Depresja urlopowa

[sad_anna]

Witajcie,
To mój pierwszy post na tym forum... ale mam taki bałagan w głowie, że muszę
się wygadać... tu chyba najłatwiej... Zaczęłam dziś urlop. Przez ostatatnie
dwa lata zasuwałam na najwyższych obrotach bez dnia wolnego, trochę zaczęło
mi szwankować zdrowie i powiedziałam sobie - luz, 2 tygodnie tylko dla mnie.
Czekałam na nie jak wariatka. A teraz kiedy nadeszły zupełnie nie mogę sobie
poradzić z tą ilością wolnego czasu. I cały czas zastanawiam się po cholerę
mi ten urlop... w pracy narobi mi się dużo zaległości.. nie mogę wyjechać
tam, gdzie bym chciała (kasa :()... jestem ogólnie rozbita, czuję się jak
nałogowiec, któremu zabrano jego narkotyk i ciągle mi się chce płakać.. Czy
ktoś tak miał? jak sobie poradziliście?

[wiedz-ma]

jeden calutki dzień przeleżałam w łożku z książką, herbatką, muzyką,
popłakałam, wynudziłam się, do nikogo slowem nie odezwałam i na drugi dzień z
nowym zapałem sił zaczęłam organizować sobie resztę wolnego czasu
powodzenia!

[ja20034]

zawsze tak ma po okresie itensywnej pracy, wiecznego zalatania, niedoczasu
to przechodzi :)
po pierwsze: olej to ze w pracy sie porobia zaleglosci - nadrobisz
po drugie: jak nie mozesz wyjechac tam gdzie Cie nie stac, wyjedz tam gdzie Cie
stac - napewno tez bedzie fajnie
po trzecie: 2 tyg. to kupa czasu na nieprzeczytane ksiazki, nieobejrzane filmy,
sprzatanie pawlacza, spanie do poludnia, zakupy nowych talerzy.....moge tak
dlugo
tez jestem na urlopie, nie wyjechalam bo nie mam kasy
i ciagle mi czasu brakuje
i juz wiem ze nie zdaze zrobic wszystkiego co planowalam
ale jak milo jest sie nie spieszyc, wstac kiedy sie wyspie, zjesc kiedy mi sie
zechce, robic/nie robic to na co mam ochote...

pozdrawiam

[sad_anna]

Dzięki za podniesienie na duchu... mam nadzieję, że i mnie to minie, że dam
radę się cieszyć z tego wolnego czasu... ale świadomość, że nie tylko ja tak
reaguję naprawdę pomaga..Bo jeszcze na dodatek się na siebie wściekałam, że
taka beznadziejna jestem - ma coś na co czekałam i taka klapa.. Człowiek to
jest jednak dziwna i pokomplikowana istota.. A ja jeszcze cholernie nienawidzę
zmian. Mam swój mały aż do bólu uporządkowany świat i jak mi się coś zmienia,
to reaguję strasznie nerwowo...Pozdrawiam wszystkich pracujących i urlopujących
także :)

[bellima]

na ogół ok tydzień "dochodzi sie do siebie", chce sie isc do pracy, myśli o
zaleglosciach ktore tam sie spietrzaja itd...
dopiero potem zaczynasz dostrzegać uroki wolnego czasu, przebywania w godzinach
dziennych na zakupach i platkach a nie w pracy,,,
jak się juz wyśpisz i wyleniuchujesz to sobie zorganizuj jakies rozrywki,
wycieczki, odwiedzaj kogo się da, basen, rower,,, cokolwiek na powietrzu, w
ruchu, na słońcu... pod koniec już ci sie nie będzie chcialo wracac do żadnej
pracy:)