co się dzieje?

[owal444]

trafiłam przez przypadek na to forum i czytając wypowiedzi myslę że
ktoś mi poradzi.Taki stan rzeczy trwa już ok.5 lat.Wiem dlaczego się
zaczęło-straciłam pracę i byłam 2 lata pogrążona w żalu, pretensjach
do ludzi itd.Po tym okresie wróciłam do pracy i wydawało się nic do
szczęścia nie brakuje.Niestety natchmiast wrócił zły nastrój,wieczne
zmęczenie i brak czasu na cokolwiek.Ale taki pozorny brak czasu, bo
po powrocie z pracy poprostu każda czyność którą mam wykonać rodzi
się w bólach.Wiele "odkładam na potem" co spowodowało takie
nagromadzenenie że myśląc o tym wpadam w panikę a jednocześnie nic z
tym nie robię.Każdy telefon czy dzwonek do drzwi to strach,że ktoś
coś będzie ode mnie chciał.Mam fajną rodzinę mąż+córka (17lat)więc
nie jest to wielki dom do ogarnięcia ale ten brak chęci do życia i
pracy powoduje u mnie dziwne otępienie.Teraz chętnie rzuciłabym
pracę gdyby to było możliwe.Jak się otrząsnąć?

[13kotek13]

Myślę, że jeśli rzucisz pracę, to ta niemoc, niechęć do robienia czegokolwiek
tylko się pogłębi. Nie powinnaś tego stanu lekceważyć i udać się do psychologa,
który pomoże Tobie przemóc się do tego, by działać.

[owal444]

myślałam że może są jakieś "domowe sposoby" ale skoro tak sądzisz to
spróbuję

[13kotek13]

a czy probowalas sama z tym walczyc ? obawiam sie, ze samej bedzie Tobie trudno.
Czy Twoj maz wie o tym, co Cie gryzie? A jesli wie, to czy Ciebie wspiera?

[solaris_38]

na pewno na to pomagają leki typu prozac
i jak jest ci permanentnie naparwdę źle (brak nastroju i napędu) to warto sie
tego nie bać i nie wtydzić

wiele tym podobnych spraw dziwnie łatwo jest rozwiązać chemią
ALE
czasem lepiej iść na dobrą terapię
i pozastanawiać sie nad sobą
bo skuteczność jest jakoś tam porównywalna a a korzyść dla rozwoju
nieporównywalnie większa (i koszt terapii też nieporównywalnie większy :) )

[nangaparbat3]

teraz sie łączy antydepresanty z psychoterapia i to chyba jest niezły system.

[mona.blue]

A może po prostu nie lubisz swojej pracy?

Byłam w podobnym stanie rok temu, i doszłam do wniosku, że za dużo
się poświęcam, że za mało czasu poświęcam sobie, swoim potrzebom,
przyjemościom.

mona

[kolbet]

A kiedy bylas szczesliwa naprawde?
Pamietasz jeszcze?

W Twoim wieku to normalne, ze sie zaczyna miec kryzysy. Gadaj z kolezankami,
niekoniecznie o tym, ale towarzyskosc jest lepsza niz proszki.
I nie spieprz tego co juz masz. Szkoda by bylo.
MOze wlasnie czas, na realizacje marzen?

A

[piesbaskervill]

jakiż to problem,pracę można rzucić zawsze,jeżeli przeszkadza ci
w życiu,być może nie wiesz dlaczego chodzisz do pracy.Najważniejsza
jest motywacja,tu chyba ci jej brak,być może praca nie jest ci do
niczego potrzebna.

[stokrootka40]

Też tak miałam. To rodzaj depresji. Mnie pomogła wizyta u psychiatry
i lekarstwa. Po dwóch tygodniach świat wyglądał dużo lepiej. Wiem z
doświadczenia, że nie ma sensu męczyć się samemu. Szkoda życia