znowu o miłości

[la3]

Jak sądzicie - czy kochając kogoś można drugą osobę przekonać do tej miłości,
sprawić, by też pokochała? Czy wiara jednej osoby wystarczy za dwie? Nie jest
to sytuacja, gdy ta druga osoba zupełnie nic nie czuje, ale waha się, boi się
podjąć ryzyko, może nie jest gotowa na poważny związek, wycofuje się.
Wierzycie w to, że dając wciąż i wciąż (nie licząc nawet na wzajemność) w
końcu zaczyna się zbierać "plony" swojego uczucia?
Czy spotkało Was coś takiego (z jednej lub drugiej strony)?

[Gość: J.S.]

Mysle ze Milosc dojrzewa w nas przez lata, nawet gdy wydaje sie nam na poczatku
ze jest ogromna to jednak z czasem "poglebia sie". Dlatego byc moze warto
probowac pokonac czyjes opory. Kochac to znaczy zapomniec o sobie, aczkolwiek
jesli jest to uczucie jednostronne graniczy z szalenstwem.
J.S.

[wirkkala]

Można . Wyszłam za mąż , chociaż wiedziałam , że nie kocham.
Wierzyłam , że miłość męża wystarczy .
Przejrzałam na oczy , gdy zachorował. Nie bałam się , że zostanę sama . Jest
ktoś , kto czeka na mnie . Ale ja już wiem co czuję .
Moja miłość sprawiła że przeżył .
Wiem , bo lekarz nam powiedział :)

[rezi2]

Jasne, ze mozna. Mowisz o 90% przypadkow kochajacych sie ludzi. Rzadko kiedy
hormony (bo o tym mowimy przynajmniej na poczatku zwiazku) zaczynaja buzowac w
obu stronach jednoczesnie.
Wg mnie milosc to nie jest tylko jakies supergórnolotne metafizyczne uczucie.
Tutaj duzo "miesza" natura. A ona to wymysliła tak, zeby ludzie zakochiwali sie.
Inaczej gatunek mógłby nie przetrwac :)
Jest kwestia tego, jak długo zechcesz czekac. Mysle, ze musisz wyznaczyc sobie
jakis czas. Inaczej stracisz czas, zaryzykujesz, ze ta osoba bedzie z Toba z
litości (a tego z pewnościa nie chcesz). Poboli, ale zakochasz sie ponownie i
moze wtedy nie poczekasz :) Albo ktoś bedzie na Ciebie czekał...

[kwieto]

To zalezy. Jesli kogos nic do Ciebie nie ciagnie, to najprawdopodobniej
nawet jesli z Toba bedzie, to rzuci Cie dla kogos, kto bedzie "w jego typie".
Wszystko zalezy od tego, czy ten ktos nie kocha, czy (jak wirkkala) po
prostu nie wie ze kocha.
Tak czy siak - nie licz na to, ze Twoje dawanie Ci sie kiedys zwroci...

[la3]

kwieto napisał:

> To zalezy. Jesli kogos nic do Ciebie nie ciagnie, to najprawdopodobniej
> nawet jesli z Toba bedzie, to rzuci Cie dla kogos, kto bedzie "w jego typie".
> Wszystko zalezy od tego, czy ten ktos nie kocha, czy (jak wirkkala) po
> prostu nie wie ze kocha.

Nie napisałam, że jest to uczucie jednostronne, ale że z drugiej strony są
trudności (przeszłość, obawy itp.) I teraz powstaje problem, czy mam coś z tym
zrobić, czy dostosować się do dynstansu, który on narzucił?

> Tak czy siak - nie licz na to, ze Twoje dawanie Ci sie kiedys zwroci...
>

I tu się z Tobą nie zgodzę - nawet jeśli ta osoba nie odważy się na
odwzajemnienie moich uczuć, to wierzę, że dawanie jest wartością samą w sobie i
kiedyś się zwróci (nawet jeśli nie z jego strony). A przyklad wirkalli
pokazuje, że warto w to wierzyć.

[kwieto]

Dystans mozesz starac sie zmniejszyc i jednoczesnie akceptowac. I wtedy
moze uda sie wam znalezc jakis kompromis?

A co do dawania jako wartosci samej w sobie, i liczenia na to, ze sie kiedys
zwroci. Nie wydaje Ci sie, ze takie "dawanie" (gdy licze to ze sie zwroci)
jest bardziej pozyczka niz dawaniem? Taka lokata w banku. Tylko, czy
skladanie w banku oszczednosci mozna nazwac "dawaniem"?
Dlatego mysle, ze sie jednak nie zwroci...

[la3]

Chciałabym się nauczyć tak dawać, żeby nie liczyć na "zwrot", ale to bardzo
trudne, bo dawanie bez żadnych oczekiwań jest dla mnie synonimem miłości, a
trudno jest pozwolić sobie na miłość, kiedy się widzi opory z tej drugiej
strony.

[kwieto]

No ale to by oznaczalo, ze go nie kochasz, czy tak?
Milosc, gdy wszystko sie pieknie plecie to banal. I na szczescie dosc czesto
w takich banalach udaje sie nam uczestniczyc :"))))
Inaczej, kochali by tylko bardzo nieliczni

Ale radze, staraj sie pamietac - nie mozesz liczyc na zwrot tego co
wkladasz. Jesli tak sie stanie - cudownie! jesli nie - tez trzeba sobie dac
jakos rade

[fnoll]

mysle, ze tak sie dzieje niemal zawsze - przeciez ludzie nie zakochuja sie w
sobie nawzajem w tej samej chwili

zawsze ktos pierwszy zaczyna "czarowac", no a potem, jak cos zaiskrzy, to juz
para dziala na zasadzie obustronnego dodatniego sprzezenia zwrotnego

czasem czaruje sie kwadrans, czasem rok, czasem pol zycia...

rozejrzyj sie, posluchaj, poczytaj :)

pzdr

fnoll

[la3]

Wiecie, mam ochotę na takie szaleństwo :) na próbę złamania czyichś oporów, bo
czuję, że jest to możliwe i że warto. Czy to nie dlatego jest tyle samotnych
ludzi, bo nie mają odwagi pokazać, co czują, bo uciekają przy pierwszych
trudnościach? Wiem, bo sama tak postepuję, ale jak długo można?
Dzięki. Dodaliście mi otuchy :)

[Gość: rybkaa]

I nawet jak się juz pokochają to zawsze jest tak że jedno z nich kocha
bardziej...

[Gość: kol5]

Aby był pożar musi być pochodnia.

[ya-cek]

Znowu o miłości, a ja znowu się zastanawiam - co to jest ?
Kiedyś umówiliśmy sie (ludzie), że cały zespół uczuć, emocji przyciągających
nas do drugiego człowieka nazwiemy jednym pięknym słowem ?
Kiepska definicja...oj kiepska.

Co do tematu, rzecz w tym, że zawsze chodzi o dwoje ludzi, o tych konkretnych
dwoje ludzi, o daną konkretną sytuację. Jak więc napisać coś yntelygentnie o
nieznajomych ? Nie da się.

Moim zdaniem, żeby związek miał jakiś długoterminowy sens m u s i się pojawić
obustronna fascynacja, głębokie (meta)fizyczne zainteresowanie. Fnoll rzekł, że
ta fascynacja nie musi pojawić się równocześnie (ba, przeważnie nie pojawia się
równocześnie!), można czekać na nią i pół życia (inna rzecz, po co tyle
czekać ?).

Osobiste doświadczenie podpowiada mi, że kobiety potrafią czekać, walczyć
dłużej, intensywniej. U mężczyzn ta "zdolność" wyrabia się z czasem...
Ech, znowu psychologia ewolucyjna by nam to pięknie powyjaśniała.

[Gość: wania]

Nie polecam wchodzenia w zwiazek, w którym któraś ze stron jest niepewna, a
zwłaszcza mężczyzna... Za jakiś czas możesz obudzić się z reką w nocniku... A
on wciąż będzie niezdecydowany, pełen obaw i niepokojów.

[Gość: pom]

Wszystko jest tak indywidualną sprawą, że trudno o jednoznaczną i definitywna
odpowiedź na postawione pytanie.
Zdarzyło mi się "nie pokochać" kogoś, kto zabiegał o mnie 3 lata. Nic, nic,
nic!! Tłumaczylam, mówiłam... chciał mnie po prostu przeczekać i nie udało się.
Ale wiem też, że inny scenariusz też byłby możliwy. Kwestia ludzi i zdarzeń.

W Twoim jednak wypadku myślę, że jedyne na co możesz teraz liczyć to...
cierpliwość i siłę, by przetrwać uczucie smutku, samotności lub odtrącenia...
czy warto - sama oceń.