jeszcze raz bulimia

[kajja]

przestudiowalam juz bardzo stary watek o bulimii,adresy wykorzystam
ale chcialabym znow poruszyc ten temat
by odezwaly sie osoby, ktore cos wiedza tak jak w watku o depresji
co wiecie o walce z bulimia?
zreszta to chyba jeszcze nie bulimia (nie laduje w toalecie z jakas tam
wymagana regularnoscia zegarka)a moze inne zaburzenie jedzenia

w kazdym razie chyba niedlugo zwariuje

[Gość: Anna26]

Czy to o czym piszesz to bulimia z wymiotami, skoro nie ladujesz w lazience czy
srodki przeczyszczajace. Czy moze masz problem jedzenia kompulsywnego czyli
przyjadania sie na zmiane z glodzniem sie pod wplywem stresu. Jesli to
ostatnie to pol biedy, bo z tego sie wychodzi latwiej niz kolezaki bulimii.

[kajja]

jedno i drugie
czy moge miec i kompulsywne i bulimie? bez sensu
roznica ze probuje wymiotowac i nie moge zmusic organizmu do tego, konczy sie
na lzawiacych piekacych oczach, skrecie wnetrznosci i bolacym gardle na drugi
dzien rano (udalo sie dwa razy polowicznie) dlatego nawet nie probuje az tak
czesto. Srodki przecz. tak
Chodzi bardziej o jedzenie

[fantasia]

A masz w ogóle nadwagę? Jeśli tak, istotny jest Twój stosunek do własnego
ciała... jeśli nie, skąd w ogóle może wynikać problem?

[Gość: niunia]

ale problem jest, i być może w na tyle jeszcze wcześnej fazie, że będzie można
coś z nim zrobić, szkoda każdego tygodnia,
forum Ci może pomóc o tyle, że jeżeli ujawnisz skąd jesteś w znalezieniu
efektywnych terapetów, /masa kiciazrzy za wielkie pieniądze/

[charlotte]

Myślę, że powinnaś się zastanowić kiedy się to zaczeło, jak często, w jakich
sytuacjach, czy jest to proces pogłębiający się. Piszesz, że bardzo żle sie z
tym czujesz.według mnie to bardzo dobry sygnał - wiesz , że masz problem, i
chesz sobie pomóc.
A może pomogłaby Ci rozmowa z bliska Ci osobą ? Pozdrawiam

[Gość: Anna26/7]

Zacznijmy od tego, ze kazdy czlowiek je. Nawet Ci szczupli. Wiec od dzisiaj dnia droga kajjo NIE
WOLNO CI miec poczucia winy za jedzenie. Niezaleznie ile jesz.

To Twoje jedzenie kompulsywne moze byc wynikiem glodzenia sie po calych dnaicha, a potem
umeczone cialko rzuca sie na wszystko co w raczki wpada. Mozesz oczywiscie analizowac i szukac
winnych, ale ja Ci dam dodatkowa rade praktyczna. WYZNACZ SOBIE GODZINY REGULARNYCH
POSILKOW KIEDY MUSISZ ZJESC.. (Zaloz jakies 1500-1800 kacalorii na dzien. Nie powinnas
przytyc przy sredniej aktywnosci fizycznej) . Planuj swoje posilki . I poza tymi godzinami i planem nic
innego nie jedz. A jak sie odstepstwo zdarzy to nie mysl o tym tylko wybacz samej sobie.

I w zasadzie powinnas byc wdzieczna swemu cialu, ze odmawia wymoitow. Twoje wlasne cialo broni
sie przed takim okrutnym traktowaniem go.

[Gość: Ada]

Łatwo powiedzieć, choć wiem, że piszesz przyjaźnie. Schudłam prawie 30 kg i
teraz moja waga jest w granicach przyzwoitości (21 BMI). Tylko, że cały czas
liczę kalorie!!! Przeciez to nienormalne!!! Już drugi rok.
Doszło do tego, że jem codziennie to samo, bo nie chce mi się zaglądać do
tabeli kalorii, a boję sie efektu jo-jo. Do tego doszły problemy hormonalne i
kłopoty ze stawami. Powrót do normalności ( w myśleniu przede wszystkim ) jest
strasznie trudny. Kilkakrotnie zdarza ło się prowokowanie w...
Boję się.

[Gość: Anna26/7]

Gość portalu: Ada napisał(a):

> Łatwo powiedzieć, choć wiem, że piszesz przyjaźnie. Schudłam prawie 30 kg i
> teraz moja waga jest w granicach przyzwoitości (21 BMI). Tylko, że cały czas
> liczę kalorie!!! Przeciez to nienormalne!!! Już drugi rok.
> Doszło do tego, że jem codziennie to samo, bo nie chce mi się zaglądać do
> tabeli kalorii, a boję sie efektu jo-jo. Do tego doszły problemy hormonalne i
> kłopoty ze stawami. Powrót do normalności ( w myśleniu przede wszystkim ) jest
> strasznie trudny. Kilkakrotnie zdarza ło się prowokowanie w...
> Boję się.

Ado. Najpierw gratulacje. 30 kilo to nie bagatelka. Codziennie przypominaj
sobie CO JUZ OSIAGNELAS. Czesto kobiety wpadaja w pulapke 'eating disorders, bo
nie doceniaja samych siebie. Teraz na pewno tak strasznie boisz sie przytyc, ze
nie ufasz wlasnemu cialu i jesz to samo kazdego dnia. (Dietetycy polecaja to w
pierwszym etapie wychodzenia z bulimii, ale Ty juz jestes kobieta po
osiagnieciach.) Moze warto isc do jakiejs dietetyczki i pokazac liste tego co
jadasz codzinie. Popos ja o przedstawienie Ci podeobnych pod wzgledem
kalorycznym zestawow, ktore ubogacilyby Twoj jadlospis.
A jak ja dobrze pogrzebie w papierach to znajde jadlospis 1500-1800 kalorii,
ktory dietetyczka kiedys przepisala mojej mamie. Daj znac gdybys byla
zainteresowna.

[Gość: Ada]

Gość portalu: Anna26/7 napisał(a):

> Gość portalu: Ada napisał(a):
>
> > Łatwo powiedzieć, choć wiem, że piszesz przyjaźnie. Schudłam prawie 30 kg
> i
> > teraz moja waga jest w granicach przyzwoitości (21 BMI). Tylko, że cały cz
> as
> > liczę kalorie!!! Przeciez to nienormalne!!! Już drugi rok.
> > Doszło do tego, że jem codziennie to samo, bo nie chce mi się zaglądać do
>
> > tabeli kalorii, a boję sie efektu jo-jo. Do tego doszły problemy hormonaln
> e i
> > kłopoty ze stawami. Powrót do normalności ( w myśleniu przede wszystkim )
> jest
> > strasznie trudny. Kilkakrotnie zdarza ło się prowokowanie w...
> > Boję się.
>
> Ado. Najpierw gratulacje. 30 kilo to nie bagatelka. Codziennie przypominaj
> sobie CO JUZ OSIAGNELAS. Czesto kobiety wpadaja w pulapke 'eating disorders, b
> o
> nie doceniaja samych siebie. Teraz na pewno tak strasznie boisz sie przytyc, z
> e
> nie ufasz wlasnemu cialu i jesz to samo kazdego dnia. (Dietetycy polecaja to w
>
> pierwszym etapie wychodzenia z bulimii, ale Ty juz jestes kobieta po
> osiagnieciach.) Moze warto isc do jakiejs dietetyczki i pokazac liste tego co
> jadasz codzinie. Popos ja o przedstawienie Ci podeobnych pod wzgledem
> kalorycznym zestawow, ktore ubogacilyby Twoj jadlospis.
> A jak ja dobrze pogrzebie w papierach to znajde jadlospis 1500-1800 kalorii,
> ktory dietetyczka kiedys przepisala mojej mamie. Daj znac gdybys byla
> zainteresowna.

Dziękuję Ci, Anno za życzliwe zainteresowanie i przede wszystkim przepraszam, że
tak późno odpowiadam. Dzięki, ale po przemyśleniu doszłam do wniosku, że skoro
znalazłam w sobie siłę, żeby zrzucić zbędny balast, to powinnam umieć radzić
sobie nadal sama. To nie sztuka przy odchudzaniu korzystać z gotowych
diet "gazetowych" i nadal - w dalszym życiu na nich polegać. Wiem, że muszę
znaleźć własny sposób na życie i na mój problem. Dlatego - a wiem też, że będzie
trudno - spróbuję przez jakiś czas polegać tylko na sygnałach płynących z mojego
organizmu jedząc urozmaicone posiłki i liczyć "te przeklęte kalorie" tylko
wieczorem, sprawdzając "wiarygodność" tych sygnałów. W ostateczności zwrócę się
do dietetyka. Pozdrawiam.

[kwieto]

A dlaczego sie odchudzac? Takie dziewczyny w stylu Kate Moss nie sa az tak pociagajace
(przynajmniej wizualnie). A czasem jak widze dziewczyne ktora ma takie cieniutkie jak
patyczki nozki...

Byłam chora

[Gość: Cherry]

Przez dwa lata mialam bulimie, mozna powiedziec ze wyleczylam sie z lenistwa bo
juz nie mialm sily ciagle wymiotowac, dzien w dzien moze czasem jednodniowa
przerwa, zrozumialm ze cos jest nie tak gdy zwrocialm cala kolacje
wigilijna,jedzenie zamiast przyjemnoscia stalo sie najgorsza udreka, ale
musialam jesc, dzis zdarza mi sie czasem zwymiotowac bo za duzo zjem, raz na
miesiac,nawet rzadziej wiec koszmar bulimi jakby odszedl, ale mysl o
odchudzaniu przesladuje mnie stale, codziennie. U mnie wymiota towarzyszyla
ciagla mysl dlaczego to robie a jednak mimo ze obiecalam ze to koniec stale
wymiotowalam, jest sie wtedy bardzo nieszczesliwym, czesto placze, zwlaszcza
jak sie zwroci to co sie zjadlo, a jednoczesnie szczesliwym ze juz nie masz tej
papki w zoladku. Bylam wtedy w 3 kl liceum i nie spodziewalam sie jak duzo
dziewczyn na to choruje, mimo ze nikt nie chce sie przyznac, kiedy zwierzylam
sie najlepszej kolezance ze cos takiego mam ( bylo to pod wplywam alkoholu, bo
pewnie inaczej bym nie powiedziala ) ona odpowiedziala ze juz wymiotuje od
roku, okazalo sie potem ze jeszcze pare dziewczyn z klasy wymiotuje, w 1 kl
liceum conajmiej 5 dziewczyn ktore znalam chorowalo na anoreksje, to po prostu
obled, na zewnatrz usmiech i radosc, wewnatrz pustka, rozpacz i samotnosc. O
odchudzaniu mysle odkad skonczylam 13 lat moze wczesniej a mam teraz 21 i
nadzieje ze to sie kiedys skonczy. Kiedy zjem wiecej nie moge tego zcierpiec,
nie ide do toalety, bo wiem ze bede cierpiec jeszcze bardziej,walcze z soba
zeby tego nie zwrocic bo to najprotsza metoda zeby sie pozbyc ciezaru,jak na
razie wytrzymuje i nie wracam do codziennych wymiotow a jednak dalej jestem
nieszczesliwa, jedzenie to wciaz dla mnie tylko zapchanie sie a nie
przyjemnosc, ludzia wydaje sie ze tak latwo schudnac i poprawiac sylwetke ale
to trudne jesli ktos jest doslownie uzalezniony od jedzenia bo w nim widzi
pocieszenie, zdaje sobie sprawe z wszystkiego co mi dolega, ale nie potrafie
tego zmienic. Wszyscy mysla ze jestem pogodna wesola dziewczyna, gdy sie
spotykam ze znajomymi czesto sie smieje, wszystcy mowia ze mam super poczucie
humoru ale gdyby znali prawde, w domu jestem przygnebiona szara dziewczyna bez
cienia checi do czegokolwiek, to smutne bo niestety wiekszosc dziewczyn jest w
podobnej sytuacji, ale patrzac na nie nie domyslamy sie niczego.

[wredna_asia]

Mnie to bardzo intryguje co Wy kobiety tutaj mowicie. Gdy ja bylam w liceum,
to nikt na bulimie nie chorowala. Owszem, dziewczyny sie odchudzaly,
wymienialy diety itd. Jestem pewna, ze w mojej klasie nikt nie mial bulimii,
chociaz o anoreksje mozna byloby niektore panny posadzic. Na studiach
bulimiczki sie zdarzaly, ale ja wieksza czesc studiow odbylam za granica.

Czy Waszym zdaniem bulimia i anoreksja nie nasilily sie w polowie lat
dziewecdzisiatych w Polsce, wraz z wiekszonym naciskiem w mediach na pewne
kanony piekna. Moze sa tez roznice miedzy wielkim miastem i wsia. W koncu w
wielkim miescie od kobiet wiecej sie wymaga w zakresie piekna. Ktos kiedys na
tym forum mowil, ze bulimia byla zawsze, a teraz dopiero sie o niej mowi. Wiec
jak to jest? Ale nie musicie mi odpowiadac. Najwazniejsze jest zebscie wyszly
z tego swinstwa.

Wszystkim paniom, ktore juz nie wymiotuje czy to z lenistwa czu z jakiegos
innego powodu gratuluje i pozdrwiam.

[Gość: Olena#]

O zaburzeniach jedzenia - dlugo moglabym tu mowic.
Przechodzilam cos innego niz bulimia i anoreksja.
Po raz kolejny udalo mi sie wyjsc z tego gowna i jestem zywym przykladem na to,
ze MOZNA.
Napisz, prosze, do mnie i pytaj o cokolwiek zechcesz, moj adres:
Olena#@gazeta.pl

Pozdrawiam Cie cieplo i sle usmiechy :-)))

Olena#