. kamienie...dziennie go tocze, a on jak by rosl, ciagle i ciagle
i jest coraz ciezej z nim...lubie walczyc, ale do jakiego stopnia? w koncu w
wiecznosc nie mozna, w koncu czlowiek padnie ze zmneczenia. Znajdowanie
przyjemnosci w zyciu...nie potrafie i to jest wlasnie takze moj problem, nie
umiem sie zachwycac pieknem tego swiata, sadze ze jest mi potrzebny jakis punkt
zwrotny dzieki ktoremu sie odbije i wroce tam gdzie bylem pare lat temu. Nie
jestem slabym facetem (taka moja opinia) ale poprostu ze wszystko trzymalem w
sobie, to sie we mnie tlilo, poprostu mnie wypalilo, nie ciekawe jest uczucie
ze sie ma w sobie jedna wielka dziure, albo wypalone zgliszcza. depresja? moze,
jak bylem u psychologa to stwierdzil ze jestem dziwny, (tyle to ja wiem bez
niego) nie zla profesja....chyba sie tak nie powinno mowic pacjentowi, ale nie
mam mu za zle i cenie sobie jego szczerosc wypowiedzi. co do netu nie cenie go
sobie az tak bardzo, przydatna rzecz ale nic wiecej, a czaty, moge posiedziec,
poczytac, ale nie wierze w "dobra" z nich plynace, oprocz porozmawianiu z kims,
kto tego potrzebuje, nie robie na nich nic innego i nie chodze po nich z
nastawieniem maniaka, a tylko w momentach skrajnego znudzenia, choc mi prawie
nigdy nie pomagaja, najczesciej i tak ide spac, taki moj "azyl" od wszystkich
mysli, i calego zla, ale czasami to wszystko jest tak natarczywe, ze nie idzie
nawet spac, co jest najgorsze, nie potrafie dlugo spac ironia losu.... W pewnym
momecie sadzilem ze juz mnie wszyscy olali i nie chca mi pomoc nawet przez net,
ze wszyscy sie odemnie odwrocili, dzis juz chcialem napisac "co to jest za
forum ktore olewa ludzi?" ale to w koncu ludzie wybieraja, nie musza nic robic,
a chca i robia, mnie dzis zadziwili, ze jednak chca porozmawiac.

[maritsa]

Wiesz co? Powiedz ty mi, słońce, od kiedy trwa ten twoj paskudny stan?
Ja też mialam swego czasu taką depresję, że nie spałam wcale całe tygodnie (a
owszem, to możliwe) a jak już przyszedł ten utęskniony ranek, to z kolei nie
chciało mi się wstawać,żeby uczestniczyć w tym wszystkim, co dzien z sobą
niesie.
I to ciąglę, potęzniejace poczucie beznadziei totalnej, bezsilności, jakiejś
ogolnej szarości dookola.
Ale to się da pokonać, wierz mi. trzeba próbowac znalezć tą siłę w sobie.
I nie odwracaj się od ludzi - nie rób tego błędu, co ja.

[Gość: Slawek]

To jest to o czym ci mówiłem. nie szukaj na siłe drobnych radosci, i nie myśl
otym, po prostu działaj. To samo przyjdzie. Cłkiem serio mówiłem, zapisz sie na
kurs spadochronowy. Za kilkaset zł staniesz przed krawędzią, która zmieni twoje
spojrzenie na świat. A pytałem czy masz 14 lat, bo są takie cezury w życiu
człowieka- 14,17,22 lata, w których depresje i beznadizeja są naturalnym stanem.
Jak mówiłem, nie myśl za dużo , działaj, czego nie przeżyjesz to się nie
dowiesz.
pzdr

[cyntia1]

Przepraszam wszystkich, którzy udzielali tu rady "weż się w garść", ale to są
rady dla tych, którzy mają małe smuteczki, a nie kliniczną depresję.

Nie słuchaj rad, żeby "wziąć się w garść, bo tobie brakuje właśnie tej garści
jak masz depresję" (to cytat, ale moim zdaniem bardzo adekwatny.

Dlaczego o tym piszę?

Bo sama od ok 10 lat zmagam się z bardzo silnymi, endogennymi (czyli
przychodzącymi bez żadnych konkretnych powodów ) deprasjami.

Jak sobie z tym radzę?

Leczę się, po prostu. U psychiatry i psychologa, a jakże. (czyli świr jestem,
tak w obiegowej opinni) A ja uważam, że wstydliwe horoby to te, które się biorą
z braku higieny osobistej (inne wstydliwe nie są i już)

Cieszę się, że wymyślono Prozak, potem inne podobne leki, bo dzięki nim
funkcjonuję jakoś, podnoszę się po 1-2 miesiącach, idę dalej, i wiem, że znowu
kedyś mnie dopadnie. Taka choroba i już.

Ja mam duzo łatwiej, bo jestem ekstrawertykiem. Nawet jak jestem na dnie, to
krzyczę o pomoc. Bliscy pomóc po prostu nie mogą. Każdą pomoc z ich strony
odbieram w depresji tak, że oni tacy wspaniali, a ja ich tu sobą zamęczam, więc
robi się jeszcze gorzej. Ale wiedzą, że coś jest źle, że musimy to wspólnie
przeczekać.

Straszne byłoby męczyć się tak jak ja się męczę, tzn:

-brak snu, apetytu,
-kompletna niemoc,
-ciągły wszechogarniający strach i poczucie beznadziei,
-samooskarżanie się,
-brak zainteresowania tym co przedtem tak cieszyło,
-ze świadomością, że to ze mną coś nie tak, że świat fajnie toczy się własnym
rytmem, a tylko we mnie zgasło światło )

gdybym nie była w stanie chociaż tego bólu wykrzyczeć.

U Ciebie to trwa bardzo długo i nie wiem czy jest tak silne, ale wiem, że
bywają depresje "pełzające", trwające latami i nie wiem czy nie są bardziej
męczące.

Nie wiem czy u Ciebie to depresja, nie jestem specjalistą.

Nie wiem jakki jest twój stosunek do leków w końcu psychotropowych
(ja byłam na takim dnie, że nie zastanawiałam się już, że te leki wpływają na
moją psychikę, a niech wpływają proszę bardzo, z moimi emocjami było tak źle,
że leki już chyba tego pogorszyć nie mogły - no i pomogły)

Pokazuję Ci tylko jak to jest ze mną, ty zrobisz co zechcesz.

A psycholog, który Ci powiedział, że jesteś dziwny, to jakiś dziwny był!!!!

Pzdr:)

[Gość: Nimrod]

Nie odwracac sie od ludzi? uwazam ze jesli jest to blad to go juz popelnilem, ile
juz to trwa jak sie dobrze orientuje i co juz pisalem zaczelo sie to jakies 7 lat
temu, ale ostatnie 2 lata sa juz powoli dla mnie udreka, naprawde mi sie juz nie
chce, nie probuje znajdowac szczescia na "chama" ale zauwazylem ze nie umiem sie
juz ekscytowac tym co niegdys, swiat dla mnie nie jest juz kolorowy, tylko szary,
dziennie to samo, wiem co sie stanie kazdego dnia i mam juz dosyc.

[Gość: Malwina]

masz racje : swiat jest szary . W twoich oczach. Bo on ani szary ani bury ani kolorowy tylko taki jakim
go widzimy.
Ty widzisz szarosc i to jest twoje swiete prawo. Zaakceptuj tak jak i ja akceptuje twoje widzenie a
bedziesz mogl ewentualnie zajac sie od czasu do czasu, gdy ci sie spodoba naniesieniem kilku kolorow.
Sa takie okresy gdzie swiat jest szary. I nie ma sie sily na nic. Nie powiem ci : wez sie w garsc bo
wlasnie tego nie potrafisz zrobic - ja w przeszlosci mialam ochote zabic za takie rady ! niemoznosc
dzialania, zmiany czegokolwiek stawia nas w sytuacji samooskarzenia i w sumie jeszcze gorzej sie
czujemy. Czuj sie zle - bez wyrzutow sumienia i stanow ducha. Pozwol sobie na to.
Na marginesie - daj sobie pomoc przez specjaliste bo samemu trudno.
I nie zapomnij mu powiedziec ze najbardziej boisz sie ...smierci (ja tez ale z tym zyje :-)
trzymaj sie drabki
jasniejszych dni zycze
M.

[kasia28]

Nimrod, zamknij oczy i wyobraź sobie taką sytuację: jesteś szczęśliwy, masz
kochaną żonę, dzieci, jesteś młody, całe życie przed sobą, a za tobą pokonane
demony dzieciństwa, które zostawiły wiele ran, ale ty to przeżyłeś, żyjesz i
cieszysz się. I nagle dowiadujesz się, ze masz przed sobą tylko kilka lat
życia, bez szans. Ja jestem w takiej sytuacji (oczywiście z wyjątkim żony, mam
męża:))I żyję nadal, jestem szczęśliwa, wiem, że umrę, ale nie zamierzam się
poddawać. Też kiedyś miałam depresję (i nadal wpadam czasem w takie stany),
chciałam umrzeć, ale teraz gdy "mam na to szansę" nie mam zamiaru. I tylko żal
czasami, ze tyle szans po drodze człowiek zmarnował, niektórych rzeczy nie
zrobił. Gdy byłam nastolatką próbowałam popełnić samobójstwo, tak miałam dość
upokorzeń, bicia,nienawiści i braku miłości, miałam wrażenie, ze moje życie
zawsze już takie będzie: złe, szare, samotne. Ale poznałam mojego męża,
który "otworzył" mi świat, uleczył, pokochał i sprawił, ze uwierzyłam iż świat
moze być piękny. Niedługo mi przyjdzie nim się nacieszyć, ale i tak jestem
szczęsliwa, bo 12 lat temu nawet o tym nie marzyłam.
Nimrod są gorsze rzeczy w życiu, uśmiechnij się pomimo wszystko i spróbuj
uwierzyć, ze życie jeszcze Cię weźmie w ramiona i przytuli.
Życzę Ci tego bardzo, a na razie warto coś zrobić z tą depesją, bo wpędzisz
się w jakąś chorobę.

Kasia

[nimrod1]

dobrze a jak bys byla w takiej sytacji, brak milosci, przyjazni, "demony"
dziecinstwa sa nadla ze mna, nie posiadam rodziny, pracy na ktorej mi zalezy i
zaczyna mi brakowc sil do walki z tym wszystkim na dodatek okazuje sie ze mozesz
umrzec za minute jak i za 20 lat, fajnie nie? Taka nie pwenosc jest dopiero
fajna, ale ja do tego nie przywiazuje wiekszej wagi, bo to mnie nie martwi,
gorsze jest to co mnie trapi w aktualnej chwili i z czym musze sobie radzic,
walczyc, ale zapytam sie jeszcze raz, jak dlugo??? A jesli chodzi o rodzine itp.
to czy warto ja zakladac jesli moge zostwic partnerke "na lodzie" tym bardziej ze
ja wiem o tym, czy moge jej to zrobic? ja odpowiadam nie! nie moge taki byc i nie
potrafie, po drugie chyba nie mam odwagi aby "sie za to wziasc" poprostu jestem
takim smiesznym ludzikiem......

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

i nik ju wiecej nic nie napisze, moj watek ma pojsc w zapomnienie? nie dostalem
jeszcze odpowiedzi, bynajmniej nie jestem jeszcze na 100% co do tego
wszystkiego przekonany. Zawsze sie zastanawalem dlaczego ludzie mi wszystko
psuja, zawsze jeste tak ze ktos mi wszystko spieprzy i nie da sie tego
naprawic, mimo iz ja to tworzylem w wielkim trudzie i pocie, oraz wiele na to
stawialem.....wyczerpalem moj temat (chyba) wiec raczej nie bede juz wiecej
pisal chyba ze padan jakies ciekwe kwestie, ktore bede chcial skomentowc...

[mariposa]

Gość portalu: Nimrod napisał(a):

> i nik ju wiecej nic nie napisze, moj watek ma pojsc w zapomnienie?

podobno jestes do tego przyzwycaajony, wiec co sie dziwisz?!?!



nie dostalem jeszcze odpowiedzi, bynajmniej nie jestem jeszcze na 100% co do
tego wszystkiego przekonany.

dopatrzlam sie dwoch pytan"
1) dlaczego plomien? - na ktore sam udzieliles odpowiedzi
2) po co mi one (zycie dop. red.) skoro nie moge z niego kozystac? - pytanie z
natury retorycznych i sam musisz przyznac, ze nie spodziewales sie zadnej
konkretnej odpowiedzi.

Ja znam odpowiedz, ale podam dopiero, kiedy mi powiesz po co mi 400 000
pecherzykow graafa i wyrostek robaczkowy?



Zawsze sie zastanawalem dlaczego ludzie mi wszystko
> psuja, zawsze jeste tak ze ktos mi wszystko spieprzy i nie da sie tego
> naprawic, mimo iz ja to tworzylem w wielkim trudzie i pocie, oraz wiele na to
> stawialem.....wyczerpalem moj temat (chyba) wiec raczej nie bede juz wiecej
> pisal chyba ze padan jakies ciekwe kwestie, ktore bede chcial skomentowc...


spieprzyli Ci stworzony w wielkim trudzie i pocie watek? a to huje!!!!
pewnie nie pisz wiecej, niech zaluja do konca zycia, ze nie... no wlasnie, ze
czego nie napisali / zrobili?

[Gość: Slawek]

mariposa napisała:

>
> Ja znam odpowiedz, ale podam dopiero, kiedy mi powiesz po co mi 400 000
> pecherzykow graafa i wyrostek robaczkowy?
>
CO TO SA PECHERZYKI GRAAFA????
Ja tez je mam? na co mi one?



>
> spieprzyli Ci stworzony w wielkim trudzie i pocie watek? a to huje!!!!
> pewnie nie pisz wiecej, niech zaluja do konca zycia, ze nie... no wlasnie, ze
> czego nie napisali / zrobili?
>

Mariposa, no wiesz co??? jak mozesz tak pisac, przeciez nawet dziecko wie ze
pisze sie przez "CH" bo dłuzszy?

[mariposa]

> > spieprzyli Ci stworzony w wielkim trudzie i pocie watek? a to huje!!!!
> > pewnie nie pisz wiecej, niech zaluja do konca zycia, ze nie... no wlasnie,
> ze
> > czego nie napisali / zrobili?
> >
>
> Mariposa, no wiesz co??? jak mozesz tak pisac, przeciez nawet dziecko wie ze
> pisze sie przez "CH" bo dłuzszy?


wiesz, to byl moj pierwszy raz, a pierwszy raz jest przewaznie krociutki ;-)

rozumiem, co on czuje i doskonale moge sobie wyobrazic, ale nie lubie agresji i
postawy roszczeniowej, ktorej nawet depresja nie tlumaczy.
nie uwazam tez, ze 90% osob sobie jaja robilo, a wrecz przeciwnie, potraktowali
autora powaznie, ale jak ktos zamiast isc na rower kaze mi byc wdzieczny, ze
laskawie pozwolil mi przeczytac swojego posta to mnie to po prostu wkurza.

i nieprawda, ze tutaj to i tak nikt nie pomoze. sama swiadomosc, ze inni tez
cierpia, ze walcza, ze w koncu wiadomo "co to?" pomaga.
i nawet taka banalna rada, jak idz do psychiatry, to juz pierwszy krok, ale
musi sie znalezc ktos kto to glosno powie / napisze wielkimi literami.

a z tymi rowerami to swieta prawda, tylko czasami brakuje sil, zeby sobie
herbate zrobic...

[Gość: kamfora]

Nie Ty pierwszy (i nie ostatni zapewne) borykasz sie z brakiem
zadowalajacej odpowiedzi na dreczace Cie pytania...
Dlaczego uwazasz, ze mozesz dostac te odpowiedzi bez odwolywania
sie do Boga? Sprobuj przeczytac Ksiege Koheleta...nawet, jesli
potraktujesz ja jako literature jedynie, a nie swieta ksiege.

Pozdrawiam

[Gość: Slawek]

1. jesli szukasz jakiejkolwiek pomocy, to tu jej nie zanjdziesz, forum to
miejsce kretynskie na takie rzeczy, lepiej od razu zapisz sie do terapeuty, ze
w ogole tu zajrzales i nie zauwazyles, ze 90% watkow to jaja ktos sobie robi.

2. poradzilem ci co masz robic, a ty ciagle swoje. jakbys wzial rower, pojechal
na trzy dni w gory toby ci odeszla chec na depresje, a ty lezysz z jajami na
wierzchu i placzesz. zal mi ciebie.

[mistress]

Mój płomień też się wypala, są momety, że myślę podobnie. Tylko że jeszcze mam
siłę z tym walczyć, spróbuj za wszelką cenę wierzyć. Spróbuj, ja próbuję. Może
warto?

[a.ann]

Większość wpisów w tym wątku jest smutna i jeszcze bardziej wypala nimroda.
Nie piszmy mu o smutkach i problemach które nas trapią!
Pokażmy że życie jest piękne , bo takie jest!
Spektakularne sukcesy , wielkie zwycięstwa .. Jeśli oczekujemy że tylko to
stanowi o naszym pięknym , dobrym życiu to ono rzeczywiście pięknym nie będzie.
Ale tak naprawdę życie to okruszki skrzętnie zbierane. Okruszki dobra , radości,
muśnięcie miłości , uśmiech kochanej osoby..
Wydzierajmy życiu te drobne chwile , one są przyprawą i nadają smak.
Pokochajmy życie już teraz , zanim przecieknie nam przez palce.
Śpieszmy się , tak szybko odpływa - szkoda je trawić na myślenie o przegranej,
o płomieniu który nas wypala!
Kochajmy je takim jak jest. Zbierajmy nasze okruszki. :-)

Kocham życie i w tym stwierdzeniu nie ma cienia przesady!

a.ann

[heti]

Powiedz czego oczekujesz od nas forumowiczow? Porady, sam
widzisz na jakie rady nas stac "weź rower i w góry" to na
pewno nie pomoze.Miałam przyjaciółke, która leczyła sie
depresje, pomogły jej leki. Powli wydobywała sie z
ciemnosci zaczeła dostrzegac kolory, oczuwac emcje
intensywniej, ale na to potrzeby jest czas. Czy leczysz
sie juz 7 lat i bez zadnych efektow? To moze powinienes
zmienic lekarza. I czy wiesz co spowodowło to uczucie
wszechogarniajacej beznadziei?

[newcomer-ka]

ech .. nimrod! Leczysz farmakologicznie i zabijasz słownie i myślowo.
Do czego doprowdzisz ,gdzie zmierzasz? Musisz chcieć z tego wyjść.
Nikt za ciebie nie przekona umysłu że walkę warto podjąć.
Spróbuj raz jeszcze. Znajdź jedną małą rzecz która cię cieszy i zajmij się nią.
Życie składa się z rzeczy drobnych i one są na wyciągnięcie twojej ręki.
Zobacz je i weź!
Pozdrówko.

heti

[Gość: Slawek]

heti napisała:

> Powiedz czego oczekujesz od nas forumowiczow? Porady, sam
> widzisz na jakie rady nas stac "weź rower i w góry" to na
> pewno nie pomoze.Miałam przyjaciółke, która leczyła sie
> depresje, pomogły jej leki. Powli wydobywała sie z
> ciemnosci zaczeła dostrzegac kolory, oczuwac emcje
> intensywniej, ale na to potrzeby jest czas. Czy leczysz
> sie juz 7 lat i bez zadnych efektow? To moze powinienes
> zmienic lekarza. I czy wiesz co spowodowło to uczucie
> wszechogarniajacej beznadziei?

Heti, nie masz racji.
Jak sie czyms zajmiesz, od razu przestajesz myslec negatywnie, bo umysl i cialo
zaangazowane jest w co innego, niz myslenie o skutku. Akurat, taka wycieczka to
najlepsze co moze byc, podobnie jak nauczenie sie czegos nowego. Kazdy ma swoja
pasje, tylko trzeba ja odkryc, czy to bedzie jazda konna, czy modele do walki
poweitrznej, i robic cos dla niej.
pzdr

[heti]

> Heti, nie masz racji.
> Jak sie czyms zajmiesz, od razu przestajesz myslec
negatywnie, bo umysl i cialo
>
> zaangazowane jest w co innego, niz myslenie o skutku.
Akurat, taka wycieczka to
>
> najlepsze co moze byc, podobnie jak nauczenie sie
czegos nowego. Kazdy ma swoja
>
> pasje, tylko trzeba ja odkryc, czy to bedzie jazda
konna, czy modele do walki
> poweitrznej, i robic cos dla niej.
Według mnie bardzo sie mylisz. Gdy człowiek jest chory,
ma depresje to na nic nie ma ochoty. Jego problem jest to
ze nie moze odnależc zadnej pasji, ktora dawalaby mu
radaośc. A podjac taki wysilek fizyczny mozna raz , dwa,
ale gdy ma sie permametna depresje nie wiecej.Jedynym
wyjsciem jest farmakologia a rady typu weź się w garść
, popracuj w kamieniołomach sa bez sensu. Nawet jesli
prawda jest ze kazdy ma swoja pasję, to chory człowiek
raczej nie siły i ochoty jej szukać. Takie rady mozna
dawac zdrowym, którzy sie nudza i nie wiedza co ze swoim
zyciem zrobić.

[cyntia1]

Heti, masz absolutną rację. Gdyby w otoczeniu myślącego jak przedmówca
człowieka znalazł się ktoś z depresją, ten prawdopodobnie by go dobił. Bo takie
gadanie powoduje, że człowiek ogarnięty depresja myśli sobie : "to wszyscy moga
się czymś zająć, mają zainteresowania, do czegoś dążą, wszystkim z depresją
pomaga aktywność, a ja nie jestem w stanie przejawiać jakiejkolwiek".

Oj nie tędy droga, masz absolutną rację.

Pzdr:)

płomień...... (pomocy)

[Gość: nimrod]

ja osobiscie lubie sie czyms zajmowac, ale jest to taka chwilowa ucieczka od
klopotow jak picie czy dragi,a ja chce wyjsc z tego wszystkiego raz na zawsze,
sa rzeczy ktore mi sprawiaja przyjemnosc, ale ich jest malo i sa ciezko
dostepne, a ja nie mam sil juz sie za nimi uganiac, poprostu mam dosc......co
do pasji, mialem jedna ktora poprostu kierowala mym zyciem, ale pop tym co sie
wydazylo, dla mnie po prostu porazka i upokozenie, ze nawet nie wiem czy
kiedykolwiek do niej wroce, poprostu mnie zalamali tym co sie stalo, a zycie
sie toczy dalej tylko kolo mnie, nie potrafie sie dostac do sreodka tego
wszystkiego, tak jak by ktos mnie nie uwzglednil w tym wszystkim.......poprostu
dobijajace jest to wszystko.......

[maritsa]

Nimrod, wiesz co? Życie takie jest. To co jest, zmienie się i nie zawsze ci się
to będzie podobać. Ludzie czasem są wredni, egoistyczni, czasem zdarzają się
tacy, którzy znajduja sadystyczną przyjemnośc w krzywdzeniu innych. I
czasem...po prostu wszystko układa się nie tak. Mnie się nie tak dawno świat
zawalił na głowę. Ale wiesz co? Siedzenie i płakanie nic nie daje. Żal do
całego świata tylko niszczy człowieka od środka. Wybacz tym, którzy cię
skrzywdzili. Idz dalej. Może zmień środowisko, adres... (pomaga, wiem z
autopsji). Z depresji da się wyjść. Już ci mówiłam (pisałam) że należy się
cieszyć małymi rzeczami - no nie wiem... że dziewczyny na ulicach takie ładne.
Że słońce czasem świeci. Że rano kawa tak fajnie smakuje i pachnie. Chociazby
po to warto wstać.
Pozdrawiam Cię bardzo mocno, bo chyba tego potrzebujesz.
Maritsa.

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

to juz powoli sie staje nie normalne....jest ze mna coraz gozej...a juz
myslalem ze mi sie poprawia, juz myslelm ze bedzie dobrze....ale to wszystko
po****, nie ja na serio zaczynam nad tym nie panowac... aktualnie po
wakacjach...zostaly mi fajne szramy na nogach, glownie na golenieach, zabawa
nozem....na rekach nie jest tak tragicznie, ale tez sie "bawilem" wiem ze to
brzmi jak wywod swira...ale, uwazam ze swirem bym byl do konca gdybym zrobil to
o czym caly czs mysle....poprostu nie mam sil...wiem powtarzam sie....jak tak
dalej pojdzie to skoncze z tym...bo i po co? mam sie meczyc, ani nie mam dla
kogo, ani dla czego, a mysl o lepszym jutrze rozpadla sie jak kula szklana...i
co chwila cos mi sie przytrafia nie tak jak bym chcial...moze ja poprostu
jestem tchorzem? cyba tak, ale co to mi daje?? ....nic ta informacja jest mi
zbedna.... wiem juz napewno ze jestem niesmialy, i to bardzo...jestem zarowno
straznikiem i wiezniem...samego siebie....na moje nieszczescie, i na dodatek
kurewsko wrazliwy na krzywdy innych....a ja lubie pomagac ludziom a nie ich
smucic, dlatego pisze tutaj na forum, gdzie (mam nadzieje nikt mnie nie zna)
problemow caly stos...i ciagle sam w nim siedze...i ciagl sam...jak moze bym
jeszcze wiedzial jak z tym wszystkim walczyc...kiedys juz to obszedlem, moje
problemy, ale zawsze mnie gryzly...teraz do nich wrocilem i nie wiem co
robic...nie wiem o co mi chodzi, i jak z tym wszystkim walczyc... njagorsze
jest aktualnie takie odczucie pustki, polaczone z brakiem czego,a le nie samo
uczucie jest najgorsze, ale to ze nie wiem o co chodzi i jak to zaspokoic...moj
przyjaciel wlasnie znalazl kobiete swego zycia...kiedys sie mnie spytal, czy ja
mam doly...(ogolnie mnie uwazaj znajomi za czlowieka lekko odbiegajacego od
normy jak to stwierdzili, ale raczej zawsze z usmiechem i zawsze potrafie bawic
towarzystwo) ale ja mu nie odpowiedzialem...nie mam dolow...ja ciagle siedze w
jednym dole, z ktorego nie potrafie sie wyrwac...a teraz mysle nawet czy nie
zrezygnowac ze swojego sportu zycia...poprostu stracilem nadzieje dla siebie i
ludzi...oni sie nie zmienia, to pewnie ja tez....wiec czy jest wogole jakis
sens tego wszystkiego???

[kwieto]

Jesli nie ma szans na lepsze jutro, to moze zacznij bardziej zyc DZISIAJ?
Sprobuj poszukac porady specjalisty

[Gość: kol5]

Sam się nakręcasz.
Chyba Ci z tym dobrze, bo w innym przypadku zwróciłbyś się już dawno do
psychologa.
Idź, spróbuj, co Ci szkodzi? A nuż, -pomoże!

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

coz......moze i....ale ja znam tylko prywatnych psychologow, a na nich kasy nie
mam a moze i nawet by mi bylo szkoda....jakos dziwnie tak mi wejsc i
kogokolwiek znajacego ma twarz, prosic o pomoc, glupio mi, nie wyobrazam sobie
tego...ale nie twierdze ze o tym nie myslalem....dlatego tak latwo mi tutaj
pisac, nie musze nikomu patrzec w twarz...tak jest latwiej....i znow ide na
latwizne...to juz jest przesada...a z tym co naprawde dla mnie wazne nie
potrafie sobie poradzic....moze poprstu "szkola zycia" panujaca w polsce jest
dla mnie za ciezka...moze jestem za "mikkie" do teeo wszystkigo....nie wiem
gdzie szukac pomocy, ani jak sie o nia
zglosic...poprostu....dziwnie...................................................
..........................................

[Gość: kol5]

Nie wiem dlaczego Ci odpowiadam. Ty wybrałeś już.
Każdy podobno dostaje od życia tyle ile jest w stanie udźwignąć.

Przemyśl, zawsze możesz wybrać raz jeszcze. Nie psycholog, to może dobra joga.
Też daje wspaniałe efekty.
Tam nie musisz mówić. Emocje "same" wychodzą.

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

nic jeszcze nie wybralem i stoje na tym samym rozstaju drog na ktorym sie
skonczyla moja podroz kilka lat temu.... a zycia/losu nie ma, sami sterujemy
swoim bytem, a to co sie dzieje, jezeli sami tego nie spowodujemy, jest
wynikiem decyzji innych ludzi, przez co ich decyzja wplywa na nasz byt....

[kwieto]

No ale czego wlasciwie oczekujesz?
Swietlanej przyszlosci nie ma ani tu ani nigdzie indziej, "nawet w
hameryce". To nie jest "Polska szkola zycia" tylko Twoja szkola zycia, ktora
bedzie tak samo dzialac w dowolnym miejscu na ziemi.
Z jednej strony uzalasz sie nad soba, dramatyzujesz, rozdmuchujesz to o
czym piszesz do rangi nie_wiadomo_czego, a z drugiej strony, wziac
ksiazke telefoniczna, i poszukac adresu publicznej poradni psychologicznej
nie chcesz...
To wlasciwie jaki masz pomysl na rozwiazanie problemu?
Niezaleznie od tego co Ci tutaj ktos poradzi, bedziesz musial sie za siebie
wziac i troszke nad soba popracowac...

[Gość: kol5]

Wybrałeś "być w zawieszeniu". To poniekąd wygodne.
Kwieto ma racje - gdziekolwiek będziesz, Ty o sobie decydujesz, nie inni.
Takie to proste, że pojąć niepodobna.

Skończyłam
Powodzenia.

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

coz....jestem kupa sprzecznosci...i wiem o tym, ale nie wiem co z tym
zrobic....to nie jest wygodne, nie dla mnie i nie tyle czasu ile to juz
trwa....za duzo...wkurza mnie to ze "mimo iz widze drogie swojego zycia, i wiem
ktora bym chcial obrac...to nie wiem jak" to jest najgorsze...to tak jak
ostatnio ktos mi powiedzial, cos o mnie, ale ja tego nie widze w sobie, nie
widze wielu rzyczy, a raczej jak do nich dojsc. dramatyzuje i
wyolbrzymiam.....wiem, ale wiedz ze do pewnego stopnia, nie az tak jak ci sie
to moze zdawac, nie jestem az taki slaby, poprostu nie wiem jak pojsc dalej i
poszukuje pomocy, moze ja poprostu na kogos czekam w moim zyciu...a moze nie
powinienem juz zyc...ale to zalezy odemnie, albo od innych, niczego i nikogo
wiecej. Niepotrafie mowic ludziom....wielu rzeczy jakich bym chcial...nie wiem
czy to jest uraz psychiczny z przeszlosci, czy ja taki poprostu jestem, moze
jakos sie zmienie, bynajmniej zawsze jeste wyjscie z tego wszystkiego....zawsze
jest przynajmniej kilka odpowiedzi...i mozliwosci.... boje sie ze kada moja
droga, ktora moglbym podazyc i nad ktora nie musialbym sie zastanawiac...ranila
by ludzi, zrobilaby ze mnie kogos, kogo juz od dawna nienawidze.... i mi by to
nie przeszkadzalo, pozniej, ale mam zbyt analityczny umysl, i zawsze podchodze
do wszytskiego z mysla, nie dzialam dopoki nie przemysle, i czesto mi jakas
szansa przechodzi obok..jest juz za pozno, swiat i ludzie nie maja mozliwosci
stop'u/pauzy zeby wszytsko obmyslec....ale na dzialanie zbyt sie boje...bo juz
dosc sie nasluchalem ludzi skrzywdzonych przez innych...i aktualnie mam dosc,
nie chce tez byc ofiarodawca bolu...tak jak juz pislaem jest jedna mozliwosc,
dobra dla mnie i dla innych...ale nie wiem jak do niej dojsc....dlatego czekam,
na cos moze kogos... albo do momentu az sie zlamie i poprostu wszystko
poleci....zobacze co zobie....a wasze odpowiedzi sa dla mnie wazne, bo moze
wlsnie zauwaze tez "most" dzieki ktoremu bede tym kim chce...

[Gość: kol5]

To zauważ do cholery!!!
Przeczytaj, co ludzie Ci napisali i spróbuj wyciągnąć wnioski. A nie w kółko
to samo piszesz.

Idź na jogę lub/i do psychologa - to będzie pierwszy krok. Zrób to!!!!!!

[Gość: ryba]

Nimrod, przeczytalem wszystkie twoje posty, doszedlem do wniosku ze nawet jak
to jest zart, to bardzo zyciowy. Ja tam bylem, tam gdzie ty to opisujesz, wiem
ze trudno to zrozumiec innym, ale oni nie maja pojecia o czym ty mowisz. Tam
trzeba byc zeby to zrozumiec. Nie licz na smierc, ona takich jak ty i ja
oszczedza, przekonalem sie o tym. Nic mnie nie cieszylo, przestalem wierzyc
ludziom, zamknalem sie w sobie, rodzine traktowalem jak piate kolo u wozu.
Pustka i nic wiecej...smierc pozostala jedynym srodkiem, ale niestety brala
wszystkich obok mnie, ale nie mnie, i wtedy zaczynasz dzialac przeciwko sobie,
byc moze w celu ze ktos to w koncu zauwazy i wyciagnie reke. Nie widza,
zaczynasz tracic wszystko co masz, chcesz cierpiec, ale to cierpienie w pewnym
sensie daje ci ulge. I wtedy zaczynasz tracic zufanie u tych, ktorzy w ciebie
wierzyli. Zostajesz naprawde sam. Do pewnego stopnia sprawia ci to przyjemnosc
i ulge....nie zdajac sobie sprawy z tego ze w tym momencie straciles wszystko.

Chcesz wiedziec wiecej?

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

Nie wiem czy taka historie dalo by sie wymyslic.....mam wyobraznie ale nie az
taka.....coz zgodze sie z toba ale nie w 100% w koncu kazdy jest troche inny,
nie szukam pomocy, chce aby ona mnie sama znalazla...nie chce sie nikomu
narzuca, a aktualnie nikt mnie nie wspiera...zawsze sam musze isc i walczyc z
soba, z innymi, z calym swiatem....mnie to juz meczy....a jeszcze nie pojde
obok osoby, ktora potrzbuje pomocy....nasluchalem sie juz tyle zla, tyle
wszystkiego....ze mam dosc powoli jeszczemoja przeszlosc...nie chce o tym
pamietac, przejmowac sie innymi az tak jak to robie...ale nie potrafie....za
duzo mysle....co do smierci wiem juz o tym, nie raz nadzchodzila, ale tylko
przechodzila obok mnie, mimo iz czekam na nia...mozege tylko czekac....tak chce
wiedziec co dalej, moze znajde odpowiedz, a moze nie....ale zawsze to nastepna
szansa....

[kwieto]

A mozesz mi powiedziec, skad inni maja wiedziec, ze potrzebujesz pomocy, skoro
o tym nie mowisz? Jak pomoc ma Cie znalezc, skoro nie wie nawet, czy ma czego
szukac?

[Gość: carduus]

Słuchaj chłopie! Ty nie sam chcesz sobie pomóc. I jeśli nadal będziesz
przyjmował taką postawę, to dalej będziesz się męczył. I chyba dobrze Ci z tą
męką. Lubisz ją. Rozkoszujesz się nią. Tylko w takim razie, po co to
dramatyczne wołanie w tytule wątku?
A jeżeli to właśnie owo dramatyczne wołanie jest prawdą, to nie mogą nią być
Twoje wypowiedzi, bo stoją w sprzeczności z tym krzykiem. Chcesz by pomoc "sama
cię znalazła". Im prędzej zrozumiesz, że bez Twojego udziału to się nie stanie,
tym szybciej będziesz mógł cos zrobić ze swoim życiem.
Najważniejsze, żebys zrozumiał, że masz wybór: albo zdecydujesz się coś zrobić
albo nadal będziesz tkwił w tym dole, o którym pisałeś. Niestety nie Ty
ustalasz reguły. A one mówią, że bez Twojej chęci pomoc Cię nie znajdzie.

Pozdrawiam i życzę, żeby Ci się zechciało chcieć udać się po pomoc.

carduus

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

coz.....tak inaczej to ujme....nie chce sie nikomu narzucac....wlasnie dzis
zauwazylem ze takich jak ja jest naprwde malo na tej ziemi, moj najlepszy
kumpel jest jak ksiazka..albo jak kaluza, niczego nie trzeba szukac...wszystko
jest na zewnatrz...moze wlasnie dlatego on mam takie "dobre" jesli moge to tak
nazwac, zycie. czyli automatycznie nie bedac skomplikowanym jest latwiej, czyli
chcem czegos to biore... swietnie, ale trzeba miec jakies granice, ktore
podobno swiat wymierza, ale kiedy ja ich nie widze, i sam je sobie narzucam,
ale czesto sa one gorsze od tych prawdziwych...i zostaje zakopany...tzw. umarl
w butach... i sie z tym mecze, bo nie wiem jak to teraz podwrocic, za duzo
mysle, i nie chce szukac pomocy, pomoca jestem ja sam, ale nie wiem jak sie do
tego zabrac, i szukam kogos kto mnie naprowadzi, a moze udzieli mi wlasnie
pomocy, moze sie juz zaubilem w tym wszystkim....moze juz sma nie wiem co jest
prawda a co klamstwem....juz sie gubie, jak tak dalej pojdzie, przelamie to
wszystko i zmniennie sie tak jak zawsze sie bronilem... ale powoli nie widze
zadnego rozwiazania, choc opcji zawsze jest wiele...za duzo, czy jest na to
jakas rada??? zobacze jak to bedzie, bedzie jak chce, a pomoc mnie zauwazy i
nadejdzie w postaci ludzi ktorzy jeszcze nie zamkneli oczu....dokoncze to
kiedys.......moze, kiedys.....

[kwieto]

Pomoc nadeszla tlumem na tym forum...
Dlaczego przed nia uciekles?

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

nigdy nie ucieklem.... jak to widzisz??? bo ja nie rozumiem, o co chodzi, jak
moglem uciec, przed slowami typu "wez sie w garsc" albo przynajmniej ich
filozofia... fakt w niektorych jest wiel waznych wskazowek...ale czasami nie
wiem jak sie do nich zabrac...poprostu nie wiem...czy to czyni ze mmnie
tchorza?? skoro ja nie wiem.... dla mnie nie ma slow "jutro bedzie lepiej" z 2
przyczy... 1. niegdy nie jest lepiej na 100%, zawsze moze byc gozej 2.najpierw
musze sie uporac z przeszloscia...potem pomysle o terazniejszosci, a jak mi
jeszcze czasu wystarczy to i nad przyszloscia...a czas tak szybko leci...

[kwieto]

Oprocz "wez sie w garsc" padlo tu duzo rad. Niektore proste (choc
prawdopodobnie skuteczne) jak: "idz do terapeuty", inne bardziej osobiste i
nie dajace szybkiej recepty.

Wlasciwie zadna z nich sie nie zainteresowales, na wszystkie
odpowiedziales marudzeniem, nawet nie wdawales sie w dyskusje, tylko
odpowiadales jak wszystko wg Ciebie jest beznadziejne i jak to nie masz
szans. W najlepszym razie zaslaniales sie stwierdzeniem, ze "chcesz aby to
pomoc Cie sama znalazla".

Szukales tu rady, czy mozliwosci "wyplakania sie"?
Czego wlasciwie oczekujesz? Ze nagle pojawi sie tu aniol, powie "pstryk", a
Twoje problemy i rozterki znikna same z siebie?
Zaznaczam - odpowiedz tylko wtedy, jesli chcesz sie rzeczowo odniesc do
tego co pisze. Jesli chcesz dalej marudzic dla samego marudzenia - daruj
sobie

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

zle mnie zrozumiales, ja szukam rady, a ze cos potem marudzilem, nie oznacza ze
ta opcje odrzicilem, ja ja przyjmuje i rozpatruje, jesli chodzi oczywiscie
np. "idz do terapeuty" ale i wiele innych, wiesz jak mialbym sie tylko wyplakac
to bym sobie darowal....to by do niczego nie dazylo, a w anioly raczej nie
wierze :) i napewno nie bedzie to "pstryk" w co chyba ty wierzysz, ze jedno
slowo wypowiedziane na tym forum, od razu odmnieni moje zycie, nie chodze do
terazpeuty, ale do niektorych rad na tym forum udzielonych mi staram sie
przyswoic, "asymilowac" z takim wlasnie zachowaniem badz mysla, nie jest tak
zle, powoli, nie twierdze ze jest fatalnie, ale jest odrobine lepiej, jak
przejdzie mi to calkiem, kiedys to bedzie dobrze, ale nie twierdze ze bedzie to
kwestia dnia, i ty tez tak nie uwazaj bo jest to bledbne myslenie, ja tutaj
myse o miesiacach lub kilku latach, choc czesto zdaje mi sie ze jest dobrze, a
to na nawo powraca, wtedy musze sie nie poddawac, ale nie zawsze
poptrafie....coz bedzie jak ja tego chce, a chce aby bylo lepiej, tlko ze
czasami nie wiem jak do tego dazyc, co mam robic....i na to chyba juz nikt mi
nie odpowie.... a szkoda bo moze to by rozwiazalo moje wszystkie problemy...

[kwieto]

Coz, zycze wiec wiecej optymizmu :"))
Swoja droga - sprobuj troche pomedytowac, nie musisz od razu isc na
trening, sprobuj na wlasna reke, samouczek znajdziesz w ksiegarni lub w
bibliotece

płomień...... (pomocy)

[Gość: Nimrod]

jakos bedzie, optymizm??? nie to jest oklamywanie samego siebie, bedzie jak
bedzie, bedzie jak my tego chcemy, jesli nie wplywaja na to decyzje innych, a
to wlasnie od nich jestem uzalezniony :) chyba samoczynnie sie zmieniam, boje
sie colernie bo nie wiem do konca w kogo... jak bede mial takie zachowanie jak
moj brat...to sie powiesz, krotka pila :) medytacja?? wiesz wole walke, tez
jest pewnym sposobem medytacji, ale sprobuje. pozdrawiam wszystkich ktorzy sie
tu wypowiedzieli, ktorzy mi pomogli, nie wiem jak sie to wszystko zakonczy, ale
czas leci i kazdy ma go coraz mniej, jesli kiedykolwiek skoncza mnie meczyc
demony przeszlosci to juz bdzie cos.... nie wiem czy jeszcze bede kontynlowal
ten niuansik, bo ja juz cyba wszystko napisalem co chcialem wam przekazac, aby
wasze porady byly skuteczne, ale widze ze nie ma jednego srodka, poprostu, tk
zrob i bedzie oki...coz zrobie to co zawsze robilem, poradze sobie jakos, jak
mnie to nie zabije to mnie to umocni...moze..albo zniszczy, ide dalej walczyc,
zmeczony i wycienczony, ale mocniejszy o wasze rady.......

ostatnie pytanko, czy moge decydowac o czyim losie, tzn. czy moge probowac,
jezeli sie to obija o innych ludzi?? czy sama proba moge kogos skrzywdzic, mimo
iz czuje ze nie powinienem, ale tego pragne...oczywiscie nie bedac przy tym
zaborca, ale tylko sprobowac.....???

[Gość: gb]

Po co pytasz jeżeli wiesz. Uwazasz, że słuszne jest tylko to, co akceptowane
przez armie ludzi stojących za Twoimi plecami i potwierdzających Twoje wybory,
słuszne lub nie. Rób błędy, masz do tego prawo. Szukaj.