chwalenie sie dozwolone

[starshine]

nie wiem, czy taki watek tu juz byl, ale proponuje podzielic sie
najpiekniejszymi komplemenatmi, ktore w zyciu uslyszeliscie. Zeby sie
usmiechnac troche. Co wy na to?

[joanna_1]

Zapisałam się na kurs prawa jazdy, nadeszły pierwsze dni jazdy po mieście i
klapa totalna. Powiedziano mi, że zero umiejętnosci, ino chęci. Instruktor cały
czas się wkurzał, a że nie zredukowałam, a ze patrze się tylko w szybę przednią
a trzeba jeszcze na boki, manewry na poziomie raczkującym - i koniec wiary w
siebie. Kurs niby ukończony, a samochód jak gasł na swiatlach tak gasł dalej(
mikra). Wykupiłam dodatkowe jazdy w innym ośrodku, wyjeździłam tyle godzin, ze
nawet przez sen przyszlo mi kiedys prowadzić i zmieniać biegi :)
Okazało się, że z instruktorem mozna całkiem logicznie porozmawiać, bez krzyku,
bez wysłuchiwania dokuczliwych uwag, bez eskalacji uczuć.
Poszlam na egzamin praktyczny, manewry z głowy i przyszło do gorszej częsci
egzaminu - jazdy po miescie. Wsiadłam, odpaliłam jak rakieta, przejechałam
różne podpadziowskie trasy.
Po wyłączeniu stacyjki na koniec usłyszałam od sztywnego egzaminatora " no pani
X, podobała mi sie pani jazda, będzie z pani dobry kierowca, czuje pani
samochód". To był najmilszy komplement jaki wtedy usłyszałam do 27 roku zycia,
za moja włozona pracę, wytrwałość i wiarę. Powiem nieskromnie, to lubię :)
Dziś jeżdżę jak rajdowiec i szczerze współczuję kursantom gasnących samochodów
na światłach, straaaaszny obciach :(

[Gość: Imagine]

starshine napisała:

> nie wiem, czy taki watek tu juz byl, ale proponuje podzielic sie
> najpiekniejszymi komplemenatmi, ktore w zyciu uslyszeliscie. Zeby sie
> usmiechnac troche. Co wy na to?

Drazni mnie to chwalenie sie. Czym i za co ? jest cos niemoralnego w tym.
Ci co sie chwala, tak naprawde nie maja zadnego powodu do chwalenia. Co z tego
ze ktos mnie pochwali za dobrze zrobiona robote. Przeciez kazda robota powinna
byc zrobiona dobrze. Dawno juz zauwazylem ze jakiekolwiek pochwaly nie maja
sensu, no moze z wyjatkiem dzieci, ktore zmuszone sa zyc w swiecie wykolejonych,
odmozdzonych doroslych.
Pozdr, Imagine.

[kamfora]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> Dawno juz zauwazylem ze jakiekolwiek pochwaly nie maja
> sensu,

Chwalenie, czyli aprobowanie kogoś i ganienie - dezaprobata,
jest wyrażane w sposób przeróżny, ale jest podstawą komunikowania
się ludzi! Jak więc możesz mówić, że nie mają sensu???
(no, chyba, że dla Ciebie pochwała w dalszym ciągu kojarzy się
z pogłaskaniem po główce, a nagana z klapsem na pupę ;-)

[Gość: Wenus]

Pamietam jak kiedys pracowalam w Urzedzie, po jakims czasie mialam jednak
dosc tej nudnej i oglupiajacej pracy, jedynie kontakt z ludzmi byl tym co
lubilam najbardziej. Przyszedl do mnie kiedys petenent, starszy czlowiek,
bardzo sympatyczny i gdy wychodzil powiedzial mi "na ucho", ze ja jestem
inna od pozostalych kolezanek. Oczywiscie odparlam, ze wszystkie jestesmy
w porzadku bez wyjatku. Odparl mi na to, ze absolutnie sie z tym nie zgadza.
Pamietam do dzis jak powiedzial "pani ma zupelnie inna wrazliwosc, inna aure,
pani nie pasuje do tych ludzi tutaj i wydaje mi sie, ze to nie jest najlepsze
zajecie dla pani". Potraktowalam to jako komplement wlasnie i z wrazenia omal
nie upadlam, bo on nie wiedzial, ze ............przed jego przyjsciem zlozylam
wymowienie z pracy. Mial racje, tylko skad on to wiedzial? ;-)

pozdrawiam

[Gość: ToeToe]

Tez odnosnie pracy. Bede monotematyczna... Po zlozeniu wypowiedzenia o prace,
szef na kolanach!! prosil mnie zebym nie odchodzila :))(A komplement mial tym
wieksza wartosc, ze to on poltora roku wczesniej odrzucil moja kandydature przy
staraniu sie o prace, zatrudnila mnie inna osoba z tej firmy, do innego dzialu,
po jakims czasie trafilam do jego dzialu:))

[Gość: Sławek]

Kiedyś w podstawówce grałem w piłkę w małym lokalnym klubie w drużynie
trampkarzy. Byłem bramkarzem. Początkowo byłem rezerwowym lecz nadszedł
pierwszy zagrany w całosci mecz. Sędzia z Okręgowego Związku, karty zawodnicze,
kolorowe stroje. Zapachniało wielkim futbolem. Do bramki wszedłem taki
zdenerwowany i stremowany że połowy meczu nie zapamiętałem. Przegraliśmy 0:1 bo
w pierwszych minutach puściłem bramkę między nogami. To spotęgowało
zdenerwowanie ale przetrwałem do końca meczu. Po umyciu się chciałem zwiać do
domu ale czekało nas omawianie meczu z trenerem. Siedziałem czerwony ze
wzrokiem wbitym w ziemię. Trener rozpoczął "Zaczniemy od bramkarza. Wprawdzie
puścił bramkę ale potem zrobił swoje". To był jeden z piękniejszych
komplementów jakie pamiętam.

[Gość: Sławek]

Kiedyś w podstawówce grałem w piłkę w małym lokalnym klubie w drużynie
trampkarzy. Byłem bramkarzem. Początkowo byłem rezerwowym lecz nadszedł
pierwszy zagrany w całosci mecz. Sędzia z Okręgowego Związku, karty zawodnicze,
kolorowe stroje. Zapachniało wielkim futbolem. Do bramki wszedłem taki
zdenerwowany i stremowany że połowy meczu nie zapamiętałem. Przegraliśmy 0:1 bo
w pierwszych minutach puściłem bramkę między nogami. To spotęgowało
zdenerwowanie ale przetrwałem do końca meczu. Po umyciu się chciałem zwiać do
domu ale czekało nas omawianie meczu z trenerem. Siedziałem czerwony ze
wzrokiem wbitym w ziemię. Trener rozpoczął "Zaczniemy od bramkarza. Wprawdzie
puścił bramkę ale potem zrobił swoje". To był jeden z piękniejszych
komplementów jakie pamiętam.

[Gość: Sławek]

Kiedyś w podstawówce grałem w piłkę w małym lokalnym klubie w drużynie
trampkarzy. Byłem bramkarzem. Początkowo byłem rezerwowym lecz nadszedł
pierwszy zagrany w całosci mecz. Sędzia z Okręgowego Związku, karty zawodnicze,
kolorowe stroje. Zapachniało wielkim futbolem. Do bramki wszedłem taki
zdenerwowany i stremowany że połowy meczu nie zapamiętałem. Przegraliśmy 0:1 bo
w pierwszych minutach puściłem bramkę między nogami. To spotęgowało
zdenerwowanie ale przetrwałem do końca meczu. Po umyciu się chciałem zwiać do
domu ale czekało nas omawianie meczu z trenerem. Siedziałem czerwony ze
wzrokiem wbitym w ziemię. Trener rozpoczął "Zaczniemy od bramkarza. Wprawdzie
puścił bramkę ale potem zrobił swoje". To był jeden z piękniejszych
komplementów jakie pamiętam.

[amidala]

Przez całe liceum byłam gnębiona przez mojego matematyka, który publicznie
komentował moje nerwowe podrygi pod tablicą - jak ktoś nie ma talentu, to niech
się nie pisze do klasy mat.-fiz., albo niektórzy coś mają w mózgach, inni, jak
widać nie, i tym podobne kwiatki. Wpędził mnie niemal w nerwicę ciężką, do tego
stopnia, że postanowiłam na maturze zdawać matematykę. Tak, wiem, masochistka
jestem. Kułam się parę miesięcy, pisemny zdałam na piątkę, przed wysoką komisją
(ustny) zaliczyłam na drugą piątkę, i usłyszałam od drugiego szkolnego
matematyka: "Dziewczyno, ty masz naprawdę matematyczny, ścisły umysł. Nie
chcesz zdawać na matematykę?" Ha, ha, ha... do tej pory widzę minę
mojego "psora"... I to mnie cholernie cieszy, że udowodniłam coś sobie, i
poszło w pięty, tej zasuszonej mumii, komuniście staremu, niereformowalnemu...

[Gość: asplund]

Już dwa razy w zyciu usłyszałem, że ktoś chciałby mieć takiego tate jak ja.
Ciekawe czy mój synek bedzie zadowolony z tego, ze jestem jego tatą

[re_ne]

Choc komplementy spelniaja pozytywna role, to jednak nie upajam sie nimi, bo
nigdy nie wiadomo na ile sa one szczere.

Raz tylko w calym swoim zywocie zdarzylo mi sie dostac komplement, ktory pomimo
ze byl juz dawno temu, to do dzis go pamietam, i zrobil on na mnie spore
wrazenie.

Bylo to w szkole, w 1 kl ogolniaka. Nauczycielka w ktorej podkochiwali sie
chyba wszyscy chlopcy, i ktora podobala sie nawet niektorym dziewczynom,
powiedziala kiedys do mnie przy calej klasie, ze uwaza, ze mam bardzo mila
twarz, i porozmawia o mnie z dyrektorem, bo bardzo by chciala, zebym byl
konferansjerem na akademiach szkolnych.
Uslyszec cos takiego z jej ust, i byc wyroznionym na cala szkole, to byl nie
lada komplement, na co chetnie przystalem, bo przed taka akademia bylo zawsze
wiele prob, i ona wlasnie to wszystko organizowala. :)