Wcyiągając ręce do samotności

[mftk]

Uczę się objąć ramionami i mocno do siebie przytulić moją samotność. Uczę się
nie oczekiwać niczego od nikogo. Starałam się bardzo, nie udało się, dlatego -
jedynym wyjściem z samotności jest jej ukochanie.
Chciałam to tylko napisać, ot co/

[7zahir]

Mnie pomogła ksiązka Wojciecha Kruczyńskiego
"Wirus samotności".
Pozdrawiam :-)

[glassempire]

Ja bardzo lubię być sama. Często celebruję te chwile. Moge bez "przeszkadzaczy"
z zewnątrz wsłuchac się w siebie, zadać sobie kilka pytań... Poszukać
odpowiedzi...
Lubię iśc gdzieś samotnie - do lasu na spacer, w góry. Kontakt z przyrodą
sprzyja doładowaniu akumulatorów. Mam takie swoje miejsca które szczególnie
lubię, gdzie czuję pełnię siebie i cichą wewnetrzną radośc że żyję.
Samotnośc to zrozumienie że z nikim nie jesteśmy w stanie podzielić siebie do
końca. Zrozumienie, zaakceptowanie i pokochanie swojej samotności. Czyli siebie.
Kiedyś zauważyłam że z największym sentymentem wspominam chwile kiedy byłam
gdzieś sama, kiedy słuchałam jakiejś muzyki - bez czyjejś rozpraszającej
obecności, mogłam wtedy przeżyć tę chwilę dogłebnie. Cała sobą.
Jestem z natury trochę mizantropem, takie moje dziwactwo.
Na wakacje mam zwyczaj wyjeżdżać sama i spędzać je sama. Chodzę, zwiedzam co
chcę, kiedy chcę i gdzie chcę, nie musze sie z nikim liczyć - że woli iśc gdzie
indziej albo co innego robić. To jest właśnie odpoczynek bo na codzień przecież
wspólpracujemy z innymi ludzmi, zyjemy w rodzinie i musimy pójść na kompromis,
dostosowac się i jest to całkiem normalne.

[abasia471]

Samotność z wyboru, oky, ale samotność z przymusu jest paskudna. Radziłabym
złapać oddech i po odpoczynku dalej iść do ludzi.

[7zahir]

Mysle, że nawet samotność z przymusu jest OK.
Jest czyms w rodzaju lekcji do przerobienia
i daje nam na to czas.
Nauczyłam nie uzalać się nad sobą
tylko zadaję sobie w takiej sytuacji
pytanie: czego to ma mnie nauczyć?

[navojkaa]

E tam, takie banialuki. Człowiek potrzebuje równowagi, trochę samotności i
trochę bycia z i wśród ludzi. Przesada ani w jedną ani drugą stronę nie jest
dobra. Jest też tak, że introwertycy czują się dobrze sami ze sobą i łatwiej
znoszą samotność a extrawertycy czerpią energię z kontaktu z innymi ludźmi i do
samotności się nie nadają. Samotność się przydaje, gdy jest się na jakims
rozdrożu życiowym i trzeba sobie coś przemyśleć i przewartościować. Samotność z
przymusu na pewno nie jest ok, prowadzi do depresji i wielu chorób. Nie bez
przyczyny ludzie w związkach są zdrowsi i żyją dłużej.