Dotyk

[procesor]

Dotyk.
Uswiadamiacie sobie jakie ma dla was znaczenie?
Czy w ogóle zastanawiacie się czym dla was jest , czy odczuwacie jego
potrzebę?
Ilez rodzajów. I ten przykry i ten miły.
Przytulenie przez bliska osobę - i tłok w autobusie.
Pogłaskanie po głowie - i uderzenie młotkiem w palec.
Masaż - i nagły cios.
Siedzenie ramie w ramie przy ognisku w zimna noc - i trzymanie dystansu w
kolejce za.. czyms tam.

Jakie macie "granice"? Kogo dopuszczcie do bliskiego kontaktu?
Czy czujecie potrzebę dotyku? Uścisnąc czyjąś dłoń, usiąść blisko, poklepac
po plecach - czy nie lubicie tego, bronicie się przed kontaktem zbyt bliskom
fizycznie.
Zastanawialiście sie nad tym?

[Gość: Malwina]

codziennie !
w tym kraju gdzie wszyscy sie caluja i obmacuja, codziennie tancze na czubkach
palcow i dziwna nieswiadoma (teraz juz swiadoma ;-) choreografie wykonuje -
zawsze w trakcie utrzymywania dystansu ktory dla ludzi z polnocy jest o pol
metra (jesli dobrze pamietam , bo badania byly) wiekszy niz dla ludzi poludnia.
Co za cyrk ! i nic na to poradzic nie moge.
Tylko zaufanie sprawia ze sie zblizam.
a na ruchomych schodach musze sie opanowywac zeby nie walic !
:-)))

[procesor]

Ciesz sie Malwino że w kraju arabskim nie mieszkasz!! :))
Tam to (wg tych badań wspomnianych przez ciebie) wprost pchaja sie do siebie i
dystans najchetniej utzrymuja zerowy. :)

Nie pamietam gdzie czytałam o tych badaniach, były bardzo ciekawe. Te strefy
doo których dopuszczamy innych - publiczna, prywatna,intymna.. Wyrażone w
konkretnych odległościach.

Ciekawe jest że w zatłoczonym autobusie czasem moge znieść ludzi bez problemu -
a czasem w duzo mniej zatłoczonym MUSZĘ odsunąć się od jakiejś osoby. Od razu
zazanczam że nie chodzi tu o higienę i efekty towarzyszace :)
Po prostu sa osoby od których mnie odpycha.

A mnie sie tak marzy teraz masaż pleców i karku, ech.. A tu nic z tego. :))

[malwinamalwina]

eeeh, moze niedlugo zamieszkam ...:-)
podobno na "sukach ":-))) przepraszam uprzejmie nie moja wina ze rynek tak sie
nazywa ! - wiec podobno podszczypuja ?
hmmmm, pomysle , pomysle ...

[Gość: Renka]

Ja mysle, ze czasem potrzeba czlowiekowi takiego zwyklego przytulenia, nawet
bez slow.Czlowiek jest samotny i w srodku, tam, gleboko w swoim sercu siedzi
skulony jak mala myszka i drzy ze strachu.Czasem dotyk moze bolec, szczegolnie
jak jest niechciany.Dlatego lepiej moze jest byc na te odleglosc okolo 1m od
drugiego czlowieka.Jak przyjechalam do Kanady, skierowano mnie na taki kurs,
gdzie mowilo sie o wszystkim, co i jak, w Kanadzie. Poniewaz jest tu tak duzo
kultur, te same gesty moga znaczyc dla roznych ludzi co innego. Pamietam, jak
nauczycielka mowila o tej bezpiecznej odleglosci okolo 1m, nie za blisko,nie
za daleko, w sam raz do konwersacji.Radzila tez, zeby nie patrzec bezposrednio
w oczy podczas rozmowy.Bo "dotyk" spojrzenia moze kogos dotknac? Czarny kolor
ubrania okreslila jako "zlo",tzn uwazala, ze kolor zla to kolor czarny. Dla
mnie np kolor czarny to mozaika kolorow, jest to mieszanina wszelkich
mozliwych odcieni i barw i nie kojarzy mi sie ze zlem, ale ze sztuka, a
wlasciwie artystami ;)) Ma on pewna temperature, ktora dla mnie jest w sam raz
i dotyk czarnego jest po prostu przyjemny, taki cieply, miekki.
Lubie czuc na sobie czarny kolor.
Natomiast dotyk czlowieka ma chyba przynajmniej w porownaniu z kolorem
wiekszy ciezar.To tak, jakby wieksza wymiana energetyczna towarzyszyla temu
dotykowi.Raz dobra, raz zla.

[Gość: Sławek]

Kiedyś bardzo tłumiłem w sobie potrzebę dotyku bo w domu nie zostałem nauczony
jej realizowania. Wydawało mi się, że dotykając obcych czy znajomych wyzwolę w
nich odruch niechęci, że spotkam się z nagłym, zaskoczonym spojrzeniem. Do
dzisiaj mam jeszcze czasami odruchy unikania dotykania obcych osób np.
dotykania dłoni sprzedawczyni przy podawaniu pieniędzy ale są to rzeczy drobne
i śmieję się gdy się na nich przyłapię. Umiejętności tej zacząłem się uczyć gdy
pojawiły się osoby bliskie spoza rodziny. Wtedy potrzeba, chęć dotyku stała się
tak ogromna, że problem z jej realizacją okazał się dużo mniejszy niż myślałem
a czasami wręcz trzeba się było powstrzymywać. Dzisiaj nie wyobrażam sobie
bliskości bez dotykania, gładzenia, uścisków.

[awnee]

Dotyk to coś co jest dla mnie bardzo, bardzo ważne. Jestem "dotykowcem" -
dopuszczam ludzi znacznie bliżej niż normy przewidują ;) , często dotykam w
czasie rozmowy, głaszczę, przytulam... Rzadko bywają sytuacje w których, to że
ktoś mnie dotyka jest dla mnie problemem (sa to właściwie tylko sytuacje
niechciane - erotyczne, z podtekstami). To w jaki sposób dotyka mnie mój
chłopak, jest dla mnie o wiele cenniejszą informacją niż to co mówi. I nie
chodzi mi tu o sytuacje damsko - męskie - ja po sposobie/rodzaju dotyku
wyczuwam czy on jest spokojny, zrelaksowany, zdenerwowany, czy się nad czymś
zastanawia. Banalne wzięcie za rękę może bardzo dużo zdradzić :)
Kiedyś na zajęciach grupowych robiliśmy takie ćwiczenie - jedna osoba kładła
się i zamykała oczy, a reszta grupy miała jej dotykać, głaskać etc. Potem
mówiliśmy o tym, co czuliśmy, jak to przezywaliśmy. I okazało sie że byłam
jedyną osobą, w dziesięcioosobowej, całkiem dobrze znającej się grupie, która
nie miała z tym ćwiczeniem problemów. Aż mi sie dziwnie zrobiło.
W kulturze bezdotykowej chyba nie mogłabym żyć.
--
Pozdrawiam.
awnee.

"Wszystkie marzenia się spełniają..."

[carduus]

Ja jestem niedotykalska. Nie znoszę tłoku i gdy jestem zmuszona w nim przebywać
z każdą chwilą czuję narastającą agresję. Oczywiście nigdy jeszcze nikogo w
tramwaju nie pobiłam, ale czasami bywam blisko:-). Staram się z tym walczyć,
ale z marnym skutkiem. Z tego powodu nie bywam na koncertach, gdzie ludzie
tłoczą się pod sceną, w ciasnych klubach, na plażach, gdzie głowa koło głowy,
na zatłoczonych basenach i innych takich. Nawet w kawiarniach zawsze wybiram
stolik jak najbardziej oddalony od reszty, bo przeszkadza mi zbytnia bliskość.
Windy to katorga. Czasem bywam posądzana o patologię, bo nie przepadam nawet za
dotykiem moich bliskich. Moja siostra i brat to totalne przylepy i ciągle były
w domu awantury na tym tle. Paradoskalnie uwielbiam dotyk mojego męża (i chwała
Bogu bo inaczej żylibyśmy w bieli, albo nasze drogi dawno by się rozeszły) no
mojego dziecka, z któym mogę się miętosić bez opamiętania. Ale obcy dotykacze,
natychmiast wzbudzją moją niepochamowaną inader żywiołową niechęć.

carduus

[antoska]

Uwielbiam dotyk osoby mi bliskiej, dla meza, siostry, rodzicow, przyjaciolki jestem przylepa. Kiedy osoba
malo mi znana probuje przytulic, np. podczas skladania zyczen- az cala sztywnieje, wole utrzymywac z nia
dystans, to samo w zatloczonym autobusie, nie znosze dotyku kogos obcego, gdy ktos siada obok mnie,
staram sie odsunac jak najbardziej... Kiedys znajomy mial- wedlug mnie- straszny zwyczaj bycia bardzo
blisko rozmowcy, czesto dochodzilo do smiesznych sytuacji, ja sie odsuwalam, on sie nachylal i w koncu
stalismy w dziwnej pozie, powyginani :) A czasem czuje ogromna potrzebe, aby ktos mnie poglaskal po
glowie.

[Gość: Mevillian]

Witam:>

carduus napisała:

> Ja jestem niedotykalska. Nie znoszę tłoku i gdy jestem zmuszona w nim
przebywać
>
> z każdą chwilą czuję narastającą agresję. Oczywiście nigdy jeszcze nikogo w
> tramwaju nie pobiłam, ale czasami bywam blisko:-).
Ty tez? :>
najgorzej bywa z mlodziencami w wieku mniej wiecej mojej mlodszej siostry - tak
okolo 17-19 lat... Sa w tramwaju, sa u siebie :> czyli nie zauwazaja owych
granic, ktore ma kazdy czlowiek... Przeslizguje sie obok nich jak waz [wonz].

>Staram się z tym walczyć,
> ale z marnym skutkiem.
zaczelam z tym walczyc kilka lat temu. Bardzo pomogl mi jeden kumpel, ktorego
poznalam na pierwszym roku - za kazdym razem, gdy sie spotykalismy, obejmowal
mnie, wital bardzo cieplo... po pol roku przestalam sie wyrywac ;> [nie. nie
bylo w tym podtekstu seksualnego, ja po prostu nie znosilam dotyku kogokolwiek -
lacznie z bliska rodzina]. Potem przyszly zajecia z masazu "tybetanskiego";
musialam masowac - dotykac!! - zupelnie obce dla mnie osoby; co wiecej, one - w
czasie zmiany masowany-masujacy - musialy masowac takze mnie. oj, to bylo
straszne przelamywanie oporow. Chyba dlatego sie przelamalam, bo zauwazylam,
jaki efekt moze dawac dotyk wlasnie - zniesc bol, przyniesc ulge, zrelaksowac
cialo; o ile jest dawany z cieplem, nienachalnie, delikatnie i za zgoda tego,
kto dotyk przyjmuje :).


Teraz jest troche lepiej - ale zdecydowanie bardziej wole kogos dotknac, niz
byc dotykana... no i te tramwaje.. zaczelam poruszac sie pieszo.. chyba ze
musze isc bardzo daleko :>
Sfery mam wydzielone bardzo dokladnie... wystarczy, ze ktos bardzo cicho
podejdzie do mnie i stoi za moimi plecami w odleglosci 0.5 metra...a ja i tak
go wyczuje. brrrr, a jak jeszcze wyciagnie reke i mnie dotknie - bo czegos chce
na przyklad, a do glowy mu nie wpadnie, zeby cos powiedziec... brrrrr. MOglabym
zabijac ;> podsumowujac - dotykac mnie moze tylko to, co widze, nigdy z
zaskoczenia, i zawsze w okreslonych granicach...

pozdrawiam
Mevillian

[Gość: Mevillian]

jeszcze raz ja :>
cos mi sie przypomnialo - pewna historia...
Kilka lat temu poznalam pewnego goscia. Szybko zaczal sie aklimatyzowac w
srodowisku, w ktorym jestem tez od jakiegos czasu. Charakterystyczna cecha tego
srodowiska jest mala ilosc kobiet, wieksza mezczyzn [stosunek 1:2, moze 2:5].
Koles mial jedna, zasdnicza wade - przekraczal granice... Tak wiec, siedzac z
nim w pubie, mozna bylo byc pewnym, ze w pewnym momencie obejmie kobiete
sieedzaca obok [chociaz widzi ja pierwszy raz w zyciu], polozy jej reke na
kolanie, chcac podkreslic zapewne wage tego, co mowi [chociaz to, co mowi, nie
ma zadnego zwiazku z gestem, jaki wykonuje], a na nastepnym spotkaniu wysciska
owa kobiete i wycaluje bez wzgledu na to, czy ona ma na to ochote, czy nie [ a
zwykle nie miala..].
Kobiety zaczely sie irytowac. Bardzo irytowac, tym bardziej, ze asertywne
podejscie do sprawy: "Nie zycze sobie, bys mnie dotykal" nie dawalo zadnego
rezultatu...
tak wiec panowie - w glownej mierze partnerzy tych pan, zebrali sie i...
powiedzieli koledze, ze jesli choc raz zacznie w ten sposob narzucac
sie "dziewczynom" [nie o jedna osobe tu chodzi, a o kilkanascie..], to
nastepnym razem znajdzie sie w szpitalu.
Poskutkowalo. Na kilka tygodni.
Teraz koles troche wiecej rozumie, stara sie raczej opanowac - po prostu jego
granice sa z lekka..hmm.. zaburzone. Zrozumial to po kilku sytuacjach, gdy po
dotknieciu ktorejs z kolezanek [a nawet i mnie, blllleeee] dostawal albo ostra
reprymende, albo... w twarz... i wreszcie ktos mu uswiadomil wage tego
problemu, jaki stwarza.
Historia specjalnie dla procesor :) jako odpowiedz na jej watek o dotykaniu :)
Pozdrawiam, Mevillian

[Gość: Malwina]

widze ze klub swirnietych jest duuuzy :-)
nie tylko ja
a przeciez to powinno byc normalne- dotyk jest komunikacja, cieplem, powinnien
byc odbierany jako cos przyjacielskiego i przychylnego a nie jako agresja.
jestesmy chyba kompletnie "zakorkowani"

[transza]

Ja też nie przepadam za dotykiem, chociaż chyba nie tak gwałtownie jak Ty.
jedna rzecz zaobserwowałam - pisal już o tym ktoś na forum. czasem w tramwaju
jest scick i nic, a czasami dośc luźno, a jednak sasiedztwo jakiejś osoby
wzbudza natychmiastowa agresję i MUSZE zmienić miejsce, bo poszarpię... to się
chyba wiąże z jakim ś poziomem energetyczynm jaki każdy z nas wyttwarz.
Ale w problemie dotyku - kiedy byłam młodsza, bardz często, wręcz nagminnie
padalam ofiara autobusowych "ocieraczy". Zachowywałam się jak typowa ofiara -
mialam poczucie winy i nie odważałam się protestowac, czy też prostestowałam
biernie - wiecie, co mam na mysli.
W koncu przebrala się miarka - jakiś rudzielec przespacerowal zza mną pól
autobusu w tłoku - ja się odsuwalam, on się przciskał za mną. I nie
wytrzymałam - zrobniłam karczemną awanture. Facet wysiadł na najblizszym
przystanku - i zaklęcie jakby ze mnie opadlo. Teraz cierpię w kolejkach,
głownie w supermarketachj, gdy ludzie wykładają się na plecach i szturchają cię
wózkami.
Raz zaprotestowałam, to facet mnie oskarżył, że mam przewrócone w chyba jestem
niedo..nięta...
Byłam wściekła, ale trochę go rozumialam - te intymne sfery, do jakich
dopuszczamy są dla każdego inne - on najprawdopodobniej nie czuł niczego
niestosownego, a mnie jego bliskośc rozwścieczyła..
tak, niestety też się zdarza
pozdrawiam

[vicca]

Z różnych względów nie bardzo lubiłam być dotykana.
Teraz - uwielbiam, ale uwaga - tylko przez jedną osobę!
Dotyk innych ludzi jest mi generalnie nieco obojętny, poza tym, nie przepadam
jak ktoś narusza moją strefę.
Co ciekawe - jak byłam młodsza jakoś mi to nie przeszkadzało.

Natomiast sama uwielbiam dotykać!!!

[glupki_lesne]

A my kangurujemy!

[Gość: Sol]

Mam duzy obszar przestrzeni prywatnej - nie lubie kiedy podczas rozmowy ktos
staje za blisko mnie, nie lubie kiedy rozmawiajac ze mna kladzie mi reke na
ramieniu (ogolnie uzywa wszystkich tych gestow, ktore maja wzbudzic zaufanie i
zapewnic lepszy kontakt). Podobnie jak Carduus zaczyna we mnie narastac agresja
kiedy znajduje sie w zatloczonych miejscach. Doprowadza mnie do szalu kiedy w
pustym kinie ktos usiadzie akurat za mna (ludzie lubia sie grupowac....).
I wcale nie chce sie z tego wstretu do dotyku obcych leczyc. Nie czuje tez,
zebym miala problem z okazywaniem uczuc a moi bliscy tez nie komunikuja mi, ze
jestem zbyt oschla.
Szkoda tylko, ze niektorzy ludzie nie potrafia lub nie chca uszanowac potrzeby
przestrzeni prywatnej u innych...

[otryt]

Witaj Sol :-)))

Moim zdaniem dystans fizyczny, jaki utrzymujemy wobec innych jest w ścisłym
związku z dystansem psychicznym wobec tych ludzi. Nie widzę więc żadnego
paradoksu w tym co Carduus pisze o sobie, że uwielbia dotyk męża i dzieci, a
nie znosi dotyku innych ludzi. Ja zresztą mam tak samo. Myślę, że dla ludzi
wrażliwych dotyk ma wiele różnych znaczeń. Utrzymujemy dystans psychiczny i
fizyczny wobec obcych, współpracowników, ludzi tylko znajomych. Najbliższy
kontakt psychiczny i fizyczny rezerwujemy tylko dla najbliższych.
Nie cierpię, gdy ktoś w sklepowej kolejce przytula się do mnie z tyłu. Nie
przepadam nawet za codziennym rytuałem podawania sobie rąk w pracy przy
powitaniu, szczególnie, gdy osoba podająca rękę nie patrzy na mnie. Spojrzenie
tworzy jednak jakąś więź psychiczną i dotyk jest odbierany całkiem inaczej.

Piszesz o pustym kinie, że ludzie blisko siadają. A jak byś postąpiła na
miejscu Ryszarda Kapuscińskiego, który w „Lapidarium” opisuje pewne zdarzenie,
jakiego doświadczył w Afryce. W zatłoczonym autobusie siedział razem z jakimś
Murzynem. Po jakimś czasie autobus zrobił się pusty, jechali tylko oni dwaj,
siedzący od początku obok siebie. I tu naturalnym odruchem byłoby przeniesienie
się na inne wolne siedzenie. Jednak pisarz nie zrobił tego, aby nie być
posądzonym o rasizm lub jakąś niechęć w stosunku do współpasażera. Nie zrobił
tego także ten drugi. I tak sobie jechali razem do końca podróży, nie
rozmawiając oczywiście ze sobą.

Pozdr otryt

PS. Dzięki serdeczne, Sol za wspólne dryfowanie. Przez długi czas nie byłem
zdolny do spokojnego ze swej natury dryfu, stąd nagła przerwa. Chciałem jeszcze
poruszyć jedną sprawę w której wyczułem pewne różnice pomiędzy nami.

[Gość: Sol]

Witaj Otrycie :))

Zgadzam sie, ze nasza przestrzen prywatna w czasie kontaktow z innymi ludzmi
wyraza nasz stosunek do nich. Mozemy dodac do tego nawarstwienia spowodowane
nieumiejetnoscia okazywania cieplych uczuc (czyli paniczny lek przed
przytulaniem, calowaniem etc) lub wprost przeciwnie - tak dlugo trenowaną mową
gestów i ciała az stała sie nasza natura a nie tylko grą. Albo grą prowadzona w
kazdych okolicznosciach. Ale jesli nie bierzemy pod uwage "odchylen" w zadna ze
stron to mozemy przyjac, ze jesli kogos nie lubie lub czuje sie w jego
towarzystwie niepewnie, bede starala sie zachowac dystans zarowno w rozmowie
(czyli-brak spoufalen) jak i w czynach (brak kontaktu fizycznego z rozmowca).
W takim razie moja (i nie tylko moja) awersja do tlumu oznaczalaby, ze po
prostu nie lubie ludzi... Ja to odczucie nazywam "klaustrofobia ludzką".

> A jak byś postąpiła na miejscu Ryszarda Kapuscińskiego, który w „Lapidarium”
> opisuje pewne zdarzenie, jakiego doświadczył w Afryce.
Widze tu 2 skladowe:
- jak bardzo dbam o prawa pisane i niepisane panujace w miejscu gdzie przebywam?
- czy wyzej cenie swoj komfort psychiczno-fizyczny czy odczucia czlowieka
siedzacego obok?

PS. Jesli chciales poruszyc jakis temat renimuj, prosze, tamten watek (albo
stworz nowy). Chyba nie na miejscu byloby zasmiecanie obecnego watku rozpoczeta
gdzie indziej dyskusja.

[Gość: aiszka4]

Nie cierpię, jak mężczyzna całuje mnie w rękę. Bez znaczenia - krewny, znajomy
czy obcy. Mąż może - lubię jego dotyk - muśnięcie ustami w czoło lub policzek
na do widzenia i baaardzo zaawansowaną bliskość. Uwielbiem, kiedy dzieciaki
mnie ściskają i całują. Córeczka jest słodką przylepką, ale syn ostatnio
pozwala mi całować się tylko w policzek, a mężowi i innym tylko podaje rękę (ma
6 lat).
Tłok jakoś wytrzymuję, ale jeśli mam możliwość, to idę na drugi koniec autobusu
lub siadam na oddalonym siedzeniu w poczekalni u dentysty czy w kinie.
Można mnie dotykiem pocieszyć, przeprosić dotykiem są w stanie tylko dzieci.
Jeśli przykrośc spotka mnie ze strony kogoś innego, nawet męża, to najpierw
musi mi przejść, zanim pozwolę się dotknąć.
Nie mam oporów przed uściśnięciem ręki, nawet jeśli witam się z kimś nowo
poznanym. Dotyk lekarza też nie budzi we mnie paniki.
A uderzenie młotkiem w palec nie jest miłe, ale przynajmniej wiem, że nie mam
paraliżu.

[procesor]

Gość portalu: aiszka4 napisał(a):
> Jeśli przykrośc spotka mnie ze strony kogoś innego, nawet męża, to najpierw
> musi mi przejść, zanim pozwolę się dotknąć.


!!! No właśnie! Bardzo ciekawa rzecz. Tez tak mam. I myslę ż esporo kobiet.
A jak to jest z wami facetami? Tez musi wam przejść - czy wprost przeciwnie -
chcecie fizycznym kontaktem (pogłaskanie, przytulenie, seks) załagodzic
konflikt??
Od razu dodam że jak ktos mi zrobi przykrość tez musze "odparowac" - inaczej
dotyk odbieram jak agresje! Mogę ugryźć - i to wcale nie w przenośni.. :))

[carduus]

No nie, wychodzi na to, że albo ja nie jestem kosmitką :-(, albo więcej nas
kosmitów tu na Ziemi:-). Ja też tak mam!

carduus

[re_ne]

Z dotyku zeszlyscie na doznanie krzywdy. Hm,... W pewnym sensie to tez "dotyk",
bo czesto mowicie - "bardzo mnie to dotknelo"

Nie wiem jak inni mezczyzni, ale ja, kiedy ktos mnie skrzywdzi, nie gryze i nie
robie mu zadnych przykrosci, tylko staram sie wyjasnic DLACZEGO ta krzywde mi
wyrzadzil?
Bo byc moze to JA jakiejs osobie cos zlego zrobilem, i jest to tylko odbicie
pileczki.
Gorzej jesli dojdzie do jakiegos nieporozumienia, i to co jej zrobilem, czy
tylko jej powiedzialem, w moim pojeciu nie bedzie niczym zlym, i nie chcialem
tej osoby tym urazic. Wtedy tymbardziej powinno sie o tym rozmawiac, ale wiele
kobiet zamiast cokolwiek dac sobie wytlumaczyc, czy chocby usprawiedliwic sie,
obraza sie i milczy, mszczac sie za swoja krzywde z ukrycia. I takiego
postepowania zupelnie nie rozumiem!!! Taka zemsta przerasta wtedy doznana
krzywde, jest perfidna, zrobiona z wyrachowania i premedytacja, co dopiero
zasluguje na kare!
Ale tym wlasnie sie od Was roznumy, bo zaden facet by tak nie postapil. Nawet
najwiekszy tchorz!!!

[procesor]

re_ne napisał:
> Ale tym wlasnie sie od Was roznumy, bo zaden facet by tak nie postapil. Nawet
> najwiekszy tchorz!!!

Przesadzasz.
Nie idealizuj facetów. :))

[carduus]

No mam wrażenie, że własnie doszło do nieporozumienia. Chodziło nam nie
genralnie o poczucie krzywdy i zamykanie się po tym, tylko o fakt, że jak się
czujemy skrzywdzone, to nie chcemy, żeby nas ktoś dotykał. Jeśli wcześniej ktoś
na mnie nawrzeszczy, a potem przytulając będzie chciał przprosić, to narazi sie
w najlepszym razie na ostrzegawcze warknięcie, a w najgorszym na porządnego
kuksańca. Jak boli, to boli. Najpierw musi wybolec, dopiero potem można
przepraszać, rozmawiać i dociekać , kto zawinił.

carduus

[Gość: ryba]

Procesorku, Ty mnie w kompleksy wpedzisz :)). Nienawidze, czulych, czesto na
pokaz przywitan, nic nie znaczacych calusow, nawet podawaniu reki, jak jest
sporo osob obecnych. Podasz jednemu, to musisz wszystkim, bo tak wypada. wole
zwykle Czesc!!!. Jezeli chodzi o bliskich to inna sprawa, lubie przytulic
corke, czasami zone (ale tylko jak jest dobra!!!). Corka czasami sie bardzo
przed tym broni (chyba taki wiek) natomiast zona nie. Zawsze mi mowi ze za
malo ja przylulam. Chyba jest zazdrosna.

Rybo ty moja droga! a raczej drogi ty mój! :))

[procesor]

Bez komleksów pliiiiiz.
To szkodzi życiu.
:))

Tak mnie naszłą chętka na prawdziwy porzadny masaż relaksacyjny ż echyba
poszukam gdzi eby tu sie na takowy udać. Godzinka relaksu.Mmmm.

A czy sa predmioty których dotykanie wam spawia przyjemność?
Faktura materiału, kształt płaskorzeźby, tłustość gliny z której mozna robić -
COŚ, wypukłe wzory na swetrze, ciepło drewna starej poreczy, chłodny dotyk
kamienia o który wspalisci egorące czoło..
Lubicie takie rzeczy?

[Gość: ryba]

Procesorku, ale mnie przywitalas, az zaczalem kolory zmieniac:)))

Co do dotyku. Nie lubie miec rak "brudnych" wiec glina itp. to nie dla mnie,
ale lubie dotykac banknoty, szelescic nimi, nawet wachac (jak sa prosto z
banku). Ah, jakie to wspaniale:)))

[Gość: Renka]

Ja lubie dotyk jedwabiu, wrecz mnie oszalamia. Co do banknotow to wrecz
dostaje gesiej skorki z obrzydzenia i zaraz ide umyc rece :)))))
Marmur i wszelkie gladkie kamienie maja jakas magie w sobie, przynajmniej ja
to tak czuje i ukradkiem lubie dotknac tego i owego w sklepach z takimi
rzeczami, a w naturze zawsze zbieram kamyczki na plazy.
Rowniez metal i szklo uwielbiam i zdecydowanie wole niz materialy cieple, typu
drewno, dywany itp. Jednak zycie ma swoje wymagania i mimo, ze lubie kamien,
szklo i metal to stapam po dywanikach i drewnianej podlodze.
Takie to wszystko pokomplikowane i wlasnie sobie to uswiadamiam :)

[procesor]

A ja lubię wyrabiac ciasto. Drożdżowe.
Kruchego jakos nie lubię, pewnie dlatego od paru lat nie robie kruchych
babeczek którymi kiedys dopieszczałam rodzine. :))

A ty Rybo jak zwykle o czym by nie mówic (no, prawie..) i tak dojdziesz do
pieniedzy.. :))

Ja tam banknotów nie lubie jakos mietolic. Ale jak sa to dobrze. :)
Z tym że zdecydowanie wole karty płatnicze. :))))

[Gość: Renka]

Poznalam w swoim zyciu pewna osobe, ktora kochala i zreszta dalej kocha
pieniadze. Swego czasu dostal on prace w mennicy panstwowej. Pracowal z
pieniedzmi 8 godzin dziennie przez 6 dni w tygodniu.Liczyl pieniadze, tzw z
obiegu i nastepnie popakowane w woreczki zanosil do specjalnej maszyny gdzie
byly ciete na waziutkie paseczki. Serce sie mu krajalo jak na te operacje
patrzyl :)

dotknięcie pustki

[procesor]

"Dotknięcie pustki" to tytuł książki.
Dawno ja czytałam. Ale jak zaczęła czytac to cztałam jednym ciagiem az
skończyłam nad ranem. Dla tych co po górach chodza i tych co nie- tez.

Ale takich dotyków nikomu nie życzę.

Zmysł dotyku. Chyba mało nim myślimy. Po prostu jest.
Moja klawiatura jest gładka w dotyku. Ale tylko klawisze nie są zakurzone!! O
kurcze ale kurzu zgarnęłam przed chwila z obramowania.. :))

[Gość: ryba]

Gość portalu: Renka napisał(a):

> Poznalam w swoim zyciu pewna osobe, ktora kochala i zreszta dalej kocha
> pieniadze. Swego czasu dostal on prace w mennicy panstwowej. Pracowal z
> pieniedzmi 8 godzin dziennie przez 6 dni w tygodniu.Liczyl pieniadze, tzw z
> obiegu i nastepnie popakowane w woreczki zanosil do specjalnej maszyny gdzie
> byly ciete na waziutkie paseczki. Serce sie mu krajalo jak na te operacje
> patrzyl :)

O rany!!! Przeciez to sie mozna psychicznie wykonczyc!!!

[Gość: Renka]

Kiedys przeciez trzeba je wymienic na nowsze, bo groza infekcja rak :)

[procesor]

Rybo - a jak tam ze zmysłem dotyku po kawce?? Irlandzkiej oczywiście?
I bez poruszania tematu tych papierków z obrazkami prosze. :)
Trenowaliście zmysł dotyku w ciemności?
Prądu brak, świec niet, zapałki zamokły. WOKÓŁ CIEMNOŚĆ.
Wyobraźnia pracuje na zwiększonych obrotach - i nagle DOTYK!! cos was po twarzy
muska.. AAAAAA!
No i co to było?? :))