CZY MIŁOSZ MOŻE MIEĆ POGRZEB KATOLICKI?

[Gość: Inge]

To znaczy: czy Miłosz przed śmiercią publicznie wyrzekł się swojej głośnej
aprobaty dla aborcji i "małżeństw" homoseksualnych?

[nowy.oszolom.z.radia.maryja]

dobre pytanie...

[svetomir]

Od kiedy aprobata dla świeckich związków (nie małżeństw) homoseksualnych
jest "uporczywym trwaniem w publicznym grzechu ciężkim", co jako jedyne moze
pozbawić katolika prawa do koscielnego pogrzebu?
Katolik tolerancyjny nie przestaje przecież byc katolikiem, nawet jeśli tej
tolerancji ma nadmiar.

[Gość: niehomo]

svetomir napisał:

> Od kiedy aprobata dla świeckich związków (nie małżeństw) homoseksualnych
> jest "uporczywym trwaniem w publicznym grzechu ciężkim", co jako jedyne moze
> pozbawić katolika prawa do koscielnego pogrzebu?
> Katolik tolerancyjny nie przestaje przecież byc katolikiem, nawet jeśli tej
> tolerancji ma nadmiar.

W takim razie co sie dzieje z 45% ksiezy, ktorzy wg. wypowiedzi w wywiadzie
telewizyjnym przez biskupa KK w Ameryce sa homoseksualistami?????

Inna jest tolerancja dla wiernych, inna dla kleru????

[nowy.oszolom.z.radia.maryja]

to jest wewnetzrna sprawa episkopatu USA w Polsce pedały w sutannach to ułamek
promila..jakieś kilka osób w skali roku

[Gość: ytr]

NASZ DZIENNIK PODSUMOWUJE:

W wieku 93 lat zmarł w Krakowie Czesław Miłosz - poeta, pisarz, eseista, laureat
literackiej Nagrody Nobla. Miłosz urodził się w Wilnie. Przed wojną sympatyzował
z komunizmem, po wojnie był przez kilka lat komunistycznym dyplomatą.

Opowiadał się za uczynieniem z Polski 17. Republiki Sowieckiej.

Warto przypomnieć, że w 1945 roku publicznie postulował, aby w Polsce Ludowej
nie wydawać Biblii. Stwierdził, że jest to książka okrutna, krwawa i
przygnębiająca. Na łamach "Tygodnika Powszechnego" atakował ojca Maksymiliana M.
Kolbego. Oczerniał wydawane przez świętego Maksymiliana pisma "Mały Dziennik" i
"Rycerz Niepokalanej", nazywając je antysemickimi.

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20040816&id=po42.txt

TAK MIŁOSZ MOŻE MIEĆ KATOLICKI POGRZEB!!!!!

[Gość: jac]

Katolicki pogrzeb przysługuje mu jako ochrzczonemu katolikowi.
Katolicki pogrzeb, to tylko ceremonia pożegnania człowieka na tej ziemi i modlitwa do Boga o zbawienie jego duszy.
A CZY ZMARŁY POJEDNAŁ SIE PRZED ŚMIERCIĄ Z BOGIEM, TO SPRAWA MIĘDZY NIM, A PANEM BOGIEM.
NIE NAM LUDZIOM OCENIAĆ RELACJI MIEDZY ZMARŁYM, A PANEM BOGIEM.
Wszelkie próby takiej oceny, to próby narzucenia swojego zdania Bogu. No ale to nie jest zgodne z wiara chrześcijańska.

[venus99]

żeby to wszystko jeszcze wiedzieli "prawdziwi katolicy".....

Wszystko da się zrobić

[Gość: Paweł]

Ulubieniec "Wyborczej" niejaki ks. Boniecki nie z takimi problemami (np.
pogrzeb Kuronia) sobie radził. A trzeba będzie to i bp. Pieronek pospieszy z
pomocą. A może obydwaj jednocześnie?

Zbieg okoliczności?

[Gość: maja]

> Na łamach "Tygodnika Powszechnego" atakował ojca Maksymiliana M. Kolbego.
> Oczerniał wydawane przez świętego Maksymiliana pisma "Mały Dziennik" i
> "Rycerz Niepokalanej", nazywając je antysemickimi.

Ciekawe, że politycznie poprawny Miłosz odchodzi właśnie w dniu św. Maksymiliana
Kolbego, którego tak haniebnie oczerniał! Przypomina mi to śmierć ks. Tischnera,
który do końca gardłował przeciwko następcy św. Maksymiliana.

[Gość: Paweł]

Pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy - mawiali nasi dziadowie.

[Gość: biskup]

Ksieza juz sie bija kto ma chowac Milosza bedzie okazja do szpanowania przed
kamerami i slawy a noz Petz zauwazy zgrabna figure.Kariera murowana drzwi do
Watykanu stoja otworem.

[venus99]

i w dodatku obydwaj w sprawie tego przodka Rydzyka mieli racje.to straszne!

[nauma]

Z innej beczki: Kraków teraz pogrążył się w żałobie, ale jakiś czas temu opluł
Zmarłego za poparcie dla "kochających inaczej"...

POGRZEB KATOLICKI? Jasne, ze tak !

[Gość: wlodek]

dzisiejsz rzepa cytuje jego asystentke- przyjal przed smiercia ksiedza i
sakramenty-oczywiscie , ze moze miec katolicki pogrzeb!

[12x1]

jak zwykle "prawadziwi tolerancyjni katolicy "
martwia sie o innych
troche ciszej nad grobem i smiercia

[mak430925]

Wydaje się, że podstawą do pogrzebu katolickiego jest pojednanie się przed
śmiercią z Bogiem i wyrażenie żalu za popełnione grzechy.

Pozdrawiam

[Gość: jac]

POJEDNANIE Z BOGIEM JEST WARUNKIEM ZBAWIENIA!!!!!!
I powtórzę. Nie nam ludziom oceniać czy człowiek pojednał sie z Bogiem, czy nie.
A udział księdza w pogrzebie, nie jest ani warunkiem, ani gwarancją zbawienia.

[Gość: *]

Przynajmniej brak jest podstaw dla takiej insynuacji. Inna sprawa, że kościół o
ile to mogło mieć jakieś znaczenie propagandowe, niejednokrotnie wciskał się na
siłę wykorzystując wszelkie możliwości dla urządzania takich pokazówek dla
swoich owieczek

Absolutnie nieprawda

[svetomir]

Miłosz zawszer bardzo cenił katolicyzm i jego obrzedy, zwłaszcza te stare. Był
moze niepokornym, ale wiernym synem Koscioła. Swoją twórczoscia zwłaszcza
translatorską wiele ucził dla Wiary, i należy mu sie pogrzeb z najwiekszymi
honorami koscielnymi, był bowiem jednym z najwiekszych katolickich myslicieli
naszego czasu.
A co do takich, czy innych jego pogladów, czy wypowiedzi, to pamietajmy, ze
Aleksander hrabia Fredro spoczywa w kosciele, a przecież jego twórczość był a
nie porównywalnie dalej od Wiary niz twórczość Miłosza.

[yossariann18]

Czy potrafisz udowodnić, że nie?

[Gość: casimira]

> był bowiem jednym z najwiekszych katolickich myslicieli naszego czasu.
> A co do takich, czy innych jego pogladów, czy wypowiedzi, to pamietajmy, ze
> Aleksander hrabia Fredro spoczywa w kosciele, a przecież jego twórczość był a
> nie porównywalnie dalej od Wiary niz twórczość Miłosza.

Nie chodzi przecież o twórczość, czyli o fikcję literacką! - chodzi o publiczne
wypowiedzi znanego pisarza, które potem były wielokrotnie powielane przez media.
Miłosz przed kamerami telewizji systematycznie wyrażał poparcie dla aborcji i
dla małżeństw homo. Prywatnie też szkodził Polsce i Polonii amerykańskiej ile
mógł. Często słyszałam w Stanach, że Miłosz systematycznie sabotował
jakiekolwiek próby przeciwdziałania kolejnym kampaniom oczerniania Polski. Jako
człowiek był dość wrednym narcyzem. Przez cały życie był pozerem i chyba głównie
był wpatrzony w Sartre. Może to go trochę tłumaczy. Owszem - był pisarzem bardzo
zdolnym, ale jako czlowiek był bardzo nieciekawy. Powinni go pochować na Litwie!

Twórczość

[svetomir]

W przypadku pisarza najważniejszą wypowiedzią sa dzieła, a nie wywiady. A wśród
dzieł Miłosza nietrudno znaleźć ewidentnie katolickie. Przypominanm tez, że
spoczywający na Wawelu Mickiewicz i słowacki tez nie byli perłami
prawowierności. Spoczywaja tam za poezje, a nie za katechizm

A jakie to ma znaczenie?

[Gość: Mlody]

[Gość: fiona]

To naprawdę żałosne, że media "nowoczesne i liberalne" ciągle opluwają Kościół i
księży a tu nagle muszą robić krótką przerwę - bo a nuż Paulini nie pozwolą na
tak upragniony przez antyklerykałów pochówek liberała Miłosza na Skałce!

MIŁOSZ NIENAWIDZIŁ POLSKI

[Gość: honet]

Profesor Jan Majda: ANTYPOLSKIE OBLICZE CZESŁAWA MIŁOSZA

W związku ze śmiercią Czesława Miłosza w prasie i innych mediach pojawiło się
wiele gloryfikujących opinii na jego temat. O wypowiedź na ten temat
poprosiliśmy prof. Jana Majdę, historyka literatury i metodyka z Uniwersytetu
Jagiellońskiego.

Profesor Jan Majda - Od roku 1951, gdy Czesław Miłosz zrezygnował z pracy
polskiego dyplomaty i pozostał na emigracji, we wszystkich swoich książkach
brutalnie zaczął znieważać nasz kraj. Napisał wręcz, że "dla Polski nie ma
miejsca na ziemi" ("Rok myśliwego"), "gdyby mi dano sposób, wysadziłbym ten kraj
w powietrze" ("Rodzinna Europa"), to znów, że "Polska to Ciemnogród" ("Prywatne
obowiązki"). Podobnych zniewag Polski w jego książkach jest dużo. Krytycznie
ocenia on wszystkie okresy naszej historii, zwłaszcza okres rozbiorów i
hitlerowską okupację - szydzi z patriotycznej postawy Polaków walczących o
niepodległość. Ot, chociażby jedna jego charakterystyczna wypowiedź odnosząca
się do sytuacji z 1939 roku, gdy Rosjanie zajęli Wilno: "Było mi żal tego
miasta", ale "nie doznałem niczego podobnego podczas podboju Polski przez
Hitlera" ("Rodzinna Europa"). Tu jasno widać, kim był ten noblista, deklarujący
się wszędzie jako Litwin. Można zresztą stwierdzić, że w swym stosunku do
polskiego patriotyzmu był konsekwentny. Na przykład w 1996 r. w "Tygodniku
Powszechnym" pisał: "patriotyzm i ojczyzna, czyli wartości zbiorowe. Jest mi to
najzupełniej obce"...

[ ... ] Miłosz zresztą specjalnie nie krył, że ma inną niż Polska ojczyznę,
chciał bowiem pracować tylko dla swej ukochanej Litwy: "Los Litwy mnie naprawdę
obchodzi" ("Szukanie ojczyzny"). Wszystko, co polskie, było dla tego noblisty
tylko tematem-pretekstem do uprawiania literackiego szyderstwa i
dyskwalifikacji. W swojej pełnej antypolskich paszkwili książce "Prywatne
obowiązki" wyznaje szczerze swój chorobliwy stosunek do polskości: "Przyznaję
się, na 'polskość' jestem alergiczny". Natomiast o reprezentantach naszego
Narodu wyraża się nader obelżywie: "Polak musi być świnią, ponieważ się Polakiem
urodził". A w wierszu "Moja wierna mowo" ten Litwin-noblista tak znieważa polski
język: "Bo ty jesteś mową upodlonych,/ mową nierozumnych i nienawidzących siebie
bardziej niż innych narodów,/ mową konfidentów, mową pomieszanych,/ chorych na
własną niewinność".
Dyskwalifikuje też Miłosz całą naszą literaturę za jej patriotyczne treści,
uderzając zwłaszcza w jej filary - twórców tej miary co A. Mickiewicz, J.
Słowacki, C.K. Norwid, H. Sienkiewicz, S. Żeromski, S. Wyspiański i wielu innych.

Marek Żelazny - Wydaje się, że Miłosz najwięcej żółci wylał pod adresem naszych
pisarzy w swej "Historii literatury polskiej". Jak, jako historyk literatury i
metodyk kształcący przyszłych nauczycieli polonistów, a więc w pełnym tego słowa
znaczeniu znawca problematyki (w odróżnieniu od Miłosza, który był z
wykształcenia prawnikiem), ocenia Pan Profesor wartość tej książki? Czy
rzeczywiście można uznać ją za wyraz obiektywnego spojrzenia na dzieje naszej
literatury, czy raczej za zbiór osobistych i ferowanych stronniczo sądów i wyroków?

Profesor Jan Majda - Ta książka jest dowodem na to, że Miłosz prawnik posiadał
mentalność prokuratora, a nie historyka literatury, toteż po prokuratorsku
oskarżał naszą literaturę, ale nie miał w tej dziedzinie fachowej wiedzy, więc
wszystkie jego oskarżenia były i są fałszywe. Miłosz mylił się zasadniczo w
ocenie utworów literackich, gdyż nie znał często podstawowych naukowych zasad
ich wartościowania. Z tego więc powodu kierował się w swych sądach jedynie
własnym "alergicznym" subiektywizmem, litewską awersją do polskości i urazami
wobec wielu polskich pisarzy, których stale potępiał za ich patriotyzm. [ ... ]
jest ona przykładem niekompetencji i awersji tego literata w ocenach polskiego
piśmiennictwa, a także przykładem jego patologicznego sobiepaństwa.

Marek Żelazny - Opinie historyków literatury - a zatem najbardziej kompetentnych
(w obszarze zagadnień nas interesujących) reprezentantów środowiska naukowego -
o awersji Miłosza do Polaków i polskości są już dość ugruntowane, choć może nie
objęły jeszcze w dostatecznym stopniu szerszych kręgów społecznych.

Profesor Jan Majda - Dobrze Pan to zauważył, bo istotnie przeważająca część
naszego społeczeństwa nie zapoznała się jeszcze z całą twórczością Czesława
Miłosza i nie zna zarówno jej walorów, jak i stron ujemnych, w tym jej
antypolskich cech. [ ... ] Poważano tego noblistę tylko formalnie, bez poznania
jego twórczości. Po ukazaniu się mej książki "Karol Wojtyła..." zapraszano mnie
na spotkania autorskie do kilku miast - wtedy zauważyłem, że rzadko kto czytał
książki Miłosza. Nawet nauczyciele poloniści znali najczęściej tylko kilka
lekturowych wierszy i byli zaskoczeni, gdy mówiłem o awersji Miłosza do polskości.

Marek Żelazny - A jak można ocenić postawę Miłosza jako człowieka i obywatela,
który wychowany i wykształcony przez Polskę odpłacił jej jawną niewdzięcznością,
a nawet pogardą i wrogością?

Profesor Jan Majda - Miłosz od dzieciństwa do śmierci czuł się tylko obywatelem
Litwy. Jeszcze w roku 1996 w "Tygodniku Powszechnym" oświadczył: "Do Litwy,
kraju mych przodków, chętnie się przyznaję". Już w dzieciństwie narodziła się w
nim nienawiść do Polaków. W książce "Rodzinna Europa" wyznaje szczerze, że
kształtowała się w nim "obsesyjna nienawiść" do polskości, która się w nim
stopniowo pogłębiała, bo o czasach studenckich, gdy kształcił się na polskim
uniwersytecie w Wilnie, także wyznał: "nie znosiłem polskich nacjonalistów".
Kierując się tą awersją do Polaków, wstąpił tam nawet do lewicowego ugrupowania,
o czym pisze we wspomnianej książce: "Ku tej lewicy (...) popchnął mnie nie
marksizm, ale mój opór wobec narodowych obskurantów" (tak często nazywa Polaków).
Gdy w latach trzydziestych Miłosza wyrzucono z pracy w radiu wileńskim za
pisanie prokomunistycznych felietonów, przyjechał do Warszawy, ale polskiej
stolicy nie lubił, toteż powypisywał o niej paszkwile. Krytykował polski
patriotyzm podczas okupacji hitlerowskiej, wtedy postanowił nawet wystąpić
"przeciw polskiej prawowierności" ("Zaraz po wojnie"). Parę lat później w
książce "Prywatne obowiązki" podał swoje duchowe credo: "ŻEBY BYĆ PEŁNYM
CZŁOWIEKIEM, TRZEBA SIĘ WYNARODOWIĆ". Stał się więc w dużej mierze kosmopolitą,
ale Litwa była dalej głównym źródłem jego osobowości, toteż z dużym uwielbieniem
pisał o niej w swoich książkach. Swoje poglądy po megalomańsku gloryfikował,
stąd cała jego twórczość ma charakter autobiograficzny. Faktem jest tylko, że do
Polski i do nas Polaków czuł spotęgowaną awersję, co w wierszyku "Natura"
oficjalnie wyznaje: "Na jakże długo starczy mi nonsensu Polski". I taki stosunek
do nas dominuje w jego twórczości.

Marek Żelazny - Znany (?) jest także stosunek Miłosza do polskiego katolicyzmu...

Profesor Jan Majda - Miłosz wielokrotnie wypowiadał się w sposób negatywny o
polskim Kościele, który w ciężkich dla nas czasach propagował i umacniał
patriotyzm. W książce "Rodzinna Europa" napisał: "PRZYRZEKŁEM SOBIE, ŻE NIE
ZAWRĘ NIGDY PRZYMIERZA Z POLSKIM KATOLICYZMEM (...), CZYLI ŻE NIE PODDAM SIĘ
MAŁPOM". Natomiast w "Traktacie teologicznym" tak zbezcześcił Matkę Bożą
Częstochowską: "Pochodzę z kraju, gdzie Twoje sanktuaria służą/ umacnianiu
narodowej ułudy i uciekaniu się pod Twoją obronę, pogańskiej bogini, przed
najazdem/ nieprzyjaciela". Takich i innych antypolskich i antykatolickich
wypowiedzi Miłosza podaję więcej w swojej książce, do której odsyłam chcących
pogłębić swoją wiedzę na ten temat.

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20040819&id=my13.txt

[Gość: jack]

Ile warte sa wypociny tego hipokryty przekonaj sie porownujac wiersz:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=14997182&a=15027834
z interpretacja tego lobuza.
Podobna wartosc maja inne wyjete z kontekstu zdania z Milosza.
Tacy wlasnie "interpetatorzy" Milosza sluza obludnikom z ND, kregom Rydzyka w
poznawaniu poety przez spoleeczenstwo.
Mozna zapytac czy to sa wogole chrzescijanie?
Nie dziwi, ze forumowa "tluszcza" tak rzuca sie na Milosza.

[Gość: HrAdam]

Czy ktoś z PT forumowiczów pamięta szefa pomorskiej mafii, niejakiego Nikosia?
Został zastrzelony w bandyckiej dintojrze podczas śniadanka w jednym z
Gdańskich burdeli. Mszę żałobną w katedrze oliwskiej celebrował biskup. W
kontekście tej sprawy dyskusja nt. pogrzebu Czesława Miłosza ma - jakby to
powiedzieć - wydźwięk dość dziwny.

Odnoszę niejasne wrażenie, że tak jak liczne gazety dołączają różne prezenty -
biżuterię, płyty DVD itp. - ND powinien dołączyć torebki używane zwykle w
samolotach.

[Gość: chilumnotlogged]

Żałośni jesteście z tymi "rozterkami"

Naprawdę IMO w obliczu śmierci człowieka Wasze "rozterki" są conajmniej ....,aż szkoda pisać.
IMO nie jesteście ani patriotami,ani tymi,którymi się mienicie.
Jesteście tak daleko od Boga,ze sprawy sobie nawet nie zdajecie z tego.
Nawet sobie sprawy nie zdajecie jak daleko w zaślepieniu zapomnieliście o Jego słowach.

--

" Talk is cheap "

a co to za łacha miec katolicki pogrzeb ?

[Gość: zetor]

Bez klechów pogrzeb jest duzo lepszy.

[Gość: Siła Prawdy]

Siła prawdy: No i proszę. Wystarczyło kilka zdań (osiem, jak policzyła
skrupulatnie "Rzeczpospolita") w "Naszym Dzienniku", a pracowicie budowany przez
lata mit Czesława Miłosza - "autorytetu" i "wielkiego Polaka" - runął. Jak
porażająca jest siła prawdy! Stąd taki popłoch i histeria w szeregach
liberalnych i w kontrolowanych przez nich mediach, które od kilku dni z furią
atakują "Nasz Dziennik". Zgroza, ktoś śmiał się wyłamać z chóru pochlebców! Tego
cenzorzy poprawności politycznej nie przebaczą. Tak, panowie, wasz monopol na
kształtowanie myślenia Polaków to już przeszłość. Więc ze wszystkich łamów
wylewa się na nas kubły nienawiści i jadu, naprędce organizuje się "odpór" w
iście stalinowskim stylu. Łatwo jednak zauważyć, że nikt nie zarzucił nam, iż
napisaliśmy kłamstwo, nikt nie prostuje podanych przez "Nasz Dziennik"
informacji. To media liberalne wciąż manipulują swoimi czytelnikami,
przedstawiając im niepełny obraz noblisty, a zwłaszcza ukrywając niewygodne
fakty z jego biografii.

To naturalne, że Ojciec Święty cieszył się, iż to właśnie Polak został laureatem
zaszczytnej nagrody - jest synem polskiej ziemi i raduje go wszystko, co służy
dobru Ojczyzny i rodaków. Wtedy, w roku 1980, gdy narodziła się już
"Solidarność", wydawało się, że Nobel dla Miłosza będzie dodatkowym impulsem w
zmaganiach z imperium zła. W walce, jaką Naród toczył z komunizmem, Kościół nie
pytał, kto jest z prawicy, kto z lewicy. Dla wszystkich było miejsce w
świątyniach, również dla niewierzących, a nawet "nieprzyjaciół Pana Boga".
Dlatego wsparcie otrzymywali i Barbara Labuda, i Zofia Kuratowska, i Zbigniew
Bujak, i Jacek Kuroń, i wiele innych osób, które odpłaciły później Kościołowi
czarną niewdzięcznością. A kto dziś pamięta, że ksiądz prałat Henryk Jankowski,
opluwany regularnie na pierwszych stronach "Wyborczej", ochrzcił syna Adama
Michnika?

Inna rzecz, czy życzenie wyrażone w 1980 r. przez Jana Pawła II, by twórczość
Miłosza "wnosiła trwałe wartości w dziedzictwo ducha ludzkiego i dobrze
przysłużyła się powszechnej sprawie człowieka", zostało poważnie potraktowane
przez noblistę. Poparcie udzielone przez pisarza paradzie gejów w Krakowie - w
maju tego roku - świadczy, że nie. Zgoda na publiczne manifestowanie nieładu
moralnego nie służy nigdy sprawie człowieka i jego godności, jest uderzeniem w
samo serce człowieczeństwa - w obraz człowieka stworzonego na obraz i
podobieństwo Boga.
Jeżeli "Wyborcza" rzeczywiście szanuje zmarłego noblistę, niech pozwoli go
pochować z powagą należną każdej śmierci i z modlitwą, jak nakazuje nasza
kultura. Każdy najmniejszy nawet cmentarz jest przede wszystkim miejscem
świętym, gdzie polecamy miłosierdziu Boga grzeszników. Małgorzata Rutkowska

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20040820&id=po22.txt