Przemijanie

[Gość: gb]

Spotkałam dzisiaj kobietę, ktorej zmarł mąż po 54 latach wspólnego życia.
Nie znalazłam słów aby ją pocieszyć. Czy tracąc kogoś, odczuwamy rozpacz
która dotyczy nas, czy jest to żal za tymi, których już nie ma?

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: gb napisał(a):
> Spotkałam dzisiaj kobietę, ktorej zmarł mąż po 54 latach wspólnego życia.
> Nie znalazłam słów aby ją pocieszyć. Czy tracąc kogoś, odczuwamy rozpacz
> która dotyczy nas, czy jest to żal za tymi, których już nie ma?

Chyba jedno i drugie?......
Ale chyba bardziej przeżywamy własny ból, tęsknotę. Zwłaszcza jeśli wierzymy że
ta osoba nadal żyje ale w innym wymiarze. Ze jeszcze sie spotkamy.
Co można powiedziec w takiej sytuacji?
Że można dziękować Bogu za tak wiele cudownyc wspólnych lat.
Boże , jak bardzo bym chciała mieć tyle wspólnych lat za soba!!!
Rozpacz przemija, ból pozostaje.

[Gość: gb]

Inko, może nie uwierzysz ale spotykając sie z kimś takim odczuwam jego ból i
rozbija mnie to psychicznie na czas dłuższy.

[Gość: inka_sama]

Czemu mam nie uwierzyc?
Na pewno ból jest inny gdy umiera ktos po wspólnych kilku latach, inny gdy po
kilkudziesięciu.
Co innego boli.
W tym pierwszym przypadku najbardziej moga bolec te wszystkie lata które miały
byc wspólne a nie będą, tyle wspólnych planów które szlag trafił. W drugim -
samotność, życie bez kogos kto był tak niezbędny jak własna ręka czy oko, tak
wrośniety w to drugie istnienie.
Za to w tym drugim - bliżej do sptkania po tamtej stronie.
Zauważyłaś jak często ludzie umieraja "parami"? Że jedno bez drugiego czasem
żyje bardzo krótko? Samotni żyją krócej - dowiedzione.
Widziałam niedawno nekrolog - ona zmarła 7 stycznia, on - 8 stycznia. Tylko na
jeden dzień się rozstali. Ona 80 lat, on 77. Nie umiał bez niej żyć? Nie chciał?

Można umrzeć na brak chęci do życia.

[Gość: gb]

Inko, niezależnie od tego, co czujemy, trzeba spróbowac życ terażniejszością.
Jeżeli tak nie czynimy, to nigdy nie dowiemy sie co straciliśmy a pozostana
nam tylko marzenia o tym, co mogło byc naszym udziałem. Pozdrawiam Cie
serdecznie.

[Gość: ryba]

Mozna tez umrzec...zyjac. Cos mi sie wydaje ze tam brniesz. nie lubie
komentowac takich watkow poniewaz sam stracilem bliskich (kto nie stracil?)
ale wydaje mi sie ze z normalnego punku widzenia - przeginasz. Nie chce cie
urazic, chociaz zdaje sobie sprawe z tego, ze prawdopodobnie juz to zrobilem,
ale pomysl o tym. Zycie jest dla zyjacych a Ty zyjesz wiec zacznij zyc...

[Gość: inka_sama]

Zyje.
:))
Nawet nie wiecie jak bardzo!
Czasem jednak trzeba dac ujście temu co w nas jest - nie zaprzeczac że istnieje.

Cierpienie nie zawsze da sie rozpoznac po wyglądzie.
Może moja teściowa uważa mnie za istote bez serca? :))
Bo tak szybko osiagnęłam spokój... :))
Na szczęście ona nigdy nie przeczyta tego co tu wypisywałam kiedyś. I czasem
teraz.

Forum nadal pozwala mi łatwiej sobie radzic. Cały czas tu jestem :o)

[Gość: ryba]

Uspokoilas mnie :))) Szczescia zycze :)))

gb i inka

[Gość: J.S.]

Czy nie sadzicie ze istnieje cos co mozna nazwac instynktem zycia. Dla jednych
jest to strach przed smiercia, ale dla wielu jest to droga przedluzenia zycia
tych co odeszli. Zyja w nas, w naszych codziennych sprawch, klopotach,
zmartwieniach i radosciach. I dlatego warto trwac bo przedluzamy ich istnienie.
J.S.

[Gość: gb]

Miło mi, że to napisałeś.

istniejemy zawsze

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: J.S. napisał(a):
> Czy nie sadzicie ze istnieje cos co mozna nazwac instynktem zycia. Dla
> jednych jest to strach przed smiercia, ale dla wielu jest to droga
> przedluzenia zycia tych co odeszli. Zyja w nas, w naszych codziennych
> sprawch, klopotach, zmartwieniach i radosciach. I dlatego warto trwac bo
> przedluzamy ich istnienie.

Instynkt zycia niewatpliwie istnieje.
Tak jak i strach przed śmiercia.
Ale czy to jest to samo? Dla mnie ci którzy umarli nadal żyją. Nie mam
wątpliwosci. Nie jestem pewna czy rozumiem o co ci chodzi z tym przedłużeniem
życia tych co odeszli - w nas.
Uważasz że bez naszej pamięci przestana istnieć? NIe! I to raczej nam którzy
zostajemy jest potrzebna pamieć o nich.
Podobno najbardziej czuje sie starość gdy nie pozostał juz nikt kto pamietałby
nas w pieluchach i w szkole. :)

Nie przedłużamy istnienia tych co istnieja juz poza czasem.
Oni po prostu moga byc przy nas jeśli o nich nadal pamietamy.
A moze nawet gdy zapominamy?......

[Gość: J.S.]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):

> Gość portalu: J.S. napisał(a):
> > Czy nie sadzicie ze istnieje cos co mozna nazwac instynktem zycia. Dla
> > jednych jest to strach przed smiercia, ale dla wielu jest to droga
> > przedluzenia zycia tych co odeszli. Zyja w nas, w naszych codziennych
> > sprawch, klopotach, zmartwieniach i radosciach. I dlatego warto trwac bo
> > przedluzamy ich istnienie.
>
> Instynkt zycia niewatpliwie istnieje.
> Tak jak i strach przed śmiercia.
> Ale czy to jest to samo? Dla mnie ci którzy umarli nadal żyją. Nie mam
> wątpliwosci. Nie jestem pewna czy rozumiem o co ci chodzi z tym przedłużeniem
> życia tych co odeszli - w nas.
> Uważasz że bez naszej pamięci przestana istnieć? NIe! I to raczej nam którzy
> zostajemy jest potrzebna pamieć o nich.
> Podobno najbardziej czuje sie starość gdy nie pozostał juz nikt kto
pamietałby
> nas w pieluchach i w szkole. :)
>
> Nie przedłużamy istnienia tych co istnieja juz poza czasem.
> Oni po prostu moga byc przy nas jeśli o nich nadal pamietamy.
> A moze nawet gdy zapominamy?......
*****
Nie kreujac sie na bohatera mysle ze nie odczuwam strachu przed smiercia. Sadze
ze jest to punkt widzenia wielu osob, gdyz smierc jest nieunikniona. Moge
odczuwac lek czy Bog okaze mi swoje milosierdzie. Co do instynktu zycia: jesli
chce jeszcze zyc to z dwoch powod; przedluzam zycie tych co odeszli, w tym
sensie ze oni nas potrzebuja tak bardzo jak my ich, jesli wierzymy w przyszle
spotkanie, a po drugie chce ciagle sluzyc moim bliskim. Natomiast co do
istnienia poza czasem; nie jestem w tym mocny. Moze Imagine sie wypowie. Dla
mnie znaczenie slowa wiecznosc jest zwiazane z fizycznym sensem czasu.
J.S.

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: J.S. napisał(a):
> Nie kreujac sie na bohatera mysle ze nie odczuwam strachu przed smiercia.
Sadze ze jest to punkt widzenia wielu osob, gdyz smierc jest nieunikniona. Moge
> odczuwac lek czy Bog okaze mi swoje milosierdzie. Co do instynktu zycia:
jesli
> chce jeszcze zyc to z dwoch powod; przedluzam zycie tych co odeszli, w tym
> sensie ze oni nas potrzebuja tak bardzo jak my ich, jesli wierzymy w przyszle
> spotkanie, a po drugie chce ciagle sluzyc moim bliskim. Natomiast co do
> istnienia poza czasem; nie jestem w tym mocny. Moze Imagine sie wypowie. Dla
> mnie znaczenie slowa wiecznosc jest zwiazane z fizycznym sensem czasu.

Kiedyś już tu napisałam że juz nie czuje takiego starchu przed śmiercią - boje
się bólu nie samego faktu śmierci. No i pytanie jak tam zostanę oceniona. :)
Co masz na myśli piszac że oni potrzebuja nas tak jak my ich?

Wieczność jest poza czasem - moim zdaniem. :)
No bo ile to jest czasu - wieczność? I kiedy się zaczęła i kiedy skonczy? Ona
JEST. :)
A z Imaginem uważaj bo on nas wysmieje :)) - mamy trochę inne zdanie na temat
konstrukcji świata. :)

[Gość: J.S.]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):

> Kiedyś już tu napisałam że juz nie czuje takiego starchu przed śmiercią -
boje
> się bólu nie samego faktu śmierci. No i pytanie jak tam zostanę oceniona. :)
> Co masz na myśli piszac że oni potrzebuja nas tak jak my ich?
>
> Wieczność jest poza czasem - moim zdaniem. :)
> No bo ile to jest czasu - wieczność? I kiedy się zaczęła i kiedy skonczy? Ona
> JEST. :)
> A z Imaginem uważaj bo on nas wysmieje :)) - mamy trochę inne zdanie na temat
> konstrukcji świata. :)
*****
Masz racje ja tez boje sie bolu i troche irracjonalnie zakladam ze bedzie mi
oszczedzony. Z drugiej strony bol zwykle towarzyszy naszym ostatnim chwilom w
doczesnym zyciu. Moj Tata odszedl kilka godzin po dokonanym zawale, Mama
walczyla z postepujaco choroba ponad poltora roku i przez ten czas umierala w
coraz wiekszych cierpieniach.
Z ta wiecznoscia byc moze masz racje. Aczkolwiek mozna rowniez zakladac ze my
nie nie jestesmy na razie w stanie wyobrazic sobie lub zdefiniowac poczatku
tykania zegara.
W koncu ostatnia spraw. Ja osobiscie nie potrzebuje by ktos mnie pamietal ja
wygladalem w pieluchac, natomiast zywe mi sa chwile z przeszlosci ktore
spedzilem z bliskimi, to co ja utrwalilem w pamieci. Inne spojrzenie. Od siebie
a nie na siebie. I jeszcze w tym temacie. W Kosciele (katolickim) do ktorego
uczeszczam w pewnym momencie zwracamy sie do Boga z naszymi problemami,
pierwsza czesc jest bardziej ogolna typu Boze uchowaj nas od wojny, lub pozwol
rzadzacym podejmowac wlasciwe dezyzje, a potem nastepuje formula zwracamy sie
do ciebie z naszymi osobistymi sprawami. I ja tutaj zawsze polecam Bogu moich
juz odeszlych. Gdy ja przekrocze granice cienia, kto bedzie modli sie za nich?
Moze bede ciagle mogl robic to, ale to tak jak z dyskutowana wiecznoscia, nie
wiem, nie moge sobie wyobrazic, chociaz szukam, czytam.
Pozdrawiam
J.S.
J.S.

[Gość: inka_sama]

Gość portalu: J.S. napisał(a):
> W Kosciele (katolickim) do ktorego
> uczeszczam w pewnym momencie zwracamy sie do Boga z naszymi problemami,
> pierws0za czesc jest bardziej ogolna typu Boze uchowaj nas od wojny, lub
> pozwol rzadzacym podejmowac wlasciwe dezyzje, a potem nastepuje formula
> zwracamy sie do ciebie z naszymi osobistymi sprawami. I ja tutaj zawsze
> polecam Bogu moich juz odeszlych. Gdy ja przekrocze granice cienia, kto
> bedzie modli sie za nich?
> Moze bede ciagle mogl robic to, ale to tak jak z dyskutowana wiecznoscia, nie
> wiem, nie moge sobie wyobrazic, chociaz szukam, czytam.

Szkoda że rządzący sie częściej nie modla. :) NIe - wypowiadaja słowa modlitwy
tylko modla czyli rozmawiaja z Bogiem. Ale po takiej rozmowie chyb amusieli by
zrezygnować z polityki. :o)
Modlimy się za naszych zmarłych - przynajmniej w KK.
A kto gdy nas zabraknie? Nie masz dzieci co? Ja zostałam tak wychowana że
rodzina jest dla mnie ważna i to przekazuje moim dzieciom. Wiare też. Więc
pozostanie ktoś kto bedzie pamietał.
A jesli nawet nie to przecież ogół wiernych modli się tez za WSZYSTKICH
zmarłych.
:) W tajemnicy ci powiem że modle się nie tylko za tych których znam. Takż eza
kilka osób które są bliskie znanym/ nieznanym osobom z forum.

A co do wiecznosci i istnienia poza czasem - tu chyba fizycy maja cos do
powiedzenia.:) Wystarczy tylko przekroczyc predkość światła i czas i
przestrzeń znane nam MUSZĄ sie zmienić - a może przestaja istnieć? :))

Martwisz się czyms J.S.? Tak jakos mam wrazenie że cos cię specjalnie dręczy
ale może sie mylę?

[Gość: J.S.]

Gość portalu: inka_sama napisał(a):

>
> Martwisz się czyms J.S.? Tak jakos mam wrazenie że cos cię specjalnie dręczy
> ale może sie mylę?
******
Gdybym mogl cofnac czas, moze nie zrobilbym kilku "glupstw" w zyciu. Tak sie
zastanawiam czy kazdy to ma takie spojrzenie wstecz i zal ze na przyklad pewne
sytuacje przerosly go. Nie, u mnie wszystko w porzadku, chciaz moglo byc
inaczej.
Pozdrawiam,
J.S.

[lustrzanka]

Gratuluje glebokich zdolnosci empatycznych!
Kiedy odchodzi Ktos bliski, odchodzi wazna czesc nas, zatem my odchodzimy ...
Pozdrawiam,
L.

[Gość: soso]

Wlasnie dzisiaj rano w rozmowie z pania, ktora prowadzi audycje nocne, zapytano
ja, jakie telefony sa najtrudniejsze. Odpowiedziala, ze te, w ktorych ktos
dzieli sie bolem po utraconej osobie. I ona powiedziala, ze w takich sytuacjach
zwyczajnie nie mozna pomoc. To jest tak osobiste, ogromne i dalekie od
wszelkich innych spraw tego swiata, ze zwyczajnie czas staje w miejscu.

Pewnie prawda. Zupelnie nie potrafie sobie wyobrazic bolu, gdybym stracil
ukochana osobe, ktora siedzi we mnie, w kazdej czastce mnie samego, we dnie i w
nocy.

pzdrw

soso

[Gość: dodo]

na niektore odejscia jest sie gotowym gdzies w zakamarkach swiadomosci.
wiemy, ze odejda dziadkowie, rodzice, starsze rodzenstwo, starsi koledzy,
starsi wspolmalzonkowie. buntujemy sie i chcemy owe odejscia odsunac w czasie
jak najdalej ale gdzies tam mamy swiadomosc, ze tak ma byc. wrecz ze tak byc
powinno. rozstanie z mezem po 54 latach jest smutkiem ale nie tragedia.
wiem, wiem - zaraz sie rzucicie, ze dodo bez serca ale wszyscy wiemy, ze zycie
jest smiertelne i ze osiagnawszy jakis tam wiek (szczesliwie co i raz sie to
wydluza) zblizamy sie do konca. zblizaja sie i nasi bliscy. i tak ma byc, z ta
swiadomoscia zyjemy, na owe pozegnania przygotowujemy sie zyjac obok siebie
przez rok, dwa, 20, 30, 50, 54...
zdecydowanie jednak nie jestesmy gotowi na przemijanie przed czasem - dzieci,
ktorych pochowaja rodzice, mlodsze siostry i bracia umierajacy za wczesnie,
koledzy z mlodszych lat, na ktorych pogrzeb trzeba isc itd. to przyspieszone
przemijanie jest tragedia, jest wbrew naturze i temu porzadkowi swiata, ktory
kazdy nosi w sobie jak balans.
na zwykle, codzienne przemijanie godze sie bez oporow - taka jest kolej rzeczy.
na przemijanie expressowe nie moge sie zgodzic i wciaz uragam mocom, ktore do
tego dopuszczaja.

[joanna_1]

Zgadzam się Z Tobą Dodo w całej rozciągłości.
W pewnym sensie mozna w sobie wypracowac pewien stan gotowosci na odejście osób
starszych.
Ale pamiętam, jakim szokiem była dla mnie smierc przyjaciółki w wieku 15 lat,
dzieliła sie swoim ciepłem, którego niejednokrotnie w domu brakowało. Pamiętam
następne odejście ludzi tętniących zyciem.
Nie mieli szansy posmakowac życia pełniej, borykac się z problemami i cieszyć
doświadczeniami. I byłam czasem zła, że wyrwano korzenie młodego drzewa, ktore
nawet nie zdąrzyło wydac owoców.
Pozostaje nam dopowiadac Im, tam w zaświaty, dalsze historie, kontynuacje ich
zaczętego dzieła. Rozmawiać i modlić sie o ukojenie ich duszy.

[Gość: inka_sama]

Joanna_1 napisała:
Nie mieli szansy posmakowac życia pełniej, borykac się z problemami i cieszyć
doświadczeniami. I byłam czasem zła, że wyrwano korzenie młodego drzewa, ktore
nawet nie zdąrzyło wydac owoców.
Pozostaje nam dopowiadac Im, tam w zaświaty, dalsze historie, kontynuacje ich
zaczętego dzieła. Rozmawiać i modlić sie o ukojenie ich duszy.


Joanno!
Oni w pewnym sensie wydaja owoce - to ze o nich myślimy, zastanawiamy nad tym
że nikt nie jest zbyt młody by umrzeć to też jakiś ich udział w naszym
dojrzewaniu. Czy nie?
Ci co żyją choć wydaje się że ich zycie bywa bez sensu - tez maja swoje zadanie
do wykonania - choc czasem nie umiemy tego dostrzec.

[joanna_1]

Inko, ci co zostali lub raczej było dane im zostać mają bardzo ważne zadanie.
To oni właśnie realizują wcześniej zaplanowane idee, wspólne plany, marzenia.
Więź łacząca rodzące się nowe pomysły, nowe tchnienia działań ze wspomnieniami
związanymi z konkretną osobą jest zawsze żywa. Jest niesmiertelna. Jest zawsze
dojrzałym owocem. Dalsza historia jest tworzona nadal. Pulsuje, tętni. Ma swój
rytm. Jej kształt nadają i ci co odeszli i ci co zostali.
Przekazane wartości są jakby "upakowane" w taki uniwersalny nośnik jakim jest
pamięć i kontynuacja. I właśnie dlatego życie tych pozostałych ma sens. To jest
ich zadanie.

dodo!

[Gość: inka_sama]

Dodo - masz wielkie serce!
Choc czasem nakładziesz nam w uszy. :)