moja chora siostra - co robic??

[boxing_cat]

Witam, zastanawiam sie od dluzszego czasu jak pomoc mojej siostrze. Jest
mloda, trzydziestokilkulenia kobieta. Ma meza, syna, niedawno urodzila
sliczna coreczke. Problem pojawil sie mniej wiecej 2 lata temu. Miala zabieg,
nic strasznie inwazyjnego. Wszystko ulozylo sie dobrze, po chorobie nie ma
sladu. Natomiast cos dziwnego stalo sie z jej glowa. Od tamtej pory
obsesyjnie wrecz doszukuje sie u siebie objawow chorobowych. Przez ostatnich
kilkanascie miesiecy miala juz guza mozgu, raka watroby, raka piersi,
cukrzyce, raka jelita grubego i wiele wiele innych. Oczywiscie te choroby to
tylko jej wyobraznia, ale boje sie ze jak tak dalej pojdzie to naprawde
zacznie chorowac. W koncu psychika jest potezna sila. Nie mowiac juz o tym,
ze stracila cala radosc zycia, rano ledwie zwleka sie z lozka, nic jej nie
cieszy - nawet jej malutka coreczka. Jedyny temat w jaki sie wkreca to
rozmowy o chorobach, wypytywanie o objawy... Nie poznaje jej, ona sie
pograza. Ani ja, ani nikt z rodziny i znajomych nie potrafi jej pomoc.
Namawiamy ja na wizyte u psychiatry, ale sie akurat w tym przypadku jest
oporna, chociaz na lekarzy i badania wydala w ciagu ostatnich 2 lat majatek.
Co robic?

[djbunio]

Witaj. Miałem podobną sytuację. W wieku 20tu lat wykryto u mnie nadciśnienie i
towarzyszące temu mniejsze lub większe dolegliwości. Nie umiem Ci pomóc, ale
wtedy również tak reagowałem. Byłem szczęśliwym młodym chłopakiem i nagle "bum!"
coś takiego. Tydzień w szpitalu na sali z ciężko chorymi (jeden umierał na moich
oczach), potem później jeszcze tydzień i jeszcze jeden. Też doszukiwałem się u
siebie wielu dolegliwości. Budziłem się znerwicowany, zlany potem.
Może Twoja siostra ciężko to przeżyła. Ja nie mam już nadciśnienia, a nadal
miewam takie myśli, choć bardzo rzadko. Ważne, moim zdaniem, żeby mimo
wszystkich swoich obaw czuła, że ma kochającą rodzinę obok siebie. Ja wziąłem
się za siebie. Zamiast czekać, aż oszaleję, zacząłem dbać o zdrowie. Ruch,
dieta, choć oczywiście pozwalam sobie raz w tygodniu na odrobinę lenistwa lub
jedzenie z fast-foodu. Ważne, żeby nie zamienić obsesji "chorobowej" na obsesję
dbania o zdrowie.

[mskaiq]

To co napisal Djbunio to jedyny sposob pozbycia sie tego natrectwa. Potrzeba
jest wiele milosci i wyrozumienia. Wazne sa rowniez cwiczenia fizyczne, dobra
dieta i jak najwiecej radosci. Stwarzac jak najwiecej okazji aby nie myslala o
chorobach. Rozmawiac na inne tematy, wyciagac na wycieczki, do kina, teatru.
Dobrze gdyby mogla pracowac, wtedy jej mysli beda zajete czyms innym.
Serdeczne pozdrowienia.

[maureen2]

zaprowadzić do psychiatry, prawdopodobnie ma depresję

[kaskoss101]

Wlasnie, do psychiatry, gdyz rowniez wg mnie to depresja. Byc moze urodzenie
dziecka jeszcze ja wzmoglo (Twoja siostra moze myslec, ze skoro jest chora nie
bedzie potrafila zapewnic dziecku opieki).

[dziki-imbir]

Nie ma depresji, tylko hipochondrie. Zaczelo sie od zabiegu, ktory uswiadomil
jej, ze zdrowie to rzecz krucha. Teraz zaczela sie wczuwac w swoje cialo i kazdy
normalny objaw z ciala (jakis niewielki bol czy przyspieszony puls), na ktory
normalnie nikt nie zwraca uwagi, u niej urasta do rangi czegos wielkiego. Bo
wczuwa sie w cialo, dzieki czemu kazda rzecz odczuwa bardziej.
Idzie do lekarza, ktory zapewnia ja, ze wszystko w porzadku, czuje chwilowa
ulge, ale potem znowu napiecie rosnie, bo mysli, ze sie lekarz nie poznal albo
cos przeoczyl, albo to inna choroba.
Hipochondrie leczy sie psychoterapia, wiec zamiast do lekarza niech idzie do
terapeuty behawioralno-poznawczego, bo to najlepsza metoda pracy w tego rodzaju
zaburzeniu.

Depresja poporodowa

[ladne_kwiatki]

Prawdopodobnie powinna wyregulować gospodarkę hormonalną i poszukać pomocy u
psychologa.
pzdr

[bszalacha]

Czy zauważyłaś,że w czasie choroby często dostajemy znacznie więcej od ludzi
niż gdy jesteśmy zdrowi?W cywilizowanych kulturach chore osoby otaczane są
znacznie większą opieką niż zdrowe/te mają głównie obowiązki/.Może ten schemat
będzie przydatny w rozumieniu dlegliwości twojej siostry.

[boxing_cat]

Staramy sie ja wspierac jak umiemy. Spedzmy z nia duzo czasu, rozmawiamy,
probujemy odwrocic jej uwage od tematu... Ale to sie udaje przewaznie tylko na
chwile. Zamiast sie polepszac to z uplywem czasu zapada sie w to coraz glebiej.
Biega od lekarza do lekarza, ale kiedy wspominam o psychologu albo psychiatrze
zaczyna sie wykrecac. Teraz umowilam ja na przyszla srode na konsultacje
psychiatryczna i mam z nia tam jechac, zeby nie przyszlo jej do glowy nie
pojsc. Mam nadzieje ze czegos sie dowiemy... Kiedy widze jaka babka byla
kiedys, a teraz - serce mi sie kraje :(