pamiętacie normalność?

[hanka_m]

Od pewnego czasu leczę się z powodu depresji, ale zaczęłam chorować dużo, dużo wcześniej, tylko, że sobie tego nie uświadamiałam. Miałam sporo trudnych przeżyć, w tym śmierć bliskich osób i myślałam, że mój stan smutku jest normalny.
Teraz łapię się na tym, że nie potrafię wyczuć, co jest normalnością a co chorobą. Nigdy nie miałam głębokiej depresji, a raczej ciągły, długotrwały spadek nastroju. Do tego stopnia, że kiedy mam momenty, że czuję się lepiej to zastanawiam się czy to normalne? Nie pamiętam jak czułam się przed tym wszystkim.

[martini-7]

Po pierwsze czym jest normalność? Jest to pojęcie mocno względne.
Ja chyba pamiętam, było to jak byłam nastolatką bo, na przełomie 19/20 roku życia pierwszy raz doznałam co to zaburzenia depresyjno - lękowe, nie wiedziałam co to i co z tym zrobić, po prostu w gronie to ja byłam ta co z nią coś nie tak i przesadza. Jakbym wtedy trafiła na leczenie... no ale nie trafiłam, za to choć sama wyszłam z tego to niestety na przegranej ciut pozycji. Potem były jakieś stany spadków nastroju, jakieś symptomy depresji i cisza... potem zaczęło wracać i wracać, aż kiedy niby wszystko zaczęło się w życiu mi układać dowaliło mi na maxa, ale wtedy otaczali mnie dobrzy ludzie, niewielu, ale jednak i poszłam na leczenie. Teraz jest dobrze, choć jak każdemu zdarzają się słabsze dni.

[natalia-natka]

Ja też mam problem, żeby odróżnić tą granicę, zwłaszcza jak jest mi lepiej, to nie wiem, czy to normalne, czy udawane...? Czasami zastanawiam się też, na ile człowiek ucieka w depresję, a na ile jest ona rzeczywistą, realną chorobą? Czyli gdzie jest ta granica, wszak każdy człowiek przeżywa trudności, smutki, itp. Może to chodzi o tą granicę wytrzymałości ludzkiej psychiki lub o słabość ludzkiego ciała, które wymięka i daje fizyczne objawy depresji...?

[martini-7]

Natalia, a miałaś tak, że czasem w życiu coś Ci nie grało i się wpasowywałaś w to jednak i wmawiałaś sobie szczęście? mówiłaś sobie "ale o co mi chodzi? jest przecież ok". Jeśli tak, to potem faktycznie ciężko z byciem szczęśliwym. Człowieka szczęście spotyka czuje to każdym zmysłem, wie, że jest szczęśliwy, a potem przychodzi strach. Strach, że to tylko miraż, że może sobie wmawia znowu, że może kolejny raz upadnie bo, nie wie co to szczęście. Takie rozmyślania napędzają depresję. Z moją było tak, że właśnie nie leczona, potem wyciszona, tłumiona kiedy wracała, wybuchła w momencie kiedy nie powinna bo, moje życie zmieniło się na lepsze, ale jednym z czynników ją budzących był strach, no i spojrzenie na przeszłość.
Wytrzymałość ludzkiej psychiki ma wielki wpływ. Osobowość i wrażliwość też. Jeśli jesteś człowiekiem dodatkowo z umiejętnością dostosowania i takim którym żal innych to lekko komplikuje sprawę.
Czasem każdy ucieka w lekki smutek, to normalne, ale z drugiej strony czym jest normalność?
Wiesz, myślenie w życiu i o życiu jest ważne, ale są momenty kiedy trzeba odpuścić i lecieć na fali życia, to naprawdę czasem daje lepsze efekty ;)

[natalia-natka]

Ja się chyba nauczyłam żyć i pokazywać wszystkim naokoło, że jest wszystko ok, że jestem szczęśliwa, a w środku jest, co jest. To jest takie trudne do zmiany, do pokazania tego, co jest naprawdę, do mówienia o sobie i wyrażania swoich uczuć. Boję się swojej słabości, zranienia, odrzucenia... Boje się wyśmiania i odepchnięcia. Zawsze musiałam grać twardziela, no i chyba stąd ta depresja...
Zaczęłam terapię, ale też na razie nie wierzę, że da się coś zmienić. To jest tak bardzo we mnie zakorzenione, że wydaje się nierealne, by to zmienić. Chcę, a nie wierzę, że się uda... Chyba to niezbyt dobre nastawienie...
Nie wiem, co jest normalnością, co udawaniem, co maską, co ucieczką?

[martini-7]

Easy. Lata całe grałaś ten spektakl, weszłaś w rolę, teraz potrzeba czasu by z niej wyjść by oddzielić siebie prawdziwą, od siebie udawanej, oczekiwania swoje od oczekiwań świata. Uda się. Jednak łatwo nie będzie i potrzeba sporo czasu.

[natalia-natka]

W ogóle, to mi się wydaje, że nie pasuję do tego świata i że już nic ze mnie nie będzie. Tyle razy już próbowałam i nic...

[martini-7]

teraz trzeba spróbować, wytrwać i wierzyć, że się uda, samo próbowanie bez wiary nie jest wiele warte, ja wierzę w Ciebie :)

[natalia-natka]

Dzięki Martini :) Może ja też kiedyś uwierzę... jak nabiorę więcej siły...

[martini-7]

to musi iść równolegle, wiem, że to trudne, ale bez wiary nie ma siły, bez siły ciężko wierzyć ;) widzę tu na forum jak się borykasz i widzę progres, myślę, że zaczynasz zmierzać w lepszą stronę :)

[natalia-natka]

Dzięki Martini, ogólnie czuję się lepiej, choć nie jest łatwo z tymi huśtawkami.

[mardaani.74]

Obserwuję Cię Natko i widzę że dobrze sobie radzisz, nie zniechęcaj się gorszymi dniami, powoli, powoli będzie ich coraz mniej. Cokolwiek robisz, to działa i o to chodzi, żeby działać, nie wpadać w marazm, nie powtarzać codziennie tego samego schematu skoro do tej pory się nie sprawdził to nie ma co żałować tylko wdrażać zmiany. Krok po kroku i wyleziesz z tej doliny, myśl o sobie dobrze jak najczęściej, mów sobie komplementy, doceniaj swoje małe sukcesy, pamiętaj! to ważne!

[natalia-natka]

Dzięki Mardaani. Chyba w końcu zaczęły działać tabletki. Dziś, po fatalnym poranku, mam tyyyle energii, że czuję się teraz super! Może w końcu już będzie z górki. Przynajmniej mam taką nadzieję, że czar nie pryśnie. Znowu chce mi się żyć :)

[mardaani.74]

bedzie trochę do góry, trochę na dół, nie przestraszaj się że przyjdą gorsze momenty, to w pewnym sensie normalne i nieuniknione, ważne żeby ogólnie bilans był na plus
to nie jest czar, to efekt leczenia i pracy nad sobą, porzuć myślenie "magiczne" a nie bedziesz się czuła tak niepewnie w swojej skórze, obserwuj swoje reakcje i wyciągaj wnioski a wkrótce załapiesz w czym rzecz i przestaniesz się bać że "czar pryśnie". Poczuj realną siłę swoich działań, decyzji i myśli.

[natalia-natka]

Chociaż wiesz.... tak sobie myślę i trochę się boję, że to jest górka chad, a nie żadna poprawa...
I znowu ogarnął mnie lęk...
Czy ja się nauczę odróżniać jedno od drugiego? Powraca pytanie - co jest tą normalnością? Gdzie jest granica? Jak się nauczę ją rozpoznawać?
I znowu chce mi się płakać... Normalne to?

[natalia-natka]

No, ale w końcu nie mogę się poddawać. PRZEPRASZAM za tą zmienność!!! Wykańcza mnie to... bardzo... Zapewne Was wkurza...

[martini-7]

Natka, przywołuję Cię do porządku!!! Przestań tyle kobieto myśleć! Czujesz się dobrze to się ciesz i ładuj baterie bo, mogą pojawić się gorsze dni i trzeba będzie mieć na ich zwalczenie energię. Góry i doliny zdarzają się i zdrowym i chorym i oba przypadki muszą mieć siły by wyjść z tych dolin.
Im bardziej kombinujesz, myślisz co jest czym, tym bardziej popadasz w pułapkę, przyjdzie piękny dzień, Ty uznasz, że to nie jest piękny dzień, to psikus Chad i szlag dobry dzień trafi.
Daj sobie trochę luzu.
Uwierz mi ja doskonale wiem jak to jest rozkminiać co jest prawdą, a co wytworem psychiki, choć CHad nie mam to potrafiłam już podzielony włos na czworo dalej dzielić by dość co jest czym. Oj bolało strasznie i niszczyło piękne chwile. Niszczyło mnie i świat wokół mnie. Posłuchaj więc starej wariatki i ciesz się tu i teraz bo, potem może być dołek. Nie popadaj tylko w skrajną euforię ;)

[natalia-natka]

Przepraszam...

[mardaani.74]

Za co niby przepraszasz, za to że masz wątpliwośći? a kogo to mogło urazić że czujesz że powinnaś przepraszać? Czas już budować poczucie wartości, dobrze jest zacząć właśnie od odłożenia na bok słowa przepraszam.
Na górkę chad to mi na razie kompletnie nie wyglądasz. Górka jest wtedy kiedy napęd jest nienaturalny, nie potrzebujesz spać, nie musisz jeść, gna cię bez przerwy od jednej czynności do drugiej bez ładu i składu i ogólnie masz wrażenie że nie ma dla Ciebie żadnych przeszkód. Ty na razie to jeszcze na połoninie nie jesteś a co dopiero górce.

[natalia-natka]

Rozbawiłaś mnie tym porównaniem :)
Czyli to jednak niestabilność emocjonalna... Miotają mną emocje, że hej.
A z tym przepraszaniem, to ja tak mam...

[martini-7]

Jesteś kulturalna i miła dziewczyna, więc przepraszasz i nie byłoby nic w tym złego gdyby to przepraszam nie brzmiało "przepraszam, to wszystko moja wina" czy "przepraszam, że się urodziłam". Widzisz, pewni siebie i asertywni ludzie też przepraszają, ale sztukę poznali kiedy i jak to robić by siebie nie spychać na dno, a mimo to ich przepraszam też jest szczere i wiele warte.
Nie wkurzasz nas, a mnie to już na pewno nie, spokojnie mam spory limit cierpliwości ;)

[natalia-natka]

Cieszę się :)
Ale proszę, powiedzcie mi, czy Wy też w swojej depresji macie/miałyście taki huśtawki emocji, tą zmienność, za którą ciężko nadążyć?
Czy jest na to jakiś sposób, żeby to ogarnąć?
Tak niewiele mi trzeba od płaczu do śmiechu, od smutku do radości... Jest to bardzo męczące.
Można to jakoś zahamować?

[mardaani.74]

można, z wiekiem człowiek nie jest już taki litościwy :)

[martini-7]

Widzisz, ja miałam jakieś tam zaburzenia depresyjno lękowe i coś tam coś tam, ale bujałam się czasem jak w hamaku. A aktorka czasem potrafiłam być, że Oscara powinni mi dać. Tak jak potrafiłam przygrać przy niektórych, że wszystko ok, to prawdziwa sztuka, ale to było w obronie bo, nie chciałam aby wiedzieli. Było tak, że rano np. wstawałam cała w skowronkach, a wieczorem mogłam za płaczkę robić na pogrzebach, przynajmniej bym coś na tej depresji zarobiła ;)
człowiek jest tylko człowiekiem i nawet zdrowy czasem się buja.
Zahamować można leczeniem. I tak, jest to męczące dla chorego i otoczenia, ale nic co złe nie trwa wiecznie, nudno by było, więc będzie lepiej :)

[mardaani.74]

Mów za siebie, ja tam cierpliwości nie mam za grosz.

[martini-7]

hehe, jasne

[mardaani.74]

nie Ty tak masz, tylko Ty zostałaś kiedyś tego nauczona, i czas już się oduczyć, to przecież tylko nawyk, można nabyć nowych nawyków i porzucić stary, tylko z początku trzeba się bardziej pilnować zanim nowy wejdzie w krew.
Co do huśtawki emocjonalne, ja nie wiem czy to co Ty masz to jest huśtawka, czy taka ogólna nadwrażliwość, zbytnie przejmowanie się wszystkim i wszystkimi dookoła co pociąga za sobą emocje, itd. To znaczy jest to pewna huśtawka ale niekoniecznie związana z chad, raczej z nadwrażliwością i nadmierną emocjonalnością. Czy Ty czasem nie uważasz że prawdziwa kobieta powinna być bardzo wrażliwa i przejmująca się i mdlejąca na widok krwi, oraz myszy, taka delikatna jak nimfa? wiesz, jakiś taki wzorzec w rodzinie może był i tak się "nauczyłaś"? To bardzo powszechna postawa.

[natalia-natka]

Nie, ja zawsze byłam twarda i odporna na wszystko. Maska bohater.

[mardaani.74]

no popatrz, a ja Cię odbieram jako taką nimfę, takie delikatne stworzonko co byle wiatr przewróci :)
Jestes w kolorach pastelowych, łagodnych, przenikających się, jak kolorowa mgła.

co prowadzi mnię do wniosku że wiele problemów robi Ci wewnętrzny zgrzyt pomiędzy postawą przyjętą na zewnątrz a wewnętrzną łagodną naturą

[natalia-natka]

Oj, zgrzyt jest i to duży... Co innego na zewnątrz, a co innego w środku. Ostatnio powiedziałam w pracy bliskiej koleżance, że mam już dość i jest mi ciężko. Odpowiedziała mi - ciebie nic nie złamie, takich typów nic nie łamie, jesteś zbyt silna... Oczywiście ona nie wie, że mam depresję...

W tym momencie tracę nadzieję, że to zmienię. Już kiedyś na terapii dotykałam tego problemu i jak widać, nic się nie zmieniło. Mam w środku taką nienawiść do siebie i złość... a zarazem bezradność...
Okropna jestem, albo okropne jest to, czego nauczyłam się przez wiele lat...

Powiedzcie mi jeszcze, proszę, czy kiedyś wróci mi moja pamięć? Na niczym nie mogę się skupić, czytam i nic z tego nie rozumiem, co chwilę coś gubię. Niedługo zapomnę, gdzie zaparkowałam samochód...
Zresztą mam już przez to problemy w pracy...

[martini-7]

Też problemy z pamięcią u mnie były i są trochę nadal.
Zgrzyt między tym jak mnie widzą, a jaka chcę być, jaką chcę by mnie widzieli, a tym jaka jestem to straszna sprawa, trzeba szukać potem siebie prawdziwej. Jest to możliwe, może nie tak w 100% bo, życie to też gra, ale da się, więc spokojnie uda się.

[mardaani.74]

pewnie że nie na 100%, ale samo podążanie w kierunku tego co naprawdę koresponduje z naszymi wewnętrznymi potrzebami i predyspozycjami jest taką ulgą że na te brakujące procenty można spokojnie machnąć ręką. Np że ktoś wykorzystał moje dobre serduszko, albo nadużył zaufania. Jeżeli dzieje się to raz na kilka miesięcy to pal to licho. (O ile nie jest to ofkors podżyrowanie kredytu, tego nie robimy nigdy nawet przypalani na wolnym ogniu.)

[mardaani.74]

Wróci, wrażenie utraty pamięci, koncentracji i ogólnie sprawności intelektualnej bywa w depresji dość dotkliwe, zwłaszcza kiedy pracujesz głową, ale to się poprawi wraz z ustępowaniem, nie przerażaj się tym i staraj nie brać na głowę zbyt dużo obowiązków, potrzebujesz na czas jakiś kopuły ochronnej. Zadbaj o to, żebyś nie była zbyt obarczona obowiązkami, żebyś znalazła czas tylko dla siebie, na spanie, na odpoczynek, na cokolwiek co sprawia Ci choć odrobinę przyjemności, ulgi. Nie czekaj na otoczenie, sama sobie to daj. Świat się nie zawali jak usłyszy od Ciebie kilka razy - Nie
Ludzie nie zauważają depresji, nie rozumieją jej, mają swoje pokręcone myśli. Do takich zdawkowych wypowiedzi koleżanek nie ma sensu przywiązywać żadnej wagi, ani tym bardziej się tym kierować.
Na Twoim miejscu porzuciłabym tą postawę niezłomną, bo owszem otoczeniu to bardzo odpowiada ale czy Ty żyjesz po to żeby zadowalać otoczenie? czy otoczenie odpłaca Ci tą samą monetą? NIech zgadnę, nie odpłaca. To czas pomyśleć o sobie, zdrowy egoizm, popatrz jak dbają o swój codzienny komfort inni, i nie daj się nabrać na te wszystkie gadki jak to ludzie sobie świetnie ze wszystkim radzą, poskrobać to z każdego zejdzie pozłotka. To wszystko są maski, postawy przybierane na pozór dla stada. Jeżeli już masz brać kogoś pod uwagę, litować się, pochylać to niech to będziesz po prostu TY. Zrób eksperyment, choćby przez 3 dni pod rząd rób tylko to co NAPRAWDĘ jest dla Ciebie dobre i nie służy nikomu innemu. Efekty mogą Cię zaskoczyć.

[natalia-natka]

Tylko, że ja nie za bardzo mogę sobie na to pozwolić, na taki odpoczynek. Jest praca, muszę do niej chodzić. Poza tym codzienne obowiązki, itp. To nie jest takie proste. Do urlopu jeszcze trochę, zresztą i tak mnie nie stać, żeby gdzieś wyjechać, odpocząć.
Nigdy nie byłam na zwolnieniu lekarskim.

[martini-7]

A może właśnie trzeba iść na zwolnienie? Wiesz, chwila oddechu naprawdę dobrze Ci zrobi. Też chorowałam i pracowałam jednocześnie. Praca była koszmarem, bycie w domu koszmarem, wyjścia też nie dawało tej radości co dawniej. W pewnym momencie powiedziałam pass i poszłam na zwolnienie. Był to tydzień. Siedziałam w domu, a właściwie leżałam w łóżku, płakałam, czytałam książkę o depresji, zaczęłam poznawać wroga od wewnątrz. Fakt, że dzieci jeszcze wtedy nie było, więc mogłam sobie pozwolić na leżenie. Ciężko było. Jednak dzięki temu wszystkiemu mogę dziś pisać "było", a nie "jest". Jasne, że Twoje schorzenie cięższe, mocniej dające w kość, ale nie jest barierą której nie możesz przeskoczyć. Przeskoczysz.
Depresja dała mi pewną siłę za to co wycierpiałam, wyszłam mądrzejsza i silniejsza, choć i dziś też upadam czasem. Uwierz mi, Ty też rośniesz w siłę, a przynajmniej ja to tak odbieram.
Ale nie ma co porównywać też dnia do dnia, chwili do chwili, tego jaka byłaś, a jaka jesteś. Postaw kreskę. Byłaś Ty chora i bezbronnie patrząca na chorobę, a teraz jesteś Ty, chora co prawda nadal, ale walcząca zaciekle. No i brawo Ty :)

[natalia-natka]

Dziękuję Martini!

Dziękuję Mardaani!

Dziś jest lepszy dzień :)

[natalia-natka]

Wiesz Martini, marzy mi się taki tydzień "nic nie robienia", tylko spanie, spanie, spanie.... dobry film, ciepła herbatka... heh...
marzenie "ściętej głowy"...

[mardaani.74]

nie masz tygodnia, większość ludzi nie ma, ale zapewnij sobie choć odrobinę każdego dnia, nie da się odpocząć zmęczenia całego roku na urlopie choćby i długim, trzeba znaleźć czas na relaks i regenerację codziennie, że tak powiem na bieżąco. Czasu mało to niech to będzie i kwadrans, ale niech BĘDZIE.
Jeżeli mi napiszesz że nie masz kwadransa dziennie "na zmarnowanie", to ja Ci napiszę, że źle zarządzasz swoim czasem i masz niewłaściwie ustalone priorytety.
Np manager który NIGDY nie ma czasu i ZAWSZE jest zajęty to zły manager, bo albo nie umie dobrze zarządzać swoim czasem i źle organizuje sobie pracę, albo symuluje wciąż bardzo zajętego a w gruncie rzeczy się obija, tak czy tak nie będzie dobrze zarządzał firmą, ja bym takiego nie zatrudniła.

[mardaani.74]

To może czas się na to zwolnienie wybrać,
musisz, musisz, musisz,
jedyne co musisz to przestać ciągle "musieć"
jak to jest że inni tak nie muszą a Ty musisz? bo inni to są słabi, delikatnego zdrowia, nie dają rady, nie umieją, a Ty dzielna somodzielna, silna codziennie wsiadasz na swój traktor i orzesz jak ruska baba.
Zastanów się dobrze zanim znów tak lekko wypowiesz słowa "ale ja muszę" "ale ja nie mogę"
Proponuję zaprzestać tej heroicznej walki której NIKT nie doceni, spocznij na laurach, bo robiąc codziennie tak samo nie doczekasz się innych rezultatów niż to co było do tej pory czyli zaburzeń, depresji, frustracji i "nerwicy"

[natalia-natka]

Masz rację Mardaani, ale to jest wessane w mojej krwi i nie tak łatwo się tego pozbyć...

[mardaani.74]

łatwo i szybko nie, ale to nie znaczy że się nie da. Nikt Ci nie każe rzucać roboty i jechać w bieszczady, ale tak przeorganizować ycie i zarządzać czasem żebyś miała siły na ładowanie akumulatorów i realizacje samej siebie bez igrania ze zdrowiem.
Zacznij od małych kroków, pojedynczych spraw które spróbuj zrobić inaczej.

Np postanów sobie że każdego dnia, na początek przez 15 minut nie ma Cię dla nikogo i nic nie robisz BEZ WYRZUTÓW SUMIENIA, czyli wyłączasz telefon, maila i np leżysz martwym bykiem, czytasz książkę, nie czytasz książki, gapisz się tępo w okno, oglądasz w necie jak żubry jedzą sianokiszonkę, po prostu sobie bezmyślnie jesteś na świecie, jak nieświadom zagrożeń i powinności kwiatek doniczkowy, jak chomik. NIe martwisz się o nic, nie wspominasz, nie wybiegasz myślami, jesteś sobie tu i teraz, jest ci ciepło, miło, wygodnie i za nic nie odpowiadasz. Ja to doświadczenie nazywam "pusta półka w szafie" i nic nie daje mi takiego powera jak porządne czasowe beztroskie nicnierobienie. Myśli się same porządkują zupełnie jakby się odgraciło pokój, lub uporządkowało szafę z ciuchami. Polecam to ćwiczenie i uprzedzam z początku natłok myśli ogromny, z czasem wielka ulga i spokój.

[natalia-natka]

Czasami jak Was czytam, to to, co piszecie, wydaje mi się nierealne do osiągnięcia i czuję się jak taka mała kropla w morzu, która nie ma szansy wydobyć się spośród miotających fal...

Długa praca przede mną, czuję się bardzo słaba w tym wszystkim...

[mardaani.74]

jeżeli myślisz że my się nie miotamy a w każdym razie nie miotałyśmy, ja np miotałam się straszliwie przez hmm w sumie kilkanaście lat, powinnaś widzieć nasze pierwsze wpisy na forum, co to była za mizeria i kupka nieszczęścia!
Nie skupiaj się na celu, nie porównuj z innymi bo to mylące i niepotrzebnie się obciążasz, po prostu zacznij swój proces naprawy w swoim tempie, już samo dążenie i drobne zmiany przynoszą ulgę, Ty powoli powoli ale idziesz do przodu. Zamielisz kółkami, delikatnie w tył, delikatnie w przód i tak w końcu się wydobędziesz.

w depresji nagorsze pierwsze 10 lat potem już idzie z górki ;)

[natalia-natka]

Spoko, to mnie pocieszyłaś :))))

Tylko nie wiem, czy dożyję te 10 lat ;)

[martini-7]

spoko, ja się też czasem szarpię z życiem, czasem mam tak dość, że najchętniej wyłabym i nic nie robiła, nie widzę jasnych kolorów w życiu, nie mam nadziei na lepsze jutro... pocieszeniem są dla mnie dzieci i mąż, a no i kiciuś który ma tę super tajną moc, że kładzie się obok, grzeje, mruczy i jakoś tak milcząco wspiera mnie ;)
no a potem znowu wstaje lepszy dzień.
każdy się szarpie, a jak mówi, że się nie szarpie to znaczy, że on się dopiero szarpać musi i kłamie

[mardaani.74]

Mój mąż ma w pracy taką koleżankę ogólnie bardzo sympatyczną i lubianą, ale której od dawna każdy w dziale mówi żeby poszła na zaległy urlop bo widać że robi bokami i stres ją zjada (dosłownie, bo jest cieniem samej siebie a jeszcze wciąż się odchudza i prawie niczego nie może jeść niby ze względu na alergie, ale to raczej jakieś zaburzenia odżywiania), a ta nic tylko "nie mogę" i "nie mogę" a cały dział już od roku modli się żeby ona choć na tydzień wzieła wolne bo w tej frustracji wszystkim dokręca śrubę i wprowadza "atmosferę stachanowki" a tam oprócz niej nikt za firme nie chce umierać, zresztą nie ma takiej potrzeby. Ta kobieta jest jedyną osobą która uważa że nie może wziąć wolnego czy chorobowego bo dział padnie, nikt inny tak o niej nie myśli i ludzi męczy już ta postawa męczennicy. Mąż mówi że w dodatku widać po niej że ma depresję i co najmniej zaburzenia lękowe ale nie daje sobie nic powiedzieć ani pomóc w żaden sposób, bo wszystkie opinie odbiegające od jej opinii na swój temat neguje i wypiera i strasznie mu jej żal że sobie tak życie marnuje po nic. Na dodatek tak jak w pracy tak i w domu cała rodzina na niej wisi jak kamień młyński, biedna ani zipnie, cała rodzina się nią wysługuję a ona uważa że to jest jej obowiązek. Szkoda nam jej bardzo ale kompletnie nie wiadomo jak do niej dotrzeć, żeby zrozumiała że sama sobie szkodzi.

[martini-7]

Odpoczynek i znalezienie czasu na siebie to komfort na który nie każdy może sobie pozwolić, ale to prawda, 15 minut każdy powinien znaleźć. Ja widzę po sobie, że tyle bym chciała zrobić, chciałabym poświęcić trochę czasu temu czy tamtemu, ale po ludzku nie mam czasu. Mam dom, obowiązki, dorywczo jakaś praca, ale te 15 minut żeby po prostu klapnąć na tyłku i odciąć się na moment od świata się znajduje.
Wiesz, wydaje mnie się, że depresja to wymagająca choroba, nie dość, że leki, że terapia to jeszcze masa pracy własnej, a zalecenia często trochę nieosiągalne w dzisiejszych czasach.
Zadbaj o siebie choć chwilę dziennie.
Mardaani wpis ten o koleżance męża przypomniał mi moją koleżankę z pracy, a właściwie dwie. Jedna taka bardziej znajoma, była super dziewczyną póki nie trafiła do naszej firmy (znałyśmy się ze szkoły wcześniej), ale wyścig szczurów zrobił z niej małpę. Też mocno jej mniemanie o sobie wzrosło, ale ta w przeciwieństwie do waszej znajomej wyhodowała w sobie egoizm. Siedziała w biurze ogólnym (na szczęście ja z nią nie) i terroryzowała ludzi, że za głośno przez telefon rozmawiają bo, ona ma pracę i jej przeszkadza. Inna, którą mogę bliską nazwać, poznałam dopiero w pracy. Super była, trochę na początku za miękka i nieśmiała, ale firma ją utwardziła, ale i zrobiła dość nerwową. Kiedy odeszła z firmy, wróciła znowu super dziewczyna. Więcej się uśmiecha. Jak widzisz, czasem po prostu ludzie trafiają w nieodpowiednie miejsca. Nie wiem czym się ta wasza znajoma zajmuje, ale widać firma na nią źle działa, a ona na współpracowników. Odwala jej i najlepsze co mogłaby zrobić dla siebie i innych to po prostu pracę zmienić ;)

[mardaani.74]

Wiesz, tam akurat nie ma wcale takiej straszliwej presji, to znaczy trochę jest ale nie tak jak w typowym korpo, bo to jest wydawnictwo, ona powinna raczej zmienić nastawienie. Podejrzewam że w każdej pracy zajechałaby się identycznie, zwłaszcza że po pracy też nie odpuszcza.
Obawiam się że jest niestety na dobrej drodze do bycia ową małpą, bo już warczy na ludzi, przeszkadza jej wiele drobiazgów, dokładnie tak jak opisałaś. Takie życie w ciągłym napięciu rodzi też napięcia między ludźmi i w pewnym momencie może zostać bardzo osamotniona.
Pewnie że od kieratu uwolnić się tak zupełnie nie da, ale jak człowiek nauczy się jednak żyć w dobrym dla siebie tempie to okazuje się że jakoś nic się nie wali, dzieci głodne nie chodzą, wieczorem da się spokojnie zasnąć a rano wstać wypoczętym i przeżyć następny dzień bez męki. Zmęczenie a wyczerpanie, wiele kobiet nie odróżnia, wciąż wydaje im się że jeszcze dadzą radę, że jeszcze mogą z tego organizmu wycisnąć więcej i nieszczęście gotowe. A depresja nie zapyta czy masz na nią czas, jak przekroczysz magiczną granicę to cię odetnie że ani zipniesz, i wtedy to się dopiero wszystko zawali, praca, rodzina, znajomi i wtedy człowiek zaczyna mieć naprawdę dużo czasu tylko już nie ma po co. Czego nikomu nie życzę i dlatego głoszę te swoje kazania :)


Marti, a jak tam ćwiczenia i odchudzanie? ja dzielnie uprawiam 5 dni w tygodniu, w weekendy regeneracja, nasłonecznianie i powoli działka). Normalnie jak nie poćwiczę to mi czegoś brakuje, aż nie wierzę że to ja :) Tylko z dietą klops bo po ćwiczeniach jestem głodna jak wilk, ale za to piję grzecznie warzywno-owocowe koktajle i ogólnie staram się.

Po przetestowaniu nowości gimnastycznych wróciłam do starej dobrej Tamilee Webb, oraz odkryłam pilates z gumową taśmą, super sprawa, dzieciom też by się podobało, oczywiście w uproszczonej wersji :) Wszystko ofkors do wykonania w domu, bo na zajęcia zorganizowane to mi szkoda czasu (dojazd, przebieranie się w te i wewte, i prysznic poza domem-nie lubię) Schuść na wadze nie schudłam ale mam korzystniejszy bilans mięśni do tkanki tłuszczowej, więc brawo JA.

[martini-7]

Brawo Ty!!!
Odchudzanie ma się tak, że po prostu zaczęłam zdrowiej się odżywiać co pozbawiło mnie raptem 2,5 kg, a przeboje zdrowotne typu akcja ząbek , potem angina, a dziś nadwyrężony kręgosłup(chodzę jak paralityk, a wszystko przez to, że źle młodą poniosłam, za szybko i do tego krzywo stanęłam na kapciu) więc ćwiczenia odpadają póki co, ale wcześniej ćwiczyłam, ot trochę joga, trochę kołyska do brzuszków. Generalnie to ciężko mi było ze systematyką przez te chorowanie, ale zaczęłam w zwykłe domowe obowiązki wplatać elementy gimnastyki. Jak ćwiczyłam to też głodna chodziłam, ale z czasem organizm się przyzwyczaja ;) teraz jednak zamierzam nadal się rozsądniej odżywiać, a jak plecy do normy wrócą to i ćwiczyć. Przede mną jeszcze 10 kg do zrzucenia (o matko jak to piszę to się aż boję). Jednak co śmieszne moje BMI mieści się w normie (górnej granicy, ale normie) a schudnąć muszę bo, ja po prostu głupio tyję tj mam koło ratunkowe wokół talii ;) no i trochę w udach i tyłku :P a tak to ok.

[natalia-natka]

O widzicie, a ja ostatnio bez żadnego wysiłku 10 kg w dół...
Wcześniej ćwiczyłam, diety, itp. i nic, a teraz...

[mardaani.74]

ee tam, Ty się nie masz z czego cieszyć bo chudniesz z nerwów a nie dla zdrowia, więc nie zapisuję Cię do klubu odchudzających się, Ty możesz być najwyżej w klubie pilates, bo to jest dobre dla zdychulców.

[natalia-natka]

Na razie nie mam motywacji do ruszenia się z domu w celu poprawy kondycji, chociaż jeszcze 2 lata temu biegałam. Zresztą w domu też mi się nie chce, nie mam na to zbytnio siły. Na razie musi wystarczyć klub dla zdychulców, cóż... ;)

[mardaani.74]

Jeżeli tak dużo schudłaś to nawet nie bardzo wolno Ci podejmować duże wysiłki fizyczne do czasu aż nie zaczniesz normalnie jeść i nie wrócisz do sił, bo sobie treningiem bardziej zaszkodzisz niż pomożesz.

[natalia-natka]

Akurat w moim przypadku, ta utrata wagi, to jedyny plus mojej choroby. I tak została mi duża nadwaga, więc przydałoby się jeszcze trochę kg zrzucić. Problemem jest tylko dodatkowo zaburzenie odżywiania i z tym się też uporać nie mogę.

[mardaani.74]

Bez względu na wszystko na razie postaraj się skupić na zdrowiu psychicznym a nie na wadze, o tym to sobie można pisać jak już się wychodzi z choroby lub jest w remisji, jak się podleczysz to myślę, że i zaburzenia odżywiania trochę ustąpią, czego Ci życzę z całego serca. No i trzymam kciuki za psychoterapię, mam nadzieję że dużo na niej skorzystasz.

[natalia-natka]

Dzięki. Ale pisać z Wami jeszcze mogę, nie? Bo trochę to zabrzmiało jak pożegnanie ;)

[martini-7]

Hmmm... proszę o wniosek i trzy zabawne zdjęcia, a wezmę Twoją prośbę pod rozwagę, naturalnie najpierw 30 dni musi odleżeć by nabrać mocy urzędowej :P
Natka, pisz ile wlezie ;)

[natalia-natka]

Oszczędzę Ci widoku, bo pewnie zemdlałabyś widząc moje piękno...

[mardaani.74]

a pisz dziwczyno, pisz, najwyżej Ci napiszę że źle piszesz :D

[martini-7]

Póki co olej nadwagę i karm się zdrowo i nie wysilaj za dużo bo, zmęczona będziesz bardziej zdołowana, jeśli chcesz to ćwicz, akurat ruch wspomaga samopoczucie psychiczne, ale niech to będzie właśnie dla psychiki a nie "cholera lato idzie, może by się odchudzić", jak się ogarniesz to przejdziesz do klubu zdrowo chudnących/odżywiających się czy co my tam robimy, a na razie jesteś prezeską swojego klubu zdychulców (matko Mardaani skąd Ty to słowo wyczarowałaś), zobaczysz z czasem będzie lepiej, już jest, a będzie jeszcze lepiej.
Wiesz dziś sobie myślałam o tym Twoim i Martyny Chadzie i przyszła mi mega głupia myśl do głowy. Otóż, że wy to przynajmniej macie uzasadnienie jak się bujacie, a ja to po prostu muszę się pogodzić z faktem, że jestem po prostu lekko stuknięta :P

[mardaani.74]

Jak to nie masz nic na usprawiedliwienia? przecież masz najprawdziwsze sralis mazagalis reverendis duptus czy jakoś tak hyhy

[natalia-natka]

Jak ja się cieszę, że tu trafiłam, nawet sobie nie wyobrażacie!!!

Teraz siedzę i ryczę, bo dostałam opier.... od osoby, która wie z czym się zmagam. Powód - za to, że znowu zawaliłam... W realu nie wszystko jest takie piękne, nie daję rady chwilami, jestem słaba. To wszystko moja wina, bo gram twardziela!!!! Boże, jaka ja głupia jestem!!!! Cały ten głupi CHAD, czy jak mu tam spektrum, czy co!!!! Cała się trzęsę w środku, pewnie będzie noc z głowy... :(
Po co ja to wszystko tak przeżywam?

Musze się ogarnąć! Nie, no nie "muszę", jak Mardaani pisała, tylko spróbuje "chcieć" się ogarnąć i mimo wszystko się nie załamywać. Nie rozdrabniam na kawałki, czy w tym momencie tłumię w sobie emocje, po prostu chcę coś zmienić. Matko, jaka ja jestem zmęczona tymi huśtawkami, głowa mi pęka!

------
Zmieniając temat - póki co, ta rola prezesa klubu zdychulców całkiem mi odpowiada, mobilizuje do ogarnięcia się!
Ale pamiętajcie, to tylko chwilowo!

Jestem wypompowana... uff...

[mardaani.74]

Wypisz te wszystkie emocje, cały żal na kartce, wszystko, wszystko wszystko, a potem podrzyj ją na małe kawałeczki.
Jak już emocje trochę opadną, a opaść muszą bo tak działa nasz cudowny organizm, zacznij sobie to racjonalizować.

Chora jesteś na dość poważną chorobę, cud że w ogóle do roboty docierasz na dwóch łapach. Zawaliłaś no to co? raz Ty, a nie ktoś inny, przyzwyczaiłaś i rozpieściłaś ludzi i stąd taka reakcja, kompot zawsze był.

Otrzyj łzy, kilka spokojnych oddechów, nie ma ludzi nieomylnych, każdy ma prawo do błędu, jeśli nikt nie stracił przez Ciebie życia to olej to.

Nikt nie powinien zwłaszcza o tej porze dawać zjebki, to bardzo niegrzeczne, takie rzeczy jeśli naprawdę nei da się inaczej, a zazwyczaj jest to tylko zła wola i zły humor przełożonego załatwia się w godzinach pracy, zwłaszcza jeśli dana osoba zazwyczaj nie nawalała to tym bardziej jest to niesprawiedliwe.

Olej to mówię Ci, wyłącz telefon, maila i włącz sobie jakiś pogodny film, zrób herbatkę, owiń się kocem i zwyczajnie miej to gdzieś. Jesteś chora, musisz odpoczywać, nie wolno Ci się stresować. Ta osoba co Ci to zrobiła jest głupia, niekulturalna i tyle.

[natalia-natka]

Z całym szacunkiem, ale depresja nie wydaje mi się poważną chorobą, tzn. już sama nie wiem? Gdybym była chora na nowotwór, to rozumiem, ale depresja, albo chad, to poważne? no może depresja bardziej, ale chad? Jakoś tak na to nie patrzyłam. Ten chad, to mi się raczej kojarzy z nieprzepracowaniem w sobie pewnych rzeczy i stąd takie huśtawki. Zresztą ja mam spektrum, a to chyba już całkiem coś mniej? To chyba nie ma jakichś złych powikłań?
Raczkuję dopiero w temacie. Zresztą jakoś cały czas wypieram to, że mam problem i doszukuję się, że wmówiłam sobie, że coś jest nie tak, tym bardziej, że ta choroba jest nierealna.
Może głupie to, ale już sama nie wiem?

[mardaani.74]

Depresja i CHad nie jest poważną chorobą? no to Cię zmartwię, jest.

zacytuję Ci naszego doktora Porczyka
"Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) jest poważnym schorzeniem o przewlekłym przebiegu. Nazywana jest „afektywną”, gdyż jej przejawem są nadmierne, chorobliwe, nieraz skrajne zmiany nastroju. Pojawiają się one jako element występujących okresowo depresji i manii. Analogicznie do depresji, choroba ta, nie powinna być jednak określana jako „choroba nastroju”. W jej przebiegu dochodzi bowiem do rozregulowania wielu funkcji organizmu, a nie tylko mechanizmów regulujących podstawowy nastrój. Spektakularne zmiany, nieraz bardziej odczuwane przez chorych, dotyczą poziomu ogólnej witalności, energii, napędu „fizycznego” i „psychicznego”, rytmów snu i czuwania.

Zaliczanie choroby afektywnej dwubiegunowej do chorób psychicznych jest kontrowersyjne. ChAD jest bowiem chorobą całego organizmu, a nie ludzkiej „psychiki”.

Przebieg choroby afektywnej dwubiegunowej u danej osoby może ogromnie różnić się od przebiegu u innego chorego. Choroba afektywna dwubiegunowa jest chorobą trwająca przez całe życie, o dużej nawrotowości. Współcześnie stosowane leczenie odznacza się dużą skutecznością."

więcej informacji w linku online.synapsis.pl/Choroba-afektywna-dwubiegunowa-ChAD-podstawowe-informacje/

Od siebie dodam, że jeśli chodzi o powikłania w depresji to powikłaniem depresji jest np samobójstwo. Tak więc leczenie depresji potraktowałabym jednak poważnie, a nie wmawiała sobie że to jakaś popierdółka i samo przejdzie.

[mardaani.74]

Z całym szacunkiem Natalio, ale czas chyba na odrobienie pracy domowej i dowiedzenie się czego więcej na temat "Czym jest depresja". Bo widzę że kompletnie zielona z Ciebie Natka :)

[natalia-natka]

Wiem, że depresja może mieć złe konsekwencje i być bardzo dotkliwa, ale ja to odnoszę tylko do innych, nie widzę tego u siebie. Wiem, że inni cierpią i to bardzo, ciężko chorują, ale moje to takie nic... Ja się męczę, ale z własnej głupoty. Takie mam pokiereszowane myślenie. Jak czytam Martynę, to ona rzeczywiście ma ciężko, ale ja???
Moja depresja wydaje mi się taka mała, a spektrum jakąś nierealną nowością, której nie dopuszczam do swojej świadomości.

[natalia-natka]

Zresztą, wybaczcie, ale ja tego spektrum nie widzę u siebie. Może jestem głupia, ale wiem, że mam chwiejność emocjonalną, ale czy to już jest tym spektrum?
Pogubiłam się... :/

[mardaani.74]

jak zwał tak zwał ale taka chwiejność emocjonalna to Twoim zdaniem norma? a jeśli nie norma no to co to jest?

[natalia-natka]

Zaburzenie osobowości?

[natalia-natka]

Albo nadwrażliwość emocjonalna?

[martini-7]

Kurde ale macie tempo pisania, że potem to mam lekturę do nadrobienia ;)
Natalia, ja też kiedyś myślałam, że depresja u innych jest poważna, a to co spotkało mnie to pikuś. Kiedyś mi nawet siostra dowaliła "Ty miałaś raptem epizod, ale moja koleżanka, ona to dopiero...." no ale co ona może wiedzieć?
Depresja znacznie wpływa na jakość życia, wpływa również na jakość zdrowia fizycznego. Zobacz straciłaś 10 kg, nie masz siły na nic, kto wie czy jakieś anemii sobie nie wyhodowałaś w tym wszystkim.
Wiesz też często marginalizowałam swoje problemy patrząc na innych, myśląc "matko o co mi chodzi, inni to dopiero mają źle" i takim myśleniem dokładałam sobie garba.
Natalia, ja wiem, że czasem ciężko o egoizm ale trzeba go w sobie znaleźć. Widzisz, mnie łatwiej było stękać mając katar niż mając depresję bo, tu problem jest nienamacalny....
Poczytaj sobie trochę o chorobie, już nawet nie by odkryć czy to poważna sprawa czy nie, ale łatwiej walczy się z czymś co się zna.

[natalia-natka]

Ja nie bardzo mam siłę na walkę, zaczynam zaliczać kolejnego doła i zniechęcenie.
I jak tu mówić o spektrum chad? Dla mnie to moja niedojrzałość emocjonalna, choć dzieckiem już nie jestem... Pewnie macie mnie dość, przynajmniej ja mam siebie dość!
Tabletki nie wyleczą mnie z głupoty! I inni naprawdę przeżywają swoją depresję, a ja (jak się wczoraj dowiedziałam) MIGAM SIĘ!

[mardaani.74]

ale kto tak powiedział? lekarz? terapeuta?

[natalia-natka]

Przeczytałam, ale mam "zaciśnięty" umysł, aby to pojąć... :/

[mardaani.74]

Twoja decyzja, jedna z wielu, pomyśl dokąd Cię takie myślenie doprowadziło, wmawiasz sobie, kombinujesz, tylko po co?

[mardaani.74]

ale co to jest ta nadwrażliwość?
zaburzenia osobowości, z tego co wiem nic takiego u Ciebie nie stwierdzono,
inna rzecz że już chyba lepiej mieć Chad, bo to się przynajmniej daje leczyć, a zaburzenia osobowości nie bardzo.

[natalia-natka]

Czemu to wszystko przyszło na mnie? Jest to jak góra nie do pokonania i ocean nie do przepłynięcia...

[natalia-natka]

Jak nigdy nie piję alkoholu, tak teraz mam ochotę się upić z tej wściekłości na samą siebie!
Przespać cały ten koszmar!

[mardaani.74]

no, ale nadal uważasz że to nic takiego :)

[natalia-natka]

Nadal wydaje mi się, że to moja głupota! Nienawidzę się!
Przepraszam Was! Nie chcę Was ściągać w dół moim głupim pisaniem.

[mardaani.74]

"wydaje mi się", to słowa klucz do twojej zagadki
naprawdę masz zamiar pogrążyć się w odmętach samobiczowania bo jakaś dziunia bezmyślnie powiedziała Ci że się migasz?

Wyobraźmy sobie "najgorszą wersję" jakbyś się naprawdę migała no to co?
Od kiedy nie wolno się migać w robocie? każdy normalny się miga jak tylko ma do tego okazję, to w sumie dość zdrowa cecha, nigdy nie migają się tylko chyba jacyś pracoholicy czy inni niewolnicy. Normalne jest też to że od czasu do czasu ktoś cię na tym przyłapie, to takie zwykłe pracownicze klimaty, czym tu się gryźć przez tyle czasu? Bierzesz i dalej robisz swoje i zapominasz o całej sprawie.

No chyba że nie zapominasz, bo wolisz grzebać palcem w ranie i w kółko i w kółko mielić w głowie przykre słowa i utrwalać je w sobie na mur a następnie na ich podstawie uznać że jesteś beznadziejna. To tylko słowa, one nie mają mocy sprawczej, jak sama o sobie myślisz źle to już ma moc sprawczą.

Zadam teraz 2 drażliwe ale istotne pytania,

czy bierzesz regularnie leki?
czy kontynuujesz psychoterapię?

[natalia-natka]

Ta dziunia to moja siostra, która wie o mojej depresji. Nie rozumie mnie, dlatego boli to jeszcze bardziej. Zmiażdżyła mnie wczoraj...
Leki biorę, chodzę na terapię, ale jak na razie, to miałam robione tylko testy, niewiele mówiłam.
Ale śnią mi się koszmary z dzieciństwa, mój ojciec, który mnie prześladuje, itp., itd. Dzisiaj miałam straszną noc...
Jestem zmęczona psychicznie, a mimo to, w środku, coś mnie "kręci", ponagla, jakiś dziwny niepokój mam. Nie ogarniam tego.

[martini-7]

Phi. Jakbym miała przejmować się (a owszem kiedyś jakoś tam się przejmowałam) tym co moja siostra i cała reszta mówią to bym osiwiała, wyłysiała i z piwnicy nie wychodziła.
Dobrze, napisałaś, ona nie rozumie. To jakbyś dała komuś kto ledwo liczy jakieś zadanie do wyliczenia z fizyki kwantowej. Tak mniej więcej wygląda jeśli ktoś za krztynę zrozumienia nie ma. Do tego mogła się mówiąc to bronić przed swoim brakiem zrozumienia właśnie uciekając w ignorancję. No ale nie o niej chyba gadać będziemy?
Co do migania się w pracy. Wiesz słyszałam kiedyś takie powiedzonko "jakby tu zrobić by się nie narobić, a żeby było zrobione". Każdy czasem się miga, a jak się nie miga to już po prostu padł i nie żyje.
Nie mam Ciebie dość i Ty siebie nie miej też. Mardaani może potwierdzić jakie ja tu czasem farmazony wypisywałam, jak temat do znudzenia potrafiłam wałkować, o matko do mnie to dopiero trzeba było mieć cierpliwość, Ty to grzeczniutka przy moim stękaniu jesteś.
Wybacz ale trochę się uśmiechnęłam jak pisałaś, że inni potrafią przeżywać swoją depresję. To zabrzmiało jakby "zdechła mi złota rybka i nie umiem przeżywać żałoby". Tu nie ma sztuki umiejętności Natka. Po prostu każdy jest inny, każdy ma inne granice, naprawdę dzielnie przechodzisz, jakby tak nie było leżałabyś gapiła się w sufit albo wyła do księżyca, ale na bank nie pojawiłabyś się tutaj. Nie pisałabyś, nie wyrzucała z siebie tego zła.
Piszesz, że nie ogarniasz. Ok. To nie ogarniaj. Kto Ci każe? Nikt. Czasem trzeba się nawet na chorobę na chwilę wypiąć pewną częścią ciała.
I jeszcze raz mi tu napisz, że się nienawidzisz czy obniż swoją wartość to dostaniesz karne zadanie wypisania na ścianach w sypialni "jestem wartościową kobietą i bardzo kocham sama siebie".

[mardaani.74]

Lubimy temat sióstr prawda Martini ;)

oj dołożyły nam do pieca siostry, jak nikt, w dodatku one znają nasze słabe strony, więc wiedzą gdzie uderzyć żeby było celnie. U mnie zwłaszcza starsza zachowuje się jak surowa matka przeorysza w zakonie. Mimo że nie jest zakonnicą, widzę ją z tą srogą miną w zakonnym habicie jak bezlitośnie ruga inne zakonnice niżej od niej w hierarchii i przymusza do stosowania bezwzględnego do jej reguł. Brr.

[martini-7]

Och, bardzo lubimy, ja mam jedną, ale potrafiła dać w kość za batalion sióstr, przez nią wywalili mnie z domu, przez nią nie miałam dokąd iść kiedy chciałam odejść od byłego, przez nią kiedy przygarnęli mnie na moment do domu, taką aferę zrobiła, że po dwóch dniach wyniosłam się bo, budzeniem mnie zapalaniem światła i awanturą o 2 w nocy wówczas było ponad moje siły. Tak to jest, człek chce być szczęśliwy, a tu jego własna rodzina...
No ale siostrzyczka mi się ogarnęła jak okazało się, że zachorowałam, że jest w tym i jej wkład, teraz jakoś tam żyjemy sobie, a od kiedy faceta znalazła to już w ogóle. Choć w październiku czy sierpniu też niby przypadkiem coś dowaliła, a matka ją jeszcze tłumaczyła. Taką burzę tym razem jak zrobiłam, że tsunami to pikuś.
A może Twoja "zakonna" siostra się z powołaniem minęła? Skoro do klasztoru po drodze nie było powinna w jakimś więzieniu czy poprawczaku pracować? (naturalnie nie chcę jej ani Ciebie obrazić)

[mardaani.74]

nie obrażasz, ja też uważam że ona się minęla z powołaniem, zwłaszcza że od dziecka ma też pewne ciągoty do samoumartwienia, trochę takie nawet jak dla mnie średniowieczne, np we wszystkie posty próbowala mnie zmuszać do rożnych wyrzeczeń i ślubowań :)
Ogólnie co do sióstr ja przyjęłam taką zasadę, każdej z nas nieszczęśliwe dzieciństwo i kiepskie geny w jakiś sposób zryło czachę, każda z nas na swój sposób została pokiereszowana i najlepiej jest nam kiedy się nie spotykamy. Nie umiemy ze sobą być, rozmawiać, zresztą kiedy mieszkałyśmy razem też nie było inaczej i tyle. Gdyby któraś potrzebowala czegoś ode mnie a ja byłabym w stanie tej pomocy udzielić, nie odmówię, ale przyjaźni między nami nie ma i na siłę nie ma co, bo to się tylko kończy jakimiś przykrymi kwasami. Uznałam że skoro w dzieciństwie, młodości i w wieku średnim nic między nami pozytywnego nie zaistniało to najlepiej będzie jak każda będzie żyła swoim życiem. Siostry co prawda maniacko próbują podtrzymywać ze sobą kontakt (dzieci w podobnym wieku) ale kończy się straszliwymi awanturami, koszmarnymi zupełnie jazdami i koniec końców telefonami matki żebym im przemówiła do rozsądku bo ona wymięka. Jedna z sióstr mieszka z matką więc wszystko rozgrywa się jej na kwadracie. Z daleka jestem o wiele lepszą siostrą i córką, z bliska nie daję rady tej paranoi :) pozostajemy więc głównie jeśli już w kontakcie telefonicznym.

[martini-7]

Wiesz, że coś w tej odległości jest. Ja im dalej od swojej rodziny, tym lepiej się z nimi dogaduję. Co zabawne, w jednej miejscowości mieszka moja mama, moja siostra, mamy siostra i jej córki. Stężenie rodzinne za duże. Jednak to, że jestem daleko super pozwala mi ich obserwować i teraz oto widzę jak odwaliło mojej kuzynce. Całe życie aspirowała do bycia "kimś", a była siedzącą w domu matką,coś tam własny biznes próbowali z mężem ale nie wyszło. Jej dzieci są super i do tego odnoszą naprawdę sukcesy, a ona matka dumna z nich (zrozumiałe) wozi się na ich sukcesie (niezrozumiałe) i zaczęła większość rodziny traktować jak idiotów (totalny debilizm), a mnie to jeszcze jakoś tam traktowała do 1,5 roku od mojego wyjazdu, a potem się dziwnie zaczęła zachowywać, no i się okazało, że ona po prostu zakładała, że my wyjedziemy, wrócimy z podkulonym ogonem bo, nam nie wyjdzie i będziemy płakać, a tu psikus, radzimy sobie. To się dopiero do leczenia nadaje!
Inna kuzynka zaś zasugerowała, że może byśmy do mamy się wprowadzili, strych na dom przerobili itp. prawie zemdlałam. Zapytałam w prost czy dawno pogrzebu w rodzinie nie było bo, to przecież oczywiste, że się pozabijamy. Ja przestałam się kryć już z tym, że wszyscy możemy się spotkać, ale jesteśmy zbyt różni by razem być na kupie.
Wiesz, myślę, że z naszych rodzin można nakręcić niezły horror psychologiczny, a modę na sukces to już na bank :P

[mardaani.74]

no to jesteśmy że tak powiem "w domu"

Dla odmiany ja sobie teraz ponarzekam.

jedynymi osobami które nigdy nie zrozumiały mojej choroby, są siostry. Dla przykładu potrafiły się śmiertelnie obrazić i powiedzieć że jestem leniem i "udawaczką" przez to że powiedziałam, że nie przyjadę na rodzinną wigilię, ryczałam do słuchawki że od 3 miesięcy nie mogę wyjść z domu i ledwo wstaję z łóżka, (nie mówiąc już o tym że mnie z tego domu kilka lat wcześniej wyrzucono więc nawet zdrowa nie miałabym na to chęci), ale to budziło tylko coraz większą irytację, zero pomocy, nie odzywano się do mnie pół roku.

Co więcej w kwestiach pracowniczych, moja starsza siostra potrafiła mi identycznie dowalić do pieca w czasie kiedy pracowałyśmy razem w jednej firmie. Na początek, pierwszego dnia w pracy zakazała mi się przyznawać że jestem jej siostrą, bo ona sobie tego nie życzy, poza tym skrytykowala mój nieprofesjonalny wygląd, strój i umiejętności, jak to określila, "od razu widać że byłaś kurą domową " (całe 3 miesiące byłam)". Dostawalam od niej regularne opr mimo że nie była moją przełożoną, wszyscy się dziwili że ja to toleruję, byli w szoku kiedy dowiedzieli się że to była moja siostra, kiedy zwolnioną ją z pracy przyznałam się do tej koligacji żeby już jej tak tyłka przy mnie nie rąbali bo było mi głupio.

W tej chwili też jestem ta najgorsza bo jej dzieci nie niańczę i sugeruje żeby nie tolerować awanturującego się konkubenta, - "rozbijam jej związek" długo by opowiadać. Młodsza znienawidziła mnie za odkupienie od mojej matki ogródka działkowego, na którym od lat rósł tylko perz i chciano go skonfiskować, gdyż chciała żeby matka dało go jej a ona by spieniężyła i spłacila swoje długi. Jest to powód do 3 letniego milczenia i unikania ze mną wszelkiego kontaktu. Dodam że moje matce się nie przelewa, ma bardzo małą emeryturę i odkupiłam go od niej bo w inny sposób nie chciała przyjąć pomocy.

a na koniec kiedy ja urodzilam dziecko moich sióstr przy mnie nie było, miały swoje sprawy i odwiedzały mnie tylko z racji oficjalnych uroczystości typu roczek. One miały dzieci o wiele póżniej, starsza ma teraz zaledwie kilulatki i nagle okazało się że "siedzenie" z dziećmi w domu (mimo rocznych płatnych urlopów, rodzinnego, 500+ i czort wie czego jeszcze) jest baaardzo trudne, i kosztowne (ja słyszalam że co tam takie małe dziecko, żaden wielki koszt) i bez pomocy babć i opiekunek nie da rady, co rusz mi się starsza wypłakiwała jaką ona ma nikłą pomoc od rodziny (babcia jeździla z drugiego końca miast bo konkubent jak tylko kilka godzin miał zostać z dziećmi sam zaraz po nią dzwonił bo "nie będzie zmieniać pieluch, bo go to brzydzi"), . Jak mój syn się urodził nie miałam nawet prawa do płatnego urlopu macierzyńskiego i jak miał 3 miesiące musiałam wrócić do pracy, do tego studiowałam a popołudniami z dzieckiem na ręku udzielalam korepetycji, ale ja "przesadzałam" i "robiłam z siebie męczennicę" kiedy prosiłam siostrę o pomoc od czasu do czasu.

Tak że no... co tu dodać. Rodzina :)

[natalia-natka]

Nie wytrzymałam. Dostałam znowu opier... za to, że ZAPOMNIAŁAM! Jak tak ostatnio mam... Niespecjalnie, ale zapominam. Z tym, że tym razem usłyszałam, że tylko na mnie nie można polegać i niczego się doprosić. Nie wytrzymałam, wyszłam z pracy, rąbnęłam drzwiami, wsiadłam do samochodu i było mi wszystko jedno, czy się rozbiję czy nie.

NIE OGARNIAM TEGO!!! PRZERASTA MNIE TO!!!!!!! NIE DAJĘ RADY!!!!!!!
NIE CHCĘ ŻEBY TAK BYŁO, A ZNOWU NIE WYCHODZI!!!!!!

Ręce mi się trzęsą, wyję, a nie ryczę...
Mam dość!

[mardaani.74]

No i zamiast stwarzać zagrożenie na drodze (mogłaś komuś zabić ukochanego męża, żonę, dziecko) po prostu idź na zwolnienie.

Ten komunikat też od siostry?

[martini-7]

Idź na to L4 bo, faktycznie jakieś nieszczęście z tego będzie. Nie wsiada się w takim stanie do auta.
I co z tego, że nie wychodzi? Nie od razu Rzym zbudowano. Nic na świecie nie przychodzi od razu, nic bez pracy, no chyba, że masz niebywałe szczęście, a jeśli masz to wykorzystaj je na lotka.
Słuchaj, to ciężka choroba, to nie ból zęba. Nie ma, że weźmiesz tabletkę i nie boli. Tu trzeba ciężkiej pracy i czasu, ale za to efekty są tego warte. Wytrzymaj proszę.
A siostrę to kopnij porządnie w dupę, tak by się przez godzinę zatrzymać nie mogła.

[martini-7]

Szczerze Ci współczuję pracy z siostrą. Ale myślę, że ona i moja tym jaka była kiedyś, dogadałaby się z Twoją idealnie. Kiedyś w podstawówce kazali jej odprowadzić mnie do domu bo, prawie zemdlałam z gorączki, a ona sprintem wręcz przez całą wieś mnie przeciągnęła, robiąc aferę przy tym.
Potem przez jakiś czas jeździłyśmy razem pociągiem, ona potrafiła na peronie udawać, że mnie nie zna, kiedy podeszłam do niej bo, ktoś mnie prosił by coś jej przekazać ominęła mnie udając, że nie widzi.
Ona miała (z góry sorki za słowo) straszny ból dupy jak ja się urodziłam i świat się przestał na niej skupiać w 100%. Moja mama jest sporo młodsza od swojego rodzeństwa więc jak ona się urodziła to kuzynostwo to niemal nastolatki było, do tego była wcześniakiem więc wszyscy chuchali dmuchali. Była ciut rozpieszczona i potem pojawiałam się JA. No i z czasem się zaczęło. Ja byłam dzieckiem mniej wymagający, bardziej umiejącym się czymś zająć, a ona zrobiła się zazdrosna. No i ja byłam weselsza, mniej złośliwa ponoć, a do tego podobna do matki wizualnie ponoć, a do ukochanej babci to już tym bardziej. I tak to trwało 22 lata, aż się doczekałam eksmisji.
Teraz jakoś się dogadujemy, ale dystans mam. Zawsze mi zostanie.
Swoje dzieci staram się wychowywać by nie było między nimi takich akcji, ale kto wie co będzie kiedyś, choć już teraz widzę jak jedna za drugą stoi murem. Między sobą czasem się żrą, ale jak ja coś czy mąż zrobimy przeciw nim to obie się pocieszają. Np. jakiś czas temu młodszej na coś tam nie pozwoliłam więc z płaczem pobiegła do starszej i nagle z pokoju słyszę "no powiedz co Ci zrobiła mama, przytulić Cię?", inna sytuacja, mówię setny raz do starszej coś, mówię i mówię, a ta nic, no więc podniosłam lekko głos i nagle od młodszej słyszę "mama cicho!" i poleciała starszą przytulać, a ja nawet nie krzyknęłam ;)

[mardaani.74]

Czy Ty jesteś siostrą mojej siostry? To nieprzyznawanie się, to samo, chodziłyśmy do tych samych szkół i ona zachowywała się dokładne tak, na przystanku udawała że mnie nie zna, zabraniała do siebie podchodzić na przerwach itd. Jak jako dziecko zasłabłam w kościele to całą drogę do domu szarpala mnie i wrzeszczała że jej wstydu narobiłam. Po tym wydarzeniu miałam straszną fobię przed chodzeniem do kościoła, a zmuszano mnie do tego regularnie.
Tak ogólnie to moja siostra do tego wszystkiego od dziecka miała odpały religijne, potrafiła straszyć mnie śmiercią we śnie jak nie będę na całej mszy w niedzielę i na wszystkich możliwych nabożeństwach np w Wielkanoc, a ksiundz dobrodziej potrafił i 4-godzinne celebry odwalać. Co to była za męka, zważywszy że cały czas się balam że zaraz zemdleję a jednocześnie nie miałam odwagi wyjść, a prlu tłok był na mszach że nie było czym oddychać, o siedzeniu ani mowy. Byłam dzieckiem i wierzyłam że to co mówi starsza siostra to absolutna prawda. Męczarnia straszliwa, potrafiłam cały tydzień bać się tego że w niedzielę będę musiała iść do kościoła, nie mogłam spać ani jeść. To była okropna fobia, całkowicie ignorowana przez "przeoryszę", mam nawet czasem wrażenie że patrzenie jak się wiję i blednę z minuty na minutę, oblewam zimnym potem sprawiało jej jakąś chorą satysfakcję.
To było naprawdę chore :\

[martini-7]

Wiesz, jak tak piszesz o swojej przeoryszy, to jakoś zupełnie rozumiem Twój ateizm. Myślę, że taka siostra by wyleczyła z wiary/religii każdego.
Takie jazdy religijne jak dla mnie kwalifikują się do leczenia. Sama co prawda jestem wierząca, ale wszelkich fanatyków uważam za ludzi zaburzonych bo, fanatyzm wyłącza myślenie, a nie myślący fanatyk to zagrożenie.
Moja siostra też mnie w dzieciństwie straszyła i wkręcała. Wiesz może być nawet (wniosek który właśnie mi przyszedł) że moje pomieszanie w uczuciach do matki, tj. miłość i paniczny strach czasami, mogą być wynikiem tego straszenia przez siostrę. Fakt, matka miała swoje jazdy, ale jak siostra za najmniejsze przewinienie mówiła, że powie mamie, a do tego obrazowo mi opowiadała jaka kara mnie spotka to się bałam. Moja siostra też cholernie chciała mnie sobie podporządkować. Chciała być tą dominującą, czasem wręcz wychowującą. Młodsza byłam siano w głowie miałam to wierzyłam. No i się we łbie wyryło.
Choć pamiętam sytuację kiedy byłam mała i siostra stanęła w mojej obronie. Ale to był bardzo wczesne dzieciństwo, kiedy jej jeszcze dobrze nie siekło. Myślę, że sytuacja w domu dokręcała jej śrubę na mnie. Ona często też mnie wkręcała takie bzdury mi opowiadała, a ja głupia wierzyłam, dziś potrafi w towarzystwie dla fanu to wyciągnąć. Kiedyś źle trafiła bo, ja nastroju nie miałam i kiedy zaczęła kolejną swoją historię o mojej dziecięcej naiwności wysłuchałam do końca i opowiedziałam inną historię z czasów liceum, kiedy ona noga z fizy była taka, że o większą ciężko i chciała czymś tam mnie zastraszyć, właśnie używając praw fizyki i kiepsko trafiła. Uwierzcie mi, mściwa satysfakcja mnie zalała. Choć nikt tego źle nie odebrał, ona przekaz zrozumiała :P
Najgorsze jest jednak to, że ona donosiła na mnie ile wlazło, a ja potrafiłam kryć ją, ba nawet by jej dupę w liceum ratować bo, chcieli ją za nieobecności na fizyce zawiesić, dzwoniłam do szkoły udając matkę i prosiłam o dopuszczenie do jakiegoś tam większego sprawdzianu. Boziu ale ja mam mięciutkie serduszko.

[mardaani.74]

Martini, kropka w kropkę trafiły nam się podobne siostry. "Chciała być tą dominującą, czasem wręcz wychowującą. Młodsza byłam siano w głowie miałam to wierzyłam." dokładnie tak.
Najgorsza wkrętaka jaką moja siostra zrobiła była na kolonii letniej. Powiedziała mi pierwszego dnia że nikt mnie nie lubi i wszyscy się ze mnie śmieją za moimi plecami, nie trudno się domyślić że jako dziecko nieśmiałe wtedy, spanikowałam i nie nawiązałam żadnej kolonijnej przyjaźni, patrzyłam na wszystkich podejrzliwie i nieufnie i byłam zupełnie samotna i załamana. Po jakimś dobrym tygodniu ze śmiechem przy wszystkich powiedziała jak mnie "nabrała" i "jaka ja jestem głupia że uwierzyłam i że faktycznie trudno mnie lubić, skoro jestem taka głupia". Ta kolonia to mi się jeszcze potem długo śniła.
W późnej podstawówce i liceum miałam silną fobię społeczną, byłam małomówna, MAŁOMÓWNA! dasz wiarę? i ona takiej osobie wykręciła taki numer. Oczywiście zapytana o tego typu akcje zawsze się wypiera, nawet jeżeli moje relacje potwierdzają znajomi czy rodzina, ona wybucha śmiechem i twierdzi że wymyślamy bzdury.

[martini-7]

Popatrz jak to starsze rodzeństwo mocno potrafi wpłynąć na życie późniejsze. Ja nie ufałam siostrze, nie ufałam mamie (częściowo dzięki niej samej, a częściowo bo, siostra opowiadała mi o wymyślnych karach), a jak mojej siostrze coś powiesz, że coś tam kiedyś tam i to jej nie leży to do dziś potrafi powiedzieć "nie pamiętam żeby coś takiego było", ale widać po niej, że doskonale pamięta.
Wiesz, ona emocjonalnie też rozwalona, proponowałam jej terapię, moja terapeutka też to sugerowała, ale ona się całkiem zdrowa czuje,choć tyle razy co zarzucała całej rodzinie zrycie psychiki to nie zliczę.

[mardaani.74]

Moja siostra na przy ostatnim spotkaniu, w dość dramatycznych okolicznościach zresztą na propozycję terapii żachnęła się bardzo i powiedziała że "ja wszystkim bym wmawiała że mają depresję i nie chce brać odmóżdżających psychotropów". Jeszcze ciekawie było dalej. Ona jakieś 20 lat temu leczyła się na depresję, brała przez kilka miesięcy seronil, wiele o tym ze mną rozmawiała, opisywała objawy, mówiła że psychoterapia jej bardzo pomaga, że ten seronil to naprawdę trafiony lek i że po nim odżyła itd, nawet kilka razy u niej nocowałam bo miała lęki i bała się być sama.

Kiedy jej powiedziałam, że przecież leczyła się już i wie najlepiej że te leki działają i że nie ma sensu się męczyć, to powiedziała że wymyślam, że ona nigdy nie leczyła się psychiatrycznie i że "wymyślam niestworzone historie, a jej nic nie jest i nigdy w życiu nie leczyła się psychiatrycznie" Tu mi szczęka opadła, przyznaję.

[martini-7]

Czekaj, jeszcze trochę wmówi Ci schizofrenię, a Twoje wspomnienia nazwie urojeniami.
Niestety w przyrodzie zdarzają się przypadki zmieniania historii wypierania jej. Muszę Cię zasmucić, ale jestem w 99,99% pewna, że Twoja siostra popiera PiS. Manipulacja historią, prawdą... wszystko pasuje, a jeśli do tego to jeszcze ta sama mocno wierząca to już nawet na setkę wspiera ich.
Nie oceniam Twojej siostry, ale są ludzie o których się mówi, że mają ciasny światopogląd, dla nich leczenie się psychiatryczne to skandal, a nawet jeśli już je akceptują to u wszystkich tylko nie u siebie.
Mam taką ciotkę, może nie aż taka skamielina jak opisałam powyżej, ale jednak. Brat mojego dziadka miał żonę, umarła nim się urodziłam, nie pamiętam jej, a wujek jeszcze wcześniej. Jednak przed śmiercią cierpiała ona na depresję, pogłoski i o schizo mówią, ale jak było to prawdy nie dojdziesz, deprecha tam była na bank bo, wielu to potwierdza, chyba i jakieś leczenie, ale nie wiem jakie i co dokładnie. Jej syn też miał ją, zabił się. Jednak o nich mówi się w rodzinie szeptem. Mówi się takim dziwnym tonem, zwłaszcza o ciotce, że była dziwna, że chora na głowę. Chyba tylko ja i czasem moja mama potrafimy mówić wprost o tym. Ja pewnie bo, depresyjna, a ona bo, moja matka która we łzach tonęła jak się dowiedziała, że jej dziecko się tnie i o śmierci myślało.

A teraz ważne zdanie dla wszystkich którzy tu czytają ten wątek. Zwłaszcza dla tych co myślą, że depresja nie zabija. ZABIJA nie leczona. Ciotka po śmierci wujka załamała się jeszcze bardziej, jej śmierć do dziś jasna nie jest, prawdopodobnie zabiła ją właśnie DEPRESJA. głodziła się. Jej syn, a mój wujek nie leczył się wcale, jego też depresja z elementami urojeń (choć te urojenia to takie niepewne) doprowadziła do tego, że odkręcił gaz, podciął sobie żyły i wysadził część domu.

Jak to piszę to widzę jaką ja mam wspaniałą rodzinę, zresztą u męża też jest próba samobójcza w rodzinie. Jego siostra próbowała sobie odebrać życie, małżeństwo nie do końca happy, mój mąż musiał tam interweniować, a ich siostra zamiast pomóc odwróciła się od niej choć kiedyś były ze sobą blisko. A poszło o co? o kasę. Obie dostały spadek do podziału, więc starsza siostra wypięła się na młodszą, stanęła po stronie jej męża psychola i się skończyło na oddziale. Najboleśniejsze, że na półżywą znalazły ją jej dzieci, a młodszy wówczas chyba do szkoły nawet nie chodził.
Starsza się trochę otrząsnęła, ale dalej jędza jest. Zawsze coś w niej ponoć siedziało, ale w pewnym momencie zrobiła się bezwzględną jędzą. Może ją też trzeba by leczyć??? Teraz nie wiem jak z nią bo, mąż po tej akcji nie chce mieć ze starszą siostrą kontaktu, chyba,że gdzieś przypadkiem się spotkają, a tak to nie.
Jak widać, podłych sióstr na róże sposoby jest wiele. Pocieszające, że znam na szczęście wiele też dobrych rodzeństw :)

[mardaani.74]

fakt, samobójstwa są nadal zatajane, w rodzinie męża ciotka niedawno zeszła, wiele lat chora na depresję, nie leczyła się , leczyła się alkoholem. Zmarła będąc fizycznie teoretycznie zdrową, na pytanie na co zmarła rodzina mówi "no nie obudziła się" a przecież musiała być podana przyczyna śmierci skoro zmarła w domu to nie sądze żeby lekarz nie dociekał na co. Myślę że to mogło być samobójstwo, zwłaszcza że też tak jakoś półgębkiem ten pogrzeb się odbył. Półgębkiem jakieś szepty o opakowaniu po lekach nasennych znalezionych w pokoju itd.

Wielką tajemnicą rodzinną jest też samobójstwo dziadka, część rodziny uparcie twierdzi że umarł na serce, mimo że są naoczni świadkowie którzy nieszczęśnika odcięli od sznura.
Jak tak patrzeć głębiej w historię rodziny moje i mojego męża też, to duzo jest tej depresji, być może Chadu, a nawet schizofrenii, sporo samobójstw. Tyle że to wszystko zatajane, zamiatane pod dywan, wypierane ze świadomości.

[martini-7]

Ja mam to szczęście, że owa ciotka była "wżeniona" więc nie mam z nią wspólnych genów, wujek umarł bezdzietnie. Niestety u męża w rodzinie, już trzecie pokolenie dopada schizofrenia. Jakaś jedna ciotka od strony kogoś tam miała to, potem jej bratanica, potem tej bratanicy córka, męża siostra ma depresję z próbą samobójczą, choć i spekulacje o schizo są, ale od niej tego nie usłyszałam, a wiem, że jakby tak był powiedziałaby mi raczej, nie rozmawiamy często, ale nie wiem czemu ona mi ufa i bez oporów o różnych sprawach mówi.
Dla mnie chore to jest takie udawanie. Jasne, że nie ma co trąbić, że ten czy ten się sam wysłał na tamten świat, ale kurcze, takie historie rodzinne czasem warto znać, zwłaszcza jak sama cierpisz na jakieś zaburzenia i nawet jeśli nie o geny idzie to bywa, że jakiś schemat jest w rodzinie powielany.
Dla mnie jest tylko stres aby moje dzieci nic w genach nie dostały. Jednak oko na nie mam i choć starsza bywa czasem emocjonalnie rozbujana to jednak do zaburzeń innych niż manipulowanie, obrażanie czy czasem zaniżone poczucie własnej wartości (no niestety emigracja zrobiła tu też swoje) nie dochodzi. Pięciolatki to czasem jak nastolatki, jeśli nawet nie gorzej bo, nazwać tego co czują nie potrafią, a moja mała do tego jest podobna pod paroma względami do mnie, chowa co czuje, potem wybucha, czasem za wrażliwa i za dużo do siebie bierze,ale kontakt chyba mamy niezły i jak coś to powie, skoro w zeszłym tygodniu oświadczyła mi, że się zakochała i wyjdzie za tego chłopca za mąż. Uwierzcie mi, mina taty bezcenna, aż żałuję, że nie zrobiłam fotki :P

[mardaani.74]

martini-7 napisała:

Wiesz może być nawet
> (wniosek który właśnie mi przyszedł) że moje pomieszanie w uczuciach do matki,
> tj. miłość i paniczny strach czasami, mogą być wynikiem tego straszenia przez
> siostrę. Fakt, matka miała swoje jazdy, ale jak siostra za najmniejsze przewini
> enie mówiła, że powie mamie, a do tego obrazowo mi opowiadała jaka kara mnie sp
> otka to się bałam. M

Myślę że to się zdarza dość często, starsze dziecko w rodzinie z misją dziecka opiekuna podbudowuje swój autorytet najprościej jak się da czyli straszeniem. Co gorsza podaje młodszemu gotową interpretację rzeczywistości i nie dopuszcza żadnej innej wersji. Młodsze wiadomo, pozbawione jak to dziecko krytycyzmu przyjmuje tę interpretację za prawdę i czasem żyje wręcz w wyimaginowanym przez to starsze dziecko świecie. Czasem może to być chęć roztoczenia jakiejś w sobie pojęty sposób opieki, taki świat ogarnięty i skontrolowany według jego wyobrażeń i potrzeb? Nie wiem, ale jest w tym coś przerażającego. Co gorsza chęć kontroli i manipulowania życiem młodszego rodzeństwa wcale z wiekiem nie słabnie, zmieniają się formy i sprawy ale sedno pozostaje to samo, masz robić jak ci każe, a jak nie to wiadomo gdzie masz słaby punkt i w ten punkt zostanie wycelowany pocisk. Ma zaboleć, żebyś na drugi raz nie próbowała sprzeciwu i "zapamiętała sobie raz na zawsze".
Dodam że dla osób postronnych moja siostra jest w stanie poświęcić swoje zdrowie, życie, majątek i czas :) Tylko ja jestem taka "beznadziejna".

[martini-7]

No z tą władczością to prawda. Ona lubi rządzić. Jak to kiedyś moja mama powiedziała "ona bardzo by sobie porządziła, ale nie bardzo ma kim". Co zabawne, siostra i mama mieszkają razem, obie dość władcze, więc wyobraź sobie to prawo dżungli jakie tam czasem panuje, dwie samice walczące o terytorium i prym, młodsza próbuje starszą zrzucić ze skały władzy. Ubaw mam czasem choć to może nie właściwe. Kiedyś zaproponowałam siostrze, że jak jej tak źle to niech się wyprowadzi, to nie takie bolesne. Nie wyprowadzi się bo, 1)twierdzi, że nie stać jej (bzdura, zwłaszcza teraz kiedy ma faceta więc koszty by poszły na dwoje, a to co na dojazdy do siebie wydają, żarcie na mieście itp by spokojnie wystarczyło, ale skończyłby się luksus, że mama coś zrobi co by teraz na nią i jej faceta spadło) 2) otwarcie mówi, że nie da matce tej satysfakcji, że się jej pozbyła. Poryte to jak pole po orce ale co robić. Teraz coś z facetem myślą o wspólnym miejscu zamieszkania, ale ile z tego myślenia wyjdzie to Bóg jeden wie. Nadmienię, że ona starsza ode mnie, a wyprowadzką z domu grozi od kiedy skończyła 18 lat.
Moja rodzinka też na moją siostrę gada, choć teraz by sobie darować mogli bo, trochę wyszła na ludzi, ale w ogólnym rozrachunku moja matka to chyba ma dwoje wyrodnych dzieci. Jedna jędza mieszka z nią, a druga wyjechała w świat.
Ja jednak jednego nie ogarniam u Ciebie, skoro jesteś taka zła, taka daleka od normalności to po co do Ciebie mama dzwoni jak się pogryzą wszyscy? czy na ten burzliwy czas zyskujesz jakieś magiczne moce?

[mardaani.74]

Dobre pytanie, w sumie to sama nie wiem, co jakiś czas moja matka do mnie dzwoni, nie odwiedza mnie nigdy. Jak dzwoni to wiem że coś się stało, i że się wszystkie już tam pożarły, zapętliły i nie wiedzą w którą stronę skręcić, chyba też chce się komuś wyżalić, wyrzucić stres.

Jak kryzys minie, wszystko co zrobiłam i powiedziałam moje siostry biorą przeciwko mnie. Czyli nie broniłam jej przed agresywnym konkubentem, tylko chciałam rozbić ich związek i zniszczyć jej rodzinę. Nie chciałam matce pomóc kupując działkę tylko zabrałam młodszej jej własność itd. Taka pokrętna logika.

O dziwo moja matka już tak nie odwraca kota ogonem a swego czasu też była w tym niezła, nasze rozmowy są już od dawna dość spokojne i bez żadnych scysji, jedynie muszę wysłuchać opowieści dziwnej treści, a poza tym pełne opanowanie. Może dlatego że jakiś czas temu zdecydowała się na spotkania z psychologiem, od jakiegoś czasu jest naprawdę o wiele bardziej wyciszona i rzeczowa. Oby siostry też się na to zdecydowały bo w tym całym młynie są przecież małe dzieci i to jest największy ból.

[natalia-natka]

Teraz już widzę, że to nie jest takie proste... Wymiękłam... Trzeci dzień w łóżku...
Nie mam już siły :(
I nawet już mi się nie chce jej mieć :(

[mardaani.74]

No to mamy podobnie, też jestem w tej górnej granicy ale nie mogę się oszukiwać nie mam grubych kości :)
ja już nie bardzo mam co zmieniać w nawykach żywieniowych, jedynie staram się jeść wiecej białka bo podobno przy niedoczynności tarczycy to ważne. Niestety jak mi skacze tsh to niepostrzeżenie skacze też waga, i z wieeelkim trudem schodzi w dół, ale trudno się mówi.

[martini-7]

ja to w depresji nie schudłam, tarczycę mam raczej ok, tylko metabolizm mi zasnął, albo umarł niepostrzeżenie ;)
Ja Ciebie widzę jako tako fit kobitkę, aż ciężko mi uwierzyć, że mogłabyś mieć jakieś nadprogramowe coś, albo przynajmniej być w górnej granicy

[mardaani.74]

W dolnej granicy normy to byłam przez dwa lata swojego życia, w 7 i 8 klasie bo wtedy miałam bardzo ciężkie przeżycia i ogromny stres, a na dodatek sporo urosłam. Fit chciałabym być, ale nie jestem, na razie!

[martini-7]

e w podstawówce to też byłam całkiem zgrabna, płaski brzuszek długie nogi, a potem jakoś wszystko się zaokrągliło :P
Będziesz fit, a ja się muszę mocniej zaprzeć bo, jakoś tak kurcze jak się po tej anginie otrząsnęłam to apetyt mi wraca za mocno, ale dopieszczam organizm maślankami by florę odbudować i takie tam ;)

[mardaani.74]

niech się Twoje słowa w złoto zamienią
ament

[mardaani.74]

Nie ma sensu zadręczać się porównywaniem do tego co było kiedyś, czekać że znowu się będzie takim jak się było. Czas leci do przodu, nic dwa razy się nie zdarza, ludzie zdrowi psychicznie też ewoluują, i też nie są tacy sami jak byli 10 lat temu. Trzeba jak najmniej oglądać się za siebie, doceniać w sobie to co na dany moment jest w nas pozytywnego, np że jesteśmy tak silni że dajemy radę mimo tak dużych trudności, że mimo wszystko to czy tamto danego dnia się udało zrealizować, że odniosło się jakiś własny sukcesik. Trzeba się skupiać na tym co możemy a nie czego nie możemy, rozważania nad tym czego nie możemy niczego nie zmieni a jest źródłem udręki i niepotrzebnie odbiera tak cenne siły. Po długiej depresji trzeba pamiętać że jest się jak rekonwalescent po ciężkiej chorobie. Trzeba sporo czasu żeby nabrać sił, rozkulać się, pozbyć nabytych z depresją fobii czy złych nawyków, ale to nic, ważne że się próbuje i każdego dnia nadaj jest i idzie do przodu, świat się dalej kręci.
Żeby przeżyć życie nie trzeba być ideałem, wystarczy zwyczajnie dzień po dniu realizować swoje małe cele, wystarczą te całkowicie realistyczne, doceniać siebie, patrzeć dookoła na ludzi z otwartą głową, nie dać się uprzedzeniom i schematom myślowym trzymać w pułapce, nie zamykać się w głowie jak w słoiku i już.
Najwięcej cierpienia sprawia nam zazwyczaj to co sami sobie w głowie wykoncypujemy, nikt nie udręczy człowieka tak jak jego własne myśli. Nad tym do pewnego stopnia da się zapanować i warto o to co mamy w głowie dbać tak jak się dba np o porządek w otoczeniu. Wyrzucenie z głowy miliarda negatywnych myśli na dobę z początku wydaje się niemożliwe, jakby to było coś nam z zewnątrz narzuconego, ale to nieprawda, w dużej mierze sami decydujemy o tym o czym myślimy, co sobie w tej głowie monologujemy, tylko że działamy siłą nawyku a więc nieco automatycznie. Zrozumienie tego dało mi więcej niż wszystkie leki i inne metody razem wzięte, choć za leki jestem nieustannie wdzięczna ich wynalazcom.

[heartnoir]

Nie ma sensu zadręczać się porównywaniem do tego co było kiedyś, czekać że znowu się będzie takim jak się było.

Okres porownan juz daleko za mna. Nie bedzie tak jak bylo i nie chce zeby bylo, tym bardziej ze nigdy nie bylo ok.
Zgadzam sie, nalezy cieszyc sie z malych rzeczy, malych postepow, drobiazgi potrafia poprawic humor.
Ciesze sie, ze pogodzilam sie dawno z moja choroba. Teraz tylko male rzeczy, male kroczki, bo nikt i nic mnie nie 'naprawi".
Funkcjonuje. Czesto lapie sie na tym, ze podobami sie moj styl zycia, za pewne przyzwyczailam sie. Mam ten komfort, ze nic nie musze.

[mardaani.74]

Na siłę się godzić z chorobą to też nie ma co, bo to może spowodować że nie leczysz się tak jak byś mogła, i np żyjesz dużo poniżej realnych możliwości. Czasem fakt że cos się MUSI pozwala jednak przełamać impas i pójść krok dalej, podczas gdy człowiek nieprzymuszony nie umiezadać sobie tego "bólu" przez co stoi się trochę w miejscu. Desperacja bywa również siłą napędową.

[heartnoir]

Desperacja bywa również siłą napędową.

O tak, napedzala mnie przez wiele lat. Wtedy zylam w miare normalnie, pracowalam, "dorabialam sie od nowa" po rozstaniu z mezem, aktywnie opiekowalam sie dzieckiem. Byly wyjazdy, male wycieczki, syn w prywatnej szkole, fajnie bylo. A potem spadla na mnie bomba i wszystko sie zmienilo.
Lecze sie farmakologicznie, po terapeutach nie jezdze bo sa daleko od mojego miejsca zamieszkania. Jestem na dozywotniej rencie i nie dlatego, ze chcialam ja dostac ( niektorzy cuda wianki wyprawiaja zeby rente dostac), po prostu nie moglam pracowac, a z zasilku nie utrzymalabym siebie i dziecka.
Kazdy z nas ma inna sytuacje.
Pozdrawiam :)

[mardaani.74]

Nie do końca o to mi chodziło, Ty opisujesz sytuację kiedy desperacko próbowałaś "przeskoczyć" fakt choroby, a mi nie o to chodziło, tylko o sytuację kiedy w chorobie zagnasz się właśnie w kozi róg i w akcie desperacji robisz coś czego np bardzo się boisz lub życie Cię zmusiło i nagle okazuje się to trampoliną do wyjścia z impasu.
Mówiąc o życiu poniżej realnych możliwości nie miałam na myśli tylko pracy zawodowej.

[heartnoir]

Rozumiem, zle to odebralam, mialam gorszy dzien wiec przepraszam.
I znowu mam wyzwanie...musze dojechac do dentysty ok 60 km w jedna strone na autostradzie gdzie szybkosc rekomendowana to 110km. Nie jest to pilna wizyta. Mialam jakis czas temu usunieta 8ke i 7mka obok niej mnie wkurza, bo mam plombe ale jest ten zab bardzo nadwrazlwy, po prostu chce go sie pozbyc. Do tego mam malenki ubytek w 7ce na przeciwko mimo ze tez jest tam plomba. Mam swira na punkcie zebow, moze dlatego ze strasznie duzo pale. Uzywam najdrozszej pasty i zeby sa ok ale nadwrazliwa jestem. No wiec moglabym pojechac do rzadowej kliniki, ale to za daleko. Jest dentysta, ktory na mi upust bo mieszkam w country wiec zadzwonie tam w poniedzialek i powiem im jaka mam sytuacje. I kiedy bede miala w miare "dobry" dzien wyrusze, nie mam wyjscia.
Syn zdaje na prawo jazdy 20 kwetnia, nie wiadomoczy zda wiec musze liczyc na siebie.
Trzymajcie kciuki.