poczucie ładu

[alfika]

Jak z czasem jest u Was: czy coraz lepiej rozumiecie świat, jesteście
spokojniejsi, pogodzeni i poukładani z życiem, czy coraz mniej ładu w
odczuwanym obrazie świata? Czy to poczucie ładu było w miarę stałe i
niezmienne w tym czasie, jaki już macie za sobą?

I dlaczego masz jak masz? Bo medytujesz? Bo wydarzenia wbrew oczekiwaniom są
nie do zaakceptowania? Czy to kwestia pogodzenia z jakąś istotną sprawą?
Trwania przy swoim obrazie świata? Jakieś wydarzenia, które wstrząsnęły
pozytywnie lub negatywnie fundamentami światopoglądu?
Czy z wiekiem, doświadczając i ucząc się więcej, mamy tego świadomość, która
uspokaja czy zwiększa bezład w nas i wokół?

[biegnijlola]

alfika napisała:

> Jak z czasem jest u Was: czy coraz lepiej rozumiecie świat, jesteście
> spokojniejsi, pogodzeni i poukładani z życiem, czy coraz mniej ładu w
> odczuwanym obrazie świata? Czy to poczucie ładu było w miarę stałe i
> niezmienne w tym czasie, jaki już macie za sobą?
>
> I dlaczego masz jak masz? Bo medytujesz? Bo wydarzenia wbrew oczekiwaniom są
> nie do zaakceptowania? Czy to kwestia pogodzenia z jakąś istotną sprawą?
> Trwania przy swoim obrazie świata? Jakieś wydarzenia, które wstrząsnęły
> pozytywnie lub negatywnie fundamentami światopoglądu?
> Czy z wiekiem, doświadczając i ucząc się więcej, mamy tego świadomość, która
> uspokaja czy zwiększa bezład w nas i wokół?
>

Duzo w tym filozofii, o wiele za dużo. Ład zależy od nas samych. Okolicznościom
trudno zaradzić. Pojawiaja się równie nieprzewidywalnie jak w istocie są same.
Zauważ, że okoliczności wymuszają na nas decyzje. Nie zawsze takie, jakie nas
potem satysfakcjonują. W tym momencie trudno mówic o jakiejkolwiek akceptacji.
Raczej jest to pogodzenie się z sytuacją a nie wynikiem sprawy.

[alfika]

biegnijlola napisała:

>
> Duzo w tym filozofii, o wiele za dużo.


????????????
Ależ tu nie ma za grosz filozofii, zapewniam Cię.

Większość z nas w dzieciństwie czuje się mniej więcej bezpiecznie.
Potem zaczynamy widzieć i przemyśliwać różne sprawy, wydarzenia i albo
dochodzimy w tym wszystkim w miarę upływu czasu do poczucia całkowitego chaosu,
albo umiemy nadal mieć niezmienne wrażenie ładu i bezpieczeństwa (poprzez
choćby całkowitąakceptację tego, co od nas nie zależy), albo w jakiś sposób to
wrażenie umiemy sobie przywracać. Ot, i tyle.

Jakieś poczucie ładu czy bezładu ma każdy, to wiadomo. A że każdy ma inaczej,
to pytam.
Może się czegoś od siebie jeszcze nauczymy :)

[Gość: Malwina]

to takie indywidualne
nie ma recepty
swiat rozumiem ale nie akceptuje gwaltu, przemocy i obojetnosci
chowam sie i chronie w tych zakamarkach ktore sa jeszcze ladne

Usiluje sie pogodzic z pewna istotna sprawa dla mego wewnetrznego spokoju.
A pewna forme ladu utrzymuje dzieki wlasnym wyborom ktorych sie trzymam jak
tonacy ...brzytwy :-) - nawet i zwlaszcza jesli to pod prad.

Gdy na zewnatrz jest ohydnie pielegnuje (jak moge) piekno w sobie. Ale zadanie !

alfika napisała:

> Jak z czasem jest u Was: czy coraz lepiej rozumiecie świat, jesteście
> spokojniejsi, pogodzeni i poukładani z życiem, czy coraz mniej ładu w
> odczuwanym obrazie świata? Czy to poczucie ładu było w miarę stałe i
> niezmienne w tym czasie, jaki już macie za sobą?
>
> I dlaczego masz jak masz? Bo medytujesz? Bo wydarzenia wbrew oczekiwaniom są
> nie do zaakceptowania? Czy to kwestia pogodzenia z jakąś istotną sprawą?
> Trwania przy swoim obrazie świata? Jakieś wydarzenia, które wstrząsnęły
> pozytywnie lub negatywnie fundamentami światopoglądu?
> Czy z wiekiem, doświadczając i ucząc się więcej, mamy tego świadomość, która
> uspokaja czy zwiększa bezład w nas i wokół?
>

[alfika]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> to takie indywidualne
> nie ma recepty


I na dodatek takiej recepty nie będzie, bo nie ma jak jej ułożyć. Tyle że można
powiedzieć o sobie, jeśli akurat kto może, ma czas i chęci pisać.



> swiat rozumiem ale nie akceptuje gwaltu, przemocy i obojetnosci
> chowam sie i chronie w tych zakamarkach ktore sa jeszcze ladne
>
> Usiluje sie pogodzic z pewna istotna sprawa dla mego wewnetrznego spokoju.
> A pewna forme ladu utrzymuje dzieki wlasnym wyborom ktorych sie trzymam jak
> tonacy ...brzytwy :-) - nawet i zwlaszcza jesli to pod prad.
>
> Gdy na zewnatrz jest ohydnie pielegnuje (jak moge) piekno w sobie. Ale
zadanie !


Malwinko, nie zawodzisz. Dzięki za zrozumienie tematu :)

[tea_time]

Nie szukam ladu, ale rownowagi i harmonii tak. Rownowagi pomiedzy swiatem
roznych "rol", jakie przyszlo mi w zyciu pelnic: kobiety, matki, przyjaciolki,
pracownika ( brr, ale slowo:), chociaz bywaja chwile, kiedy ktoras z nich
upomina sie o pierwszenstwo dla siebie; harmonijna staram sie byc w srodku:)
Tea

[alfika]

No, bardzo grzeczna jestem, że tak nie napisałam o sobie :)

Mam tak. Ład wewnętrzny wraca, kiedy przyswajam fakty bez oceniania.

Brudy mi nie pasują, ale staram się pogodzić z tym, że istnieją i to pewnie po
coś. Ale po co, nie szukam, mam mgliste przekonanie, że uczą, że nie tędy
droga.

Ład wraca też wtedy, jak widzę to co proste i piękne i kiedy ufam, że
Uniwersalna Mądrość - dla jednych Bóg (dla mnie też), dla innych intuicja albo
podświadomość, pomoze wykaraskać się z kłopotów, kiedy zechcemy naprawdę sobie
z nimi poradzić (nie każdy i nie ze wszystkim chce, czasem ludziom w miarę
wygodnie z tym, co trudne - grunt, że znajome) (ale to do czasu).

Poczucie bezpieczeństwa o tyle wzrasta z czasem, że coraz więcej za mną
trudnych sytuacji, które były nie do przejścia, a które udało się przetrwać.
Czyli jakoś to zawsze będzie.

O, i to tak z grubsza.