szansa na odrodzenie związku:(

[rozyczkabezkolcow]

Moi mili
Jestem tu pierwszy raz.Chciałabym pokrótce przedstawić swoją historię.Jestem
z kimś 3 lata.Problem tkwi w tym,że on nadal mieszka zrodzicami(ja niestety
też).Na rozmowy w stylu"że może czas na stablizizację",żebyśmy zamieszkali
razem usłyszałam ze tak oczywiście ale na tym się kończy.Usłyszałam poza
tym,że boi się wiązać ze mna przyszłościowo bo wie,że jestem
nerwowa,wybuchowa itp.Chce być ze mną,ale nie myślał jeszcze ani o ślubie ani
o oświadczynach.Denerwuje mnie już ta sytuacja,szczególnie ze oboje jestesmy
przed 30:(Ja chciałabym wreszccie się wyprowadzić założyc swoją rodzine.To o
czym marzy kążda kobieta.Dodam jeszcze ze jest jedynakiem(nie wiem czy to ma
jakiś wpływ)bo facet jest zaradny i samodzielny.błagam pomózcie coś doradzcie
bo bardzo go kocham,ale nie umiemjuż tak,życ przelało się we mnie
wszystko.Poza tym muszę dodać,że odzywamy się do siebie w nerwach nie tak jak
powinniśmy.Padają bardzo bolące słowa obrażliwe dla obydwu stron.On nawet
powiedzial,że nie ma dla mnie szacunku bo ja nie ma do niego.Czy jest szansa
ratować ten związek czy odciąć coś definitywnie.Nie wiem już co robić

[szpilkaaa]

słyszałam poza
> tym,że boi się wiązać ze mna przyszłościowo bo wie,że jestem
> nerwowa,wybuchowa itp

widzisz,zazwyczaj jak się 2 ludzi ze sobą wiążą to również ze swoimi wadami i
zaletami.bo szybko dosyć mija miesiąc miodowy , a w pokoju najlepiej ze sobą żyć.

ten argument uważam za nietrafiony.
albo Twój mężczyzna bzdurnie wierzy w modelki i te wszystkie ślicznotki , które
są pokazywane jako cud-miód.

myślę ,że warto byłoby zapytać czy tak naprawdę to Ty jesteś osobą z którą chce
żyć czy (brzydko mówiąc) jesteś jakimś tylko etapem drogi.niekoniecznie tym
ostatnim i zobowiązującym.

czy zamieszkanie ze sobą jest dla Ciebie jednoznaczne ze ślubem(dziećmi)?
tutaj być może też jest pies pogrzebany.
jednak nie można żyć wiecznie z rodzicami i chodzić tylko na randki.

zapytaj go może jak sobie wyobraża Wasze dalsze życie związkowe?
2 randki w tygodniu,buzi buzi i do domu??

[rozyczkabezkolcow]

wiesz szpilka rozmów to my przeprowadziliśmy tysiącei on nie wiem boi się
ryzyka zamieszkania zemną bo jak twierdzi "już mnie poznał":(ale mnie kocha to
ja już nie wiem o co chodzi też go kocham ale to jest jakas koszmarnie patowa
sytuacja obecnie jest między nami koszmarnie...nie wiem już co robić mamy
przecież po 27 lat

[sandra_pepper]

Ten związek moim zdaniem nie ma żadnych szans,
daj sobie spokój, Twój partnet to człowiek mało dojrzały,
pępowina nigdy nie zostanie odcieta, mama zawsze bedzie najważniejsza:(

[rozyczkabezkolcow]

myślisz,że to,że jest jedynakiem ma na to duży wpływ?poza tym w życiu jest
zaradny.Z tym,że ma jedną wade której nie trawie u ludzi-chlapaniejęzykiem a
raczej słowa bez pokrycia mowi i na tym się kończy jak narazie

[sandra_pepper]

Oczywiście że to ,iż jest jedynakiem ,
ma ogromny wpływ. Jak myślisz dlaczego nie jest w stanie podjąć
decyzji o samodzielnym życiu ?, bo jest mu wygodnie w takim układzie?
Raczej bym się zastanowiła czy on kiedykolwiek dorośnie

[szpilkaaa]

skoro już Cię poznał to co stoi na przeszkodzie byśmy zamieszkali razem-pewnie
takie słowa przeczytasz od innych użytkowników tego forum.

mężczyzny nie zmienisz.
możesz poznać przyczyny.dlaczego nie chce zamieszkać.
prawdopodobnie jest mu wygodnie mieszkać z rodzicami.
przykre jest co piszesz bo widać ,że Tobie na tym mocno zależy , a Twój
mężczyzna ma klapki na oczach.
jak on sobie wyobraża Waszą przyszłość?

piszesz''nie wiem już co robić mamy przecież po 27 lat''-czy jest jakaś presja
wywierana na Ciebie , która powoduje taki tok myślenia.
Czy sama uważasz ,że 27 lat to najwyższy czas na stabilizację?

Nie chciałabym oceniać tego czy macie się rozstać czy nie, ale warto byłoby
gdybyś się przyjrzała Waszemu związkowi.
Czy satysfakcjonuje Cię?
Czy zbudowaliście coś razem?
Czy wspieracie się,czy każde z Was coś daje?
A może któreś z Was cały czas bierze powodując ,że ten związek jest destrukcyjny?

Myślę ,że warto byłoby , gdybyś zrobiła takie małe podsumowanie.
Oczywiście nie zakładając postawy''to ja jestem najważniejsza.i to tylko ja i
moje uczucia się liczą.(taką postawę niestety eksponują kobiece czasopisma),ale
też wzięła pod uwagę czy są jakieś problemy u niego z którymi Ty nie dajesz
sobie radę.
Czy jesteście na etapie ''chodzenia za rękę'' czy znacie członków rodzin partnera.
I czy wreszcie widzisz jego zalety i jesteś w stanie zaakceptować.Nie chodzi mi
o polubienie , ale zaakceptowanie.

pozdrawiam,
Justyna

walcz

[apple_isle]

Hej, znasz juz moja historie. Chce tylko dodac, ze z tego co piszesz zalezy Ci
na tym zwiazku a to chyba jest dobry powod, zeby o niego jeszcze powalczyc.
jesli jedyna wada waszego bycia razem jest to, ze jemu jest ciezko podjac
ostateczna decyzje zwiazana ze wspolnym mieszkaniem czy zareczynami to uwazam,
ze nie jest to wystarczajacym powodem, zeby rezygnowac. Wsrod moich znajomych
jest moze 10% par, u ktorych wszytsko odbywalo sie romantycznie na
maksa...zareczyny i cala reszta. W pozostalych przypadkach to kobiety
przejmowaly inicjatywe, bez wzgledu na to czy facet mial 25 lat czy 36. Moja
mama tez wyszla za maz za jedynaka, ktoremu sie oswiadczyla... :) i sa juz 35
lat szczesliwym malzenstwem. Glowa do gory, milosc przenosi gory. A jesli on
skuli po sobie uszy i ucieknie, no coz...bedziesz miala odpowiedz na swoje
pytania.
Pozdrawiam

[rozyczkabezkolcow]

ale wiesz apple....to nie kobieta ma walczyc ale facet.To facet nosi spodnie:(
Poza tym naprawde cholernie przykro i cholernie boli jesli zaczyna sie cos
pieprzyc w zwiazku jesli obydwie osoby zaczynaja do siebie mowic
wulgaryzmami,jesli pojawia sie zatracenie szacunku.Tu juz chodzi o
caloksztalt.Słyszałam mnóstwo podobnych historii które kończyły sie happy endem
ale to wymaga chyba drastycznych decyzji a ja juz nie wiem co robic

szansa na odrodzenie związku:(

[astralis7]

Ja tez jestem za tymi przedmowcami, ktorzy Ci doradzaja, abys sobie z nim dala
spokoj. Generalna zasada jest niczego nie robic w tych sprawach na sile. Gdyby
on byl malo operatywny, to co innego, ale facet jest zaradny i rzutki, tyle ze
jest asekurantem i jest duza szansa, ze takim dlugo jeszcze pozostanie. Jezeli
wasza relacja osiagnela poziom, w ktorym obrzucacie sie wyzwiskami (czyli nie
darzycie sie szacunkiem), to jest to zapowiedzia dalszych i moze jeszcze
wiekszych problemow. Zycie, rozyczko, jest i bez tego wystarczajaco cierniste,
zeby jeszcze z pelna swiadomoscia do tych problemow dodawac poprzez niewlasciwe
ulokowanie swych uczuc.

jestem facetem, ale uważam, że nie warto

[mazur39]

kontynuować tego związku.
Szanse na naprawę na pewno są, ale po co coś naprawiać, jeżeli można mieć nowe.

[rozyczkabezkolcow]

Nie wiem kolego ile masz lat ale masz banalne podejście do sprawy.Rzeczywiście
w jednej kwestii masz racje,najłatwiej zabrać zabawki i problem z głowy

jestem koleżanko dwa razy starszy od Ciebie

[mazur39]

jeżeli masz skłonności masochistyczne to naprawiaj związek, który i tak nie
istnieje. Będziesz miała w zamian mnóstwo tematów do użalania się na forach.

krotko i celnie....

[no1teresa]

jestem pod wrazeniem!
akurat czytam ksiazke Robin Norwood "Kobiety, ktore kochaja za bardzo i ciagle
licza na to, ze on sie zmieni"; ostatnio polecalam jej lekture komus tutaj, a
tak naprawde uwazam, ze KAŻDY (nie tylko każdA) powinien ja na wszelki wypadek
przeczytac - daje do myslenia, bez względu na to, czy pochodzimy z rodzin
dysfunkcyjnych, czy nie

[sandra_pepper]

Tak naprawde ,to boimy się zostać sami,ale czy w tym układzie,
nie jesteś sama????????
Jeśli już teraz obrzucacie się obrażliwymi słowami , to co bedzie
kiedy naprawde bedziecie razem?

[apple_isle]

Przyznaje racje, ze jesli w zwiazku zaczyna cos szwankowac to trzeba zatrzymac
sie na chwile i przeanalizowac co i dlaczego. Pewnie, ze nie ma sensu
uszczesliwiac siebie i jego na sile, tym bardziej ze z tego co piszesz to do
szczescia jest w tej chwili daleko. Ja tylko zastanowilabym sie dlaczego
zaczeliscie siebie nie szanowac i pojawila sie agresja (choc nie wiem czy to
dobre slowo).Moze to jest reakcja na to, ze obydwoje nie radzicie sobie z ta
sytuacja, Ty masz zal i wracasz caly czas do tematu waszej przyszlosci, on wie
ze wymaga sie od niego konkretnych deklaracji i nie moze sobie z tym poradzic.
Moze jest tak, a moze rzeczywiscie jak pisza inni Wasz zwiazek umiera. A
moze 'zniknij' na chwile, pounikaj go przez jakis czas, niech poczuje jak to
jest bez Ciebie, jesli nie zreflektuje sie i to mu nie da do myslenia to popre
przedmowcow...
A co do tych spodni i walki, to mysle, ze teraz juz nie ma takiego jasnego
podzialu rol. Zeby nie okazalo sie, ze stracisz najlepsze swoje lata czekajac
na rycerza na bialym koniu. No i ta kuchnia i dom i wychowywanie dzieci to
wszytsko bylo tylko i wylacznie domena kobiet, ...duuuzo sie zmienia, swiat
staje na glowie wiec dlaczego my - kobiety nie mamy walczyc o swoje szczescie?
Pozdrawiam

[rozyczkabezkolcow]

Apple...wiesz ja też nie byłam święta i popełniłam mnóstwo błędów w tym zwiąku
(ale nie tylko ja).Są sytuacje życiowe,które dopiero jak ujrzysz u kogoś na
żywe oczu stojąc z boku i widząc jak to wygląda dociera do ciebie,że musisz coś
zmienć.My się kochamy,wiem że on mnie kocha.Niestety gdzies obydwoje się
pogubiliśmy.Masz rację odnośnie tego,że czas beze mnie może dać mu do myślenia
bo tak też zrobiłam ostatnio(niestety trwało to niezbyt długo)ale widziałam
zmiane u niego w zachowaniu.Zaczął się starać zaczął zabiegać..powiedział,że mu
mnie brakuje...Rozmawiałam z nim ostatnio postawiłam sprawe jasno i dałam
określony czas na zmianę przede wszystkim relacji między nami.Bo jeśli osoby
się nie szanują i cały czas walczą to rzeczywiście nie ma co myślec o wspólnym
życiu mieszkaniu,bo się pozabijamy.Postanowiłam się zająć sobą i rozwojem
włąsnego życia...i też oczywiściezmianą podejścia do niego czyli SZACUNEK!!!bo
rzeczywiście to podstawa.A jeśli on do tego czasu o którym pisałam nic nie
zrobi to trudno jego strata..ja będe miała podstawy dożycia samodzielnego.Jak
myślisz dobry to pomysł?może masz ochote pogadać na mail?

porozmawiajmy

[apple_isle]

Mysle rozyczko ze jestes na dobrej drodze. Rozpoczelas proces zmian, jak
rozumiem swojego podejscia tez. Wina (jesli o niej mozna mowic) czesto lezy po
obu stronach. Ja tez mialam cale mnostwo zastrzezen do swojego faceta i dopiero
ktos na forum otworzyl mi oczy stwierdzeniem, ze czasem warto spojrzec
krytycznie tez na siebie. Ja np. strasznie cieprpialam bo moj mezczyzna nie byl
skory w okazywaniu uczuc tak otwarcie, nie przytula za czesto, nie cmokal za
czesto, ale po jakims czasie dopiero oprzytomnialam, ze uczucia mozna okazywac
na tysiace innych sposobow. Zauwazylam je... Moze to nijak ma sie do Twojej
sytuacji, ale chodzi o to, ze kazda sprawa jest zlozona i nie powinno sie
skreslac kogos juz na wstepie nie znajac szczegolow. Ja ich nie znam, ale
chetnie pogadalabym wiecej. Napisz jesli bedziesz miala ochote
[e-mail], mozemy tez spotkac sie na gg.
Dzielna jestes :)

spadaj trollu!

[pimpus_sadelko1]

podobnie jak Ty jestem pierwszy raz tutaj, pod tym nickiem. :-))))))))))))