jesli Twoi rodzice pili to

[Gość: Dora]

Chcialabym porozmawiac z ludzmi, ktorzy mieli pijacych rodzicow(a). Przez
wiele lat zastanawialam sie nad swoimi reakcjami w zyciu doroslym i
wielokrotnie wydawalo mi sie, ze pewne reakcje sa przypisane tylko mojej
osobie, wiec to ze mna jest cos nie w porzadku. Zupelnie niedawno spotkalam
mlada dziewczyne, ktora chodzi na spotkania tzw. doroslych dzieci
alkoholikow, pogadalysmy chwile i okazalo sie, ze Jej reakcje, Jej zachowania
sa w duzej mierze moimi. Powiem szczerze, ze troche mi ulzylo, bo
zrozumialam, ze to co uwazalam za fobie jest konkretnym nastepstwem
konkretnych sytuacji z dziecinstwa. Dlatego chcialabym z Wami o tym
porozmawiac, moze dowiem sie czegos wiecej. Moze czas przedswiateczny to nie
najlepsza pora na poruszanie takich tematow, a z drugiej strony przeciez ja
wciaz ich bardzo nie lubie.

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Dora napisał(a):

> Chcialabym porozmawiac z ludzmi, ktorzy mieli pijacych rodzicow(a). Przez
> wiele lat zastanawialam sie nad swoimi reakcjami w zyciu doroslym i
> wielokrotnie wydawalo mi sie, ze pewne reakcje sa przypisane tylko mojej
> osobie, wiec to ze mna jest cos nie w porzadku. Zupelnie niedawno spotkalam
> mlada dziewczyne, ktora chodzi na spotkania tzw. doroslych dzieci
> alkoholikow, pogadalysmy chwile i okazalo sie, ze Jej reakcje, Jej zachowania
> sa w duzej mierze moimi. Powiem szczerze, ze troche mi ulzylo, bo
> zrozumialam, ze to co uwazalam za fobie jest konkretnym nastepstwem
> konkretnych sytuacji z dziecinstwa. Dlatego chcialabym z Wami o tym
> porozmawiac, moze dowiem sie czegos wiecej. Moze czas przedswiateczny to nie
> najlepsza pora na poruszanie takich tematow, a z drugiej strony przeciez ja
> wciaz ich bardzo nie lubie.
Witaj. Moja reakcja na alkoholizm ojca byl ...moj alkoholizm. Do 16 roku zycia
bylem tak juz zmeczony strachem o niego, o mnie, bylem juz tak wycienczony,
ze moj pierwszy kontaktz alkoholem skonczyl sie upiciem. Malo tego. Byl to
jedyny moment w moim zyciu, gdy czulem sie wolnym. To idiotyczne ale tak bylo.
Zreszta ci, ktorzy lubia sobie wypic zrozumieja ten stan. Spodobalo mi sie to
to takiego stopnia, ze jakikolwiek stres topilem w alkoholu. Nie bylem jednak
pijakiem "codziennym" lub nawet "coweekendowym". Gdy juz sie we mnie zakumulowal
strach do tego stopnia, ze nie bylo wyjscia, siegalem po alkohol. Alkohol nie
byl celem samym w sobie, tylko srodkiem do odstresowania. Moja kompletna
separacja od ojca, wyjazd do USA, brak jakiegokolwiek kontaktu z nim (zerszta
i z matka)uleczyly mnie. Od wielu lat nie pije w ogole i znalazlem inne drogi
do rozladowywania napiec. Wtedy jednak bylo to niemozliwoscia..
Pozdr, Imagine.

[Gość: Malwina]

jestes nieufna
nie potrafisz przyjmowac komplementow
nikt nie umie kochac cie wystarczajaco (bo wystarczajaco nie starczy ;-)
interesuja cie ludzie "inni" a nawet poharatani (fizycznie i psychicznie)
normalni sa nudni
chcialabys uratowac swiat
masz raz wysokie a raz niskie mniemanie o sobie (a raczej oba jednoczesnie ;-)
nie znosisz alkoholu lub wprost przeciwnie jestes alkoholiczka
wykonujesz lub chcialabys zawod ktory w jakims sensie niesie pomoc innym

jak mi przyjdzie jeszcze do glowy to ci dopisze ...:-)

[Gość: Imagine]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> jestes nieufna
> nie potrafisz przyjmowac komplementow
> nikt nie umie kochac cie wystarczajaco (bo wystarczajaco nie starczy ;-)
> interesuja cie ludzie "inni" a nawet poharatani (fizycznie i psychicznie)
> normalni sa nudni
> chcialabys uratowac swiat
> masz raz wysokie a raz niskie mniemanie o sobie (a raczej oba jednoczesnie ;-)
> nie znosisz alkoholu lub wprost przeciwnie jestes alkoholiczka
> wykonujesz lub chcialabys zawod ktory w jakims sensie niesie pomoc innym
>
> jak mi przyjdzie jeszcze do glowy to ci dopisze ...:-)
Jakbym swoja trzecia zone widzial (corka alkoholika).
Pozdr, Imagine.

[Gość: Malwina]

i zeby pasowac do obrazka : zona poharatanego i alkoholika (lub bylego) :-)

[Gość: carduus]

I jeszcze: jesli wszystko sie dobrze układa, wiesz, że musi się posuc, a jesli
samo się nie psuje, robisz to sama. Jesteś świetna w komplikowaniu sobie życia.

carduus

[Gość: Liza]

Moi rodzice też pili.Sama nie pije, na widok pijanego boje się.Miewam często
dołki, zamykam się w sobie.Najbardziej odczuwa się to we własnej rodzinie.Mam
niskie poczucie własnej wartości, ciągle nieufna, nie umiejąca okazać uczuć.Mąż
mnie raczej nie rozumie.

[Gość: aiszka4]

Gość portalu: carduus napisał(a):

> I jeszcze: jesli wszystko sie dobrze układa, wiesz, że musi się posuc, a
jesli
> samo się nie psuje, robisz to sama. Jesteś świetna w komplikowaniu sobie
życia.
>
> carduus

A ja myślałam, że po prostu jestem nienormalna, pesymistka itd. Przecież z domu
wyniosłam się dwanaście lat temu i sądziłam, że wyszłam z tego piekła obronną
ręką. Czyba jednak miałaś rację, że część winy za rozpad mojego małżeństawa
(wątek: Czym jest zdrada dla mężczyzny) ponoszę odpowiedzialność ja.

[Gość: Malwina]

przypomnialo mi sie !
najwazniejsze !
pancernik potiomkin to pestka przy zbroi ktora wdziewasz !
nikt juz nigdy cie nie zrani !
nie ma mowy !

[zabelka1]

Zupełnie jakbym czytała o sobie.
Tylko... u mnie w domu nikt nie pił.
Jak to rozumieć?

[Gość: Malwina]

no to znaczy ze zylas w niebezpieczenstwie innym
bo nikt zdrowy na umysle nie betonuje sie bez powodu

aha

[Gość: albo_tak]

Czyli chodzi o brak poczucia bezpieczeństwa, a raczej poczucie
niebezpieczeństwa.

Jak się rozbija taki beton?

[fnop]

ojciec pił, awanturował się i gniewał;
matka płakała, wstydziła się, a po jakimś czasie starała się go udobruchać;
ja starałem się ratować matkę plus lęk, wstyd i wyrzuty sumienia, że nie
potrafię uspokoic ojca (w wieku 7 lat!) i w stosunku do matki, że nie jestem
wystarczająco grzeczny i uśmiechnięty i że czasem się denerwuję (jak ojciec!);
obwiniałem się też, że nie jestem dobrym synem, bo wstydzę się ojca, a przecież
czwarte przykazanie ...
to była rodzina katolicka i szalenie drobnomieszczańska - najważniejsze, żeby
sąsiedzi nie słyszeli;
niby się od tego odciąłem, ale to wraca, zwłaszcza gdy mi nie wychodzi w
związkach z kobietami (a nie wychodzi, memu bratu też)
najchętniej w ogóle zerwałbym stosunki z rodzicami, ale szkoda mi matki, jest
ciężko chora

[Gość: filka]

mój ojceec pił,mama nigdy,trochę groziła,krzyczała,jako dziecko bałam się jego
powrotów,
nigdy nas nie bił,był bardzo dobry,nawet "wypity" lepszy,umiał się otworzyć,na
trzeżwo był mniej rozmowny,
do domu wracał "o własnych siłach' wiec nie musiałam sie tak jak koledzy
wstydzić ojca w bramie,
moja mama miała ojca dyktatora- tylko on rządził w domu,tylko jego zdanie nie
podlegało dyskusji,.Czytałam że osoby z takich domów na partnerów też
podświadomie wybierają sobie jakiś życiowych popaprańców. Odmawiają zwykłym
ludziom,a brną w przyszłość za osobą która będzie ich męczyć,gnębić,
psycholog tłumaczył to tym że w takiej roli one potrafią się odnależć ,bo to
już znają,a nowe,normalne jest dla nich obce,nieznane,one się tej normalności
boją.
Zobaczcie ila razy córka alkoholika wychodzi za mąż za...alkoholika.
Widziałam jak mój ojciec w wieku 48-50 lat zaczął chorować i w końcu zmarł na
raka trzustki. Ostatnie miesiące to był koszmar,męczył się strasznie. I żeby
nie zwariować tłumaczyłam sobie że to nie moja wina,bo to nie była moja
wina,robił to na własne życzenie.
Mój mąż nie pił,obydwoje nie piliśmy,no może na żaglach jakieś piwa,ale bez
przesady. Po 10 latach małżeństwa zaczął mieć kłopoty w pracy,kłopoty finansowe
dopadły nas razem ,ale on był zły na siebie że nie umie inaczej jako męzczyzna
i...zaczął pić.Powoli,koniaczeccz wieczorem,czasmi i ja się napiłam, ale ja tak
nienawidzę alkoholu że widzialam że to idzie w złym kierunku. Gdy zaczęłam
głośno protestować,wracał coraz póżniej z pracy i,tam pił i trzezwiał.
Czasami chciał to obrucić w żart, czasami się złościł ze sie czepiam,
ale widziałam że z alkoholem nie wygram. To nie ja chciałam sie wyprowadzać,to
on 2 razy pakował walizki. Może powinnam go zostawić,zabrać dzieci i
uciekać,nie było kłótni,awantur,jezeli już to ja krzyczałam że sie nie zgadzam.
I w końcu przeholował,nie nigdy mnie nie uderzył,on mnie obraził i chyba sam
się tego przestraszył.
Od tamtego czasu nie pije,tak się zawziął że nie wziął kieliszka do ręki od 3
lat. Nie chciał iść ze mną do poradni AA,chyba się wstydził.
Jak dług wytrzyma,czy będzie jeszcze kiedyś umiał kulturalnie pić?
Bardzo go kocham,ale jezeli on kiedyś wybierze wódkę- odejdę,juz sie nie boję,
przez tem czas jak miał "ciągi" uwiezyłam że ja bez niego też sobie w zyciu
poradzę,będzie mi żle,ciężko,biednie-ale sobie poradzę.
Jego rodzice nigdy nie pili,mieszkaliśmy przez pewiem czas po ślubie u moich
rodziców i gdy widział " wyczyny' mojego ojca twierdził ze mój ojciec oije bo
nikt go w domu nie słucha i nie szanuje-bronił mojego ojca. A my z mamą
stawałyśmy się ma ojca coraz bardziej odporne- bardzo kochalam ojca a on mnie.
Mógłby jeszcze żyć i tańczyć w zeszłym roku na ślubie wnóczki,ale on postanowił
swoje życie zaprogramować inaczej.
Co mi zostało z dzieciństwa- boję się pijaków.Nie lubię alkoholu,dla mnie może
nie istnieć.
pozdrawiam.

[Gość: Dora]

Nie wiem co powiedziec, zatkalo mnie, chcialabym odpowiedzic kazdemu z Was, ale
nie wiem czy tak sie robi, bo dopiero nidawno odkrylam taka rzecz jak forum.
Chyba rzeczywiscie lacza nas sliniejsze wiezi niz te rodzinne. Wyglada na to,
ze kazde z Was w lot pojeloby o czym mowie, nie potrafie w tej chwili oddac
slowiami tego co czuje. Wszystko sie zgadza, jestem twarda, bardzo twarda, nie
nawidze komplementow (cale zycie czulam sie taka marna, ale umialam to ukryc,
wiecej, obcy moga mnie nawet odebrac jako osobe bez kompleksow, do szalu
doprowadza mnie maz, ktory dziekuje mi np. za podane jedzenie. Robi to z serca,
bo zawsze jest wdzieczny, gdy znajde czas pomimo pracy na przygotowanie
jedzenia, a mnie to proste "dziekuje" wyprowadza z rownowagi. Za co mi
dziekowac?!) Mam wrazenie, ze nie mumiem kochac w pelni, za to doskonale umiem
sie bac o moich bliskich, paronastominutowe spoznienie jest dla mnie
katastrofa, umieram ze strachu, najgorsze sa te wizje, ze stalo sie cos
najgorszego. Nie nawidze wyjazdow, nie nawidze rozstawania sie z dziecmi,
mezem. Walcze z tym, potrafie juz nad tym w jakims stopniu zapanowac tak by nie
zatruc Im zycia swoimi lekami. W dziecinstwie codziennie myslalam o smierci,
balam sie jej panicznie. Pamietam jakim koszmarem byly dla mnie wyjazdy na
wakacje, caly czas myslalam czy juz sie pozabijali czy jeszcze nie. Bo
przeciez tylko ja moglam wplynac na ojca, zeby przestal bic matke, i tylko ja
moglam ublagac matke, zeby sie juz nie odzywala, zeby nie prowokowala.
Oczywiscie mialam wtedy tak malo lat a tak wielka sile sprawcza. A dzis jestem
mistrzem negocjacji. Zawsze marzylam o normalnosci, tej nudnej, jednak ciagnelo
mnie w te ciemna strone. Znalam narkomanow, znalam kryminalistow, znalam
profesorow - a sama nie moglam sie zdecydowac kim byc. Najtrudniej jest z
samococena, o tym nie napisze, w kazdym razie nie teraz. Zbawic swiat
oczywiscie chcialam i nadal chce. Nie moge pojac jak inni moga przejsc obok
zebrzazej starowinki, ja nie moge, malo tego natychmiast odczuwam bol, wrecz
fizyczny bol istnienia tej osoby. Za maz wyszlam bardzo wczesnie, udalo mi sie
wyjsc za absytynenta (siostra znalazla drugiego tate)i to jest moje najwieksze
szczescie. Sama pije okazjonalnie wino. mam bardzo spokojne, ulozone zycie, ale
demony dziecinstwa powoduja to, ze sama, jakby celowo psuje ten stan. Z wiekiem
jestem coraz wieksza choleryczka, ranie mojego meza, zwlaszcza za to ze nie
jest tak "twardy" jak ja. Poniewaz musze miec nad wszystkim kontrole nie
cierpie gdy ktokolwiek mi sie sprzeciwia, bo przeciez ja wiem najlepiej i
najlepiej wszystko zrobie. A prawda jest taka, ze czesto nie doprowadzam do
konca rozpoczetych spraw. Najtrudniejsze jest to, ze nie wiem dlaczego, ale nie
potrafie zniesc nawet najmniejszej krytyki, naprawdenie jestem samolubna,
zakochana w sobie. Jednak jakakolwiek proba krytyki spotyka sie z
natychmiastowa reakcja z mojej strony. Najtrudniej jest z dziemi, nigdy z nikim
o tym nie rozmawialam, ale teraz sie odwaze. Czuje sie zla matka, zla bo nie
umiem okazac im milosci tak jakbym chciala. Wszystkiego musialam sie uczyc
sama, np. kiedy dziecko podchodzilo tylko po to zeby sie przytulic, ja musiala
pilnowac sama siebie, zeby nie go nie "odpechnac". Nie rozumialam, ze mozna
potrzebowac mojego dotyku tak po prostu. Uczylam sie mowic, ze sa piekne, madre
etc. (jak moga byc piekne, madre skoro sa polowa mnie?. Najgorsze jest to, ze
nadal mam wielka potrzebe bycia sama ze soba, zastanawiam sie czy powinnam
wyjechac choc na chwile, zeby pobyc z sama soba? Dzieci mam duze, samodzielne.
Tak doskonale wyparlam dziecinstwo z pamieci, ze w tej chwili niewiele
pamietam, zastanawiam sie czy Waszym zdaniem dobrze jest wrocic do tych obrazow
czy lepiej niczego sobie nie przypominac? Teraz jestem "twarda" i boje sie, ze
sie rozsypie na milion kawaleczkow, wtedy pewnie bym sie rozplakala (moze nawet
pozalowala samej siebie) a ja przeciez nigdy nie placze - musze byc twarda.
Jesli ktokolwiek doczytal az do tego momentu to zasluguje na przeprosiny, ze
musial tyle czytac, ale to moja pierwsza tak dluga wypowiedz o moim "tamtym" i
tym zyciu.

Dora - teraz mnie zatkalo

[Gość: Malwina]

a kazdy tu ci powie ze mnie nie zatyka
zalozymy klub ?(usmiech)

[Gość: Malwina]

nie, nie to ze pojelismy (pojelam) o czym mowisz - my (ja) tacy tez jestesmy
:-(

no i taka sila niby , taka wszechsila, tak to potrafila arbitrowac a nie udalo
sie najwazniejsze : dokonac aby ten rodzic przestal pic ! A przeciez to nasza
zyciowa misja ! co za porazka ! -biedne dziecko z taka odpowiedzialnoscia !-

no i teraz naprawiamy swiat cale zycie - innych, szczegolnie niedoskonalych i
pokiereszowanych (normalni nas nie potrzebuja wiec nas nie kochaja wiec nie
mozemy ich kochac !)
biada normalnemu na naszej drodze - moze szukac i szukac tej czulosci, opieki i
milosci i fige z makiem znajdzie ...:-(

to nie jest "tamto" zycie - to w dalszym ciagu to samo, trwa kontunuje,
powielanie tych samych schematow (skad wziac inne ?)

trzeba sie wyplakac, trzeba aby mala dziewczynka ktora tak nad wszystkim
panowala (nad szalenstwem : innych i wlasnym) sie wyplakala raz na dobre.
trzeba sie odbudowac, nauczyc sie innego sposobu zycia, inne fundamenty
Mnie odblokowaly seanse u DDA. Bardzo.

[martyna14]

dORO!

Moj ojciec co prawda zmarl jak mialam 9 lat ale te lata jednak odcisnelo to
samo pietno na mojej psychice.

1. Niskie poczucie wartosci nad ktorym zreszta pracuje ale w przeszlosci
dazenie do profesjonalizmu i nieustanna krytyka samej siebie
2.Nie umaialam mowic nie , stawiac granic ale tego juz sie nauczylam

3.Nie umialam prosic o to co chce np w pracy wszystkie podwyzki dawali mi
szefowie bez proszenia i to oni zaczynali rozmowy o wyzszej pensji

4.Tendencja do nalogow aby zagluszyc uczucia u mnie akurat jedzenie nieustanne
chudniecie i tycie na przemian bo alkohol nie znieczula mnie tylko usypia

5. Zamkniecie sie w sobie i trudnosci w okazywaniu i mowieniu o uczuciach,
problemach

6. zaufanie -ja nawet nie wiem co slowo ufac tak naprawde znaczy

A dzis jestem
> mistrzem negocjacji. Zawsze marzylam o normalnosci, tej nudnej, jednak
ciagnelo
>
> mnie w te ciemna strone. Znalam narkomanow, znalam kryminalistow, znalam
> profesorow - a sama nie moglam sie zdecydowac kim byc.

Jakbym slyszala sama siebie marze o normalnym facecie jednak podswiadomie
wiem , ze zanudzilabym bym sie przy nim na smierc wiec wybieram tych
problemowych.

demony dziecinstwa powoduja to, ze sama, jakby celowo psuje ten stan. Z wiekiem
>
> jestem coraz wieksza choleryczka, ranie mojego meza, zwlaszcza za to ze nie
> jest tak "twardy" jak ja. Poniewaz musze miec nad wszystkim kontrole nie
> cierpie gdy ktokolwiek mi sie sprzeciwia, bo przeciez ja wiem najlepiej i
> najlepiej wszystko zrobie.

Ja poszlam niedawno na terapie bo rowniez zaczelam byc choleryczka ale
zmiana jest trudno -ja jednak nie rezygnuje.

Co do kontroli to czy nie chcesz podobnie jak ja wszystko kontrolowac bo
nikomu nie ufasz .

s
> Tak doskonale wyparlam dziecinstwo z pamieci, ze w tej chwili niewiele
> pamietam, zastanawiam sie czy Waszym zdaniem dobrze jest wrocic do tych
obrazow
>
> czy lepiej niczego sobie nie przypominac? Teraz jestem "twarda" i boje sie,
ze
> sie rozsypie na milion kawaleczkow, wtedy pewnie bym sie rozplakala (moze
nawet
>
> pozalowala samej siebie) a ja przeciez nigdy nie placze - musze byc twarda.

Te obrazy zostaly wyparte ze swiadomosci ale podswiadomosc je pamieta i
wplywa na Twoje zachowania i wybory.

Nie doradzxalabym odgrzebac wspomnien i przezyc sama moze wlasnie w grupie
dzieci alkoholikow lub tez na psychoterapii?

Co to jest twardosc i sila czy nie jest nia bycie uczciwym samym ze soba i
stawienie czola wlasnym emocjom, uczuciom , doswiadczeniom?


Powodzenia

MARTYNA

[Gość: Imagine]

fnop napisał:

> ojciec pił, awanturował się i gniewał;
> matka płakała, wstydziła się, a po jakimś czasie starała się go udobruchać;
> ja starałem się ratować matkę plus lęk, wstyd i wyrzuty sumienia, że nie
> potrafię uspokoic ojca (w wieku 7 lat!) i w stosunku do matki, że nie jestem
> wystarczająco grzeczny i uśmiechnięty i że czasem się denerwuję (jak
ojciec!);
> obwiniałem się też, że nie jestem dobrym synem, bo wstydzę się ojca, a
przecież
>
> czwarte przykazanie ...
> to była rodzina katolicka i szalenie drobnomieszczańska - najważniejsze, żeby
> sąsiedzi nie słyszeli;
> niby się od tego odciąłem, ale to wraca, zwłaszcza gdy mi nie wychodzi w
> związkach z kobietami (a nie wychodzi, memu bratu też)
> najchętniej w ogóle zerwałbym stosunki z rodzicami, ale szkoda mi matki, jest
> ciężko chora
Jakbym czytal o sobie. Bracie !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Wenus]

Gość portalu: Dora napisał(a):

> Chcialabym porozmawiac z ludzmi, ktorzy mieli pijacych rodzicow(a). Przez
> wiele lat zastanawialam sie nad swoimi reakcjami w zyciu doroslym i
> wielokrotnie wydawalo mi sie, ze pewne reakcje sa przypisane tylko mojej
> osobie, wiec to ze mna jest cos nie w porzadku. Zupelnie niedawno spotkalam
> mlada dziewczyne, ktora chodzi na spotkania tzw. doroslych dzieci
> alkoholikow, pogadalysmy chwile i okazalo sie, ze Jej reakcje, Jej zachowania
> sa w duzej mierze moimi. Powiem szczerze, ze troche mi ulzylo, bo
> zrozumialam, ze to co uwazalam za fobie jest konkretnym nastepstwem
> konkretnych sytuacji z dziecinstwa. Dlatego chcialabym z Wami o tym
> porozmawiac, moze dowiem sie czegos wiecej. Moze czas przedswiateczny to nie
> najlepsza pora na poruszanie takich tematow, a z drugiej strony przeciez ja
> wciaz ich bardzo nie lubie.

Doro, wiele "objawow" jakimi odznaczaja sie dzieci alkoholikow tu juz padlo.
Generalnie dzieci te czuja sie jak z kosmosu, ze ich nikt nie zrozumie i
poniekad jest to prawda - tylko ten, ktory tego samego doswiadczyl jest w
stanie zrozumiec gleboko druga osobe, ktora tez przez to przeszla. Totalna
nieufnosc, strach przed dotykiem, zaangazowaniem w zwiazki partnerskie,
skrytosc emocjonalna i niemoznosc okazywania uczuc, niskie poczucie wlasnej
wartosci, nieustanne poczucie winy, ktore nie pozwala zyc normalnie i niszczy
skutecznie tzw. "zdrowy egoizm" czyli umiejetnosc dbania o siebie. Powoduje to
nadmierne poswiecanie sie innym a jednoczesnie gniew, ze to robimy, ze nikt
tego nie docenia, ze my tak naprawde tego nie chcemy ale czujemy pewien przymus
zachowan wyniesiony z domu, a wyksztalcony w "specyficznej" atmosferze domu
rodzinnego. Powstaje bledne kolo!
Z moich obserwacji wynika jednak ciekawa rzecz. Wymienione wyzej rekacje sa
typowe nie tylko dla dzieci alkoholikow! To typowe reakcje dla WSZYSTKICH
dzieci wychowanych w domach tzw. dysfunkcyjnych, w ktorych dzieci doswiadczyly
szczegolnej przemocy psychicznej od rodzicow, czesto tez fizycznej; alkoholizm
jest tego szczegolnym przykladem, ale nawet w domach gdzie obydwoje rodzicow
nie pije a zneca sie w pewien sposob na dziecmi - reakcje tych dzieci sa
identyczne z reakcjami dzieci alkoholikow - bicie, molestowanie, szydzenie i
upokarzanie dzieci, nieustanna krytyka - to wszystko powoduje, ze dziecko
zaczyna sie bronic - mechanizm obronny dziecka jest taki sam i w wielu
sytuacjach dziala identycznie: poprzez wycofanie. Wszystkie dzieci z takich
domow wychodza mniej lub bardziej okaleczone. Najbardziej okaleczone wychodza
te szczegolnie wrazliwe - czesto w takich wypadkach bez psychoterapii nie
obejdzie sie. Jest ona konieczna, zeby mogly zyc "normalnie", zeby zalozyly
zdrowe emocjonalnie rodziny, musza sie najpierw nauczyc jak te normalne, zdrowe
relacje wygladaja. Brak terapii powoduje czesto powielanie zlych wzorcow,
nabytych w domu. Wtedy przyciagaja czesto partnerow na wzor rodzicow i
powielaja schemat rodzinny - najgorszy z mozliwych.

[witch-witch]

Hej,
Dzieki Venus za bardzo szczery i madry post.Kosztowal mase czsu aby go napisac
ale wiele osob napewno wyciagni swoje wnioski.
pozdrawiam
Witch

[Gość: filka]

tak was czytam i sobie myślę ,czy ja umiem kochać,
mam takie skrzywienie jak widzę że ktoś ktrzywdzi dziecko lub zwierzę to
dzialam natychmiast,mogę zrobić w obronie dosłownie wszystko,
jak biją się dorośli uciekam,nie umiem pomóc i boję się,
dziecko i zwierzę się nie obroni,a dorosły?
moze ja się boje dorosłych?

[Gość: filka]

obejrzyjcie film teraz TVP 1 -coś na temat

[Gość: Wenus]

witch-witch, pozdrawiam również

[Gość: carduus]

Ja nie zbawiam świata. Nie wierzę w lepszy świat. I uciekam najdalej jak moge
od świata. Jestem cyniczna. Zabetonowana od stóp do głów.
Mam swoją małą dziuplę, w której spedzam każdy świstakowy dzień. I kocham dzień
świstaka. Każdy taki sam, bez niespodzianek, bez strachu co zastanę po powrocie
do domu, bez lęku kiedy trzeba wyjrzeć ze swojego pokoju, żeby iśc do łazienki.
Bez bezsennych nocy. Bez awantur. Bez rzucania telerzem pełnym zupy. Bez
telewizora z rozkeconym do maksimum dźwiękiem o 3 rano. Bez krzyku. Bez
wyzwisk. Bez płaczu.
Moja dziupla jest również szczelnie zabetonowana. Nie trafi do niej nikt
niepowołany. Jestem tam bezpieczna. Udało mi się. Jestem szczęśliwa.
Przyznaję: przymykam oczy na świat. Nie chcę widzieć zła.Uciekam, bo wiem, że
niczego nie zmienię. Nie chodzę na smutne filmy. Nie czytam smutnych książek.
Nie znoszę naiwności. Także u siebie. Kiedy ktoś mi zrobi przykrość (choć to
niełatwe, ze względu na ten beton), wściekam się na siebie, bo pozwoliłam mu
się zranić, uwierzyłam, zaufałam, byłam naiwna. Nie lubię ludzi. I na szczęście
nie są mi niezbędni do życia. Net daje mi komfort: lubię rozmwaiać (to
sprzecznośc, wiem, ale to prawda) ale nie narażam się na żadne przykrości.

Kocham ojca. Ale udało mi się go pokochać dopiero kiedy wyprowadziłam się z
domu.

carduus
troche niespokojna, że się tak wywnętrzyła

To nic. Najwyżej znajdę inny kłujący nick.

[Gość: JO]

Czy jestes na forum soba, caardus?

[Gość: carduus]

Zawsze jestem sobą. Nie tylko na forum.

carduus

[Gość: Malwina]

chyba nie bedziesz musiala zmieniac nicka ...:-)))

[Gość: derby]

JUż wiem,że i mnie to dotyczy. Wiedzialam dawno, ale sobie nie uswiadamialam.
ojiec nie pije od 11 lat, chodzi do AA, siostra na DDA. ja wyjechalam.w liceum
chodzilam na prywatna terapie.Pomogla w uzewnetrznianiu swoich uczcuć, oduczyla
strachu pzred miloscią. ale te milosci zawsze byly chore, tak jak pisaliscie
już, normalny = nudny. Stralam sie wyrwac z kregu mezczyzn pijacych, z
problemami, raz udalo się. jest moim mezem. tylko, ze jest normalny. i chyba
znowu uciekne.bo znowu pojawil sie ktos, kto zawladnal mna, jest poharatany.
kiedy mowi,ze musi odejsc, chwytam za ostrze, jakiekolwiek... przeciez to
chore, krzywdze jednego i drugiego... i znowu zaczelam pic - codziennie..

[Gość: Yennefer]

tak, tak ...podpisuje sie pod 90% sformułowań jakie tu padły.
Dla mnie najgorszy jest strach przed zemsta ojca ( w tym roku dostał wyrok w
zawieszeniu za znęcanie sie nad rodzina , a mam wczoraj rozwód. na szczeście
nie mieszka z nami, ale często jest w poblizu. Boje sie, że nas pozabija ... a
mysle, że w szale byłby do tego zdolny)
Nie radze sobie tez z lekiem o przyszłość ... od 5 lat jestem z wartościowym
człowiekiem, ale ... nie potrafie mu do końca zaufac, wszędzie wietrze drugie
dno, jestem zaborcza i chorobliwie zazdrosna. czasami udaje mi sie to zwalczyc,
czasami wybucha z podwójna siłą... co więcej, pragne zapewnień o miłości,
czułości, przytulania, poczucia bezpieczenstwa, ciągle mi tego brakuje... i
boję sie, żeby nie stał sie alkoholikiem...
no i jestem kompletnie nieodporna na krytyke ... raz wydaje sie sobie piękna,
mądra, inteligentna , innym razem brzydka, głupia i do niczego....
zastanawiam sie ostatnio nad wizytami u psychologa... musze sie tylko
przemóc .. no i znaleść ajkiegos refundowanego ...

[Gość: Dora]

Wlasnie przyszlam do pracy i przed chwilka skonczylam czytac Wasze wypowiedzi.
Wiele razy przewija sie temat poczucia wlasnej wartosci. Powiem Wam
co "smiesznego" - od paru lat prowadze wlasna firme wykonujaca uslugi dla
innych firm, mam pracownikow, znam trzy jezyki, dobrze prosperuje... i wiecie
co? lata plyna, a ja nadal czuje sie jak Dyzma. Jestem swiecie przekonana, ze
juz za chwilke wszyscy zrozumieja, ze tak naprawde to ja nic nie umiem, na
niczym sie dobrze nie znam itd. I czesto ciesze sie jak Nikodem, ze udalo mi
sie przetwac kolejny dzien i oszukac innych - bo przeciez ciagle czuje, ze
jeszcze tyle musze sie nauczyc. W tym roku zaczelam pisac doktorat bo "czuje"
ze tytul dr da mi wreszcie prawo, zebym poczula sie lepiej - ale podswiadomie
wiem, ze to guzik prawda!

Czy jest jakas pomoc dzieci alkoho.w Poznaniu?

[Gość: ania]

[Gość: Wenus]

Na pewno jest - zadzwon najprosciej pod 913 w swoim miescie i zapytaj
o poradnie AA, a tam w poradni konkretnie o pomoc dla DDA. Powodzenia!

[fnop]

u mnie to samo; wszystkie sukcesy przyszły mi przypadkowo - byla dobra
koniunktura, łatwo sie było piąc do góry, konkurencja byla niewielka, umiałem
robić dobre wrażenie; natomiast wszelkie niepowodzenia sa dla mnie oczywiste i
wynikaja ze mnie, tak musialo byc, jak moglem sie łudzić, że mogło mi się udać?

[fnop]

Znalazłem nieoficjalną stronę DDA w Polsce. Może warto tam zajrzeć?

dda.w.interia.pl/

[Gość: Dora]

dzieki, zaraz tam zajrzec, na takie prawdziwe spotkanie nie mam odwagi pojsc,
wiec moze najpierw poczytam troche

fnop napisał:

> Znalazłem nieoficjalną stronę DDA w Polsce. Może warto tam zajrzeć?
>
> <a href="http://dda.w.interia.pl/"target="_blank">dda.w.interia.pl/</a>

[Gość: albo_tak]

jeszcze inna strona

www.parpa.pl

[Gość: Malwina]

radze sobie swietnie zawodowo ! chodzaca kompetencja .
i mam identyczne mysli jak ty !
i co by nie zrobic to w srodku tak zostaje - jeden wielki pic !

[Gość: XXX]

No właśnie, to ciagłe wrażenie,że " zaraz się wyda"...Że jak sie do kogoś
zbliżę to on odkryje, że nie jestem warta jego uczuć. Że jeśli w pracy idzie mi
dobrze to tylko pozory bo naprawdę jestem kiepska w tym co robię. Że.
Te chwile euforii gdy mogłabym sięgnąć gwiazd i porzucanie spraw
niedokończonych bo chwilę potem brak już wiary w szanse na cokolwiek.
Ta potrzeba kontrolowania świata, siebie i innych. Zawsze musi byc jakiś plan a
jaego brak lub nagłe w nim zmiany powodują przerażenie.
Ta niesamowita zdolnośc lokowania uczuć w facetach, którzy na pewno mnie zranią
i nuda przy tych, którzy kochaja normalnie.
To prowokowanie porażek.
I jeszcze naręcanie własnych emocji, bo gdy ich brak "nudno" jest, potrzebuje
namiętności, ognia a jak go nie ma lepsza jest kłotnia niż obojetność.
Ta dziura emocjonalna, potrzeba uczuć, której nic ani nikt nie jest w stanie
wypełnić.
A jednak żyję, a jednak świadomość tego i wielu innych cech, o których
pisaliście pozwala mi jakoś nad tym zapanować.Chociaż czasem budzi się
absurdalna chęć aby wszystko zniszczyć /w końcu nie zasługuje na nic dobrego/.
A odkąd mieszkam 100 km od mojej matki/bo to ona piła/pije?/nasze układy sa
naprawdę dobre.Wcześniej to była oczywiście największa miłość i najwieksza
nienawiść.
Rozpisałam się, sorry. Czasem wydaje mi się , że TO już za mną.Ale pisząc
poczułam, żee TO ciągle boli, jak drzazga, którj nikt nie potrafi wyjąć.
I wiele z tego co inni napisali.

[Gość: Dora]

do : Fnop, Malwinki i XXX (ale nie tylko)
I wiesz co jeszcze, ten ogarniajacy mnie pusty wew. "smiech" jak bardzo glupi
musza byc wszyscy dookola, ze nie widza jak glupia jestem. Jak swietnie udaje
mi sie ich oszukiwac juz od tylu lat, udajac kompetentna, solidna itd. Ba,
udalo mi sie nabrac nawet srdowisko uniwesyteckie, bo to oni sami zaproponowali
mi doktorat - tacy madrz a nie zorientowali sie z kim maja do czynienia.
Powiedz, czy tak jak ja umiesz (gdy chcesz) klamac bez mrugniecia okiem, umiesz
znalezc sie w kazdej nawet najtrudniejszej sytuacji. Ja umiejtnosc klamania
doprowadzilam do perfekcji (dzis staram sie nigdy nie klamac, ale jesli trzeba
to...) smiejes sie dzis gdy sobie przypominam, ze w klamstwie doszlam tak
dlaeko, ze nawet dgy szlam do kina to mowilam ze do teatru - szok. Uwierzysz,
ze z tego wielkiego wstydu, jako mala dziewczynka wymyslilam, ze ojciec ma
brata blizniaka i to ten brat pije i nas odwiedza. Tak sobie wymyslilam, tak
bylo lepiej. Dopiero w liceum na wejsciu oznajmilam, ze moj ojciec jest
alkoholikiem. Moi rodzice (oboje, choc pil tylko ojciec) nadal doprowadzaja
mnie do szalu, dbam o Nich kupujac jedzenie i inne rzeczy, tylko tyle moge Im
dac. Wiecie co, najbardziej brakuje mi fizycznego dotyku matki czy ojca
(obojetne) takiego chocby przypadkowego. W samotnosci mysle o Nich, ale czuje
ze tak naprawde to zaplacze gdy Odejda. Wstydze sie tych slow, ale mysle, ze
wtedy moze nawet powiem, ze ich kocham, ze mi Ich brakuje, wtedy tez (byc moze)
poczuje spokoj - czy tak wlasnie bedzie? Co sie wtedy czuje?

[fnop]

ja nie potrafię kłamać; nawet wtedy, gdy powinienem, ciężko mi też komuś
odmówić odpowiedzi na pytanie, nawet wymijająco
natomiast umiem maskować swoje prawdziwe uczucia, myśli i opinie

[Gość: XXX]

Dokładnie tak. Kłamstwo w każdej postaci, nawet gdy nie miało to najmniejszego
sensu. Czasem stwarzałam sobie całe historie, w które sama prawie zaczynałam
wierzyć.Więc w tym faktycznie jestem "dobra".Może przyczyną jest ciągła
potrzeba udowadniania sobie czegoś?
I wiesz, wieczne lawirowanie między rodzicami/tym pijącym i nie/ spowodowało,
że doskonale widzę zawsze wszelkie aspekty danej sytuacji, w dyskusji mam
zdecydowane stanowisko, ale już jeśli trzeba wybrać miedzy stronami staje się
to problemem.
Bywan buntownikiem, ale nigdy wobez przełożonych, wtedy nie potrafię odmówić.
Myślałam o jakiejś terapi ale jak wszystkiego i tego się boję.
Poza tym przykład mojej matki nie jest przykładem książkowym alkoholizmu i
wydaje mi sie, że moje problemy w zderzeniu z problemami innych byłyby banalne,
więc. Trzymaj się ciepło. I poszukajmy pozytywów. Często jesteśmy ludźmi
obowiązkowymi, odpowiedzialnymi, elastycznymi. No właśnie, jakimi jeszcze? Co
widzicie w nas, Dorosłych Dzieciach pozytywnego, na co ci inni tak się
nabierają? Bo przecież i my jesteśmy kochani i my mamy przyjaciół?

[fnop]

no tak jest też trochę pozytywów; u mnie pracowitość, lojalność, wierność,
często ustępliwość, odpowiedzialność, wrażliwość na krzywdę i
niesprawiedliwosc, wytrzymałość i ciągła chęć pracy nad sobą, krytyczne
patrzenie na siebie, nie na innych - oczywiscie sa to pozytywy względne, czasem
wywołują negatywne skutki np. dla mnie samego.

pozytywy dzieci alkoholikow

[kiwuska]

Bardzo ambitni i bardzo odwazni. I z cala pewnoscia nieprzecietni w tym co
robimy.
Pozdrawiam.

[Gość: Malwina]

a ja nienawidze klamstwa (reakcja)
ale gdy trzeba to bez zmruzenia oka

albo robienie wrazenia ze :
dawno temu bylam na kursie komputerowym
Dwa dni przedtem zobaczylam 1 raz komputer na oczy
i z grupa cala i instruktorka zwiedzalismy targi - gadalam z z jakims
eksponujacym bom grzeczna a on sie przyczepil - chcial sprzedac
no i "pani instruktor" mi mowi - za nic nie chcial uwierzyc ze to nie ja :-)
i z prefektem tez gadam i z takim samym efektem
smiech bierze
w sumie : kameleon ;-)
Dora, zbierz odwage i idz do tych DDA , mnie strasznie ta decyzja kosztowala,
trzeslam sie jak osika przed aparatem ale naprawde nie zaluje ...

[Gość: Martyna]

Ten watek zainspirowal mnie do kupna ksiazki o dzieciach alkoholikow.

Wlasnie czytam swoja wlasna biografie i charakterystyke. To ja, to ja wlasnie
w tej ksiazce.

Chcialam napisac teraz o chaosie. Przyzwyczajona i znajaca tylko chaos ,
ktory byl normalnoscia tak naprawde tylko w chaosie czuje sie normalnie , tylko
do chaosu pasuje i gubie sie bez niego. Stad wynika doskonale radzenie sobie w
zyciu i w pracy w sytuacjach ekstremalnych gdzie wszyscy panikuja, rozbiegani ,
przerazeni, zdenerwowani co sie stanie- ja w koncu czuje sie na "pewnym
gruncie" i ze spokojem i pewnoscia rozwiazuje problem.

Patrze na ludzi wokol i mysle sobie co oni powariowali , ze tacy zdenerwowani
w koncu zaczyna sie zabawa, w koncu cos sie dzieje.


Na mojej terapii robie postepy malymi kroczkami ale najtrudniej mi chyba
bedzie przyzwyczaic sie do nudnej normalnosci .

Najgorsze jest wewnetrzne przekonanie, ze zaden facet nie moze byc ze mna
szczesliwy bo ojciec mial mnie i musial pic a jak musial pic to byl
nieszczesliwy.
Tak naprawde nie wiem co jest normalne , jak powinno wygladac zycie
rodzinne , dom, zwiazek - oczywiscie mam wizje normalnosci ale zaczerpnieto z
ksiazek, filmow, magazynow wiec nie wiem na ile realna.

[Gość: Yennefer]

> Tak naprawde nie wiem co jest normalne , jak powinno wygladac zycie
> rodzinne , dom, zwiazek - oczywiscie mam wizje normalnosci ale zaczerpnieto z
> ksiazek, filmow, magazynow wiec nie wiem na ile realna.


No własnie ... ja mam problemy z moim zyciem uczuciowym, niewiem, co jest
normalne, a kiedy nalezy byc ostrozną ... ja jestem ostrozna cały czas, do
przesady ... tak bardzo boję się zranienia, zdrady kłamstwa i tak bardzo łaknę
uczuc, ciepła i poczucia bezpieczenstwa, że czasami przybiera to odwrotny
skutek :-(
jak wyglądaja wasze ralacje z ukochanymi? czy znaleźliście jakieś sposoby na
stłumienie lęków, na to, żeby czuc sie bezpiecznie i byc szczęśliwymi?

[Gość: Malwina]

beznadziejnie
dlatego namawiam wszystkich zwlaszcza mlodych (nie traccie czasu i nie
inkasujcie policzkow i przegranych)do wczesnej terapii bo po co sobie zycie
osobiste zarznac - pewnie trzeba odkrecic fundamenty na ktorych osobowosc sie
zbudowala i przestawic kilka cegiel - nie widze mozliwosci zrobienia samemu.

Co do zycia sentymentalnego nauczyc sie okreslic dane uczucie, nazwac je
slownie i zdac sobie sprawe czym jest (milosc, gniew, przyjazn, zaduzenie,
zawod itd itp)w danym momencie a nie trzy miesiace (lata) pozniej , to by bylo
niezle !!! Potrafic je odczuc tu i teraz ! bez tego dystansu ktory sluzy
sprawdzeniu ...czy zyje ...

[Gość: julka]

Dzieki waszym postom zaczęłam powoli rozumieć pewną bliską mi osobę, która była
dla mnie ciężkim orzechem do zgryzienia. To moja przyjaciółka "od zawsze", od
dziecka; pochodzi z rodziny gdzie ojciec pił na umór i zadręczał. Jest
delikatna, zagubiona ale odkąd pamiętam im lepsza starałam sie dla niej być, im
więcej serca jej okazywałam tym boleśniej zostawałam odrzucona, I często czułam
z jej strony taki dziwny brak akceptacji, jakby była nieustannie mną
rozczarowana. Ja jestem bardzo zwyczajna, normalna i uporządkowana i może
dlatego mało dla niej atrakcyjna.
Gdy wpadłam parę lat temu w turbulencje emocjonalną, byłam "na krawędzi", ona,
jako jedyna z moich koleżanek wsparła mnie, okazała zrozumienie. Bardzo mi
pomogła, nigdy jej tego nie zapomnę ale prawie od roku nie mamy ze sobą
kontaktu bo trudność komunikowania się z nią chyba mnie przerosła.

[motylek23]

musze przyznac ze nie rozumiem waszych problemow
moje dziecinstwo rowniez nie nalezalo do najfajnieszych ze wzgledu
na polaczenie alkohol+ociec
pewnie to dobrze znacie znajomi picie do nocy a potem awantury w domu
oj ciezko bylo zasnac
demolowanie mebli latajace talerze po domu, ucieczki z mieszkania w nocy,
niezapomniany widok matki z nozem w rece broniacej sie przed ojcem
slownictwo jakiego sie nasluchalem lepiej nie wymieniac
najlepiej bylo siedziec cicho i sie nie odzywac bo mozna bylo mocnego kopniaka
oberwac
wiecej nie bede pisal bo to wsyzstko pewnei znacie
ale nie rozumie was bo nie mam zadnych fobii i problemow
bylem najlepszym uczniem w podstawowce, jednym z lepszych w liceum,
studia bez problemu poszly mam dobra prace jestem na swoim i zalozylem normalna
rodzine
a kazda imprezka ze znajomymi bez alkoholu sie nie obejdzie
mam po prostu inny charakter

[Gość: julka]

Tylko pogratulować

[malwinamalwina]

faktycznie nic nie zrozumiales : my tez bylismy znakomitymi uczniami, mamy
swietne sukcesy w zyciu zawodowym i adaptujemy sie w KAZDEJ sytuacji.
Im trudniejsza tym lepiej.
co do alkoholu to inna sprawa - dwa warianty : albo pijesz albo patrzec
na ...nie mozesz.

[motylek23]

malwinamalwina napisała:

> faktycznie nic nie zrozumiales : my tez bylismy znakomitymi uczniami, mamy
> swietne sukcesy w zyciu zawodowym i adaptujemy sie w KAZDEJ sytuacji.
> Im trudniejsza tym lepiej.
> co do alkoholu to inna sprawa - dwa warianty : albo pijesz albo patrzec
> na ...nie mozesz.

wybacz ale jezeli jest tak dobrze jak napisalas to ja nie rozumie o czym jest
ten watek
nie wazne!
tylko chcialem napisac ze sa osoby ktore maja podobne przezycia jak wy
natomiast nie czuje abym byl w jakikolwiek sposob tym naznaczony i tyle
odcialem sie od tego w 100% moje dorosle zycie to zupelne przeciwienstwo tego
co doswiadczylem jako dziecko bo jest po prostu normlane :-)
tylko o to mi chodzilo
pozdrawiam

[Gość: XXX]

Od tego, jak od żadnego innego przeżycia nie da się"odciąć". Nasze życie ma
ciągłość i zaprzeczanie nie ma sensu.Przecież ta przeszłość, wspomnienia Ciebie
ukształtowały, rodzą w Tobie jakieś uczucia.Układa się dobrze lub źle, ale to
nie ma nic do rzeczy. Odcinanie się , jest znnym mechanizmem obronnym
określanym jako zaprzeczanie. I swiadczy to tylko, że po prostu masz mały wgląd
w siebie albo mieć go nie chcesz bo jednak coś tam uwiera. Możesz powiedzieć,
że absolutnie żadna z wypowiedzi w najmniejszym stopniu nie przypomina ciebie?

[Gość: XXX]

To jest jak rysa na szkle. Może być powierzchowna, może być bardzo głeboka.Ale
prawdopodobieństwo, że jej nie będzie jest znikome.
A bycie najlepszym to specjalność DDA, zwłaszcza najstarszych z rodzeństwa.
Byłam najlepszą studentką, odnoszę sukcesy w pracy. udało mi się i jestem w
szczęśliwym związku. Ale nie sposób nie zauważyć pewnych cech wspólnych dla
DDA.Zauważ, że sama zapytałam o pozytywy , bo i takie są.
Bo nie chodzi wcale o to, że trudne dzieciństwo powoduje, że dalsze życie jest
nieudane.Jednak powoduje kształtowanie się pewnych cech, które bywają
pozytywne, bywają negatywne, dość często są wspólne.A żę mówimy głównie o
naszych problemach? No cóż, na forum, jak i w życiu, jak coś układa się
normalnie, dobrze - to o czym pisać.Poza tym to złe przecież boli i
szukamy/szukam?/ zrozumienia, a kto lepiej to zrozumie niż DDA?

[Gość: Dora do motylka]

Osobom, ktore nie rozumieja dlaczego i po co dzielimy sie tu takimi bardzo
wewnetrznymi przezyciami proponuje przeniesc sie na inne forum, albo na do
innego watku. Naprawde szkoda naszego czasu na tlumaczenie sie dlaczego czujemy
sie tak a nie inaczej. Zaczelam ten watek, bo czulam, ze tu otrzymam odp. na
moje pyt. I tak sie stalo, dlatego prosze nie siej zametu i pozwol nam dalej ze
soba spokojnie rozmawiac. Zrozum, ze nie sa to latwe zwierzenia i naprawde
gratulaujemy (mysle, ze moge to powiedziec w imieniu pozostalych) ze jestes
silnym czlowiekie i ze dziecinstwo nie pozostawilo trwalych sladow. To co
prawda ma rowniez swoja def. w psychologii klinicznej, ale nie bede tego
nazywac, bo naprawde nie o to mi chodzilo zaczynajac ten watek.

[zadumana]

witam.

Przeczytałam wszystkie wypowiedzi w tym wątku.
Chciałam napisać kilka słów.
Wielkość problemów innych ludzi najczęściej oceniamy ze stanowiska:
"czy ja bym sobie z tym poradził"? Jeśli tak - to nie jest to wielki
problem. (Wielkie problemy to takie, z którymi_ja_sobie_nie_radzę).

Nie mam zamiaru negować wpływu alkoholizmu rodziców na dalsze
życie człowieka - na pewno taki wpływ jest.
nie wychowywałam się w takiej rodzinie.
Ale co z tego? Wiele problemów, które opisują DDA, a których
wystąpienie u nich przypisują wychowaniu w takich rodzinach - dotyczy
także mnie. W mojej rodzinie nikt nie pił.
Musiała być jakaś inna przyczyna, że odnajduję w sobie podobieństwo
do DDA.
Jednak zawsze w stosunku do dzieci z rodzin nie-alkoholików jest
nastawienie, że nie powinny mieć żadnych problemów, skoro miały
"łatwe dzieciństwo". Wszelkie próby zwierzeń kończą się stwierdzeniem,
że problemy są wyimaginowane, bo prawdziwe problemy mają inni.

Na razie tyle.
Pozdrawiam, nie miejcie mi za złe, że się wypowiedziałam w wątku
nie dla mnie przeznaczonym.

Z.

[Gość: Dora]

Skonczylam wlasnie czytac co tylko sie dalo na stronie DDA. W chodzac na te
strone bylam juz w 99% zdecydowana, ze pojde na najblizsze takie spotkanie w
moim miescie. Teraz mam jedno pyanie do tych, ktorzy byli juz na tych
spotkaniach. Na stronie DDA bardzo czesto przywoluje sie Boga, sa modlitwy,
jest powierzanie swoich problemow ... i tu jest problem, co ludzmi
niewierzacymi, co z agnostykami? Obawiam sie, ze osoby niewierzace moga po
prostu tam przeszkadzac, a z drugiej strony obawiam sie zachecania np. do
wspolnej modlitwy itp. Powiedzcie mi jak to naprawde wyglada? Nie zwlekajcie z
odpowiedzia bo termin spotkania jest bardzo bliski. Pozdrowionka

[Gość: Malwina]

ja jestem ciezko niewierzaca i znioslam ;-)
co prawda we fr
tu odwolywali sie do sily spirytualnej ktora kazdy niby posiada i nie pchali w
tym kierunku - kazdy mial szukac i czerpac w sobie cokolwiek, byle sie na czyms
oprzec (na intlekcie, na nauce, na nadziei)
mam nadzieje ze w pl sa na tyle inteligentni zeby tego nie robic

[Gość: Dora]

wiesz jak jest, ja ostatnio (Swieta ida) jest i tak juz mocno podminowana i
obawiam sie, ze zamiast sie uspokoic to sie jeszcze bardziej zdenerwuje, gdy
pierwsze moje wejscie rozpocznie sie zaproszeniem do modlitwy (takiej czy
innej, jakiejkolwiek). Mam zasade nigdy i z nikim przypadkowym nie rozmawiac o
wierze, religii etc. i dlatego troche sie przestraszylam. Jak spedzasz swieta?
lubisz dostawac prezenty, lubisz niespodzianki?

[Gość: Malwina]

to faktycznie nie idz (przynajmniej nie teraz) - mnie tez kosztowalo, ten
rytual, ale cala reszta byla tak interesujaca ze przelknelam.
Zachowalam znajomosci z tego okresu, a nawet i jedna ..no prawie przyjaciolke.
Prawda jest ze wierzacym jest latwiej. No ale ja tam nie poszlam zeby sie
wyleczyc lecz zeby sie dowiedziec i katharsis (?)sobie zrobic - i jedyna
komunia w ktorej uczestniczylam byla z ...ludzmi (a to dobrze robi:-)

[Gość: Dora]

Wiesz, masz racje, chyba jednak jeszcze z ta wizyta poczekam. Napisalabym
wiecej, ale jade odebrac dzieci zzajec wiec musze konczyc, odezwe sie po
powrocie.

[martyna14]

Gość portalu: Dora napisał(a):

> wiesz jak jest, ja ostatnio (Swieta ida) jest i tak juz mocno podminowana i
> obawiam sie, ze zamiast sie uspokoic to sie jeszcze bardziej zdenerwuje, gdy
> pierwsze moje wejscie rozpocznie sie zaproszeniem do modlitwy (takiej czy
> innej, jakiejkolwiek). Mam zasade nigdy i z nikim przypadkowym nie rozmawiac
o
> wierze, religii etc. i dlatego troche sie przestraszylam. Jak spedzasz
swieta?
> lubisz dostawac prezenty, lubisz niespodzianki?

Ja zainspirowana tym watkiem wczoraj poszlam na spotkanie AL Anon ( bo w
miescie gdzie mieszkam nie ma grup DDA) .
Tez martwilam sie o ta duchowa czesc spotkania i rozmowy o Bogu.
Rzeczywiscie Al Anon i DDa powierzaja jakby swoje uzdrowienie sile duchowej
niekoniecznie Bogu mozesz to nazwac jak chcesz energia , mysla wiara
czymkolwiek. Ale nie rozmwaia sie o religii i nawet nikt nikogo nie pyta i nie
dyskutuje o religii a tej duchowej sily nie utozsamia sie z zadna religia.

Ta cala duchowa otoczka tez mnie troche denerwuje bo nie jestem wierzaca ale ja
sie tym nie przejmuje. Jak pojdziesz na spotkanie powiedz, ze nie chcesz sie
modlic. Na spotkaniach jest 1 zasada nikt nikogo nie ocenia i nie osadza i nie
przymusza.

Ja czulam sie trocho nieswojo ale do momentu kiedy ludzie zaczeli opowiadac
o swoich przezyciach ,przemysleniach, refleksjach , ktore byly moimi i jak
dobrze ich rozumialam. Wszyscy byli bardzo przyjacielscy imili.

Tradycja grup jest rowniez wreczenie nowo, przybylemu telefonow z imionami i
pierwsza litera nazwiska . Ja dostalam piec telefonow ludzi do ktorych moge
dzwonic i porozmiawiac kiedy tylko bede potrzebowala.

[Gość: Malwina]

u mnie bylo identycznie
i naprawde mi przeszly jak po masle te "spirytualne obrzadki". jesli nasze
informacje moga kogos odblokowac i zachecic do wygrzebania sie z tego marazmu i
rozpracowania wlasnych ciazacych mechanizmow, to znaczy ze nie na darmo to
pisanie tu bylo :-)
(akcji u nich nie mam ;-)))

[Gość: Malwino, Martyno!!]

W tek chwili jestem jestem po prostu bardzo zla. Wlasnie przeczytalam odp. na
pyt. dot. modlitwy etc. na spotkaniach DDA. Weszlam na strone DDA i napisalam
maila z prosba o odp. jak to wlasciwie z ta sprawa na spotkaniach jest. I, albo
odpowiedzi udzielil mi skonczony kretyn (obym sie mylila) albo to jest po
prostu jedna wielka pomylka! Dowiedzialam sie, ze nie ma mowy o jakims
konkretnym Bogu, ale jednak o jakims mowa musi byc, bo wszyscy przeciez uznaja
jakas sile wyzsza (!!!) nastepnie, dowiedzialam sie, ze przeciez jakos
wytrzymam modlitwe etc. i dalej bedzie juz fajnie. Co najwazniejsze!
dowiedzialam sie, ze zawsze moge przyjsc i zawsze moge wyjsc, bo przeciez
przymusu nie ma. Co za idiota mogl cos takiego powiedziec??? odpislam mu, ze
jak rozumiem, zawsze moge przyjsc, wyjsc, ale przy okazji sie pomodlic, bo to
nie zaszkodzi. Jestem wsciekla, nosilam sie z tym zamiarem tyle lat, a tu ktos
pisze mi, ze moge przyjsc, wyjsc tak jakby to przyjscie nic mnie nie
kosztowalo! Cholera, mam nadzieje, ze to byl tylko jakis dupek, a nie wlasciwa
osoba na wlasciwym miejscu. Zrobilam mu caly wyklad, zaznaczajac, iz idac
gdziekolwiek nie oczekuje, a nawet nie zycze sobie aby witano, zegnano mnie
modlitwa itp. Zadalam proste pyt. jak ta sprawa wyglada na DDA, chcac sie
upewnic czy to jest miejsce dla mnie (czy wlasnie nie bede przeszjkadzala swoja
niewiara) a otrzymalam porady w dziedzinie metafizyki. Sorry, unioslam sie, ale
chialam Wam o tym doswiadczeniu napisac.

[Gość: Malwina]

pewnie dupek - dupkow wszedzie pelno
dupek od telefonow i kontaktow
seansy sa bez dupkow
bez przewodnikow duchowych i innych
nie ma specjalisty, ani urzednika, ani prowadzacego. Sa 4 broszurki na krzyz
piec zasad z czego 4 dobre, sprawa sily wyzszej zawsze mnie perturbowala. Nie
bylam jedyna ateistka. Powiedzialam sobie ze sila wyzsza to moja wola i koniec.
Wymiany z ludzmi byly niezwykle cenne.

[Gość: Senin]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

>sila wyzsza to moja wola i koniec


Senin:

No wlasnie, gdybysmy nie patrzyli na "Boga", "boga" z perspektywy tzw. religii
i metafizyki sprawy moglyby wygladac zupelnie inaczej...

Wydaje mi sie to symptomatyczne, iz dzieci alkoholikow boja sie intymnosci (
jak sami zreszta tu pisaliscie) i nawet koncepcja "sily wyzszej" , "energii"
ich przeraza. Nie dlatego, ze wlasciwie przeraza, lecz dlatego ze wymaga to
dopuszczenia calkiem przypadkowych ludzi do pewnej intymnosci.

A tego przeciez zrobic nie mozemy!!! Bo to zagraza naszemu poczuciu "being in
control". Bo jak wynika z wielu listow w tym watku...

Wszyscy my dosiegnieci tym syndromem

MUSIMY

KONTROLOWAC SYTUACJE W PELNI!!!

MY ja kontrolujemy, nie mozna sie zdawac na jakies mrzonki o wrozkach,
krasnoludkach, dobrych duszkach (one sa dla dzieci z rodzin spokojnych,
normalnych - dla dzieci "naiwnych")

BOG, modlitwa??? zakladaja rezygnacje z kontrolowania sytuacji, przyznanie sie
do naszej niedoskonalosci, slabosci (a to z definicji DDA jest wykluczone -
taki sobie "catch 22")

Dochodzi do tego utozsamianie modlitwy/sily wyzszej z katolickim pojeciem Boga
( i calym bagazem odpowiednich konotacji )



Istotne w tym wszystkim jest ( tzn. w modlitwie, publicznej duchowosci )
rezygnacja z KONTROLOWANIA rzeczywistosci. Naszego zycia, zycia innych, swiata
itd.

Trick polega na tym, ze jesli te rzeczywistosc decydujemy sie kontrolowac w
pelni ( jak to zwykle z DDA i innymi) to : MUSIMY przejac ODPOWIEDZIALNOSC!!!!
za wyniki tej kontroli, za rezultaty tego co sie dzieje...


... stad to niezadowolenie z siebie.

pzreciez to my jestesmy w tym ukladzie niejako BOGIEM. (kompensacja
bezsilnosci doswiadczonej w dziecinstwie)



Wracajac jednak do tego, co mnie tak zaniepokoilo w tych listach - czyli waszej
obawy przed jakakolwiek sila sprawcza poza nami samymi( strach przed modlitwa),
naprawde niewazne czy to nazwiemy bogiem, modlitwa, duchowoscia czy czymkolwiek
innym - wszystko polega na:
dopuszczeniu innych do intymnosci ( akurat z tym mam najwieksze problemy)
przyznaniu, ze nie jestesmy w stanie kontrolowac calej rzeczywistosciI ZE TO
WCALE NIE ZNCZY IZ BEDZIEMY PRZEZ TO ZRANIENI.
Proba bycia BOGIEM DLA SAMEGO SIEBIE moze byc bardzo niebezpieczna


Senin

Kiedys tam oczekiwna by byc tym " 200% dzieckiem"

[Gość: Dora]

Wiesz co, zupelnie nie wiem co powiedziec. Co to bylo, popis erudycji?
oczytania? Widze, ze przeczytales Paragraf 22, ale chyba niezbyt uwaznie, bo
jak widze cala mysl przwodnia, ktora przyswiecala autorowi gdzies Ci umknela.
Jak mawial moj profesor, te ksiazke nalezy przeczytac min. pare razy. Podobnie
jak pan, ktory byl mi uprzejmy odpowiedziec w imieniu DDA kompletnie nie
zrozumiales czego dotyczy istota sprawy. Moj problem z pewnoscia nie jest w
zaden sposob zwiazany z silami metafizycznymi, mam alergie na te nowomode
wtracania do wszystkiego duchowosci (jakkolwiek pojmowanej). Piszesz, ze
czytales uwaznie watki na tej stronie, chyba jednak nie. Nie zauwazyles bardzo
istotnego zdania, iz nie zycze sobie aby epatowano mnie duchowoscia. Ta sfera
zycia jest dla mnie najintymniejsza wiec nie ma najmniejszego powodu abym sie z
nia z kimkolwiek dzielila. Jesli bede chciala sie pomodlic to pojde na
spotkanie oazowe, grupowa sadhana, ewentualnie pocwicze zen. Kiedy ide na
zajecia rysunku czy do sauny z pewnoscia nie oczekuje, ze przywitaja mnie tam
modlitwa - tak ciezko to zrozumiec? A dokonywanie generalizacji, ze dzieci
alkoholikow sa zwykle niewierzace jest idiotyczne. Na prawde nie znasz
ateistow? uwazasz, ze wszyscy sa wierzacy, tylko o tym jeszcze nie wiedza?
Kurcze, co za brednie! Wiesz co, nie odpisuj mi,moje pyt. potraktuj jako
retoryczne, chyba, ze pierwszy poruszajacy nie da Ci spokoju i bedziesz musial
cos mi odpowiedziec, ale nie obiecuje, ze przeczytam. Mam dosc ograniczona
tolerancje dla pustoslowia.

[Gość: Senin]

Gość portalu: Dora napisał(a):


No coz jesli nawet nie przeczytasz to ja jednak odpisze

no coz , wyglada to na wielkie nieporozumienie, i niezrozumienie

> Wiesz co, zupelnie nie wiem co powiedziec. Co to bylo, popis erudycji?

nie, nie mam pretensji do bycia erudytka

> oczytania? Widze, ze przeczytales Paragraf 22, ale chyba niezbyt uwaznie, bo
> jak widze cala mysl przwodnia, ktora przyswiecala autorowi gdzies Ci umknela.

nie cztyatlam i nie zamierzam przeczytac , moze dlatego porownanie niefortunne
, bo odwolujace sie do potocznego rozumienia tej frazy

> Jak mawial moj profesor, te ksiazke nalezy przeczytac min. pare razy.
Podobnie
>
> jak pan, ktory byl mi uprzejmy odpowiedziec w imieniu DDA kompletnie nie
> zrozumiales czego dotyczy istota sprawy.

Owszem, zrozumialam. Chcialam tylko wyjsc poza opis symptomow tzw. DDA.
Probowalam sie ustosunkowac do problemu "przerazenia" duchowoscia spotkan i
zastanawialam sie dlaczego jest to az takie odstraszajace dla prawie
wszystkich, ktorzy sie tu wypowiadaja. Nie bylo moim zamiarem nikogo "nawracac"
ani pouczac i szkoda, ze odebralas to tak osobiscie.



Moj problem z pewnoscia nie jest w
> zaden sposob zwiazany z silami metafizycznymi,

Wcale tego nie twierdze..

mam alergie na te nowomode
> wtracania do wszystkiego duchowosci (jakkolwiek pojmowanej). Piszesz, ze
> czytales uwaznie watki na tej stronie, chyba jednak nie. Nie zauwazyles
bardzo
> istotnego zdania, iz nie zycze sobie aby epatowano mnie duchowoscia. Ta sfera
> zycia jest dla mnie najintymniejsza wiec nie ma najmniejszego powodu abym sie
z
>
> nia z kimkolwiek dzielila. Jesli bede chciala sie pomodlic to pojde na
> spotkanie oazowe, grupowa sadhana, ewentualnie pocwicze zen. Kiedy ide na
> zajecia rysunku czy do sauny z pewnoscia nie oczekuje, ze przywitaja mnie tam
> modlitwa - tak ciezko to zrozumiec? A dokonywanie generalizacji, ze dzieci
> alkoholikow sa zwykle niewierzace jest idiotyczne.

A gdzie ja cos takiego napisalam???? ( no coz jezyk jest czesto powodem
nieporozumien, zwlaszcza gdy sie uzywa jakichs skrotow myslowych)

Na prawde nie znasz
> ateistow? uwazasz, ze wszyscy sa wierzacy, tylko o tym jeszcze nie wiedza?


No coz, wiesz, bardzo lubie Junga czytywac ( bardziej niz Hellera).

A co do tych spotkan - caly wit w tym ze zalozeniem ich jest wlasnie
przelamanie bariery prywatnosci

Zreszta, nie o to chodzi bym miala tu racje, naprawde nie o to chodzi.
Trzeba dalej walczyc z tym "cieniem" prawda???
no coz jesli napisze wiecej to moze sie to stac powodem do dalszych
nieporozumien, zamilcze wiec

Ja tez, jestem DDA, czy jak to sie teraz zwie.





> Kurcze, co za brednie! Wiesz co, nie odpisuj mi,moje pyt. potraktuj jako
> retoryczne, chyba, ze pierwszy poruszajacy nie da Ci spokoju i bedziesz
musial
> cos mi odpowiedziec, ale nie obiecuje, ze przeczytam. Mam dosc ograniczona
> tolerancje dla pustoslowia.

[Gość: Dora]

Dzieki za te slowa, przemysle to jeszcze, ale czuje, ze zajmie mi to troche
czasu, na razie odkladam ten temat na .... pozniej.

[fnop]

nie rozumiem co Cię tak zbulwersowało; to, że decydujesz się na uczestnictwo w
terapii to nie jest jakieś bohaterstwo czy akt niewiadomo czego, nie oczekuj
poklasku; ludzi, którzy przychodzą i rezygnują jest cała masa; ważna jest chęć
pracy nad sobą, determinacja i chęć przezwyciężenia licznych przeciwności,
dążenie do osiągnięcia efektu kosztem wielu przykrych odczuć; modlitwa nie jest
obowiazkowa, nie rozumiem, co Cię w tym złości; to nie jest modlitwa typu
zdrowas maryja lub ojcze nasz

[Gość: Malwina]

tu sie nie zgadzam - to jest bohaterstwo i "akt czegos tam ". To jest krok
w...inne zycie. I kosztuje.

[fnop]

bohaterstwem jest wytrwałość a nie sama chęć; sama chęć nic nie daje, dobrymi
chęciami jest piekło wybrukowane; a duma jest pułapką ego

[Gość: Malwina]

pierwszy krok jest rewolucja.
potem moze byc tylko latwiej, lepiej...
a reszta twojego postu jest boom boom

[fnop]

gratuluje optymizmu
w moim przypadku sama decyzja o rozpoczęciu terapii okazała się względnia łatwa
w porównaniu z tym, co potem

[Gość: Dora]

Jak juz napisalam, skoro nie rozumiesz to ... po prostu nie rozumiesz. Chyba
nikt Ci nie powiedzial, ze w zyciu wszystko bedziesz rozumial? Znam wielu
ludzi,ktorzy ocenialaj innych przez pryzmat wlasnej osoby, tylko pogratulowac.
Skoro napisalam, ze dla mnie to a to jest trudne to znaczy, ze dla mnie jest to
trudne. Powinno byc latwe, poniewaz dla Ciebie bylo latwe? Przeciez to jest bez
sensu. Poniewaz tak dalece roznimy sie w pogladach na ten temat to proponuje
zakonczyc te deyskusje na tym poziomie.

---> Dora

[fnop]

Gość portalu: Dora napisał(a):

> Jak juz napisalam, skoro nie rozumiesz to ... po prostu nie rozumiesz. Chyba
> nikt Ci nie powiedzial, ze w zyciu wszystko bedziesz rozumial? Znam wielu
> ludzi,ktorzy ocenialaj innych przez pryzmat wlasnej osoby, tylko
pogratulowac.
> Skoro napisalam, ze dla mnie to a to jest trudne to znaczy, ze dla mnie jest
to trudne. Powinno byc latwe, poniewaz dla Ciebie bylo latwe? Przeciez to jest
bez sensu. Poniewaz tak dalece roznimy sie w pogladach na ten temat to
proponuje
> zakonczyc te deyskusje na tym poziomie.


??? Tym razem znowu nie rozumiem. Przecież nie z Tobą rozmawiałem tylko z
Malwiną. Więc o co Ci chodzi Doro? Mam z nią przestać rozmwawiać ze względu na
Ciebie?

[Gość: FNOP]

Sloneczko, bardzo Cie przepraszam, widac bylam juz bardzo wzburzona, ze az nie
odruznilam kto do kogo pisze. W takim razie, o ile to mozliwe nie gniewaj sie
za ten wyskok. Juz mi przeszlo, wiec poki co nie bede sie wsciekac, skierowalam
energie na inne tory.

[Gość: Dora]

I znow Cie musze przeprosic, bo w ostaniej wypowedzi chcialam napisac, ze to
jest do Ciebie, a wyszlo tak jakbys to Ty napisal do mnie. To wynika stad, ze
dopiero od niedawna zagladam na forum i czesto sie myle co gdzie nalezy wpisac.

[Gość: Jot28]

Wiedziałam, że dzieci alkoholików (w moim przypadku ojciec) mają wspólne cechy,
ale nie wiedziałam, że jest tego aż tyle! Gdy wczoraj pierwszy raz weszłam na
ten wątek poryczałam się. To przecież o mnie, o codziennych zmaganiach z samą
sobą, niska samoocena, czekanie, że wreszcie ktoś odkryje moje dyletanctwo,
ciągłe przygotowywanie planu "na najgorsze", eee tam, wiadomo! Ja nie chodzę na
terapię, nie wiem, może kiedyś...Nie lubię o tym rozmawiać, no chyba że z
mężem. Popłaczę sobie na Jego ramieniu, przechodzi...do następnego razu. A
propos tego, że "normalne=nudne": tego mi los oszczędził. Zawsze szukałam
normalności, unikałam ludzi "intrygująco-problemowych". Mąż, przyjaciele
z "normalnych" rodzin. I ja - silna i słaba jednocześnie. Kiedyś denerwowało
mnie to, że ludzie postrzegają mnie inaczej ("skazana na sukces"), niż ja sama
siebie. Teraz mogę powiedzieć, że nawet lubię ten wizerunek, wykorzystuję to
nader często. Tylko ten Dyzma w mojej głowie! Pozdrawiam wszystkich.

[Gość: Dora]

Wlasnie dlatego zdecydowalam sie rozpoczac taki watek, bo jak juz na pocztku
napisalam, czulam, ze dowiem sie wielu ciekawych rzeczy. Nie raz czytajac
wypowiedzi innych mialam gardlo scisniete i naprawde ciezko mi bylo sie nie
rozplakac. Gdyby nie to, ze zwykle czytalam te wypowiedzi w pracy to na pewno
ryczalabym jak bobr, nad soba nad Wami, nad Nami. Piszesz, ze mozesz o tym
porozmawiac z mezem, to naprawde dobrze. Ja nie lubie o tym rozmawiac, ale
jesli juz to wlasnie z mezem, dlatego tez tak sie ucieszylam, ze tylu ludzi
podjelo ten watek, bo przeciez anonimowosc forum jest bezcenna. Pozdrawiam Cie
bardzo serdecznie, mam nadzieje, ze jeszcze sie tu spotkamy.
Gość portalu: Jot28 napisał(a):

> Wiedziałam, że dzieci alkoholików (w moim przypadku ojciec) mają wspólne
cechy,
>
> ale nie wiedziałam, że jest tego aż tyle! Gdy wczoraj pierwszy raz weszłam na
> ten wątek poryczałam się. To przecież o mnie, o codziennych zmaganiach z samą
> sobą, niska samoocena, czekanie, że wreszcie ktoś odkryje moje dyletanctwo,
> ciągłe przygotowywanie planu "na najgorsze", eee tam, wiadomo! Ja nie chodzę
na
>
> terapię, nie wiem, może kiedyś...Nie lubię o tym rozmawiać, no chyba że z
> mężem. Popłaczę sobie na Jego ramieniu, przechodzi...do następnego razu. A
> propos tego, że "normalne=nudne": tego mi los oszczędził. Zawsze szukałam
> normalności, unikałam ludzi "intrygująco-problemowych". Mąż, przyjaciele
> z "normalnych" rodzin. I ja - silna i słaba jednocześnie. Kiedyś denerwowało
> mnie to, że ludzie postrzegają mnie inaczej ("skazana na sukces"), niż ja
sama
> siebie. Teraz mogę powiedzieć, że nawet lubię ten wizerunek, wykorzystuję to
> nader często. Tylko ten Dyzma w mojej głowie! Pozdrawiam wszystkich.

[mrouh]

Wyprowadzałam się z domu metodycznie, powoli...żeby nie
wpaść w bagno, w szale ucieczki z piekła nie wpaść w
kolejne, żeby nie urządzić się jak moje rodzeństwo. Jeśli
o to chodzi świetnie mi się udało. Ale odkąd mieszkam w
bezpiecznym miejscu, kilkaset kilometrów od domu, coraz
bardziej daje mi się we znaki to piętno DDA. Od kilku
miesięcy czytam dużo o DDA, zawsze płaczę, płaczę, bo nie
umiem sobie z tym poradzić. Dojrzewa we mnie myśl o
spotkaniu z psychologiem, ale...zastanawiam się czy mój
problem jest wart zawracania komukolwiek tym głowy.
Prawda, jakie to normalne? Wstyd mi, że sobie z tym nie
radzę, bo ja muszę sobie dać radę zawsze i wszędzie,
gorzej, lepiej, byle tylko nie przyznać, że nie daję
rady. Moje hasło, to DAM SOBIE RADĘ, BO NIE MAM INNEGO
WYJŚCIA. I żeby pokazać ojcu, że nie jestem głupia. Wciąż
słyszę jego idiotyczne pytanie "2 razy 2?"...Uczył mnie
tabliczki mnożenia tak "skutecznie", że nauczyłam się jej
dopiero w dniu 13 urodzin, kiedy poczułam, że ktoś mnie
potrzebuje... Wciąż czuję się głupia, bo nie mam głowy do
ścisłych przedmiotów ;dziwne, bo on nie wygląda, jakby
czuł się głupio, że nie zna żadnego obcego języka...Jak
tylko ktoś poddaje w wątpliwość moje słowa, czuję się
skończoną idiotką. Jakie to wszystko skomplikowane.
Pozornie, teraz, kiedy mam spokojny dom, cierpliwą,
niczym anioł drugą połowę, to mnie paraliżuje. Nienawidzę
alkoholu, papierosów, za to zaczęłam jeść, zajadam każdy
niepokój, a niepokoję się codziennie i o wszystko. Nie
umiem zrobić nic w terminie, nie napisałam jeszcze słowa
pracy magisterskiej, a chcę bronić w czerwcu. Czuję się
winna, ale się boję, że wyjdzie na to, że jestem do
niczego (mam specyficznie krytycznego promotora) i nie
mogę zacząć, robię wszsytko, żeby tylko nie
zacząć...Chyba muszę znależć psychologa, bo zrobię się
gruba jak smok i w ogóle jest ze mną z każdym dniem
gorzej. Czy w poradni AA będą wiedzieli, czy jakiś
"refundowany" psycholog przyjmuje w moim mieście? Jestem
tu nowa, nikogo nie znam, nie wiem nawet gdzie
szukać...Pozdrawiam wszystkich. Trzymajmy się.

[Gość: speedy]

do tej pory smialam sie z jakichs wynalazkow pt DDA
pamietam jak zobaczylam ten watek kiedys - no, mnie to nie dotyczy...przeciez
ojca pozbylismy sie z domu jak bylam mala (8 lat)
Wiec nawet nie czytalam watku wtedy.
przed chwila czytalam jakis artykul w necie - z nudow.
okazalo sie ze pisza o mnie. Dokladnie o mnie.
pogrzebalam wiecej - znalazlam test na cechy DDA
ha ha ha... na okolo 25 pytan 4 byly na nie.. reszta na tak.
A opis... wszystko sie zgadza...
to co Wy tu piszecie tez.
Moge sie podpisac pod kazdym z tych postow (pomijajac alkoholizm, tu akurat nie
mam problemu, choc bywalo ze balowalam ponad miare)
Wlasnie odkrylam ze mam cholerny problem - ja to wiedzialam juz dawno ze cos ze
mna nie tak ale myslalam ze tak juz mam z natury popieprzone w glowie.
Szkoda tylko ze tak wiele przez to stracilam juz w zyciu.
Z jednej strony mam ochote powiedziec "po mojemu" - pieprzyc to, nie ma co sie
nad soba rozczulac, olac ten shit.
A z drugiej cos mi sie wydaje ze czas wzaisc byka za rogi, co?
Niedlugo jade do Wawy to chyba pojde w jedno miejsce... byl ktos tam?Jak jest???

[speedymika]

speedy tylko juz zalogowana :)
nie spalam cala noc. To wszystko do mnie wrocilo i zrozumialam wiele.
Awantury robione mojemu bylemu - najczesciej za spoznienia. 5 minut wystarczylo
zeby doprowadzic mnie do szalu. A tak naprawde to chodzilo mi nie o spoznienie
wcale - tylko o pewien schemat: klotnia, on mnie rani ja jestem taka
nieszczesliwa a potem sie godzimy. Tego mi bylo trzeba - do tego stopnia ze
przestawialam zegarek zeby miec pretekst.Dziwie sie ze wytrzymal az 4 lata ze
mna.chociaz on tez mial podobne problemy,woec troche mnie rozumial.
Jak ojciec wracal do domu to byla awantura, reczne argumenty... ja przerazona w
kacie, chronie malego braciszka... potem oni sie godza i nagle bardzo sie
kochaja. Wtedy chcialam podejsc, zeby i mnie przytulili. Ale nie - marsz do
lozka.Byli zajeci soba, a ja... moglam tylko poszeptac do ucha swojej maskotce.
Jestem twarda - nei daje sie zranic. Zawsze ucze sie na bledach i za kazdym
razem jestem coraz bardziej odporna na "zarysowania".
Nie placze nigdy.
Jak kocham -nie daje tego odczuc dluuugo, boje sie smiesznosci i odrzucenia.
I nie wierze ze to "kocham" w odpowiedzi, jak juz sie przelamie - jest
prawdziwe.
Zawsze stawiam na to ze zostane zraniona, ze to klamstwo. Wtedy sie nie
rozczaruje, ,prawda jakie to proste?
Ciagle wydaje mi sie ze wszyscy mnie lubia tylko z litosci, ze tak naprawde nie
mam pryjaciol. Nigdy nie prosze o pomoc, sama sobnie radze, a co.
Zawsze ciagnie mnie do outsiderow, a jednoczesnie pragne byc w silnej grupie,
akceptowana i "normalna", ale wydaje mi sie ze to nie dla mnie, nikt mnie tam
nie chce .
I to o mieszaniu sobie w zyciu,jakie to prawdziwe. Jest 100 % pewnosci ze
jezeli moge byc szczesliwa to sobie to spieprze.
Z nikim nie jestem szczera do konca. Wydaje mi sie ze jak sie odkryje to
wszyscy sie dowiedza jaka jestem nedzna w srodku.
W Boga nie wierze. To ja kontroluje swoje zycie, jestem swoim wlasnym Bogiem.
Ciagle biore odpowiedzialnosc za brata, za Mame. W pracy tez, biore sobie na
glowe o wiele wiecej niz musze, i ciagle czuje ze sie nie sprawdzam.
Te plany niezrealizowane w zyciu...
Kocham zwierzeta, mam ich duzo.
Jak ktos ma problem zawsze pomagam, wspieram... ale ja nigdy nie prosze o to
samo jak mi jest zle.
Zawsze jak sie z kims zetre, usprawiedliwiam go. Domyslam sie co mysli, stawiam
sie w jego sytuacji... nawet jesli mnie rani.
To wszystko naprawde przez tego sk..syna? Co dal mi zycie zeby je spieprzyc na
samym poczatku?

[kwieto]

To troche nie tak...
Owszem, rodzice wplywaja w duzym stopniu na to, jak zyja potem dzieci. Owszem, dzieci ucza sie od rodzicow pewnych schematow.

Ale to od dzieci zalezy, czy potem beda powielac schemat wyniesiony z domu (w roznych odmianach i wariacjach), czy tez beda w stanie go przelamac i rzozpoczac zycie na wlasne konto.

Innymi slowy - wielu ludzi mialo ciezkie dziecinstwo.
Tylko ze jednych to pograzylo a innych wzmocnilo

Sa ludzie, ktorzy przezyli o wiele wiecej i potrafia mimo to byc szczesliwi i "normalni". Sa tez tacy ktorzy przeszli o wiele mniej i nie radza sobie ze soba.

I tylko od Ciebie zalezy, do ktorej grupy sie bedziesz zaliczac.

[kamfora]

kwieto napisał:

> Sa ludzie, ktorzy przezyli o wiele wiecej i potrafia mimo to byc szczesliwi
i "
> normalni". Sa tez tacy ktorzy przeszli o wiele mniej i nie radza sobie ze
soba.
>
> I tylko od Ciebie zalezy, do ktorej grupy sie bedziesz zaliczac.

Według jakiego kryterium oceniasz to "więcej" i "mniej"?

Wydaje mi się, że to, ile komu dane - ocenić może jedynie Bóg...

[kwieto]

Czasem Boga mieszasz zupelnie niepotrzebnie, mam takie
wrazenie.

Przyklad roznicy "ile kto przeszedl": osobiscie uwazam,
ze "wiecej" przeszla np. dziewczyna zgwalcona jako
nastolatka przez wlasnego ojca, niz na przyklad taka sama
dziewczyna, ktora dowiedziala sie o zdradzie meza czy
chlopaka.

I Boga tu nie potrzeba, by ocenic kto zostal
(obiektywnie) "bardziej doswiadczony przez los".

[kamfora]

kwieto napisał:

> Czasem Boga mieszasz zupelnie niepotrzebnie, mam takie
> wrazenie.

A ja odnoszę wrażenie, że czasem specjalnie nie chcesz zrozumieć :-)
Akurat w tym kontekście użyłam słowa Bóg aby podkreślić, że człowiek nie jest
w stanie ocenić obiektywnie tego, co tyczy drugiego człowieka.

> Przyklad roznicy "ile kto przeszedl": osobiscie uwazam,
> ze "wiecej" przeszla np. dziewczyna zgwalcona jako
> nastolatka przez wlasnego ojca, niz na przyklad taka sama
> dziewczyna, ktora dowiedziala sie o zdradzie meza czy
> chlopaka.

Ty osobiście możesz uważać co chcesz. Ale czy to jest ocena obiektywna to już
bym polemizowała. Bo co, jesli ta dziewczyna zgwałcona przez ojca
potrafi z tym w miarę normalnie żyć, a ta, która dowiedziała się o zdradzie
popełnia samobójstwo? Czy to oznacza, że ta druga jest sama sobie winna, że
jest słabszej konstrukcji psychicznej? Czy naprawdę uwazasz, że wszyscy
jesteśmy w jednakowym stopniu odporni? Przecież nie przeczysz,
że istnieje różnica między odpornością na ciosy między, na przykład,
Gołotą a chociażby Tobą?

>
> I Boga tu nie potrzeba, by ocenic kto zostal
> (obiektywnie) "bardziej doswiadczony przez los".

Więc jeszcze raz: co po takiej "obiektywnej" ocenie?
W czym ją wymierzysz/podasz? W jakich jednostkach?
Czy tą jednostką jest Twoja własna wrażliwość?

[kwieto]

Kamforo, wlasnie to samo (a propos normalnego zycia jednej dziewczyny i samobojstwa drugiej) napisalem powyzej.

Natomiast "konstrukcje psychiczna" nawet najslabsza mozna IMO wzmacniac, pracowac nad nia. I tym sie roznia osoby zyjace "normalnie" mimo traum, ze nauczyly sie radzic sobie z tymi doswiadczeniami.
Wrazliwosc nie ma tu nic do rzeczy (o ile nie jest rozumiana jako "branie wszystkiego do siebie" - ale to znowu moim zdaniem nie jest wrazliwosc a raczej "przewrazliwienie")

Mieszajac w to wszystko Boga wchodzimy w spekulacje czysto teoretyczne i zaczynamy wszystko relatywizowac - nie wiem, czy jest to tutaj konieczne

[Gość: P.]

No i się poryczałam...To ja. dokładnie wszystko się zgadza.nie ufam, nie wierzę
nikomu, nie zasługuję na nic dobrego, wszystkie sukcesy są bezpodstawne, nikt
mnie nie zna naprawdę, łaknę bliskości i daję kopa temu, kto się zbliża, nikt
mnie nie rozumie, nie docenia, każdy kłamie kiedy mówi o mnie coś dobrego. nie
potrafię cieszyć się z tego co mam bo to się MUSI przeciez wkrótce skończyć,
komplikuję najprostsze rzeczy. Jestem potwornie samotna choć nikogo przeciez
nie potrzebuje...Boże...

[Gość: speedymika]

Najpozniej za miesiac bede na stale w Wawie.
Jak starczy mi odwagi - pojde tam.
(www.ipz.edu.pl)
Moze sie tam spotkamy, co?
Przypomnialo mi sie jeszcze jak Babcia mi tlumaczyla dlaczego Ojciec pije:bo
mama nie robila mu kanapek do pracy.
TAK!!!
On biedny musiaj jadac w barze, no i przy okazji pil piwo, no i tak to Matka go
wpedzila w alkoholizm.
No comments
Ale jedno mu przyznam: bronil mnie przed Mama. Ona wyladowywala zlosc na mnie,
Boze, jak ona mnie potrafila bic... ostatnia blizna zeszla mi dopiero kilka lat
temu.Taka dluga skakanka, zapomnialam jak to sie nazywalo, dwie osoby kreca i
skaczesz. To skladala w 4 i mnie bila. Dopoki sie nie zmeczyla.Potem 2 tyg nie
szlam do szkoly, z WF mnie zwalniala na miesiac, a na drugi dzien zawsze mi
kupowala zabawki i slodycze (wyrzuty sumienia).
Ja ja bardzo kocham, dbam o nia bo jest bardzo schorowana,w sumie to o tamtym
juz zapomnialam, teraz to wrocilo jak wczoraj przeczytalam tamten artykul.

Pozdrawiam.

[sdfsfdsf]

wahalem sie troche czy napisac o sobie, ale podobno takie pisanie ma znaczenie
terapeutyczne, jestem w podobnej sytuacji psychicznej i emocjonalnej co wielu
moich przedmowcow, mam 26 lat, rozpoczynam nastepne studia, znam pare jezykow,
jestem perfekcjonista i tak samo jak wy uwazam sie wciaz za idiote, wciaz daze
do doskonalosci, chociaz nie sadze zeby kiedykolwiek mi sie to udalo i dalo mi
satysfakcje, stale uwazam sie za cos gorszego od innych, ojciec jest
alkoholikiem, nie rozmawialem z nim nigdy, ja mialem sluchac, jego krytyk jakim
to smieciem i palantem jestem, przeklenstw, dotad w mojej obecnosci klnie na
glos trzaska szafkami, naleze do grona tzw. artystow, pisze to dlatego zeby
podkreslic moja szczegolna wrazliwosc, dzieki ktorej mogl mnie tlamsic jeszcze
skuteczniej, mimo ze jestem przystojnym i wysportowanym facetem moje zycie
uczuciowe i seksualne nie istnieje, jestem caly czas sam, tych pare zwiazkow
jakie mialem trwalo bardzo krotko, stosunki seksualne moge policzyc na palcach
jednej reki, wszystkie nieudane, przestalem reagowac na propozycje od kobiet bo
nie chce przechodzic tego od nowa, mam jakas blokade psychiczna, odstraszam
wszystkim swoim cynizmem, zlosciwoscia, nie potrafie przyjac do wiadomosci ze
sie komus podobam, nie potrafie przyjac komplementu - doprowadza mnie to do
prawdziwej wscieklosci, nie uznaje dotyku, po prostu mnie to brzydzi, nawet
moja matka nie moze mnie dotknac, nie potrafie stawic czola wielu problemom,
ludzie ktorzy sa ode mnie slabsi jezeli krzykna sprawiaja ze sie trzese, nie
nawidze krzyku, jezeli cos osiagne lub cos mi sie uda - po prostu wstydze sie
tego i uwazam ze nie jestem tego wart, jestem ateista, moze nawet nihilista,
przestalem wierzyc w cokolwiek, nie bede sie wypowiadal na temat moich
zapatrywan na swiat i ludzi bo mysle ze wiele osob moglbym obrazic, na zewnatrz
tego wszystkiego czesto nie widac, jestem mily i kulturalny ale wewnatrz caly
czas panuje chaos, mimo wszystko mam nadal nadzieje na lepsze jutro i staram
sie zyc normalnie :) niezly ze mnie swir, co? ufff

[sdfsfdsf]

wyglada to jakbym sie miejscami chwalil, dla zlosliwych - moja intencja nie byla reklama mojej osoby

[Gość: anka]

jezu to jest straszne...jestem dokladnie identyczna jak Wy...
brak zaufania to podstawa
wszedzie widze jakis podstep, wszyscy robia cos przeciwko mnie
jestem tak malo interesujaca ze po co wogole z kim kolwiek gadac,wszystkim sie
zamartwiam,JA WIEM ZE I TAK BEDZIE ZLE
itd itp
najbardziej jednak mnie przeraza ze psuje swoj zwiazek, jakos gdzies tam w
glebi wiem ze facet mnie kocha bardzo ale nie potrafie tego sobie wytlumaczyc i
przyjac do wiadomosci i ciagle szukam jego wad
jestem wstretna :(
tak naprawde to chyba nie wiem jak powinno wygladac normalne zycie, jak ufac,
co wazne a co nie? moze ktos ma jakis pomysl na normalne zycie? co jest tak
naprawde istotne? jak powinien wygladac normalny zwiazek???

[Gość: sandii]

Boże, nawet nie wiem czy jest sens coś dodawać, jestem taka sama. Cały czas
czekam aż ludzie zorientują się, że jestem głupia i zła, no i oczywiście
ohydna. Więczny lęk przed porażką, która jest tuż tuż, za rogiem. Sukcesy to
przypadki. Poczucie wyższości i niższości równocześnie, zdolnosc do przyjażni
i poświęcania się a równocześni tygodnie odcinania się od bliskich.
Paranoiczne "naprawianie" humoru wszystkim obecnym, tak jak próbowałam naprawić
humor ojcu. Wspaniała umiejętność szermierki słownej, miałam wielogodzinne
treningi z inteligentnym pijanym ojcem. Umiem być imponująco złośliwa.
Chorobliwe przekonanie, że wszyscy mnie oceniaja, ludzie na ulicy patrzą się na
mnie itd.
Zawsze wyglądam nie tak. Zawsze mogłoby być inaczej.
Jak załamią się plany wpadam w furię. Awantury urządzam o pierdoły, duże sprawy
mnie tak nie ruszają.
Potwornie gruba zbroja za którą się kryję. Wieczny lęk i wstyd. Całym moim
życiem kieruje potężny wstyd, lęk przed śmiesznością. Ja nie mam pojęcia co to
jest spontaniczność, jestem sztuczna jak z plastiku. Nie wiem co czuję, w wielu
sytuacjach po prostu nie czuję nic, choć wiem, że powinnam.
Problemy, odsuwam, staram się nie myśleć, nie stawiać czoła, wykroić sobie
chwilkę poczucia bezpieczeństwa. Byle do jutra.

To w środku, a na zewnątrz wszystko ok, świetna uczennica, stdentka, radzi
sobie, szczęśliwa w związku, samodzielna. Wie czego chce. Taka silan, w końcu
ojciec awanturował się cała noc a ja rano poszłam i napisałam maturę na 5.
Najgorsze, ze wszyscy zamykaja mi usta, zawsze jak chce wypuścić trochę bólu ze
środka słysze, że jestem super, radzę sobię, młoda, życie przede mną itp. A ja
wiem, że niszczę siebie na raty, i już niedługo poniosę tego konekwencje.

A mam za sobą i terapię indywidualną i w grupie DDA. Dodam ze świetną terapię,
jak któs jest z Wrocławia to mogę ze szczerego serca polecic bardzo
profesjonalne terapeutki. Zajmuja sie tym od lat, nie wyprowadzi ich w pole
zadna manipulacja, a próbowałam wielu. Tylko że nikogo nie uleczy się na siłe.

I zeby wszystkich podłamac dodam, ze mój ojciec już od 5 lat nie pije, cała
rodzina przeszla długą terapię (CAŁA), ojciec cały czas sie leczy
terapeutycznie, chodzi na AA, mozna z nim gadac, miec pretensje itd. Napisalam
do niego list, w ktorym wywalilam mu wszystko, moja siostra tez. Przyjal,
czytal, wiem ze przezył to strasznie. Doceniam jego wysilek, ale i tak mam
ochote czasami go skopac za to wszystko. A on i tak jest wyjatkiem, nie
slyszalam o zadnej innej rodzinie, ktora tak kompleksowo polazla po pomoc. I
co? Nic...

Pocieszam sie, ze moze jeszcze dla mnie za wczesnie, ze dojrzeję do następnego
etapu i jakoś to wszystko pchnę...

[Gość: mar]

nie bede powielal tego co napisano - poprostu ktos to zrobil za mnie,a w
zadnej terapii nigdy nie bralem udzialu - wszystko trzymam dla siebie, a z
doswiadczen z psychologamii pamietam test jaki otrzymalem przy rozwodzie
rodzicow, pytania byly tak proste ze od razu pomyslalem iz "musze" byc jakis
glupszy skoro takie pytania, najlepsze to rysunek polka i 3 opcje :gdzie
postawisz dzbanek
1. lewy skrajny brzeg
2. prawy skrajny
3. srodek

to pytanie mam wglowie do dzis, /zaznaczylem oczywiscie srodek/, dzis /30 lat/
zadnych problemow z alk. wiedzie mi sie dobrze /choc w przeciagu roku
wynajmowalem 6 mieszkan tak o, zeby uniknac wrazenia stalosci/ jestem sam i
jest mi samemu najlepiej, specjalnie nie chce tgo zmieniac bo nikt mnie
coprawda nie uszczesliwia, ale wiem ze nikt mnie nie zawiedzie i
oszuka /najwyzej ja sam/ - chore, nie ? a jednak w tym trwam i jest mi dobrze,
jak myslicie czy potrzebuje terapii czy to minie samo - pewnie wielu tak
lubi, terapia kojarzy mi sie z porazka, trzeba powiedziec swoj sekret, inni
beda znali twoj slaby punkt, po co ?,
gdy kogos poznaje i jest fajnie /a nawet jak nie jest/ "na wszelki wypadek"
lekko do siebie zniechecam, zlosliwa uwaga, szostkosc, brak czasu, ale jest mi
dobrze samemu i nie czuje z tego powodu wyrzutu,
choc czeste zmiany miejsc zamieszkania zaczely mnie meczyc tlumacze to sobie
czasem tym ze zasniecie pijanego ojca zaczynalo normalny dzien /coprawda nieraz
byla juz noc, ale mozna bylo zdjac pancerz - na iles tamgodzin oczywiscie - nie
na stale /jak z mieszkaniami/ wierze jednak z obejdzie sie bez terapii i ze
chyba jestem juz na to "za stary"
moze jakies rady ?
pzdr

ojcu w zlosci nieraz zyczylem smierci i sie jej doczekalem

[forty]

Gdy przeczytałam o kłamaniu, opadła mi szczęka. Wypisz wymaluj moja technika,
nawet jeśli nie było potrzeby ja i tak mówiłam co innego, a potem zastanawiałam
się po co? Dowiedziałam się o zespole DDA i wiele cech znajduję w sobie (ojciec
pił przez kilka lat i po pijanemu bił mamę, ja usiłowałam jej bronić), straszne
czasy. Długo go nienawidziłam, potem przycichło. Myślałam, że jestem od tego
wolna. Niestety mój mąż jest rasowym alkoholikiem tzn. jest wierny nałogowi.
Nie używa wobec mnie przemocy fizycznej, ale i tak nie jest wesoło. Myślę, że
chciałam sobie udowodnić, że można miłością i oddaniem "naprawić" człowieka -
nie udało się.
Mamy córkę. Nigdy nie potrafiłam okazać czułości, robiłam ponad siły,
oczekiwałam pochwał, złościłam się, że nikt nie widzi mojego poświęcenia.
Czułam się gorsza od innych. Szukałam potwierdzenia swojej wartości u innych.
Po znalezieniu dobrej pracy poczułam się dużo lepiej,odrobina luksusu czyni
cuda. Niestety, teraz znów jest gorzej, długi,złość, depresja - ale jest już
inaczej. Mam 42 lata i teraz jestem młodsza niż 20 lat temu, bardziej luzacka,
nie biorę życia tak bardzo na serio. Nie muszę sprzątać jak nie chcę, robić
czegoś na co nie mam ochoty. Pokłóciłam się z bratem i ojcem i wcale nie czułam
wyrzutów sumienia. Nie wszyscy muszą mnie lubić i odwrotnie. Miewam złe dni,
tygodnie...,ale nic na to nie poradzę, więc czekam aż miną. Życzę WAM i sobie
samych jasnych dni, bez strachu i poczucia beznadziejności. I przede wszystkim
wspaniałych partnerów życiowych.