ufność

[fnoll]

coś, co nazywamy ufnością, wydaje mi się najpierwotniejszym odniesieniem do
świata, z którego wynikają wszystkie nasze szczegółowe zachowania

ufnością nasiąkamy przy boku mamy w wieku niemowlęcym, ufność tracimy, gdy
coś nas kaleczy, ufność odzyskujemy, gdy odkrywamy wielość punktów oparcia

jak jest z twoją ufnością?

[jmx]

Nie ufam ludziom, którzy mówią, ze coś jest tylko białe albo czarne.
Np. mówią, że ktoś jest tylko dobry a ktoś inny wyłącznie zły...

Tylko do Fnoll'a

[komandos57]

Pamietam cie.Kiedys cos pisalem.Opieprzylas(es) mnie,ja Ciebie tez.Ale na
koniec powiedzialem Ci Wes.Swiat. Otrzymalem odpowiedz na poziomie.I Tobie juz
nigdy nie oberwie sie.Czuje ze jestes kobieta.A pisze bo to rodzaj ufnosci.

[cossa]

nasiaklam ufnascia w dziecinstwie i chyba mi na kilka
zywotow wystarczy:) nie ufam bezgranicznie, ale ufnosc
jest mi potrzebna, by zyc wsrod ludzi, by czuc sie dobrze
i bezpiecznie. a zarowki nieufnosci zapalaja sie
zazwyczaj gdy pada wiecej slow niz powinno, badz tez jest
zbyt pieknie:)

pozdrawiam
cossa

fnoll napisał:

> coś, co nazywamy ufnością, wydaje mi się
najpierwotniejszym odniesieniem do
> świata, z którego wynikają wszystkie nasze szczegółowe
zachowania
>
> ufnością nasiąkamy przy boku mamy w wieku niemowlęcym,
ufność tracimy, gdy
> coś nas kaleczy, ufność odzyskujemy, gdy odkrywamy
wielość punktów oparcia
>
> jak jest z twoją ufnością?

[komandos57]

Cossa-ty naprawde jestes fajna.Trafnie.Aczkolwiek,ostrzegam przed zbytnia
ufnoscia.Zimny prysznic zmrozi Twoje podejscie do ufnosci.P

[cossa]

mam cicha nadzieje, ze ow zimny prysznic nie spotka mnie
z Twojej strony:)

uf uf:)
cossa

[Gość: Renka]

Ja nie ufam nikomu. Nawet sobie.

[Gość: Niekochana]

Ja ufam do ... pierwszego kłamstwa...

A jeszcze niedawno ufałam... znowu ufałam... i znowu... wciąż na nowo, bo
mówiłam sobie , że kłamstwa były lekkiego kalibru...
a teraz... on spotkał kobiete, ja nic nie wiedziałam... po któryms z nia
spotkaniu pod byle pretekstem rozstał sie ze mną, ale ja wciąż o niej nie
wiedziałam... dowiedziałam się miesiac temu, ale on twierdził, z e to tylko
koleżanka... a ta koleżanka sle mu kartki z wloch, gdzie jest na stypendium ze
kocha i teskni...

a ja... boje sie, że juz nikomu nie zaufam :-( tyle tych kłamstw było...

[zet1]

ufam tylko sobie. Co do innych, to mam duże opory by komuś zaufać. Wiem jak
pokrętne mogą być moje myśli i co mogę dziwnego wymyśleć, więc przekładam to na
innych i im nie ufam... Nawet Tej, która mnie wykarmiła...
A tak bardzo chciałbym zaufać komus bezgranicznie :(

[alka_xx]

z natury jestem ufna, ale jesli raz strace do kogos zaufanie, nic nie jest w
stanie tego zmienic...

[Gość: Imagine]

Odpowiedz jest prosta. W ruchu drogowym obowiazuje niepisana zasada
ograniczonego zaufania. Stosuje ja rowniez na innych plaszczyznach zycia.
Pozdr, Imagine.

[saana]

ach Ona jest taka ufna-powiedziala Matka o corce...
czy Matka powiedziala- ach Ona jest jeszcze taka naiwna??
byc ufnym i ufac, zaufac.Synonimy??
Ja ufam ze tam na gorze siedzi sobie taki ludzik ktory mnie wyciagnie ze
wszystkich tarapatow zyciowych. Jak na razie niezle mu idzie.

[zet1]

O rety! Masz jakieś namiary na tego ludzika? Podziel się nie bądź taka!
Nie ufam Ci, pewnie ściemniasz!

[saana]

zet1 napisał:

> O rety! Masz jakieś namiary na tego ludzika? Podziel się nie bądź taka!
> Nie ufam Ci, pewnie ściemniasz!
noooo jak jnie broisz to dam mu znac gdzie ma Ciebie szukac..
PS na tym forum problemow to dopiero bedzie mial roboty.
A serio byly momenty ciezkie ale jakos zawsze spadalam na cztery lapy .

[otryt]

Bułat Okudżawa pięknie to ujął:

Pierwsze kłamstwo, myślisz : ech, zażartował ktoś
Drugie kłamstwo - gorzki śmiech, śmiechu nigdy dość.
A to trzecie, gdy już przejdzie przez twój próg
Głębiej zrani cię, niż na wojnie wróg.

otryt

[Gość: Imagine]

otryt napisał:

> Bułat Okudżawa pięknie to ujął:
>
> Pierwsze kłamstwo, myślisz : ech, zażartował ktoś
> Drugie kłamstwo - gorzki śmiech, śmiechu nigdy dość.
> A to trzecie, gdy już przejdzie przez twój próg
> Głębiej zrani cię, niż na wojnie wróg.
>
> otryt
>
Studiuj karme.

[otryt]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> Studiuj karme.

Dlaczego?

[Gość: Imagine]

otryt napisał:

> Gość portalu: Imagine napisał(a):
>
> > Studiuj karme.
>
> Dlaczego?

Poniewaz w doktrynie karmy jest odpowiedz na dreczace nas pytania, chociazby
na jedno z nich: DLACZEGO MNIE TO WLASNIE SPOTYKA ?
Pozdr, Imagine.

[otryt]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> Poniewaz w doktrynie karmy jest odpowiedz na dreczace nas pytania, chociazby
> na jedno z nich: DLACZEGO MNIE TO WLASNIE SPOTYKA ?
> Pozdr, Imagine.

Akurat pytanie DLACZEGO MNIE TO WLASNIE SPOTYKA ? mnie nie dręczy.
Po latach widać czasem sens tego, co mnie kiedyś spotykało.

pozdr,otryt

[Gość: Imagine]

otryt napisał:

> Gość portalu: Imagine napisał(a):
>
> > Poniewaz w doktrynie karmy jest odpowiedz na dreczace nas pytania, chocia
> zby
> > na jedno z nich: DLACZEGO MNIE TO WLASNIE SPOTYKA ?
> > Pozdr, Imagine.
>
> Akurat pytanie DLACZEGO MNIE TO WLASNIE SPOTYKA ? mnie nie dręczy.
> Po latach widać czasem sens tego, co mnie kiedyś spotykało.
>
> pozdr,otryt

I to jest wlasnie karma at work.
Mozna uczestniczyc w zyciu bardziej aktywnie i otwarcie jak sie zna mechanizmy
karmy. Znajomosc karmy to raczej sztuka "zapobiegania" niz pozniejsze AHA...
Pozdr, Imagine.

[otryt]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> I to jest wlasnie karma at work.
> Mozna uczestniczyc w zyciu bardziej aktywnie i otwarcie jak sie zna
mechanizmy
>

Ciekawe. Co dla mnie byłoby najważniejsze z punktu widzenia Twojej wiedzy o
karmie?

[Gość: Imagine]

otryt napisał:

> Gość portalu: Imagine napisał(a):
>
> > I to jest wlasnie karma at work.
> > Mozna uczestniczyc w zyciu bardziej aktywnie i otwarcie jak sie zna
> mechanizmy
> >
>
> Ciekawe. Co dla mnie byłoby najważniejsze z punktu widzenia Twojej wiedzy o
> karmie?

Przede wszystkim uzmyslowienie sobie, ze cos takiego istnieje wogole. To jest
prerekwizyt. Bez tej glebokiej swiadomosci, naprawde glebokiej, ze nic nie
dzieje sie w prozni, ze siec akcji i reakcji, ktora nas oplata jest polem
naszego dzialania, kazda rozmowa o karmie jest tylko wymiana blednych z reguly
definicji tej doktryny. Slowo karma stalo sie dosc czesto uzywanym slowem,
jednak na dobra sprawe nie ponieslibysmy zadnego uszczerbku, wyrzucajac
wszystko co do tej pory wiemy o niej, do kosza. Karma jest bardziej "fizyczna"
nizby moglo sie wydawac i nie majaca nic wspolnego z kara za grzechy.
To tyle na poczatek.
Pozdr, Imagine.

[otryt]

Gość portalu: Imagine napisał(a):


> To tyle na poczatek.
> Pozdr, Imagine.

Czyli karma w pigułce. Dzięki ! Będę trawił.
otryt

[Gość: Imagine]

otryt napisał:

> Gość portalu: Imagine napisał(a):
>
>
> > To tyle na poczatek.
> > Pozdr, Imagine.
>
> Czyli karma w pigułce. Dzięki ! Będę trawił.
> otryt

Niech Ci droga poznania lekka bedzie.
Pozdr, Imagine.

[fnoll]

otryt napisał:

> Bułat Okudżawa pięknie to ujął:
>
> Pierwsze kłamstwo, myślisz : ech, zażartował ktoś
> Drugie kłamstwo - gorzki śmiech, śmiechu nigdy dość.
> A to trzecie, gdy już przejdzie przez twój próg
> Głębiej zrani cię, niż na wojnie wróg.


bardzo piękne, bo prawdziwe, ech

kiedyś złapałem się na tym, że często uparcie biorę za żart słowa głupie,
okrutne, raniące, by uratować tym samym swój otwarty, czyli ufny stosunek do
kogoś - takie śmichy-chichy właśnie, tylko potem, gdy dzień siękończy,
markotność jakaś z ciemnych kątów mnie opadała...

ale jak zachować ufność bez okłamywania samego siebie, w obliczu "zła"?

chrześcijanie mówią o wybaczaniu - ale czy wybaczając człowiek przestaje się
bać?

[Gość: Imagine]

>> chrześcijanie mówią o wybaczaniu - ale czy wybaczając człowiek przestaje się
> bać?

Przestaje. Wybaczenie to wyciagniecie reki, to rozpuszczenie swych wojsk
do domow rodzinnych, to zawieszenie broni, to demilitaryzacja, to zmiekczenie
wroga, to opuszczenie rak, to wreszcie zneutralizowanie strachu wlasnie,
strachu, ze ktos nas skrzywdzi.
Pozdr, Imagine.

[jmx]

Gość portalu: Imagine napisał(a):

> Przestaje. Wybaczenie to wyciagniecie reki, to rozpuszczenie swych wojsk
> do domow rodzinnych, to zawieszenie broni, to demilitaryzacja, to zmiekczenie
> wroga, to opuszczenie rak, to wreszcie zneutralizowanie strachu wlasnie,
> strachu, ze ktos nas skrzywdzi.
> Pozdr, Imagine.

Taaak... bo jesteśmy wtedy silni wewnetrzną siłą, mamay oparcie w sobie i nc
nas nie przewróci...

[otryt]

fnoll napisał:


>
> kiedyś złapałem się na tym, że często uparcie biorę za żart słowa głupie,
> okrutne, raniące, by uratować tym samym swój otwarty, czyli ufny stosunek do
> kogoś - takie śmichy-chichy właśnie, tylko potem, gdy dzień siękończy,
> markotność jakaś z ciemnych kątów mnie opadała...
>
> ale jak zachować ufność bez okłamywania samego siebie, w obliczu "zła"?
>
> chrześcijanie mówią o wybaczaniu - ale czy wybaczając człowiek przestaje się
> bać?


Kiedyś złapałem się na tym, że często uparcie biorę żart za słowa głupie,
okrutne, raniące, bo straciłem ufność wcześnie. Gdy dzień się kończył,
markotność jakaś z ciemnych kątów mnie opadała...

Nie po raz pierwszy widać, że u nas wszystko odwrotnie :-)

Pozdrawiam i ślę wyrazy szacunku
otryt

[Gość: Martyna]

fnoll napisał:

> otryt napisał:
>
> > Bułat Okudżawa pięknie to ujął:
> >
> > Pierwsze kłamstwo, myślisz : ech, zażartował ktoś
> > Drugie kłamstwo - gorzki śmiech, śmiechu nigdy dość.
> > A to trzecie, gdy już przejdzie przez twój próg
> > Głębiej zrani cię, niż na wojnie wróg.
>
>
> bardzo piękne, bo prawdziwe, ech
>
> kiedyś złapałem się na tym, że często uparcie biorę za żart słowa głupie,
> okrutne, raniące, by uratować tym samym swój otwarty, czyli ufny stosunek do
> kogoś - takie śmichy-chichy właśnie, tylko potem, gdy dzień siękończy,
> markotność jakaś z ciemnych kątów mnie opadała...
>
> ale jak zachować ufność bez okłamywania samego siebie, w obliczu "zła"?


Nie rozumiem pytania . Czy ufanie nazywasz oklamywaniem siebie?
>
> chrześcijanie mówią o wybaczaniu - ale czy wybaczając człowiek przestaje się
> bać?


Wybaczyc nie oznacza zapomniec o tych wszystkich strasznych, zlych rzeczach:
odrzucenie, zdrada ,klamstwa , oszukanie itd
Wybaczyc oznacza bardziej odseparowanie od tych zlych rzeczy tak, ze juz
dluzej nie jestesmy ofiarami , nasze emocje ,uczucia sa wolne od tych
przeszlych zlych rzeczy, ktore nam wyrzadzono woec chyba rowniez przestajemy
sie bac

dUZO ZALEZY KOMU WYBACZAMY bo w przypadku np rodziny, bliskich przyjaciol to
wybaczenie to rowniez wpuszczenie ich z powrotem do sego serca. Nielatwo jest
wybaczyc trzeba to czuc gleboko w srodku , czasami droga do wybaczenia jest
dluga.

Wybaczanie

[otryt]

Gość portalu: Martyna napisał(a):

>
> Wybaczyc nie oznacza zapomniec o tych wszystkich strasznych, zlych
rzeczach:
>
> odrzucenie, zdrada ,klamstwa , oszukanie itd
> Wybaczyc oznacza bardziej odseparowanie od tych zlych rzeczy tak, ze juz
> dluzej nie jestesmy ofiarami , nasze emocje ,uczucia sa wolne od tych
> przeszlych zlych rzeczy, ktore nam wyrzadzono woec chyba rowniez przestajemy
> sie bac
>
> dUZO ZALEZY KOMU WYBACZAMY bo w przypadku np rodziny, bliskich przyjaciol to
> wybaczenie to rowniez wpuszczenie ich z powrotem do sego serca. Nielatwo jest
> wybaczyc trzeba to czuc gleboko w srodku , czasami droga do wybaczenia jest
> dluga.
>

Pięknie piszesz, Martyno o przebaczaniu.
Dodałbym do tego, że przebaczanie nie jest zamykaniem oczu na istniejące zło.
Przebaczanie nie wyklucza nazwania zła po imieniu. Ale oznacza po prostu
wyzbycie się złych uczuć w stosunku do krzywdziciela. Gdy to nie nastąpi złe
uczucia potrafią zniszczyć od wewnątrz osobę już raz skrzywdzoną. Gdy nie
przebaczymy cierpimy dwa razy: raz z powodu krzywdy, a drugi raz z powodu
nienawiści , która nas zżera.

Najlepiej to widać na przykładzie byłych więźniach hitlerowskich obozów
koncentracyjnych lub sowieckich łagrów. Znałem kilku takich ludzi. Nie byli
przeciętni. Albo promienieli swoją wspaniałością i człowieczeństwem, albo
zżerały ich choroby psychiczne i fizyczne a w skrajnym przypadku popełnili
samobójstwo. Ci ostatni nie potrafili uporać się ze swoją nienawiścią w
stosunku do oprawców, którzy ich skrzywdzili.

pozdr, otryt

[Gość: Martyna]

Ufnosc nie ma jednego stopnia , poziomu, rodzaju ale sa ich wiele. Inaczej
ufamy lekarzowi, rodzicom, partnerowi, przyjacielowi.

Bez zaufania jednak nie prawdziwa intymnosc i glebokie relacje z innymi sa
niemozliwe czlowiek czuje sie wyizolowany bo nikomu nie ufa . Nie otwiera sie,
nie daje dostepu do samego siebie, i ma wrazenie ,ze nikt nie zna jego
pradziwego, ktory siedzi w srodku.


Z drugiej strony w zyciu nic nie jest wiadome na 100 procent i nikt nie wydaje
kwitka z napisem GWARANCJA.

Gwarancji na to, ze nikt nas nie oszuka, nie zrani, nie zdradzi nie mozna
kupic .

Trezba to zaakceptowac i ufac samemu sobie. Ufac , ze nie wazne co sie stanie
to po okresie rozpaczy , smutku bedziemy w stanie sie podniesc.

Miec pelne zycie na wielu polach ( duchowosci, przyjazni, pasji, pracy,
hobby, milosci, rodziny ) wtedy szansa ciosy zadane na przez innych nie beda
tak bolaly i latwiej bedzie sie z nich podniesc.

Wiele osob jednak ufa za szybko nie znajac, nie sprawdzajac ,nie zdajac pytan,
lekcewazac niepokojace sygnaly a pozniej przychodzi rozczarowanie i bol.

[komandos57]

Ufaj pojebom z forum.Jak tu potrwasz,bedziesz tez pojeb.Moze juz jestes?