ŚLUB, stresy, nerwice, depresje,

[monisia_]

Gdy usłyszłam od koleżanki, że w dniu ślubu idąc do ołtarza zastanawiała się
czy podjeła dobrą decyzję byłam zaskoczona. Wydawało mi się, że gdy
decydujemy się na ślub to jest to przemyślany wybór...
Teraz moj termin ślubu jest bliski i ja zaczynam wpadać w panikę.
Stałam się bardzo nerwowa (moj wybranek również) i nagle zaczełam się bać.
Zastanawiam się czy stan ten jest normalny?
Jeszcze tydzień temu byłam pogodna i szczęśliwa.

Pozdrawiam,
M.

[masaker]

No wiesz, pewność, że dobrze wybrałaś, będziesz mieć dopiero za jakieś 20 lat,
jak dobrze pójdzie.

[Gość: anula]

wydaje mi sie ze ten stan jest bardziej normalny niz calkowity luz i pewnosc. W
koncu to decyzja na cale (przynajmniej teoretycznie) zycie!

[masaker]

Gość portalu: anula napisał(a):

> koncu to decyzja na cale (przynajmniej teoretycznie) zycie!

A jej wagę można należycie docenić poznając teściową.

[Gość: stokrota]

Każdy myślacy człowiek miewa watpliwości. Decyzję o małżeństwie na pewno
podjęłaś po przemyśleniach, teraz wpadasz w panikę, bo to jednak zamknięcie na
długie lata. Skoro się już zdecydowałaś, to bądź konsekwentna, przeciex wesele
jux zamówone, sukienka kupiona... Jak cos nie wyjdzie, to się będzieszmartwić.

[kwieto]

Dlugoletnie zamkniecie? To za wziecie slubu zamykaja? Co za czasy...

[Gość: stokrota]

kwieto napisał:

> Dlugoletnie zamkniecie? To za wziecie slubu zamykaja? Co za czasy...
>
>
>

[kwieto]

Oj, ale ja dalej nie rozumiem. To po slubie nie wolno mi juz spotykac sie z
innymi ludzmi?

[Gość: stokrota]

No, jak czytam te posty zaobrączkowanych, to odnoszę takie właśnie wrażenie...
Ale chodziło mi raczej o to, że po slubie nie masz już takiej swobody
towarzyskiej, prawda? I to nie tylko z powodudzieci, ale po prostu - mniej
wypada. Jak po ślubie człowiek spotka swoją drugą połowę, to musi o niej
zapomnieć (a przynajmniej powinien - tego wymaga nasza tradycja). Flirty na
czacie - nie wolno, bo zaraz ktoś powie, że w małżeństwie coś się sypie. I
różne takie. Dlatego to jest rodzaj zamknięcia. Patrząc z drugiej strony -
jest to oczywiście otwarcie na zupełnie inną płaszczyznę życia, ale nie o to mi
chodziło.

[kwieto]

Niby dlaczego po slubie mam miec ograniczona swobode towarzyska?
Dlaczego nie wypada?

Co do flirtow na chacie itd. - piszesz to troche tak, ze zgodnie z tym tokiem
rozumowania moge wysnuc wniosek - przed slubem moge skakac na bok na prawo i
lewo i zdradzac partnera/ke z kim popadnie, a po slubie to juz nie bardzo.
Czy na pewno o taka konkluzje Ci chodzilo?

[Gość: stokrota]

kwieto napisał:

> Niby dlaczego po slubie mam miec ograniczona swobode towarzyska?
> Dlaczego nie wypada?
Bo w takim społeczeństwie od wieków żyjemy. I nie powiesz mi, że nie musisz się
liczyć z czasem żony, że możesz dowolną ilość czasu spędzać poza domem,
wyjechać na wczasy wtedy, kiedy t y masz ochotę.
>
> Co do flirtow na chacie itd. - piszesz to troche tak, ze zgodnie z tym tokiem
> rozumowania moge wysnuc wniosek - przed slubem moge skakac na bok na prawo i
> lewo i zdradzac partnera/ke z kim popadnie, a po slubie to juz nie bardzo.
> Czy na pewno o taka konkluzje Ci chodzilo?

Oczywiście, nie o taką, ale sam odsądzałeś od czci i wiary dziewczynę, która
flirtowała na czacie z żonatym facetem - dlatego o tym tutaj wspomniałam.
Dlaczego wywnioskowałeś, że w stanie kawalerskim możesz zdradzać partnerkę na
prawo i lewo - to ja już nie rozumiem, może takie jest twoje wyobrażenie o
wolności jednostki?
>
>
>

[kwieto]

Gość portalu: stokrota napisał(a):


> Bo w takim społeczeństwie od wieków żyjemy.

To akurat nie jest zaden argument

> I nie powiesz mi, że nie musisz się liczyć z czasem żony, że możesz dowolną
> ilość czasu spędzać poza domem, wyjechać na wczasy wtedy, kiedy ty masz
> ochotę.

Uhm, ale znowu zapytam - a jesli nie jest to zona tylko dziewczyna? Wtedy juz
moge sie nie liczyc z jej czasem? I jesli mieszkamy razem, ale nie jestesmy
zaobraczkowani, moge sobie ja olewac? Dziwna logika.
Drugie pytanie - po diabla mi zona/dziewczyna, skoro wakacje, czy caly wolny
czas chce sobie planowac bez niej?


> Oczywiście, nie o taką, ale sam odsądzałeś od czci i wiary dziewczynę, która
> flirtowała na czacie z żonatym facetem - dlatego o tym tutaj wspomniałam.
> Dlaczego wywnioskowałeś, że w stanie kawalerskim możesz zdradzać partnerkę na
> prawo i lewo - to ja już nie rozumiem, może takie jest twoje wyobrażenie o
> wolności jednostki?

Oj, to wynika z Twojego postu. I tym co napisalem nie wyrazilem wlasnego zdania
na ten temat, a jedynie skomentowalem Twoj punkt widzenia. Skoro napisalas, ze
malzenstwo naklada ograniczenia akurat na flirtowanie za plecami partnera, to
rozumiem, ze w stanie kawalerskim tych ograniczen nie ma. Moge wiec zdradzac
partnerke, dopiero gdy wezme z nia slub, to juz mi nie wolno. Taki jest tok
rozumowania wychodzacy z tego co sama napisalas. (Przyznaje, ze dosc dziwny jak
dla mnie)

(Oczywiscie, nie neguje flirtu jako takiego, ale jesli dla kogos zrezygnowanie
z poszukiwan internetowych flirtow jest ograniczeniem... Tak sobie mysle, ze
gdyby moja dziewczyna wolala spedzac czas nie ze mna, ale poszukujac
internetowych znajomosci, to bym sie co nieco zaniepokoil.)

...

[Gość: anula]

Gość portalu: stokrota napisał(a):

> Każdy myślacy człowiek miewa watpliwości. Decyzję o małżeństwie na pewno
> podjęłaś po przemyśleniach, teraz wpadasz w panikę, bo to jednak zamknięcie
na
> długie lata. Skoro się już zdecydowałaś, to bądź konsekwentna, przeciex
wesele
> jux zamówone, sukienka kupiona... Jak cos nie wyjdzie, to się będzieszmartwić.

Z pierwszym zdaniem zgodzę się w 100%.
Ale reszta???
zamknięcie na długie lata? - chyba nie bardzo popierasz tę instytucję?;-)
A branie ślubu dlatego tylko, że sukienka kupiona i goście zaplanowali
imprezkę, nie jest zbyt rozsądne. Jeżeli tylko to miałoby kierować przyszłą
małżonką...
Miałam kiedyś takich znajomych. Zamówili wesele, rodzina pana młodego z Niemiec
miała przyjechać, a tu para młoda stwierdza, że nie kochają się i NA PEWNO nie
chcą być ze sobą. Ale mówią - wszystko zapłacone, co ludzie pomyślą itd...
I postanowili że wezmą rozwód póżniej. Nie mieli nadziei że będzie dobrze.
Po ślubie ona wyjechała na drugi koniec kraju i to by było na tyle. O rozwód
wystąpili po jakiś 2 miesiącach.
Dla mnie - szczyt głupoty i kpiny z małżeństwa.
A co Wy na to?

[Gość: zula]

myślę, że to presja tej ceremonii...tylu ludzi, rozmach, uroczysty charakter
przysięgi...to czasem sprawia wrażenie przerostu formy nad treścią...nie znaczy
to, ze zyznawanie sobie miłosci po wieki jest miałkie, po prostu to nie są
okolicznosci do takich wyznań. każdy by się speszył...bo to przecież intymna
przysięga...a tu nagle każą ci przysięgać przy 100 swiadkach, że NA PEWNO, NA
PEWNO będziesz ją/jego kochać. i jak tu nie mieć wątpliwosci? gdyby slub
odbywał się w 5-10 osób, pewnie byłoby inaczej...nie wiem z resztą. ja
najbardziej boję się wesela. myślę, ze to będzie najbardziej żenujaca impreza w
moim zyciu.

Zuza!!!PO CO?!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Melba]

ja
> najbardziej boję się wesela. myślę, ze to będzie najbardziej żenujaca impreza
w
>
> moim zyciu.
Zuza! Po co więc ślub na 100 osób?!!! Po cholerę wesele???????!!!!!!!!!!! Nie
rozumiem! Nigdy mi się te ślubne cyrki nie podobały (z całym szacunkiem dla
zaręczonych to czytających) i jeśli ja wezmę ślub, to cichutki, skromniutki,
przy najbliższych, uroczy, intymny, mój, nasz!!! A Ty? Będziesz miała oczepiny,
wodzireja i rzucanie kieliszkami na siłę, wbrew niechęci? Współczuję. Powiedz
mi, po co? Pytam na serio. Bo ja tego nie rozumiem. Jeśli ktoś marzy o
weselichu i bigosie, to ok. Ale zrobić z tego dnia najbardziej żenujący dzień w
życiu? Bo tak trzeba? Moda? Oczekiwania innych? Po co?

[Gość: zulka]

Droga Melbo

Pochodzę z Mysłowic- jak wiesz (lub nie) śląska tradycja weselna znacznie różni
się od tej przedstawionej przez ciebie idealnej wizji slubu & wesela. do tej
ceremonii podchodzi się tu mniej wiecej tak jak 100 lat temu w góralskich
wsiach- wesele BYĆ MUSI. Nie ja jedna walczę z tą tradycją- obserwuję moich
znajomych, których rodziny rwą włosy z głów, gdy słyszą o intymnym weselu- w
rezultacie spotykają się sami, sami organizują gości...państwo młodzi
podupadają nerwowo, ale w końcu godzą się z tym, znoszą cierpliwie własny slub,
obserujac zmęczonym wzrokiem radosnych, pijanych gości..."bo to przecież nie
wypada nie zaprosić wujka Heńka, cioci Staszki, kuzynów, rodzin i znajomych
kuzynów itd itp".
są 2 rozwiązania:
1) zbojkotowac tą farsę- wziąć POTAJEMNE wesele (TAK ZROBIĘ, tzn TAK ZROBIMY ja
& mój luby!)
2) znieść wszystko cierpliwie- jak wizytę u dentysty

nie wykluczam, że niektórzy lubia takie przedstawienia- więc z całym dla nich
szacunkiem...

Zulka :)

[Gość: Melba]

Miłego Waszego intymnego ślubu życzę. Bawcie się wspaniale i bądźcie
niesamowicie szczęśliwi zawsze!!!!

[Gość: Anita]

Ja biorę ślub za miesiąc i choć nienawidzę wesel, to także musiałam się zgodzić
na swoje. Bo rodzina duza, bo nie wypada tylko na obiad, bo to, bo śmo... Na
samą mysl robi mi się słabo. Mimo, że jestem z moim lubym już 11 lat, a
mieszkamy razem od półtora roku, to w kwestii ślubu (wolałabym cywilny) i
wesela nie mamy nic do powiedzenia (a może właśnie dlatego, że razem
mieszkamy?, trzeba zmazać ten grzech...). A pochodzę z Siedlec. Rozumiem
wszelkie obawy nowozeńców, bo ja mam takie same. Mimo iż nie traktuję
małżeństwa jako zamknięcia, to obawy wynikają chyba z tego, że trzeba wziąć
odpowiedzialność za związek. Czyli wydorośleć. No i nie zgadzam się (ale tez
nie mam nic do gadania) na przysięganie czegoś, czego przysiąc się nie da (jak
mogę obiecać, że będę go kochać całe życie???? Księża powinni
przeczytać "Psychologię miłości" albo po prostu się zastanowic). Generalnie
uważam, że trzeba to przetrwac jak wizytę u dentysty, a jeśli będzie źle,
zawsze można się upić :)))

A to czemu Anitko?

[Gość: eva07]

Bierzesz slub koscielny chociaz nie masz na niego ochoty? To juz chyba
przesada. Rozumiem, że w Mysłowicach czy gdzie indziej mozna ulec presji
rodziny i zgodzic sie na wesele z "całym tradycyjnym cyrkiem"(choc mozna tez
wszystkich obrazic i uciec, ale nie wiedomoco jest lepsze). Ale godzic sie na
szopke z uroczystosci, w której to TY a nie nikt inny bedzie przysiegał "że cie
nie opuszczę az do smierci"? Jesli nie jestes w stanie tego przysiac to co?
bedziesz przysiegała fałszywie "bo nie masz nic do powiedzenia"? A to nie ty
wychodzisz za mąż? I pan Bóg i malżeństwo to zbyt powazna sprawa by sobie z
niej jaja robić. Tak przynajmniej ja uważam. Ale wiem, że jestem w mniejszości.
E.

[Gość: Anita]

Gość portalu: eva07 napisał(a):

> Bierzesz slub koscielny chociaz nie masz na niego ochoty? To juz chyba
> przesada. Rozumiem, że w Mysłowicach czy gdzie indziej mozna ulec presji
> rodziny i zgodzic sie na wesele z "całym tradycyjnym cyrkiem"(choc mozna tez
> wszystkich obrazic i uciec, ale nie wiedomoco jest lepsze). Ale godzic sie na
> szopke z uroczystosci, w której to TY a nie nikt inny bedzie przysiegał "że
cie
>
> nie opuszczę az do smierci"? Jesli nie jestes w stanie tego przysiac to co?
> bedziesz przysiegała fałszywie "bo nie masz nic do powiedzenia"? A to nie ty
> wychodzisz za mąż? I pan Bóg i malżeństwo to zbyt powazna sprawa by sobie z
> niej jaja robić. Tak przynajmniej ja uważam. Ale wiem, że jestem w
mniejszości.
>
> E.

A co według Ciebie miałabym zrobić? Jaj sobie właśnie z małżeństwa nie robię,
bo gdybym nie traktowała tego tak poważnie, to nie miałabym takich dylematów,
nie? A nie chodzi mi o Pana Boga, tylko o instytucję kościoła, który zamiast
wspierać, utrudnia. i jeszcze chodzi mi o polską hipokryzję, bo normalnie to
powinno być tak, że katolicy biorą ślub kościelny a nie-katolicy cywilny. A ja
nie czuję się katoliczką, a muszę wziąć kościelny. A jeśli tego nie
rozumiesz... cóż, nie brzmi to najlepiej, przecież jestem dorosła. Ale presja
rodziny jest ogromna. Gdybym się uparła, to mogłabym pewnie wyjść za mąż
potajemnie, ale czy warto? Nie wiem, może to ja jestem największą hipokrytką i
konformistką????

[Gość: Monika]

Musze przyznac ze nie moge cie zrozumiec. Piszesz ze nie czujesz sie
katoliczka a jestes zmuszana do slubu koscielnego( Kto cie tak zmusza, skoro
przez 11 lat zyjesz bez slubu???) , albo ze nie mozesz przysiac ze bedziesz
meza kochala az do smierci bo wlasciwie to ty jestes pewna ze go kochac nie
bedziesz az tak dlugo. Po pierwsze w takim ukladzie to ty jestes hipokrytka
nie wierzac chcesz brac slub koscielny. Nie wierze aby ktokolwiek mogl cie do
tego zmusic, po drugie jezeli chodzi o milosc to mylisz chyba dwa pojecia: byc
zakochanym i kochac. Zakochanie mija a milosc przechodzi rozne fazy ewolucji.
Tak to wyglada chyba wszedzie.

Hmmm...

[kamfora]

Gość portalu: Anita napisał(a):
i jeszcze chodzi mi o polską hipokryzję, bo normalnie to
> powinno być tak, że katolicy biorą ślub kościelny a nie-katolicy cywilny. A
ja
> nie czuję się katoliczką, a muszę wziąć kościelny. A jeśli tego nie
> rozumiesz... cóż, nie brzmi to najlepiej, przecież jestem dorosła. Ale
presja
> rodziny jest ogromna. Gdybym się uparła, to mogłabym pewnie wyjść za mąż
> potajemnie, ale czy warto? Nie wiem, może to ja jestem największą hipokrytką
i
> konformistką????

Może największą to nie, ale...coś w tym jest. Jesli nie potrafisz
oprzeć się "presji" rodziny w sprawie ślubu, to pewnie nie oprzesz się
w sprawie ewentualnego (odpukać, oczywiście ;-) rozwodu?
Czy jedno z drugim nie ma nic wspólnego, według Ciebie?

[connie1]

Droga Monisiu!
Przezywam to samo , za tydzień ta wymarzona data i ...
Mam nadzieję,że to normalne.

[niebo77]

widać taki los młodej pary, że zanim się nią stanie to musi trochę
pocierpieć... jakby nie było to ślub jest jednym z bardziej stresujących
wydarzeń w życiu...
ja mam to już za sobą... i jest dobrze...:) nerwy mijają po dniu, dwóch i juz
nie ma się nad czym zastanawiać i roztrząsać czy dobre to posunięcie czy też
nie...
wiem z czego umie to wynikała, po prostu nie lubię byc w centrum uwagi, a
niestety ślub wymaga by panna młoda była tą bardzo ważną częścią całej
ceremonii... i nawet świadomość, że to mała imprezka i podzielona trochę
(przysięga była przed mszą, a nie w trakcie jej trwania) nie sprawiła, że
emocje się uspokoiły... ale to już troszkę inny temat...

[lastka]

A ja wam powiem że też się boję. Co prawda mój ślub dopiero w grudniu ale jakos
tak sobie uświadomiłam, że w końcu to się stanie. Kościół wesele itd przeraża
mnie to wszystko. Co do wesela, wczoraj właśnie zrobiłam listę gosci i wiecie
co miałam nadzieję że da się ja okroić do minimum a tu proszę tego trzeba bo
coś tam, tamtego trzeba bo tamto i w sumie nazbierało się tych ludzi, a wesela
miałao nie byc tylko małe przyjęcie acha prawda była. No i ten cały stres...brrr
Najchętniej to bym ucieklła stąd i po cichu wzięła ślub tylko my, rodzice i
świadkowie.

[Gość: Melba]

A my własnei taki planujemy...za sto lat, ale taki: my+rodzice+świadkowie w
postaci rodzeństwa. Więc się da!!! Nam się uda!!! Żadnego weselicha!

[Gość: Monika]

Jak najbardziej sa to normalne obawy i stres. Jestesmy nerwowi bo mimo iz
zdecydowalismy sie na ten krok przyszlosc jest wielka niewiadoma i stad nasze
obawy, czy to ten wlaciwy czlowiek czy tez mylimy sie. Przeraza nas ze teraz
klamka zapdla i tak szybko sie tego juz nie odkreci gdyby to byla jednak
wielka pomylka. Ale nie martw sie to przezywa chyba kazdy. Pozdrawiam. Ps sama
widzisz ze jest z toba podobnie jak z kolezanka.