Strach przed nowością

[ii5]

Jak sobie z tym radzić?? Nie wiem do kogo się zwrócić. Podejrzewam, że rodzice
mają już dość mojego ciągłego gadania o tym samym... Dostałam się na studia i
teraz panicznie się tego boję. OD dziecka paraliżował mnie strach. Bałam sie
ludzi- od czasu kiedy przez jedną z kolezanek musiałam brac leki na
uspokojenie. Miałam wrażenie, że nikt mnie nie lubi, że każdy obmawia i śmieje
sie ze mnie. Kazde złe spojrzenie to rana na mojej psychice. Byłam u
psychologa ale to było kilka lat temu. teraz znwou to wraca. Ja bardzo
przywiazuje się do ludzi, i ten nowy świat z ktorym mam do czynienia mnie
pzreraża. Nowe osoby- których kompletnie nie znam. Chodze i płacze, nie moge
jeść ani spać. Czuje się gorsza od każdego, ze wiem najmniej ze nie poradze
sobie. Wydawało mi sie ze z wiekiem to mi pzrejdzie, ale nie! jestem dorosła a
płacze jak dziecko. Nie wiem jak sobie z tym radzić :(

[jula09]

Po takich postach od razu widać jak wazne jest dla dziecka przebywanie w
przedszkolu, na koloniach, , na obozach na ktorych mlody człowiek uczy sie
kontaktow z innymi ludźmi.
Nie martw się szybko poznasz nowych ludzi.

[ii5]

byłam w przedszkolu i na nie jednej kolonii. Pewnie jakiś dziwny przypadek ze mnie.

[jula09]

Skoro tak tak to szybko znajdziesz znajomych chociażby do pogadania.

[solaris_38]

nasze nawykowe urazy to mocne koleiny więc najlepiej z pomoca terapeuty

jesli zorganizujesz sobie psychologa to ten czas (WŁAŚNEI TEN!) MOŻE SIE
OKAZAC WSPANIAŁYM POLEM poznawania siebie i kształtowania w kierunku
osobowości szczesliwej

:)

[blue_a]

podtrzymuję

[mskaiq]

Najlepszym lekarstwem na strach jest wiara. Musisz wierzyc ze na studiach
spotkasz ludzi z ktorymi bedziesz czula sie dobrze, ze Sobie poradzisz. Ty
musisz walczyc o ta wiare, mozesz zastapic ta wiara strach. Kiedy wierzysz ze
bedzie dobrze wtedy nie boisz sie.

[mmax20]

dobrym odniesieniem do strachu jest myśl o własnej śmierci
przerzuć się myślami do niej i spróbuj z tego dystansu nad tym innym pomyśleć
czego się tu bać, ekspedientki ze sklepu, tego czy innego profesorka ,
milicjanta, tatusia albo mamusi???? i jak długo, całe życie, przecież to
nonsens..
sorry, to własne myśli

[femmina1]

Droga Ii5,

życie jest jaK gra w karty. Ważne, żeby zrobić najlepszy użytek z tego, co się
ma w ręku, a najwazniejsze, żeby nawet przy najbardziej beznadziejnym rozdaniu
nie odejść od stolika.
Choć nie sadzę, czytając Twój list, żeby Twoje rozdanie było beznadziejne:)
I na nic zdadzą się w tym miejscu komplementy pod Twoim adresem, wiem to:)
Dlaczego czujesz się gorsza od każdego? Może jesteś zbyt wymagająca od siebie?
Ii5, nie musisz byc idealna, bo NIKT taki nie jest! Nie wszyscy muszą Cię
lubić, bo i Ty z pewnością znasz osoby, których nietrawisz! Zawsze w zyciu
bedziesz spotykała takie osoby i nalezy je "OLAĆ"!
Nie bój się studiowania, to czas na zawieranie nowych znajomości. Sa ludzie,
którzy się szybko dostosowuja do otoczenia, inni się zamykaja w czterech
ścianach. Ty się tylko nie zamykaj w sobie, proszę.

Drobniutkimi kroczkami zbuduj wokół siebie świat, w którym chciałabyś żyć!

Trzymam kciuki
pozdrawiam
Kobietka

[ii5]

Wielkie pokłady pozytywnej energii macie w sobie Moi drodzy. Jeśli nawet bliscy
mówią podobnie to jednak inaczej to brzmi (w ustach) kogoś obcego...Wtedy
człowiek czuje, że rodzice nie mówią tego, aby tylko pocieszyć, ale mają racje.
MIłe jest uczucie "nie bycia" samotnym.-samotnym w sensie duchowym. Miło jest
czuć, że ktoś być może keidyś zetknął się z tym problemem i teraz wie jak pomóc.
Oczywiscie trzeba pewne rady wcielić w zycie, co nie jest już łatwością, ale
jak to powiedziałaś- małymi krokami.
:* Dziękuje