Nienawiść...

[amaterasu1]

... do własnych rodziców.
Przecież POWINNIŚMY ich kochać. A tu guzik. Coś poszło nie tak.
Ktoś sobie z tym poradził? Jak?

[evilessence]

poradzilam sobie, wyprowadzajac sie z domu majac lat 17 nascie.
przynajmniej jestem daleko.

[amaterasu1]

Ja 19, i cóż, nie pomogło specjalnie.
Chciałam zwiać do innego kraju i mogłam, ale się zakochałam i zostałam.
A ja nie umiem udawać, udawać że ich lubię, ba, kocham.

[evilessence]

no to po co udawac, ja kontakt mam, ale zawsze nie kryje co mi na duszy lezy.
szczegolnie co do kochanej mamusi.

[amaterasu1]

Nooo, jak ja tak robię to mam cały podręczny zestaw manipulacyjny zaraz
zaprezentowany, ona natychmiast umiera normalnie, z cierpienia, przeze mnie.
Boszzzzz
Ja już nie wiem, czy ona ma mnie za tak głupią, czy po prostu to jej tak w krew
weszło, że już samam tego nie widzi, co robi

[evilessence]

to z nawyku, ja to samo mam, cale zestawy manipulacyjne. i pouczania, jaka zla,
amoralna, corka ze mnie jest, i na karteczce sobie zapisywala kiedys zeby
pamietala co mi powiedziec jak przyjde. teraz siostrze tak robi. najlepiej
konatkt ograniczyc.

[amaterasu1]

wpadłam na to. wyłączyłam telefon (wydzwaniała po 4 razy dziennie, nie
przeszkadzało jej kompletnie, że mogę chcieć robić coś innego np), dostała
histerii, pokazała swoje 'prawdziwe oblicze' - wcześniej mąż mi nie wierzył,
jako ona jest, bo dla niego zawsze jest super-słodka.
przez 2 miesiące zrobiłam sobie przerwę.
ale teraz tak się złożyło, że muszę się z nią częściej widywać.
Cóż, widzę, że Twoja rodzicielka brzmi bardzo podobnie do mojej...hehe

Czy ktoś w ogóle ma normalnych rodziców?

[evilessence]

wydaje mi sie ze sa to wytepione okazy i mozna je w zoo sobie obejrzec.

[amaterasu1]

Ja jej zupełnie nie rozumiem, jak można mieć taką obsesję na czyimś punkcie.
Czy ona sobie ubzdurała, że ja jej przyjaciółką będę, czy co? Pojęcia nie mam.
Jak można się przyjaźnić z kimś, kto nie zna słowa lojalność i obgada wszystkie
szczegóły Twojego życia, które podsłucha z pierwszą lepszą sąsiadką....

A gdzie to zoo? To może sobie chociaż popatrzę dla odprężenia.... ;)

[amaterasu1]

A poza tym, jak można ocenić matkę, która Cię celowo nie nauczyła podstawowych
rzeczy typu gotowanie, itp, a nawet skutecznie uniemożliwiała jakiekolwiek
samodzielne próby? Nie wiem czemu koniecznie chcieli, żebym była
niesamodzielna. Ale gnoili mnie na każdym kroku, ze wszystkim.

Jakie to chore.

[evilessence]

w moim przypadku to z zupelnej samotnosci, starsza osoba, schrzanila sobie
totalnie zycie i teraz zostaly jej sie dziatki nad ktorymi sie pastwi.
"mamo kupilam sobie bluzke, dlaczego taka zielona, lepiej ci w niebieskim,
mamo kupilam niebieska bluzke, dlaczego taka niebieska, lepiej ci w zielonym"
to taka grotekowa sytuacja, w bardziej swirowate nie bede wchodzila.

no prosze!

[komandos57]

amaterasu1 napisała:

> Ja 19, i cóż, nie pomogło specjalnie.
> Chciałam zwiać do innego kraju i mogłam, ale się zakochałam i zostałam.
> A ja nie umiem udawać, udawać że ich lubię, ba, kocham.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

wiesz co....takiego pazdziocha jak ty brzydzilbym sie zapiac(zapionc).....chyba
ze spinaczem do bielizny za dzyndzla

[evilessence]

idz pod palme, hoddogi serwowac, buzka

[komandos57]

evilessence napisała:

> idz pod palme, hoddogi serwowac, buzka

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
ciebie zapiac......brrrrrr.cuchniesz najbardziej sezonowanym serem
francuskim.....umyj jajnika i wtedy pogadamy,dyszlu tu pazdziochowaty

[cham.zawsze.ten.sam]

jak jest za co to kochamy
nie ma za co to po co

[amaterasu1]

Ta, a jak tu być sobą w tym wszystkim, jak niektórzy całe życie w kłamstwie
spędzili i uważają że są genialni/idealni, a to zawsze ja jestem 'be'.

[cham.zawsze.ten.sam]

widzisz, jakbys mnie 9-10 lat temu sluchala nie mialabys dzisiaj tych problemow
Aniu

[amaterasu1]

No, brzmisz jak mój Tatuś kochany i Mamusia w chórku normalnie

[cham.zawsze.ten.sam]

potraktuj moje slowa jako roznice nieclego pol pokolenia i wyciagnij wnioski

[amaterasu1]

Co, że też tak z góry patrzeć na młodszych będę...?
Nie, to nie w tym problem.
Pierwszy raz dostałam depresji, jak miałam 15 lat. Przez ich małżeństwo. Przez
nich. Przez to, że im nawet POWIEDZIEĆ nie można było, że coś jest nie w
porządku, wszystko było natychmiast zabielane, kamuflowane. A w domu piekło.
Nie miałam nawet prawa MIEĆ DOSYĆ.
Bo to ze mną był problem, przecież. Zawsze.

[cham.zawsze.ten.sam]

dziecko jako argument i wina
ale ja nie od tego

[amaterasu1]

Oczywiście, koronny argument Tatusia, że moja Mama się mną za mało zajmuje.
Tak jej lubił dowalać, bo na nic innego jej nie pozwalał przecież (poza
zajmowaniem się NIM)
A ona całą frustrację przelewała (i nadal) na mnie.

Grunt to rodzinka.

[cham.zawsze.ten.sam]

ale co ty jako dorosła kobieta masz z tym wspolnego?

[amaterasu1]

samotnych starszych rodziców na emeryturze
żyjących tylko moim życiem
nie mają znajomych ,bo przecież nikt nie zniesie takiego ciągłego strofowania
innych
a teraz ojciec jest bardzo chory i trzeba się nim zajmować
nie chcę być złośliwa, ale on to uwielbia
i wiem, że powinnam go żałować itp
ale nie potrafię
bo wciąż mnie trzęsie ze złości

[cham.zawsze.ten.sam]

skrzywdzil cie a dzis jest chory?
chooj z nim, ty przez niego cierpisz wiec sie go pozbadz

[amaterasu1]

on jak zwykle chciał dobrze...
i faktycznie, jak go o coś prosiłam, to mogłam na niego liczyć
to nie jego wina, że nie można z nim wytrzymać
że jest egoistą totalnym i myśli tylko o sobie
o mnie o tyle, że jestem JEGO córką
ale on nie jest zły, jak to pozbądź...?

[evilessence]

no popatrz a ja myslalam ze moja mama to wyjatek.

[amaterasu1]

Spoko, ojciec też nieźle walnięty, potrafił mi sceny robić jak wychodziłam z
domu, bo jemu się nie chciało samemu siedzieć! Jak byłam w domu robił mi
awantury, bo nie chciał się nudzić!
Itd, itp, jak ja to wytrzymałam, to wciąż się dziwię

[evilessence]

to u mnie odwrotnie to tatus byl be i cala frustracja na mezczyzn przelana na
mnie i siostre, tylko niewiadomo dlaczego brat byl maslem i miodem karmiony i
skarpety prane mial do 27 roku zycia.

[amaterasu1]

u mnie Matka odbiła ojca innej nie przejmując się specjalnie jego małżeństwem,
rozwalili tym kompletnie naszą rodzinę, teraz mi próbuje schizy wmówić, że mój
mąż napewno mnie zostawi
potrafiła tylko po to zadzwonić, żeby mi to zakomunikować :)

[evilessence]

zmien numer telefonu, zalatw opieke spoleczna, martw sie o siebie.

[maureen2]

po co zaraz nienawiść,przecież można ich lubić,a nawet zaprzyjażnic się z nimi.

zimna ryba z frygii.

[evilessence]

z frytkami?

[hellaa]

Nienawiść to zbyt intensywne uczucie, za blisko się kojarzy z miłością, której
się dnie dostało i za barzdo boli. Należy się odseparowac i olać rodziców: Nie
urodzilismy sie po to, by być dziećmi rodziców - to najwyzej do kilkunastu lat -
reszta jest nasza i warto swoja energię włożyć w zrobienie z tym coś
sensownego.
Angażowanie się mentalne w sprawy chorego domu to woda na młyn pieprzniętych
rodziców, którzy tego własnie chcą: głównej roli w twoim zyciu, choćby
nawet "czarnego charakteru". Nie warto robić im tej przyjemności swoją
nienawiścią. im własnie chodzi o to, żeby zatruć cię nienawicią, którą sami są
zatruci. Zlewka i separacja najlepszym wyjściem.

[evilessence]

amen

[amaterasu1]

To nie takie proste. Ja się odcięłam od tych emocji, ale one siedziały wciąż.
Nie chcę tej nienawiści.
Ale ona nie przechodzi.
W zasadzie im wybaczyłam, sporo, to nie ich wina, po prostu są strasznie
niedojrzali, ale....

[evilessence]

a mowisz prosto i wyraznie i nazywasz po imieniu co oni robia w momencie jak to
robia?
ja wiem ze sie wypra rakami i kopytami ale przynajmniej tobie to pomoze. i nie
dawaj sie wciagac w manipulacje. rob co uwazasz za twa powinnosc, reszte wal i
tyle. nienawisc jest wlasnie jak milosc. strasznie trudno jest jej sie pozbyc.
i tu nie mam rady.

[amaterasu1]

Oczywiście, od zawsze, jak mamy siłę i jak się nie daję w to wciągnąć.
Dzięki nim mam alergię totalną na manipulacje.
Ale oni uwielbiają chórki, wrzaski, zakrzykiwanie.
I nie lubią myśleć. Nie wiem, czy kiedykolwiek wpadli na to, że może to oni coś
mogą robić nie w porządku. To zawsze przecież mój problem i ze mną coś nie tak.

Moja siostra wypisała się z tego wariatkowa już dawno, brat wytrzymuje podczas
wizyty max 1h, potem ucieka na dłuuuugiego papierosa.
A ja jestem najmłodsza. Ich zdaniem od tego, żeby się nimi zajmować i zapewniać
im rozrywki. Nie pracować najlepiej (każda moja praca jest fatalna) itd itp

[evilessence]

no wlasnie ja sie wypisalam, jestem w innym kraju, moja biedna siostra musi sie
borykac z tym problem. ja jestem najmlodsza. i najkrocej wytrzymalam. siostra
mieszkala z mama do 30 a jak w koncu sie zdobyla ( a miala mieszkanie ktore
wynajmowala od ilus tam lat) na wyprowadzke, mama ksiedzu po koledzie opowiadala
jak to ona blagala ja by nie wyprowadzla sie a ona bezlitosci. a jak mieszkala
to wyzwiska inwigilacje kto z kim, o ktorej wrocilas, to nie wypada, ty nie masz
wstydu, posprzataj w pokoju, kot klepke pazurami niszczy itp. a w komunizmie to
w ogole wybudowali dom ogromny z mysla, ze my dzieci, bedziemy zgodnie z
rodzinami w nim mieszkac razem :D i teraz mama sama w 10 pokojach mieszka.

[amaterasu1]

Hella, właśnie o to mi chodzi, jak tę energię wykorzystać na coś dobrego. Bo w
tym momencie (i chyba w żadnym...) separacja nie wchodzi w grę

[hellaa]

Po pierwsze: Nie tłumacz im nic, ani co robią, itd., bo mają blokady takie, ze
choćby widzieli oczywistość to zaprzeczą, wyprą się. Tak im wygodnie i oni
zadnej wygody i znakomitego obrazu siebie nie wyrzekną się w imie prawdy. Co
najgorsze, ty sama możesz zacząć się zastanawiać, czy widzisz co widzisz,
słyszysz co słyszysz - i wątpić w swoje zmysły.
Ułóż sobie plan, jak się zdystansować fizycznie - i przeprowadź to, a po długim
niewidzeniu i rzadkim widywaniu emocje same opadną. Czas zrobi swoje.

[amaterasu1]

Dzięki Hella. Już nic im nie tłumaczę, późno bo późno, ale wpadłam na to. Masz
tutaj zupełną rację.
Pozdrawiam :)

Dziękuję...

[amaterasu1]

...wszystkim za wpisy.
może to rzeczywiście jest potrzebne jeszcze trochę czasu
To bardzo nieprzyjemne uczucie, szczególnie że potrafi przysłonić te dobre
rzeczy w innych ludziach :(

[solaris_38]

no własnie ... powinniśmy kochac
powinniśmy
a jak nie kochamy to jest coś z nami nie tak

to "powonniśmy" całkowicie TO uniemozoiwia
to co zawsze pisze czasem aby pójśc krok naprzód trzeba się chwilowo cofnąć
pójśc w innym kierunku

np powiedziec sobie nie musze ich kochac

jestem wolna NIE MUSZE ICH KOCHAC

to może wywołac taka ulge i taki szok że ... może nawet pojawic sie z czasem
miłość

paradoks ?

warto spróbowac

po prostu na jakiś czas odpuścic sobie miłośc
nei kochac
nie szukac tej miłości
nie reanomowac jej
nie stwarzać wbrew wszystkiemu
nie czuc się winnym że jej brak a nawet jest coś pzreciwnego

na chwile

dla eksperymentu

ale naprawde - odpocząć od całożyciowego ciężaru ponad siły
obowiązku miłości

ona sam przychodzi

SAMA

do solaris

[amaterasu1]

Przyjdzie...albo i nie
Tak to jest, że jak człowiek za dużo MUSI to się DUSI
;)

[solaris_38]

jak nie przyjdzie to pies z nią
przynajmniej komus jednemu będzie lżej

choćby pzrez chwilę

[solaris_38]

no nie wiem jak cię pocieszyc bo wiem że to twój wybór dziwgać te ciężary

to problem z rzedu tych pt dziecko-całkowicie upośledzone"
opiekować się czy oddać poświęcić całę życie

to jest problem nierowzaiązywalny bo wynika z wyboru
reszta to konsekwencja

np osoby które wstepują na ścieżkę czartownika muszą porzucić rodzinę ojca
matke dzieci itd

nawet w biblii jest coś takiego że zwolennik Chrystusa miał porzucić
obowiązki wobec rodziców i iśc za Nim

ale to ci wszystko nie pomoze jesli nei potrafisz w sercu zrezygnowac z walki
o miłośc do rodziców

po prostu CHCESZ ich kochac

to już bardzo wiele :)