samotność w związku

[aniah7]

jestem w zwiazku z facetem, mieszkamy oddzielnie, spedzamy razem weekedy i
jeden dzień w tygodniu. niedziela jest dla mnie koszmarem, wracam do pustego
mieszkania, przede mna perspektywa kolejnego "pustego tygodnia", samotnych
powrotow do domu, gdzie nikt na mnie nie czeka. razem a jednak osobno... co
zaradzic na poczucie osamotnienia?

[solaris_38]

samotnośc to nie jakas tortura

mnie dobrze samej
a i twój facet TEŻ inaczej do ciebie podejdzie jak nie będzie dla ciebie
stanowić WSZYSTKIEGO bo to go zmęczy i umęczy i wystraszy

człowiek jest istota tórcza
jak mu źle to kombinuje żeby coś stwozryc i zorganizowac i robić

a ty myslisz że co facet wszystko odmieni
nie odmieni naucz sie troche radości z siebie samej

dla twojego i jego dobra i zwiększenia prawdopodobieństwa ze ten związek
zaistnieje

znajdz sobie hobby pzryjaciół i pasję
jak jej nie ma to ja zrób

[aniah7]

poza praca mam inne zajecia, ale chyba nie sek w tym, aby ciagle cos robic,
uciekac z domu, zeby zabic pustke? owszem, z przyjaciolmi mozna sie spotkac raz
na jakis czas, ale co zaradzic na samotne noce i wieczory, kiedy juz wroce z
zajec i spotkan?
dla mnie samotnosc jest tortura

[blue_a]

Nie ma szans za zamieszkanie razem?

[aniah7]

nie ma.
a czy wspolne zamieszkanie jest tak naprawde wyjsciem z sytuacji, moze trzeba
JAKOS nauczyc sie tak zyc i nie cierpiec? tylko jak?

[ludzik_ta]

czujesz się kochana?

czujesz się dobrze sama ze sobą?

- te dwa pytania wydają mi się podstawą.

[aniah7]

kochana przez sama siebie czy/i przez niego?
moj tok myslenia to: gdyby mnie naprawde kochal to chcialby zamieszkac ze mna a
skoro dobrze mu tak jak jest to wg. mnie cos tu nie gra
chyba nie czuje sie dobrze sama ze soba skoro tak potrzebuje przy sobie jego,
skoro tak mnie boli pustka w domu i samotne wieczory...

[babara7]

Mamy rzeczywistosc taka jaka mamy tzn. mlodzi chca cos osiagnac i b. czesto
pracuja po 12 godz., tak wiec wspolne zamieszkanie wypelni ci czas ale praniem,
gotowaniem, prasowaniem / teraz te czynnosci robi za ciebie ktos inny/. Mysle,
ze narazie dopoki nie podejmiecie decyzji o zalozeniu rodziny, dzieciach, jestes
w sytuacji uprzywilejowanej, nie widzisz jak wraca zmeczony, humorzasty a masz
go "odswietnego", teskniacego....docen to.

[aniah7]

nie jest to ten przypadek pracy po 12 godzin... nie uwazam, ze wspolne
mieszkanie to TYLKO moje obowiazki, a ja w roli sluzacej od prania, gotowania,
prasowania. za mnie nikt inny nie prasuje, nie gotuje, nie sprzata, jestem juz
dobrych kilka lat po studiach i mieszkam sama.
ja po prostu sadze, ze zycie razem nie polega tylko na widzeniu sie
odswietnych, bez problemow, zawsze zadowolonych. to tez bycie razem kiedy tej
drugiej osoby potrzeba. jak mozna budowac zwiazek zyjac osobno?

[mayfay845]

Myslę że jeśli dwoje ludzi sie kocha to naturalnym jest, że chcą spędzać jak
najwięcej czasu razem...przynajmniej dla mnie. rozumiem Cię w 100%. też się boję
pustych tygodni, wieczorów, chwil...i nie jest mi obojętnie z kim je spędzę, czy
co będę robić...chcę dzielić z NiM życie. proste..mimo że nie jest to latwe

[erotumanka]

Mam tak samo. Tylko weekendy razem, w tygodniu co najwyżej lunch na mieście,
albo krótka wizyta. Na dodatek, to ja jeżdżę do niego, on u mnie nie nocował
ani razu. Półtora roku zajęło mi zrozumienie faktu, że dla niego ten związek
nie jest tym, czym dla mnie. Ja chcę tego, co Ty - stabilności, poczucia
bezpieczeństwa, ciepła, bliskości. On - cyklicznej rozrywki, bez żadnych
zobowiązań, planów, ot - miło, łatwo i przyjemnie.

Twoje potrzeby sa całkowicie normalne i naturalne, dla mnie też największą
torturą są samotne wieczory, noce i ranki. Nie wiem, czy Twój męzczyzna w końcu
sie przełamie. Ja stracilam nadzieję, że coś się zmieni, więc zbieram się do
odlotu. Duzo bardziej zgorzkniała i smutna, niż półtora roku temu. Nie warto
rezygnować ze swoich potrzeb, pamiętaj. Spróbuj postawic sprawę jasno, albo
przynajmniej nakreśl mu jakiś horyzont czasowy, do którego taka deklaracja
powinna paść. Jak nie - zwijaj manatki, szkoda życia na facetów, którzy nie
mają dla nas czasu