Co myślicie o związkach na odległość?

[taira]

[sabe-na]

Zalezy o jakie zwiazki chodzi.
Raz odleglosc jest plusem a innym razem wielkim minusem.
Podaj wiecej konkretow.

[Gość: emka]

tez nie wierzylam, dopoki nie przytrafilo mi sie obecne szczescie. wszystko
zalezy na ile jest silny .... on. wydaje mi sie ze kobieta jest z regoly
sklonna do poswiecen, ma cos z penelopy... jakos wydaje mi sie ze zwiazki na
odleglosc to domena studentek filologii obcych, ktore cierpia na brak kontaktu
z plcia przeciwna z racji sfeminizowanych studiow. potem na zagranicznych
wyjazdach poznaje sie i ...zakochuje sie. mam za soba taki nieudany zwiazek.
ale znam dwa co sie skonczyly szczesliwym malzenstwem, ktore poprzedzaly 2 lata
rozlaki polska-stany. teraz moj osmiomiesieczny zwiazek na odleglosc zostanie
sfinalizowany wspolnym zamieszkaniem i nie moge byc szczesliwsza... wiem ze w
takich zwiazkach na odlegllosc jest cos z iluzji, spotykacie sie i zawsze jest
pieknie, nie ma czasu sie kiedy poklocic i dopiero wspolne bycie ze soba 24h na
dobe rzyca prawdziwe swiatlo na ukochana osobe. zyczcie mi sszczescia..

[Gość: lina]

Wszystko zalezy w jakiej fazie zwiazku jestescie. Czy ona, on teraz ma wyjechac gdzies dalej, czy
poznaliscie sie na odleglosc. Czy w dalszej ( jak dalekiej) perspektywie macie szanse szanse
mieszkac razem, jak czesto mozecie sie widywac itp.
A nawet wtedy nie ma przeciez generalnej jednej zlotej recepty, tyu uda sie nie uda.
pozdrawiam i zycze powodzenia
lina

[Gość: fnoll]

nie wierze w zwiazki na odleglosc - wszystkie mi znane sie rozpadly

choc nie wykluczam, ze jak sie dwoje ludzi uprze, to poradza :-)

tylko po co? przeciez chodzi o to, zeby byc razem, tu i teraz

nawet na stabilne juz zwiazki sytuacja, gdy ktores z partnerow np. pracuje
gdzies daleko przez trzy miesiace i rzadko w domu bywa ma fatalny wplyw

pzdr

fnoll

[taira]

Poznałam go rok temu, widywaliśmy się, kilka razy mieszka w Niemczech około
800km, a pochodzi z tej samej miejscowości co ja. Chyba masz racje.
Pozdrawiam
taira

[Gość: fnoll]

zgadzam sie w 100% Wlasciwie, to zawsze bylam zdania, ze zwiazki na odleglosc
sa mozliwe - tak, jak wszystko, jesli tylko sie wierzy i bardzo chce. A teraz
jestem w Warszawie, na studiach, a moj chlopak zostal - 500km ode mnie... i
zwiazek sie rozpada. Nie dlatego, ze zabraklo milosci. Masz racje - zwiazek to
bliskosc, czulosc, dotyk, spojrzenie w oczy, rozmowa pozbawiona trzaskow w
sluchawce, bliskosc... tym wlasnie karmi sie milosc.

Jesli sa perspektywy na wspolna przyszlosc, to mozna, a nawet trzeba sprobowac
wytrzymac odleglosc i rozlake, ale jesli nie...nie polecam, bo z bycia z druga
osoba pozostaje tylko swiadomosc bycia - i nic poza tym.

Troche sie rozpisalam
Pozdrawiam
empsi

do fnolla

[Gość: Toi]

fnoll, od kiedy Ty mieszkasz w Warszawie, noooo i nie wiedzialam, ze masz
chlopaka...

[Gość: fnoll]

i od kiedy podpisuje sie "empsi" i mam warszawskiego IPa?

hmmm....

pzdr

fnoll

[kini]

Byłam w podobnej sytuacji. Niemcy, odległość - 1000 km. Wytrzymałam półtora roku,
a teraz widzę, że to i tak długo.

[mcinek]

Ja z kolei byłem w związku, w którym odległość wynosiła około 170 km. Jeździłem
do niej co weekend, więc widywaliśmy się dość często. Niestety, rozjechało się
to po 4 miesiącach... Panna stwierdziła, że lepiej jej będzie ze znajomym z jej
miasta... Pomimo, że ja w planach miałem już przeprowadzkę. Myślę, że związek
na odległość może się udać jako etap przejściowy, początkowy, kiedy wiadomo, że
obie zainteresowane osoby wkrótce zamieszkają blisko siebie.. pod warunkiem, że
oboje są dojrzali emocjonalnie i nie szukają 'odskoków'... ale to już osobna
historia.
PS. W mojej rodzinie były 2 przypadki związków na odległość - oba przetrwały.

[Gość: JA]

NIEPRAWDA JA MIALM ZWIAZEK NA ODLEGLOSC PRZEZ 6 MIS. ON 13000 KILOMETROW
ODEMNIE PRZETRWALO DZISIAJ MIJA JUZ ROK OD CZSU JAK WZIELISMY SLUB A 6 LAT OD
CZASU JAK SIE POZNALISMY JAK CHCESZ I KOCHASZ TO POCZEKASZ !!!

[Gość: witch1]

Dlaczego nie? Tylko nie wolno się zbyt wiele po nich spodziewać. Ja na przykład
nie spodziewałam się niczego, a przypadkiem po pewnym czasie dość rzadkich
spotań coś jednak z tego wyszło i jesteśmy razem. Wiem, że to nie tylko z tego
powodu, że on tak bardzo mnie kocha, ale tak się ułożyło, że zamieszkał w
Polsce i podoba mu się "tu" bardziej, niż "tam". No cóż, czasem tak się układa.
Może powodem było też to, że nic nie było na siłę. Chyba nie mozna
dyskryminować związków tylko dlatego, że istnieją jakieś tam "obiektywne"
przeszkody. Oboje nauczyliśmy się przez to, że jak się naprawdę czegoś chce to
można. Tylko trzeba naprawdę chcieć. Noi mieć trochę szczęścia w życiu, bo w
naszym przypadku zadziałało wiele czynników.

[Gość: Rouen]

To b.złożona sprawa.Jeżeli związek ma za sobą pewną przeszłość, to odległość
może stanowić całkiem ciekawą próbę charakterów i... wierności.
jezeli zas relacja jest od poczatku zdana na rozłąkę partnerów jest
szalenie trudna do utrzymania.
Myślę że zakładając trwałość związku winnismy dążyć do jak najlepszego poznania
drugiej osoby, a "spotkania weekendowe" nam tego nie zapewniają.
Polegają one zazwyczaj na funkcjonowaniu w jakichś określonych sceneriach,
takich jak dom jednej z osób,jakiś pub,dyskoteka czy kawiarnia, kino,etc.
A drugą osobę poznajemy najlepiej przez wspólne działanie w zwyczajnych
warunkach.
Spotykając się w takim "sztucznym" otoczeniu można przez długi czas budować
iluzje co do swojego prawdziwego charakteru.
Osobom,które wahają sie co do decyzji o utrzymywaniu takich "związków na
odległość" radziłbym jak najczęstsze wyjazdy - w warunkach bojowych poznacie
lepiej drugiego człowieka.
A wszystkim czytajacym zyczę Wesołych Świąt!

[Gość: Ally]

A ja nadal bede wierzyc w bajki o drugiej polowie jabluszka i chocbym miala
czekac na to szczescie 100 lat i byc 100000000000000 km z dala od niego- dam
rade!! Poczekam i wytrwam w tym przekonaniu! Przykladem moga byc moi
rodzice,ktorzy oddaleni od siebie o 450 km potrafili podtrzymac swoje uczucie
przez 10 lat,a potem zdecydowac sie na wspolne zycie i dzieki temu jestem na
tym swiecie! Amen.

[Gość: Czart]

Jesli macie jakiegos jurnego golabka, ktoremu nie beda straszne zawieje i
zamiecie sniezne -

[repo]

Jeśli taki zwiazek rozpada się, odległość nie była jedyną przeszkodą. Ale to
jak z przyczyną rozwodu: nigdy wina nie jest jednoznaczna i nie ponosi jej
jedna osoba. Poświąteczne życzenia noworoczne dla forumowiczów: szczęśliwego
Nowego Roku.

[czarodziejka]

odpowiadajac romantycznie /za Wergiliuszem/: "milosc wszystko zwyciez" (nawet
odleglosc)
odpowiadajac praktycznie /za QUITARDem/: "zbyt dluga rozlaka zabija badz
kochanka, badz milosc" (a jak odleglosc to i rozlaka)

ot co ....

a tak bez cytatow: chcialabym, ale nie bardzo wierze w przetrwanie takiej
milosci

pozdrawiam
czaro

[Gość: madlaine]

Trudna miłość, ale warto próbować...
Przecież zabijać miłość moze tez praca, jeśli ktoś z kimś mieszka, ale ta druga
strona wiecznie w wyjazdach jedyny dzień razem to część soboty bo jest uczelnia
i znowu praca-to chyba tak asytuacja bardziej zaboija miłość niż kilometry. Tak
było w moim przypadku, nie można się poznawać i pielęgnować miłości będać razem
tylko 24 godz. w ciągu tygodnia.

zona marynarza itp

[czarodziejka]

ech,
ja nie umialabym byc zona marynarza lub tp., ktory wyjezdza na kilka
miesiecy ....
ja nie umialabym byc zona kogos, kto przez dluuuuuuuugie dniiii bylby ze mna
tylko slowem (przez telefon lub list) ....
ech,
nie umialabym byc zona, ani narzeczona, ani corka, ani ...
"milosc potrzebuje obecnosci"

pzdrwm melancholijnie

najdalsza odległość

[Gość: inka_s]

czarodziejka napisał(a):

> ech,
> ja nie umialabym byc zona marynarza lub tp., ktory wyjezdza na kilka
> miesiecy ....
> ja nie umialabym byc zona kogos, kto przez dluuuuuuuugie dniiii bylby ze mna
> tylko slowem (przez telefon lub list) ....
> ech,
> nie umialabym byc zona, ani narzeczona, ani corka, ani ...
> "milosc potrzebuje obecnosci"

Tak, miłość potrzebuje obecności.
Ale moja miłość odeszła najdalej jak się da, poza śmierć - a ja zostałam z moim
uczuciem tu, po tej stronie.
Wiele osób pocieszało mnie : jestes jeszcze młoda ułożysz sobie życie. Najpierw w
ogóle do mnie to nie docierało - a teraz zastanawiam sie czy ja chciałabym ułożyć
sobie życie z kims innym, czy umiałabym?
W czasach gdy ludzie rozwodza sie czasem kilkakrotnie, gdy przysiąg nie traktuje
się poważnie, gdy konkubinat jest uznany za forme równie dobrą dla związku jak
małżeństwo (bo łatwiej się rozstac...) - czy mozna w ogóle zastanawiac sie
nad "zachowaniem wierności" gdy ukochany umrze?
Ciekawe co ja sama będę o tym mysleć za rok, za dwa, za pieć....

[Gość: madlaine]

Samotnośc w związklu jest gorsza niż dzielące nas kilometry. Usmiecg drugiego
kochanego serca jest ważny i samo bycie....

[Gość: lilag]

Inko bardzo uważnie śledze Twoje watki,razem zTobą dziele Twoj boli i rozpacz
nigdy jednak nie dolaczylam sie do dyskusji chociaż wiele razy chcialam Cie
pocieszyc ale doskonale robili to inni, aż do dzisiaj do przeczytania tego
postu. Tez uwazam ze milosc potrzebuje obecnosci. Jednak czy zachowujemy ja
wobec ukochanej osoby ktora przeszla juz na drugi swiat nawet jezeli ulozymy
sobie zycie z kims innym zalezy chyba tylko od nas samych i potegi tej milosci.
Moj dziadek zostal wdowcem w wieku 33 lat, babcia zmarla majac 28 lat. Dziadek
zostal z dwojgiem malych dzieci 2 i 4 lata. Wyobraz sobie mezczyzna i dwoje
malych dzieci. Ozenil sie ponownie, ale nigdy nie pozwolil swoim dzieciom
zapomniec o matce a one nam wnukom o babci. Regularnie odwiedzal jej grob.
Szanowal zawsze swoja druga zone i mysle ze na swoj sposob tez chyba dazyl ja
jakims uczuciem .Pochowal ja na trzy lata przed swoja smiercia, a wiesz o co
prosil na lozu swojej smierci (w wieku ponad 70 lat), pamietajcie pochowajcie
mnie na grobie waszej matki (czyli swojej pierwszej zony)On ja przez tyle lat
naprawde nadal KOCHAL.
Dlatego mysle ze niezaleznie od tego co ty bedziesz myslec o wiernosci wobec
zmarlego meza za rok, dwa czy pięc lat w swietle tego jak dalej ułożysz sobie
zycie to w Twoim zyciu zawsze bedzie obecna ta piekna prawdzwa milośc do osoby
ktora kochalas WIELKA MILOSCIA ( bo z tego co sie doczytalam to byla i jest
WIELKA).

uczciwość małżeńska

[Gość: inka_s]

Dziękuję ci za te słowa.
Historia twojego dziadka jednak utwiedza mnie w jednym: ta miłość pozostaje.
I to jest ten problem - bo wiążąc sie z kolejną osobą ślubuje jej miłość ,
wierność, i uczciwość małżeńską. Teraz ta miłość i wierność czasem kończą się
bardzo często - a o uczciwości małżeńskiej - tej zwykłej UCZCIWOŚCI to juz się
w ogóle nie zauważa. Nie wiem czy będę umiała przysięgać komus - jeśli
przysięgasz to trzeba dotrzymać (nasza małżeńska przysięga była dość
nieoczekiwana, to mała historyjka, ale pamiętam swoja myśl: o rany co ja
zrobiłam?! przysięgłam! to juz do końca życia!!! i nie miało znaczenia że nie
było świadków, tylko my i Bóg - nie myslałam : a w razie czego nikt nie wie...
POtem juz w obliczu wszystkich bliskich potwiedzaliśmy te przysięge - i my
wiedzieliśmy że to tylko dla nich ).
Myslę tu o uczciwosci wobec tej drugiej osoby- drugiego męża czy drugiej żony.
Wyobrażasz sobie kochać kogoś, starać sie dla niego, żyć z nim ze świadmością
że on w sercu ma cały czas kogoś innego - że jeśli nawet kocha to jakby w
drugiej kolejności? Nie wiem czy chciałabym sie znaleźć na miejscu takiej
drugiej żony.
Ale może sie mylę... Tylko czas mi na to odpowie.

[Gość: rick]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> Myslę tu o uczciwosci wobec tej drugiej osoby- drugiego męża czy drugiej żony.
> Wyobrażasz sobie kochać kogoś, starać sie dla niego, żyć z nim ze świadmością
> że on w sercu ma cały czas kogoś innego - że jeśli nawet kocha to jakby w
> drugiej kolejności?

taka refleksja mi się nasunęła - kocha się nie za coś. romantyczne i raczej z
przeszłości opowieści mówią o mężczyznach zakochanych w mężatkach i przez lata
ukrywających te uczucie. miłość nie zależy od odwzajemniania. tak być powinno.
ale patrzę na to co napisałem i nie wiem, czy umiałbym to zastosować do siebie. w
każdym razie uważam za pożyteczne zastanowienie się nad tym

rick

[Gość: inka_s]

No rick zastanów się: jak byś sie czuł będąc drugim mężem swojej żony,
wcześniej owdowiałej.
I gdyby ona będąc z toba wyskakiwała co jakis czas z tekstem: o, tu pierwszy
raz powiedział mi że mnie kocha, albo: te lody lubił najbardziej, albo przez
sen wołałaby jego imię...Że nie wspomnę o innej ewentualności...
Zazdrość o zmarłego męża też jest chyba możliwa.

[Gość: rick]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> No rick zastanów się: jak byś sie czuł będąc drugim mężem swojej żony,
> wcześniej owdowiałej.
> I gdyby ona będąc z toba wyskakiwała co jakis czas z tekstem: o, tu pierwszy
> raz powiedział mi że mnie kocha, albo: te lody lubił najbardziej, albo przez
> sen wołałaby jego imię...Że nie wspomnę o innej ewentualności...
> Zazdrość o zmarłego męża też jest chyba możliwa.

mocny przykład. trudny do dyskusji. ale spróbuję, bo... bo nie sądzę, żeby tak
musiało być.
popatrzę na to ze strony tej drugiej osoby. ludzie rozstają się nie tylko na
skutek śmierci. byłem niegdyś bardzo zakochany i szczęśliwy. skończyło się. na
użytek tej dyskusji przyjmijmy, że los tak chciał. bolało długo..
teraz znów jestem zakochany i szczęśliwy. kiedyś przyłapałem się na myśleniu o
tej poprzedniej, wspomnieniu jakiegoś wydarzenia, gdy byłem z nią. i popatrzyłem,
na moją ukochaną, która spała obok mnie i zrobiło mi się .. wstyd. że wracam do
przeszłości, kiedy teraźniejszość jest tak piękna.. wstyd, że na chwilę
zapomniałem, że żyję tu i teraz i że jestem z tą, którą kocham - tu i teraz. czy
to znaczy, że tamte uczucie było .. mniej ważne , gorsze ? nie. było
najważniejsze na świecie, ale.. wtedy. stało się częścią mnie i było jednym z
czynników, który sprawił, że jestem teraz , jaki jestem.

sądzę, że jeśli ja jestem w stanie tak myśleć, to ktoś inny też.

może to samo można pomyśleć wobec uczuć do osoby, która odeszła.. może.

rick

[Gość: dorkasz]

moim zdaniem to z gory jest skazane na porazke. nic dodac nic ujac - po prostu
nie zaczynac.

[allycja]

Gość portalu: dorkasz napisał(a):

> moim zdaniem to z gory jest skazane na porazke. nic dodac nic ujac - po prostu
> nie zaczynac.

Właśnie podciąłeś mi skrzydła Panie D....
Pzdr. „upadła” Ally

związki ??? na odległość?

[Gość: rick]

chyba żartujesz. jedno zdanie od nieznajomego burzy Twoje marzenia ? a czy
rozbudziło je inne zdanie od kogoś ?
a tak na poważnie - zdziwiłem się, że na hasło zaczynające wątek wszyscy jako
związek zrozumieli i zdefiniowali związek miłosny. czy nie istnieją inne, czy
też te inne nie są nikomu potrzebne ?
wygląda to na .. no właśnie na co ?

rick

przyjaźń na odległość?

[Gość: inka_s]

Tak rick, wszyscy rzucilismy się na związki miłosne.
A są przeciez rodziny rozdzielone oceanami i takież przyjaźnie.
Jeśli chodzi o pytanie czy jest możliwa przyjaźń na odległość odpowiadam
stanmowczo TAK!!!!
Moja przyjaźń liczy sobie juz tak ze 20-22 lata (tak ze dwie trzecie mojego
życia...). Nie zaszkodziły jej różne osobiste przejścia nas obydwu i inne nasze
przyjaźnie - al enie tak bliskie. I gdy odległość miedzy nami wzrosła ze 100
metrów do paru tysięcy kilometrów - trwa nadal. A rozłąka to juz 10 lat z
malutkimi przerwami. Wiem że te dziewięć godzin później to samo słońce
zaświeci mojej przyjaciółce. Tęsknię za nią (teraz szczególnie ale cóż...) -
ale błogosławimy internet! I tak bedzie az do smierci, hough (tak mówili
Indianie w książkach Maya?).

[czarodziejka]

przyjazn? tak ;o)

[Gość: rick]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

> Tak rick, wszyscy rzucilismy się na związki miłosne.

według niektórych teorii mówiłoby to coś o dyskutantach. czyżby aż tak bardzo
brakowało wszystkim miłości ? tylko czy w takim stanie rozmawianie o tym pomoże.
wniosek, jaki można wysnuć po przeczytaniu postów z tego wątku, to że miłość na
odległość nie ma szans. wniosek w zasadzie oczywisty.

> A są przeciez rodziny rozdzielone oceanami i takież przyjaźnie.
> Jeśli chodzi o pytanie czy jest możliwa przyjaźń na odległość odpowiadam
> stanmowczo TAK!!!!
> Moja przyjaźń liczy sobie juz tak ze 20-22 lata (tak ze dwie trzecie mojego
> życia...). Nie zaszkodziły jej różne osobiste przejścia nas obydwu i inne nasze
>
> przyjaźnie - al enie tak bliskie. I gdy odległość miedzy nami wzrosła ze 100
> metrów do paru tysięcy kilometrów - trwa nadal. A rozłąka to juz 10 lat z
> malutkimi przerwami. Wiem że te dziewięć godzin później to samo słońce
> zaświeci mojej przyjaciółce. Tęsknię za nią (teraz szczególnie ale cóż...) -
> ale błogosławimy internet! I tak bedzie az do smierci, hough (tak mówili
> Indianie w książkach Maya?).

tak mówili :) takie indiańskie amen
dopracowaliśmy się na razie dwu związków - miłość i przyjaźń. to jeszcze nie
wszystko. koleżeństwo, znajomość - to też związki, poniewierane co prawda w
szybkożyjącym społeczeństwie internetowym. mam paru znajomych, z którymi czasem
prowadzę interesujące rozmowy. i są częścią mojego życia. nie redukowałbym
liczących się w życiu wartości jedynie do miłości i przyjaźni. dla mnie takie
życie byłoby uboższe
hough

rick

[Gość: inka_s]

> tak mówili :) takie indiańskie amen
> dopracowaliśmy się na razie dwu związków - miłość i przyjaźń. to jeszcze nie
> wszystko. koleżeństwo, znajomość - to też związki, poniewierane co prawda w
> szybkożyjącym społeczeństwie internetowym. mam paru znajomych, z którymi czasem
> prowadzę interesujące rozmowy. i są częścią mojego życia. nie redukowałbym
> liczących się w życiu wartości jedynie do miłości i przyjaźni. dla mnie takie
> życie byłoby uboższe
> hough
> rick

Och w życiu wszystkei związki sa istotne - bo albo daja nam coś pozytywnego albo
wprost przeciwnie. Tyle że "zwykłe" znajomości raczej nie przeżywaja rozstań na
dłużej i dalej...
A jeśli przetrwaja to czy to jest zwykła znajomość czy zalążek przyjaźni?
Mam takich znajomych nie widzianych od lat - i mam przekonanie że gdybym z nimi
się znowu odnalazła to gadalibysmy bez skrępowania i poczucia obcości,
nadrabiając stracony czas. A są tacy których widze dość często i nie jestem
zainteresowana zaciśnieniem więzi.
Ciekawe że ci dawno niewidziani znajomi to w większości faceci...

[Gość: rick]

Gość portalu: inka_s napisał(a):

>
> Och w życiu wszystkei związki sa istotne - bo albo daja nam coś pozytywnego alb
> o
> wprost przeciwnie. Tyle że "zwykłe" znajomości raczej nie przeżywaja rozstań na
> dłużej i dalej...

jakoś mniej jest w tej dyskusji głosów mówiących o radości. 'zwykłe' znajomości
najwyraźniej takowej nie dają, podobnie jak nie smucą zbytnio, gdy się kończą.
albo szukając wielkich emocji pomijamy te drobniejsze, z których utkana może być
codzienność.

> A jeśli przetrwaja to czy to jest zwykła znajomość czy zalążek przyjaźni?

udało Ci się kiedyś stwierdzić, w którym momencie zaczęła się przyjaźń ? częściej
się mówi 'jesteśmy przyjaciółmi' niż 'stajemy się przyjaciółmi'. wyższe uczucia
jakoś wymykają się czasowi. wiemy, gdy są. nie wiemy kiedy się stały

rick

[Gość: 1]

ale przeciez 180 Km to zadna odleglosc.

[kini]

zależy dla kogo

[Gość: ewka]

ja nie mysle,to boli i powoduje urojona idealizacje!

[dalla]

Nie moge jednoznacznie stwierdzic, ze milosc na odleglosc nie ma szans -
chociaz moja nie przetrwala. Dopoki bylismy w jednym miescie - bylo dobrze,
kiedy wyjechalam wszystko zaczelo powoli sie konczyc.

Ja po prostu nie umiem zniesc odleglosci,tesknota mnie powoli zabija. Ciagle
chce wiecej: maili, telefonow, rozmow na czacie, az ta druga osoba ma dosc
(takze udowadniania, ze mnie nadal kocha, teskni, ze zalezy). I juz drugi raz
nie chce czegos takiego przechodzic.

[Gość: frik]

To zabawne, bo przed chwilą rozmawiałam o tym z koleżanką. Jeśli jeszcze
studiujesz, to związek ma szansę przetrwać, bo później zwykle ludzie
zamieszkują razem. Jeśli weszłaś już w życie tzw. dorosłe: praca, dom,
obowiązki, zobowiązania, to nie wierzę, że coś takiego ma przyszłość. To złudna
bajka - spotkania weekendowe, albo i rzadsze, brak prawdziwej konfrontacji z
osobą, którą myślisz, że znasz, cały czas "niedziela". To nierealne. Po jakimś
czasie albo on, albo Ty znajdziesz kogoś na codzień. Naprawdę.

[Gość: piglet]

Kazda chwila gdy mozemy się widzieć - to swięto.
Nic nas nie dzieli - no bo co to jest 700 km???,
Czekamy na siebie. On na mnie a ja na niego. Piszemy do siebie piekne listy, o
miłości i trwaniu. To jeszcze tylko pół roku, rok.
Ile trwa?? Juz prawie dwa lata. Okupione płaczem gdy odjeżdża wieczory, samotne
noce. Wrzask dzikiej radosci i zbieganie po schodach, aby rzucić się mu na
szyję. Gdy bedziemy razem - a oboje do tego dążymy, zawsze
docenimy ciepło kochanej osoby. To jedyne , nienazwane, gdy można zasnąc
całkowicie zaspokojonym, ufnym w ciepłych ramionach....
Piszemy to razem...wybaczcie, ale musimy uciekac..:))))
mamy siebie jeszcze tak mało, i dużo do zrobienia.
wszystkim "odległościowcom" zyczymy wiary i powodzenia.

[ry_benka]

Bardzo dobrze Was rozumiem... też to przeżyłam:)) To wstawanie o 4 rano i
nasłuchiwanie kroków na schodach, spotkania w połowie drogi, gdy z całego
weekendu można było ukraść tylko dzień, radość z najmniejszej chwilki spędzonej
razem, oszczędzanie ostatnich groszy na bilet, ważny każdy szczególik...

Nie, odległość nie jest przeszkodą, gdy jest miłość i gdy dwie osoby pragną
wzajemnej bliskości...

Tylko, gdy taki związek trwa długo i z jakiś przyczyn (niekoniecznie
odległości) się rozpada, to ból jest straszliwy... Wraz z tym człowiekiem traci
się jego rodzinę, która w pewnym momencie staje się własną, przyjaciół i to
drugie miasto, które stało się równie bliskie sercu, jak rodzime...

[kini]

Sporo ludzi tutaj pisze w bardzo romantycznym tonie - wieczne oczekiwanie, radość
spotkania, łzy przy rozstaniu, miłość pokona wszystko i tak dalej. Ja chciałabym
poruszyć praktyczne aspekty takiego związku. Chciałabym zaznaczyć, że przeżyłam
taki związek, ale zakończył się on już ponad dwa lata temu, więc piszę bez emocji.
Uwaga, zaczynam:
Dopiero po jakimś czasie od zakończenia tego związku zastanowiłam się nad tym,
ile tak naprawdę pieniędzy pochłonęły ciągłe podróże, hotele i tak dalej. Między
innymi z powodu mojego chłopaka rzuciłam pracę i wyjechałam do niego, żeby być z
nim przez 3 miesiące. W tym czasie moje fundusze spadły do zera, bo tylko
wydawałam, a nic nie zarabiałam. Do tego sprawa z urlopami - nie wiem, który
pracodawca jest na tyle litościwy, że regularnie w piątki dawać urlop lub
zwalniać wcześniej z pracy, bo musicie zdążyć na pociąg. Już nie mówię o tym, ile
czasu spędziłam w różnych środkach transportu, żeby się z NIM spotkać. Wiem, że
to straszliwie przyziemne, ale weekend spędzony z nim, to w zasadzie był tylko 1
pełny dzień i noc - sobota.
Chciałabym również poruszyć problem idealizowania swojego obiektu uczuć.
Prawdziwego oblicza człowieka nie poznaje się spotykając się z nim raz na miesiąc
lub spędzając z nim dwa tygodnie urlopu. Żeby kogoś poznać od podszewki,
najlepiej z nim trochę pomieszkać. Ja zaczęłam widzieć wady w swoim chłopaku o
wiele później, niż gdybym widywała go na co dzień - jest to całkowicie naturalne
ze względu na częstotliwość i charakter spotkań.
Nie chcę tutaj dać do zrozumienia, że takie związki są skazane na porażkę - ale
na pewno wymagają o WIELE większego wysiłku. Przede wszystkim ważne jest to, żeby
był jasno określony cel - mamy być razem, czyli któraś ze stron musi się
wyprowadzić do drugiej, porzucić całe swoje dotychczasowe życie (bo niestety
miłość na odległość wymaga od jednej ze stron całkowitego poświęcenia). Dlatego w
tym momencie trzeba się zastanowić, czy stać nas na to, żeby poświęcić wszystko
dla tej osoby, czy jesteśmy absolutnie pewni swoich uczuć, czy to nie będzie
ogromny błąd, czy wreszcie, jeśli okaże się to błędem, będziemy mieli do czego
wrócić.

niemożliwe????

[Gość: fe]

W związku na odległośc wystarczy troszkę wytwałości, cierpliwości, zrozumienia,
ufności i miłości (tak jak w każdym związku) a opinie typu "nie wierzę że
związek na odległość może wytwać" śmieszą mnie- jestem z chłopakiem (moim
pierwszym i jedynym) od 14 lat razem - i coraz bardziej go kocham a on coraz
bardziej okazuje mi swoje uczucie - wierzcie lub nie dzieli nas odległość 200
km.. Ale ja jestem szczęśliwa i nie chciałabym żadnego innego chłopaka na
miejscu.

[kini]

14 lat??? I przez tyle czasu nie udało wam się razem zamieszkać? Nie mogę tego
zrozumieć! Do czego wy właściwie dążycie?

nie każdego STAĆ na wspólne mieszkanie

[Gość: fe]

Tu nie chodzi o wspólne mieszkanie - nie rozumiesz my coraz mocniej jesteśmy ze
sobą związani uczuciowo bez wspólnego mieszkania. A tak przy okazji nie stać
nas na wspólne mieszkanie - nie każdy zarabia średnią krajową - my zarabiamy
najniższą krajową - wiesz ile to jest???

[kini]

Dalej nie rozumiem, ale podziwiam.

no właśnie tu się nie rozumuje tu się kocha

[Gość: fe]

Ta może dziwna sytuacja (wiele osób tak twierdzi, baaarrrrdzo dużo osób i każdy
pyta kiedy się ożenimy - a to nie jest nasz cel ożenić się - może też ale nie
za wszelką cenę - my po prostu nie mamy warunków - może odwagi też, ale
najważniejsze dla mnie jest to jest jestem z wspaniałym facetem, dobry z którym
mogę porozmawiać na każdy temat, wiem że mnie kocha, wiem że ja go kocham,
jetseśmy tak długo, przeżyliśmy razewm wiele dobrego i złego i odległość nam w
miłości nie przeszkadza. Tytuł wątku był - czy możliwa miłość na odległość (czy
coś podobnego) - więc ja jestem dowodem na to że TAK

[Gość: ann]

kini napisał(a):
Droga Kini.
wiele jest racji w tym co piszesz, i owszem
Praktyczne aspekty tego zwiazku dzieli sie na dwa.
Pomimo tego, ze jest to faktycznie ogromna kasa - hotel doba np. Poznan to 250 zł.
bilety....Ale to on dba, aby finansowo mnie to zbytnio nie nadszrpneło.
Pracodawca nie musi cie zwalniać z pracy....w piatki. Wyjasniając dodam, ze
pracuje co druga soboę, a w nastepne dwie studiuje zaocznie. Wolne soboty są dla
mnie nieosiągalne. ale mozna do wrocławia dotrzec, na godz. 22.00 w sobotę, i
wyjechać w niedzielę np. o 1 7 bodajze z groszami, nieważne.
Zgadza sie , weekend, to czesto jedna noc i kawałek dnia.
> Chciałabym również poruszyć problem idealizowania swojego obiektu uczuć.
A wiesz, co na to napisze??? Mój facet znosi moje chandry i jeki przez telefon, a
dzwoni codziennie. Znosi równiez napady smutku bo umiera mi ktos bliski. Jest ze
mną na święta, te ważne dla nas, znam jego prawdziwe oblicze, bo wymienilismy
tysiace listów. Drugiego człowieka nie pozna się nigdy do końca. To raz, dwa,
wymieniamy ze soba tyle myśli, ile nie wymieniają przecietni ludzie, mieszkajacy
ze sobą.
Ja nie musze z nim mieszkać żeby widziec jego wady. Znam je, ponieważ bywalismy w
różnych sytuacjach, i mogłam zobaczyć na własne oczy, jak zachowuje sie mój
Mężczyzna.
> Nie chcę tutaj dać do zrozumienia, że takie związki są skazane na porażkę - ale
>
> na pewno wymagają o WIELE większego wysiłku. Przede wszystkim ważne jest to, że
> by
> był jasno określony cel - mamy być razem, czyli któraś ze stron musi się
> wyprowadzić do drugiej, porzucić całe swoje dotychczasowe życie (bo niestety
> miłość na odległość wymaga od jednej ze stron całkowitego poświęcenia). Dlatego
> w
> tym momencie trzeba się zastanowić, czy stać nas na to, żeby poświęcić wszystko
>
> dla tej osoby, czy jesteśmy absolutnie pewni swoich uczuć, czy to nie będzie
> ogromny błąd, czy wreszcie, jeśli okaże się to błędem, będziemy mieli do czego
> wrócić.
i pod tym podpisuję się całym sercem.
Ja mam szczęscie. To on przeprowadzi sie do mnie.
Mam nadzieję, że stworzymy szczęsliwy dom.
Pozdrawiam

[kini]

> Jest ze mną na święta, te ważne dla nas, znam jego prawdziwe oblicze, bo
wymienilismy
> tysiace listów. Drugiego człowieka nie pozna się nigdy do końca. To raz, dwa,
> wymieniamy ze soba tyle myśli, ile nie wymieniają przecietni ludzie, mieszkajac
> y ze sobą.
> Ja nie musze z nim mieszkać żeby widziec jego wady. Znam je, ponieważ bywalismy
> w
> różnych sytuacjach, i mogłam zobaczyć na własne oczy, jak zachowuje sie mój
> Mężczyzna.

Chyba nie mogę się z tutaj z tobą zgodzić. Listy i sporadyczne spotkania to za
mało, żeby kogoś bardzo dobrze poznać. Niektóre cechy naprawdę ujawniają się
dopiero w momencie, kiedy jesteście ze sobą na przykład przez dwa miesiące non-
stop. Wtedy, kiedy minie już euforia z tego powodu, że w ogóle się widzicie,
kiedy już ukochana osoba wam troszkę spowszednieje. Ja dopiero, jak zamieszkałam
u swojego chłopaka, zaczęłam dostrzegać takie cechy jego charakteru, których
wcześniej nie widziałam.

Życzę ci powodzenia i pozdrawiam!

[agniecha_72]

Wszystko chyba zalezy od tego na jakim etapie jest zwiazek i czy sa szanse na
to, zeby zwiazek na odleglosc przestal byc zwiazkiem na odleglosc.

Przy "zwiazkach stalych" wyjazd drugiej osoby (np. na rok, dwa) czasami nie
tylko niczego "nie psuje", co pozwala na uzmyslowienie nam jak wiele ta druga
osoba dla nas znaczy, jak bardzo nam jej brakuje, co w niej jest tak bardzo
cenne i jakimi jestesmy szczesciarzami, ze jestesmy z ta wlasnie osoba...
A jakie cudowne sa potem powroty ...

Takie zyciowe uswiadomienie sobie genialnych slow Twardowskiego "spieszmy sie
kochac ludzi tak szybko odchodza"... w troszke innych warunkach.

[Gość: Malgosia]

A dla mnie ten zwiazek sie sprawdzil. 5 lat na studiach musialam czekac zeby z
nim zaqmieszkac. Przed slubem moze bylismy razem 5 miesiecy, liczac jego i moje
przyjazdy i zawsze w sytuacjach wakacyjnych gdzie mielismy czass tylko dla
siebie. Jestesmy razem juz od dawna, spodziewmay sie dziecka i dla mnie ten
zwiazek jest najwazniejszy. Mile i kilometry nie zaszkodza prwadziwej milosci

[mel1]

Ostatnio na podobny temat rozmawiałam z koleżanką. Ona studiuje na męskim
kierunku- jest w grupie jedyną dziewczyną.Jest traktowana bardziej jak kumpel
niż jak kobieta. Mówi że nie wierzy w męską uczciwosć. Czemu? Bo większość jej
kolegów ma dziewczyny w innych miastach. I nie przeszkadza im to sypiać z
panienkami po imprezach. Nie widzą problemu by w Warszawie posiadać jedną
dziewczynę a w rodzinnej miejscowości drugą. I nie są to wyjątki. Ona zupelnie
nie wie wobec kogo ma być fair! Czy wobec kumpli, ktorzy liczą na jej
dyskrecję, czy wobec ich dziewczyn, które nie wiedzą że są oszukiwane. (
Niektóre z nich poznała)
Większość ludzi ufa swoim partnerom, tylko powiedzcie mi, jeśli moja kuzynka
widuje się ze swoim chlopakiem raz na 3 miesiące, bo on mieszka w innym kraju,
to jaką ma pewność, że te wszystkie wieczory i noce on spędza sam lub tylko z
kolegami? Wiem że to bardzo śliski temat, każdy może zarzucić ,że nawet
mieszkając pod jednym dachem nie można być pewnym zdrady. Ale czy wierzycie że
mlodzi ludzie- zwłaszcza 20 letni chłopcy są w stanie wyrzec się kontaktów z
płcią przeciwną? Czy wiedząc że następny raz z ukochaną będzie dopiero za 3
miesiące, nie mają ochoty na skok w bok? I że tego w 100% nie robią? Bo o ile
pamiętam swoich kolegów w takim wieku, to mieliby wielkie klopoty z utrzymaniem
takiej wstrzemięźliwości.
Natomiast zupelnie nie wiem w jaki sposob kuzynce wytłumaczyć, że taki związek
ma happy end tylko w kinie. Choć życzyłabym i jej takiego zakończnia. Lecz w
szczęście na odleglość nie potrafię uwierzyć.

[lukas86]

Jestem w takim związku, dzieli nas 50 km ja mam 5 letnią córkę ona nasletnią (14) i syna (20), jesteśmy dwa lata w tej dziwnej relacji, ja próbowałem odejść kilka razy ale ona uważa że to są normalne relacje takie na odległość. Dziwne to trochę niby razem a osobno, tęsknię za nią każdego dnia, widujemy sie raz, dwa razy w tygodniu trochę z dziećmi trochę bez. (Technicznie nei możemy narazie ze sobą zamieszkać) ale w przyszłości są takie plany tylko nie wiem kiedy .... może na emeryturze i to mnie wkurza w tym wszystkim.... Trochę żeśmy się zżyli ale ile można pisać .... facet chyba potrzebuje na codzień kogoś do kogo może się przytulić albo powiedzieć zwyczajnie jakieś słowo (dzień dobry, dobranoc). Jej wystarczam raz na jakiś czas i wtedy napisze że tęstkni..
Próbowałem szukać kogoś z bliskiej okolicy ale bez skutecznie, mamy z placu zabaw chcą tylko przygody, ja chce stabilności więc jak się nie uda to po prostu skupię się na sobię i dziecku bo szkoda się naginać.
Samotność jest chu....wa

[mona.blue]

Czasami tak jest, że ludzie, szczególnie po przejściach, mają swoje blokady przed bliskością, mieszkaniem razem. A czasem mają różne wizję przyszłości, formalizacji związku itp.