pierwszy krok

[mmax20]

może ktoś zastanawiał się nad tym, co może czuć dziecko przed postawieniem
pierwszego kroku?
wydaje mi się, że konfrontowane jest z następującym:
-otoczenie oczekuje 'czegoś* od niego, dziecko to wyczuwa, indukuje to w nim
pewien rodzaj niepokoju zmuszającego go do szczególnej aktywności - trzeba
zrobić coś, tylko co, co takiego, trzeba działać... -
zastanawiam się, czy postawienie tego pierwszego kroku powoduje
oczekiwane 'wyzwolenie', czy raczej 'napęd' ten pozostaje w nas i męczy całe
życie?

[znowuzagubiona]

Mysle, że bobas stawiajac pierwszy krok
odczuwa radość oglądania świata z tej pozycji
oraz z tego , że za chwile zrobi coś niezwyklego
i wyladuje bezpiecznie w wyciagnietych ramionach.
Mysle, że potrzeba zaspokojenia oczekiwan innych
jest mu jeszcze obca bo działa instynktownie.
Czytałam ,że rozwój samoswiadomości
i dzieki temu uświadamianie sobie
rodzaju relacji z innymi nastepuje u dziecka
miedzy 2-gim a 3-cim rokiem zycia, kiedy
większośc juz chodzi samodzielnie.
Dopiero potem nastepuje stopniowe
tłumienie zachowan instynktownych
przez wychowanie.
Stad w wielu filozofiach wschodu
mówią o potrzebie odnalezienia
w sobie tego nie skazonego dziecka.

[mmax20]

mam na myśli telepatię, takie przekazy myśli muszą mieć miejsce już od
pierwszych dni, jeżeli nie wcześniej, zwłaszcza w okresie 'tylko' intuicji
takie oddziaływanie musi być bardzo mocne...

dobrze, jeżeli bobas ma rodziców takich o których piszesz, ale są również
tacy, którzy za wszelką ceną widzą w nim czempiona i nie ma na to rady, musi
takim zostać..

a wtedy katastrofa nabiera rozpędu... aż do momentu kiedy następuje BUM,

[znowuzagubiona]

Nie pamiętam co czułam jako bobas,
tylko presję bycia "the best"później,
pewnie dlatego tu się znalazłam.
Mam prośbę - przeczytaj mój nowy watek
pt " nie rozumiem ".
Potrzebuję Twojej rady.