urok samotności

[walentyna]

Na czym polega urok samotności, czy - jak kto woli - singlowatości? Kto ją
oswoił, wie, że potrafi być przyjemna i radosna. Robisz, co chcesz ze
świadomością, że nikogo nie zrani Twoje skupienie na samym sobie. Można
bezpiecznie myśleć o sobie, sprawiać sobie przyjemności, robić, na co ma się
ochotę. A przyjaciele dają poczucie bliskiego bycia z ludźmi. Polegasz
głównie na sobie, więc kontrolujesz sytuację, wszystko zależy od Ciebie.
Jest łatwo i spokojnie. Bezpiecznie.

A jednak chętnie rezygnujemy z tego komfortu. Chociaż bycie we dwoje potrafi
być czasem walką na śmierć i życie, wymaga wysiłku, uwagi, myślenia za dwoje,
ryzykowania samym sobą... Co daje w zamian, czego nie dałoby życie w
pojedynkę?

[Gość: Dora]

Bycie samotnym jest fajne, gdy ma sie wokol przyjaciol, ktorzy tez nie sa z
nikim zwiazani.
ALe gdy zaczna sie "parowac", a Ty nadal nikogo nie masz, to juz wtedy nie jest
fajne.
Nie jest tez fajne jesli wyjedzasz z grupa przyjaciol na wakacje i wszyscy sa w
parach.
To samo sie tyczy imprez, wyjsc itd.
Ale z drugiej strony jak sie tak przyjrze 80-90% par ktore znam, to mysle
sobie, ze bycie singlem jest jednak lepsze........

[Gość: rybkaa]

regularny seks? :)

[Gość: jar]

i wspolna kasa, zawsze to wiecej :)

[walentyna]

Gość portalu: jar napisał(a):

> i wspolna kasa, zawsze to wiecej :)

To rzeczywiście konkretny argument. Ale odpada, jeśli się zarabia zauważalnie
więcej niż średnia krajowa.

[Gość: jar]

no to juz nie wiem, jezeli nie ma sie instynku macierzynskiego i potrzeby bycia
w stalym zwiazku, jezeli seks jest ok z przyjacielem, jezeli kasy wystarcza...
to nie widze potrzeby aby byc w zwiazku na stale:)))..ale pomysle jeszcze:)

[walentyna]

Gość portalu: jar napisał(a):

> no to juz nie wiem, jezeli nie ma sie instynku macierzynskiego i potrzeby
bycia
>
> w stalym zwiazku, jezeli seks jest ok z przyjacielem, jezeli kasy
wystarcza...
> to nie widze potrzeby aby byc w zwiazku na stale:)))..ale pomysle jeszcze:)

Pytam o te zalety zwiąków, bo mam wrażenie, że coraz więcej ludzi wybiera
pojedynczość. Ja po rozwodzie przez ponad rok byłam sama. Najpierw było trudno,
ale stopniowo umościłam się w tym byciu tylko z sobą. Spotkałam jednak kogoś,
dla kogo porzuciłam to ciepłe, komfortowe siedzisko. I dochodzę do wniosku, że
w samotności było mi łatwiej. A mimo to nie wracam do niej. Więc tak sobie
rozmyślam... I na razie z logiki i nic mi nie wychodzi.

[Gość: jar]

czesto chyba takie bycie w pojedynke, nawet najwygodniejsza pojedynke, jest
jednak jakby wymuszone przez doswiadczenia, okolicznosci, czy co tam jeszcze...
wydaje mi sie, ze kazdy gdzies tam jednak dazy aby byc z kims, taka potrzeba
naturalna zwierzecia stadnego.... i ciezko tutaj rzucac na szale wlasnie
materialne wygodnictwo przeciw czemus tam w nas ;)

[walentyna]

Gość portalu: jar napisał(a):

> czesto chyba takie bycie w pojedynke, nawet najwygodniejsza pojedynke, jest
> jednak jakby wymuszone przez doswiadczenia, okolicznosci, czy co tam
jeszcze...
>
> wydaje mi sie, ze kazdy gdzies tam jednak dazy aby byc z kims, taka potrzeba
> naturalna zwierzecia stadnego.... i ciezko tutaj rzucac na szale wlasnie
> materialne wygodnictwo przeciw czemus tam w nas ;)

Może z tą potrzebą naturalną jest trochę tak, jak z nieskończonością - trzeba
zaakceptować jako aksjomat, bo nie da się do końca wytłumaczyć. Ale masz rację -
po prostu coś w nas pcha ku bliskiemu byciu z kimś, ku byciu "na wyłączność".
Tylko kiedy jest wyjątkowo trudno, kiedy wątpliwości podgryzają, a w głowie
wiruje miliard myśli - wtedy samotność wydaje się oazą spokoju i dobrobytu. A
jednak o związek walczymy do ostatniej kropli... nadziei.

[walentyna]

Do tego nie potrzeba Bycia Razem z tym całym bagażem zobowiązań, wzajemnej
troski itd. Wystarczy takie_sobie_spotykanie_się.

[walentyna]

Gość portalu: Dora napisał(a):

> Bycie samotnym jest fajne, gdy ma sie wokol przyjaciol, ktorzy tez nie sa z
> nikim zwiazani.
> ALe gdy zaczna sie "parowac", a Ty nadal nikogo nie masz, to juz wtedy nie
jest
>
> fajne.
> Nie jest tez fajne jesli wyjedzasz z grupa przyjaciol na wakacje i wszyscy sa
w
>
> parach.
> To samo sie tyczy imprez, wyjsc itd.
> Ale z drugiej strony jak sie tak przyjrze 80-90% par ktore znam, to mysle
> sobie, ze bycie singlem jest jednak lepsze........


Mam wrażenie, że coraz więcej ludzi wokół wybiera bycie singlem. A nawet jeśli
są w związkach, to też chętnie spędzają czas osobno.

[alfika]

Na drugiej szali niż naprawdę niewątpliwe plusy bycia w pojedynkę, mamy:
- ciężką harówkę nad swoim "idealnym" charakterem,
- wytykanie błędów, o których nie życzymy sobie słuchać,
- uczenie się barania pod uwagę uczuć innego człowieka, jego pragnień,
możliwości (mimo szczerozłotego serca, jakie każdy ma :),
- uczenie się akceptowania niedostatków innego człowieka (pomimo doskonałej
miłości do wszystkich stworzeń, jaką "tak naprawdę" kazdy przejawia:),
- pokonywanie własnych słabości i ograniczeń,
- ustępliwości,
- jak najbardziej pokojowego załatwiania sporów,
- wszystkie pomimo trudności cudne chwile: głębokich spojrzeń w oczy, czułych
słów, kiedy ktoś stanął nawet nieoczekiwanie po Twojej stronie, kiedy
przytulił, kiedy podziękował za to, co udało Ci się z siebie dla niego
wykrzesać, nawet jeśli to tylko 1/1000 cząstka tego, co z siebie wykrzesałeś...
Duuużo tego.

O plusach pojedynczości też mogę :)
Żeby nie było, że coś uważam za lepsze!

[ellen]

alfika napisała:

> Na drugiej szali niż naprawdę niewątpliwe plusy bycia w pojedynkę, mamy:
> - ciężką harówkę nad swoim "idealnym" charakterem,
> - wytykanie błędów, o których nie życzymy sobie słuchać,
> - uczenie się barania pod uwagę uczuć innego człowieka, jego pragnień,
> możliwości (mimo szczerozłotego serca, jakie każdy ma :),
> - uczenie się akceptowania niedostatków innego człowieka (pomimo doskonałej
> miłości do wszystkich stworzeń, jaką "tak naprawdę" kazdy przejawia:),
> - pokonywanie własnych słabości i ograniczeń,
> - ustępliwości,
> - jak najbardziej pokojowego załatwiania sporów,
> - wszystkie pomimo trudności cudne chwile: głębokich spojrzeń w oczy, czułych
> słów, kiedy ktoś stanął nawet nieoczekiwanie po Twojej stronie, kiedy
> przytulił, kiedy podziękował za to, co udało Ci się z siebie dla niego
> wykrzesać, nawet jeśli to tylko 1/1000 cząstka tego, co z siebie
wykrzesałeś...
> Duuużo tego.
>
> O plusach pojedynczości też mogę :)
> Żeby nie było, że coś uważam za lepsze!


E, to wszystko mam w relacjach z (bardzo wymagajacymi) przyjaciolmi plci
obojga. No moze oprocz tych glebokich spojrzen w oczy, ale w koncu to dla mnie
Humprey Bogart co wieczor na TCM sie wysila ;)

[alfika]

ellen napisała:

> E, to wszystko mam w relacjach z (bardzo wymagajacymi) przyjaciolmi plci
> obojga. No moze oprocz tych glebokich spojrzen w oczy, ale w koncu to dla
mnie
> Humprey Bogart co wieczor na TCM sie wysila ;)


Z tymi spojrzeniami to się nie ciesz, póki nie zaznasz tego w przyrodzie :)
A H.Boghart nie żyje :P

[ellen]

>
> Z tymi spojrzeniami to się nie ciesz, póki nie zaznasz tego w przyrodzie :)
> A H.Boghart nie żyje :P


acha, to juz wiem co uwazasz za lepsze :-)

PS Newton tez nie zyje a grawitacja wciaz dziala.

[alfika]

ellen napisała:

> acha, to juz wiem co uwazasz za lepsze :-)
>
> PS Newton tez nie zyje a grawitacja wciaz dziala.


Guzik wiesz :) Każdy potrzebuje innych doświadczeń, a pisanie, że to albo to
jest lepsze - to jak wmawianie choremu na gardło, że Ty się lepiej poczułaś po
maści na pięty, więc jemu też pomoże.
Pytasz, ludzie odpowiadają, Ty zbijasz argumenty - więc to normalne, że i Twoje
będą zbijane :)

A różnice między prawami fizyki a organami są dość duże :)))

[saana]

slowem pytasz skoro jest tak swietnie samemu po co sie czlowiek pcha.
Moze gdzies w podswiadomosci tkwi to,ze do pelni potrzeba dwojga ludzi.Dlaczego
dwojga.
Naleze do tych odzyskanych-straconych kobiet.To nie bylo tak dawno, wiec
jeszcze pamietam swoje mysli Bylo mi dobrze byc samej ale mialam momenty ze
czulam sie zmeczona niesiem ciezaru kazdego dnia na sobie. Niby rodzina byla
niedaleko ale czulam odpowiedzialnosc za sama siebie. I spotkalam kogos kto
sprawial na mnie wrazenie wystarczajaco odpowiedniego do dzielenia tego
ciezaru, wtedy czasem cos kielkowalo. Ale blokada byla niezla, dopiero po
jawnych intencjach tego czlowieka i po wielkiej batali z sama soba.
Zdecydowalam sie na porzucenie samotnosci. Ale blokada na obdarzenie uczuciem
zaczela pekac duzo pozniej. I to by sie nie stalo gdyby nie upartosc tego
drugiego czlowieka.
I nie wiem czy to jest rezygnacja czy w ostatecznosci wybranie czegos innego.
Nie wiem, moze ta samotnosc jest taka fajna bo zawiera w sobie zblokowanie
pewnych mysli. Niedopuszczanie ich. A potem sypie sie ta blokada jak ktos sie
pojawia.

PS jak bylam sama to najbardziej mi zal bylo seksu. Myslalam okropne juz nigdy-
mam zelazne zasady.Ale nie wyobrazalam sobie tez bycia samotna matka , wiec
czasem patrzac na dzieci robilo mi sie troche smutno- ale rzadko.

co daje chyba wlasnie pozorne poczucie bezpieczenstwa. Pozorne bo z rozsadnego
puntu widzenia trzeba liczyc na siebie.

walentyna napisała:

> Na czym polega urok samotności, czy - jak kto woli - singlowatości? Kto ją
> oswoił, wie, że potrafi być przyjemna i radosna. Robisz, co chcesz ze
> świadomością, że nikogo nie zrani Twoje skupienie na samym sobie. Można
> bezpiecznie myśleć o sobie, sprawiać sobie przyjemności, robić, na co ma się
> ochotę. A przyjaciele dają poczucie bliskiego bycia z ludźmi. Polegasz
> głównie na sobie, więc kontrolujesz sytuację, wszystko zależy od Ciebie.
> Jest łatwo i spokojnie. Bezpiecznie.
>
> A jednak chętnie rezygnujemy z tego komfortu. Chociaż bycie we dwoje potrafi
> być czasem walką na śmierć i życie, wymaga wysiłku, uwagi, myślenia za dwoje,
> ryzykowania samym sobą... Co daje w zamian, czego nie dałoby życie w
> pojedynkę?

[Gość: Malwina]

razem sie zbieramy do kupy aby dzieci splodzic i wychowac. Jak podrosna sypia
sie rozwody. Mezczyzna i kobieta nie sa stworzeni do wspolnego zycia lecz zeby
sie...odwiedzac :-)

[walentyna]

A mnie po okresie samotności oczarowało uczucie. I tak w nie wbiegłam radośnie
i myślałam, że będzie jeszcze wspanialej i piekniej niż w pojedynkę. Ale po
początkowej euforii przyszedł czas na takie normalne bycie razem. A właściwie
nie do końca normalne, bo z jednym dużym problemem, który zżera nam radość
życia i zdrowie. Stąd te myśli, czy nie lepiej pojedynczo... czy nie lepiej się
poddać...
Skąd czerpać siłę, aby bycie razem - mimo trudności i bólu - wygrywało w tych
rozważaniach z samotnością?

saana napisała:

> slowem pytasz skoro jest tak swietnie samemu po co sie czlowiek pcha.
> Moze gdzies w podswiadomosci tkwi to,ze do pelni potrzeba dwojga
ludzi.Dlaczego
>
> dwojga.
> Naleze do tych odzyskanych-straconych kobiet.To nie bylo tak dawno, wiec
> jeszcze pamietam swoje mysli Bylo mi dobrze byc samej ale mialam momenty ze
> czulam sie zmeczona niesiem ciezaru kazdego dnia na sobie. Niby rodzina byla
> niedaleko ale czulam odpowiedzialnosc za sama siebie. I spotkalam kogos kto
> sprawial na mnie wrazenie wystarczajaco odpowiedniego do dzielenia tego
> ciezaru, wtedy czasem cos kielkowalo. Ale blokada byla niezla, dopiero po
> jawnych intencjach tego czlowieka i po wielkiej batali z sama soba.
> Zdecydowalam sie na porzucenie samotnosci. Ale blokada na obdarzenie uczuciem
> zaczela pekac duzo pozniej. I to by sie nie stalo gdyby nie upartosc tego
> drugiego czlowieka.
> I nie wiem czy to jest rezygnacja czy w ostatecznosci wybranie czegos innego.
> Nie wiem, moze ta samotnosc jest taka fajna bo zawiera w sobie zblokowanie
> pewnych mysli. Niedopuszczanie ich. A potem sypie sie ta blokada jak ktos
sie
> pojawia.
>
> PS jak bylam sama to najbardziej mi zal bylo seksu. Myslalam okropne juz
nigdy-
> mam zelazne zasady.Ale nie wyobrazalam sobie tez bycia samotna matka , wiec
> czasem patrzac na dzieci robilo mi sie troche smutno- ale rzadko.
>
> co daje chyba wlasnie pozorne poczucie bezpieczenstwa. Pozorne bo z
rozsadnego
> puntu widzenia trzeba liczyc na siebie.
>

[Gość: Sergiusz]

Twój problem jest znany - opisałaś niedawno go na forum.

Czegoś jednak nie rozumiem.
Hmmm... czy, w momencie podejmowania decyzji o "byciu
razem" ten problem nie był Ci znany? A może Cię przerósł?
No ale przecież pisałaś, że masz za sobą podobne
doświadczenia...
A może to było rzeczywiście tylko oczarowanie, ucieczka
od samości? Chwilowe zachwycenie, które niknie w starciu
z codziennością i koniecznością zmagań z przecwnościami losu?

Tylko,jeśli już podjęłaś decyzję o współ-byciu, to
przecież nie jesteś odpowiedzialna tylko za siebie. Jeśli
Ty się poddasz, ktoś inny dozna bólu. Nie twierdzę, że
utrzymywanie związku bez przyszłości ma jakikolwiek sens,
ale może należało to wszystko przemyśleć wcześniej?

MS.

I pytanie na koniec: ...czy rozmawiałaś o tym z Nim? Czy
On wie o Twoich rozterkach? Forum to, choć najczęściej
życzliwi, jednak obcy i anonimowi ludzie.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Twój problem jest znany - opisałaś niedawno go na forum.
>
> Czegoś jednak nie rozumiem.
> Hmmm... czy, w momencie podejmowania decyzji o "byciu
> razem" ten problem nie był Ci znany? A może Cię przerósł?
> No ale przecież pisałaś, że masz za sobą podobne
> doświadczenia...
> A może to było rzeczywiście tylko oczarowanie, ucieczka
> od samości? Chwilowe zachwycenie, które niknie w starciu
> z codziennością i koniecznością zmagań z przecwnościami losu?
>
> Tylko,jeśli już podjęłaś decyzję o współ-byciu, to
> przecież nie jesteś odpowiedzialna tylko za siebie. Jeśli
> Ty się poddasz, ktoś inny dozna bólu. Nie twierdzę, że
> utrzymywanie związku bez przyszłości ma jakikolwiek sens,
> ale może należało to wszystko przemyśleć wcześniej?

Gdybyśmy mogli przewidzieć przyszłość, na pewno uniknęlibyśmy wielu kłopotów.
Ale nie umiemy.
Nie mówię, że się poddaję, lub że chcę to zrobić. Rozmyślam. Nie szukam
argumentów dla podjęcia jakiejś decyzji, bo trwam w podjętej (odpowiedzialność
za uczucia drugiego człowieka). Rozpoczęłam ten wątek nie po to, by znaleźć
instrukcje, co dalej. Chcę o tym gadać, bo to ważne i dla mnie osobiście i dla
wielu osób, które znam. Nurtuje mnie to - niekoniecznie ze względu na mnie samą.
>
> MS.
>
> I pytanie na koniec: ...czy rozmawiałaś o tym z Nim? Czy
> On wie o Twoich rozterkach? Forum to, choć najczęściej
> życzliwi, jednak obcy i anonimowi ludzie.

Z nim rozmawiam o wszystkim. Wiele razy dyskutowaliśmy o zaletach bycia razem i
bycia singlem. I o wadach też. Takie dyskusje są spowodowane tym, że
zastanawiamy się nad życiem, światem, ludźmi. A nie tym, że wątpimy w sens
naszego związku. To, że jest trudno i akurat teraz nasza ścieżka jest dość
wyboista - to fakt, ale trwamy i staramy się pokonywać trudności.
Ta dyskusja na Forum jest dla mnie raczej wzbogaceniem świadomości, czym jest
związek i umocnieniem w trwaniu w nim.

?

[Gość: Sergiusz]

Nooo, ale przecież napisałaś:

"stąd te myśli, czy nie lepiej pojedynczo... czy nie
lepiej się poddać..."

?
MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Nooo, ale przecież napisałaś:
>
> "stąd te myśli, czy nie lepiej pojedynczo... czy nie
> lepiej się poddać..."
>
> ?
> MS.

Przyłażą, ale jakoś tak, jakby teoretycznie. I towarzyszy im przekonanie, że ja
poddawać się nie chcę. Chociaż czasami jest bardzo, bardzo ciężko. Ale o tym
pisałam gdzie indziej.
(Zastanawiam się, czy naprawdę wiesz, o czym mówię, czy trafiłeś na te z moich
wypowiedzi na forach, gdzie piszę wprost o tym, z czym się mierzę...)

[Gość: Sergiusz]

Czytam, analizuję, zestawiam i na tej podstawie staram
się wywnioskować, co chcesz powiedzieć.
Czy, jeśli czytający źle odczytuje intencje piszącego, to
jest to wina czytającego, czy może jednak piszący
niejasno wyraził swoje myśli?

Ja jednak uważam, że na ogół to drugie. To piszący chce
coś przekazać i to po jego stronie leży "obowiązek"
wypowiedzenia się w sposób jasny i nie budzący wątpliwości.

Jeszcze jedno. Jeśli wypowiadasz się na publicznym forum
i przedstawiasz otwarcie swoje problemy, to chyba jest
oczywistym, że każdy może je poznać? Ja też.


MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Czytam, analizuję, zestawiam i na tej podstawie staram
> się wywnioskować, co chcesz powiedzieć.
> Czy, jeśli czytający źle odczytuje intencje piszącego, to
> jest to wina czytającego, czy może jednak piszący
> niejasno wyraził swoje myśli?
>
> Ja jednak uważam, że na ogół to drugie. To piszący chce
> coś przekazać i to po jego stronie leży "obowiązek"
> wypowiedzenia się w sposób jasny i nie budzący wątpliwości.
>
> Jeszcze jedno. Jeśli wypowiadasz się na publicznym forum
> i przedstawiasz otwarcie swoje problemy, to chyba jest
> oczywistym, że każdy może je poznać? Ja też.
>
>
> MS.

Oczywiście! Piszę o tym, czym chcę się podzielić z innymi. I z Tobą - tu ukłon
głęboki za wszystkie Twoje mądre, ciekawe, rozsądne i z poczuciem humoru
wypowiedzi. To, co napisałam, to nie był zarzut wobec Ciebie. Tylko się
zastanawiałam, gdzie i jak dużo już mnie przeczytałeś. Nawiązałeś do moich
postów "skądinąd", więc zastanowiło mnie, czy mamy na myśli te same.
To nie było warknięcie :-)
A co do jasnego wyrażania myśli - pewnie każdy z nas stara się to robić, bo
chcemy być zrozumiani. Pisanie jest o tyle "ułomne", że bez wyrazu oczu, tonu
głosu, czasami słowa niedokładnie przekazują intencje piszącego.
Czego przykład mamy właśnie.

Serdeczne :-))))
Walentyna

[Gość: Sergiusz]

No to i ja się kłaniam uniżenie i z gracją, na jaką mnie
stać ;-))))
Rzeczywiście, odczytałem Twój ostatni list jako
warknięcie i, jeśli niesłusznie, przepraszam.
I pięknie dziękuję za "mądre (itd.) wypowiedzi". Są tak
naprawdę po prostu... normalne i wynikające z myśli.

Cóż mogę dodać... czytałem sporo różnych wypowiedzi
różnych osób. A że poznawanie kogoś na podstawie tego, co
pisze na forum jest ułomne yo prawda. Chociaż... ma tez
swoje ogromne zalety. Tutaj można poznawać czyjeś
"czyste" myśli, bez obciążeń wynikających z tego, kto
kimś naprawdę jest i jak np. wygląda. Czasem tak jest
dużo łatwiej po prostu.

:-)

MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> No to i ja się kłaniam uniżenie i z gracją, na jaką mnie
> stać ;-))))
> Rzeczywiście, odczytałem Twój ostatni list jako
> warknięcie i, jeśli niesłusznie, przepraszam.
> I pięknie dziękuję za "mądre (itd.) wypowiedzi". Są tak
> naprawdę po prostu... normalne i wynikające z myśli.
>
> Cóż mogę dodać... czytałem sporo różnych wypowiedzi
> różnych osób. A że poznawanie kogoś na podstawie tego, co
> pisze na forum jest ułomne yo prawda. Chociaż... ma tez
> swoje ogromne zalety. Tutaj można poznawać czyjeś
> "czyste" myśli, bez obciążeń wynikających z tego, kto
> kimś naprawdę jest i jak np. wygląda. Czasem tak jest
> dużo łatwiej po prostu.
>
> :-)
>
> MS.

A to już chyba temat na osobny wątek ;-)

Może jest jakiś emotikon na warczenie, żeby uniknąć nieporozumień?

:-?

[Gość: Sergiusz]

:-W ?
Niee, to by się mogło niepotrzebnie źle kojarzyć ;-)

No to może :-[ :-H albo :-E ???

----------

Osobny wątek... no może, ale poznawanie jest bardzo
ściśle związane z samo(tno)ścią W pewnym sensie to są
dwie strony tego samego - relacji człowieka z otoczeniem.

MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> :-W ?
> Niee, to by się mogło niepotrzebnie źle kojarzyć ;-)
>
> No to może :-[ :-H albo :-E ???
>
> ----------
>
> Osobny wątek... no może, ale poznawanie jest bardzo
> ściśle związane z samo(tno)ścią W pewnym sensie to są
> dwie strony tego samego - relacji człowieka z otoczeniem.
>
> MS.

Patrząc ogólnie to życie głównie składa się z relacji: człowieka z otoczeniem i
człowieka z samym sobą. I chyba nie pomylę się bardzo, jeśli powiem, że
wszystkie elementy naszego życia dają się do tego sprowadzić.


:-E chyba najlepiej szczerzy zębiska.

[Gość: Sergiusz]

Cóż można dodać... racja.
Ale nie będę Ci "wpychał" do wątku tematu, którego tu nie
chcesz.

------

No to proponuję przyjąć wyszczerzone grabie :-E i ich nie
używać...
Niech sobie rdzewieją w składziku.

W składziku jest jeszcze szufla: :-D
A na co dzień proponuję uśmiech aż za uszy: :-3

MS.

[walentyna]

Alez zapraszam! Zresztą, zawsze można rozpocząć nowy wątek :-)

__

Nie będę warczała :-3

[Gość: Sergiusz]

Nie zawsze. O czwartej nad ranem najczęściej śpię...

;-))

MS.

urok samotności - myślenie przewrotne

[Gość: Sergiusz]

Dużo zależy od charakteru konkretnego człowieka. Bycie "jednoosobowym" (lecz niekoniecznie samotnym) też chyba nie oznacza nieograniczonego prawa do wolności absolutnej. Przecież człowiek sam(otny) żyje w otoczeniu innych ludzi i jednak na ogół jego los jest z ich losami pozazębiany jak kółka szwajcarskiego zegarka.

Czy tylko >>bycie z kimś<< ma oznaczać oddawanie części siebie, troskę, współ-myślenie? Czy przyjaciele i znajomi szczęśliwego jednoosobowca służą tylko do tego, by "dawać poczucie [..]"? Czy, będąc "singlowatym", można sprawiać sobie przyjemności nieograniczonym zakresie, nie zastanawiając się nad tym, że to jednak może komuś sprawić przykrość? Czy na pewno skupienie wyłącznie na sobie nie może nikogo zranić? Czy można być pustelnikiem - biorcą?

Czy na pewno taka "singlowatość" to wybór jednego ze sposobów na spędzanie życia, czy raczej objaw egoizmu i po prostu braku umiejętności współ-bycia z ludźmi?


Ja myślę, że prawdziwe "bycie z kimś" to nie rezygnacja z komfortu posiadania wolności lecz umiejętność tej wolności współdzielenia. Myślę, że jeśli ktoś potrafi być wolnym - nie-wolnym jednoosobowo, w otoczeniu przyjaciół, to i dzieląc z kimś życie nie będzie czuł ciągłego ucisku swego wolnego "ja".

MS.

[Gość: Malwina]

a ja jestem singlowata i pozostane poki nie spotkam kogos kto jest zdolny dawac
i dzielic z innymi i nie bedzie mi wrzeszczal egoistycznie (tzw egoizm pary
przed telewizorem ;-) ze o drugiej w nocy nie pojedzie ratowac kolezanki na
drodze wiejskiej z przebitym kolem. Ja tak. Wiec jak to z tym egoizmem ????
Moi wszyscy faceci mysleli o ich 4 literach, wygodnictwie, kredytach, i kanapie
podczas gdy dla mnie zycie ma sens gdy dziele je z przyjaciolmi a nawet
znajomymi. I robie obiady dla nie zaproszonych ludzi, karmie dzieci z podworka
i placze w nocy z przyjaciolka ktorej zmarl ojciec. ("no jak to ! chodz spac !
jutro do pracy trzeba isc" ooo kuuuuuuuuuu........m........... - nie nie
nie !)

Singlowo egoistycznie ???????????

[Gość: Sergiusz]

Napisałem o innej "singlowatości", niż Twoja...
Po prostu nie spodobało mi się określenie bycia samym(otnym?) jako bezgraniczne prawo do zainteresowania wyłącznie sobą i swoimi sprawami.

MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Napisałem o innej "singlowatości", niż Twoja...
> Po prostu nie spodobało mi się określenie bycia samym(otnym?) jako
bezgraniczne
> prawo do zainteresowania wyłącznie sobą i swoimi sprawami.
>
> MS.

Sergiuszu,
nie pisałam o niczym bezgranicznym, ani o zainteresowaniu WYŁĄCZNIE sobą.

[Gość: Sergiusz]

Widać źle zrozumiałem Twoje słowa "robisz co chcesz ze
świadomością, że nikogo nie zrani [...]" i "wszystko
zależy od Ciebie".
?
MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Dużo zależy od charakteru konkretnego człowieka. Bycie "jednoosobowym" (lecz
ni
> ekoniecznie samotnym) też chyba nie oznacza nieograniczonego prawa do
wolności
> absolutnej. Przecież człowiek sam(otny) żyje w otoczeniu innych ludzi i
jednak
> na ogół jego los jest z ich losami pozazębiany jak kółka szwajcarskiego
zegarka

Oczywiście, zawsze jesteśmy w związkach, nawet jeśli żyjemy w pojedynkę. Jednak
życie z kimś w sensie bycia parą, mieszkania razem to bycie_bardzo_z_kimś.


>
> Czy tylko >>bycie z kimś<< ma oznaczać oddawanie części siebie, tro
> skę, współ-myślenie? Czy przyjaciele i znajomi szczęśliwego jednoosobowca
służą
> tylko do tego, by "dawać poczucie [..]"? Czy, będąc "singlowatym", można
spraw
> iać sobie przyjemności nieograniczonym zakresie, nie zastanawiając się nad
tym,
> że to jednak może komuś sprawić przykrość? Czy na pewno skupienie wyłącznie
na
> sobie nie może nikogo zranić? Czy można być pustelnikiem - biorcą?

Nie to miałam na myśli. Bycie singlem to większa swoboda w decyzjach, ale nie
ekstremalny egoizm. (Np. możesz pojechać na wakacje tam, dokąd chcesz, bo jeśli
Twoi przyjaciele nie zechcą jechać w to samo miejsce, pojedziesz sam i nikogo
to nie będzie bolało; spędzenie wakacji oddzielnie, kiedy jest się z kimś "w
parze" rodzi wątpliwości, obawy - więc jedziesz nad morze, chociaż wolisz góry,
albo na odwrót).
Bycie singlem to więcej uwagi i troski dla samego siebie, ale nie totalne
zapomnienie o innych.


> Czy na pewno taka "singlowatość" to wybór jednego ze sposobów na spędzanie
życi
> a, czy raczej objaw egoizmu i po prostu braku umiejętności współ-bycia z
ludźmi
> ?

>
>
> Ja myślę, że prawdziwe "bycie z kimś" to nie rezygnacja z komfortu posiadania
w
> olności lecz umiejętność tej wolności współdzielenia. Myślę, że jeśli ktoś
potr
> afi być wolnym - nie-wolnym jednoosobowo, w otoczeniu przyjaciół, to i
dzieląc
> z kimś życie nie będzie czuł ciągłego ucisku swego wolnego "ja".

Znasz to z własnego doświadczenia? Myślałam zupełnie tak samo jakiś czas temu.
A jednak... dwoje ludzi, jak dwie krople wody - tak podobni a tak różni. Wydaje
się, że myślą podobnie, że współdzielą część świata, pozostawiając też sobie
jego części osobne. Ale z czasem okazuje się, że każde z nich to współdzielenie
vs. osobność i wolnośc rozumie nieco inaczej...

[Gość: Sergiusz]

Jestem jednoosobowcem - ani z wyboru, ani z przymusu. Z takiego, a nie innego ułożenia świata i życia. Może i z egoizmu... nie wiem. Chyba też nieco ze świadomości, że rzeczywistość mogłaby się rozminąć z tym, co napisałem. Łatwo można poranić i siebie i, przede wszystkim, kogoś.

A ludzi podobnych jak dwie krople wody po prostu nie ma, więc bycie_z_kimś to, moim zdaniem, przede wszystkim akceptacja jego odmienności, a nie jej zaniedbywanie. Podobieństwa są "łatwe", a tam gdzie się kończą, zaczynają się trudności.

MS.

[walentyna]

Teraz ja przewrotnie:
jeśli akceptujesz inność drugiej osoby, chciałbyś, aby i ona akceptowała Twoją.
A jeżeli jej inność polega właśnie na tym, że Twojej zaakceptować nie umie?

Gdzie jest granica pomiędzy akceptacją czyjejś inności a poświęceniem kawałka
swojej?
Jak uszanować te inności, kiedy stają ze sobą w konflikcie i nie chcą się dać
pogodzić bez naruszania harmonii świata wspólnego ze światami osobnymi?



Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Jestem jednoosobowcem - ani z wyboru, ani z przymusu. Z takiego, a nie innego
u
> łożenia świata i życia. Może i z egoizmu... nie wiem. Chyba też nieco ze
świado
> mości, że rzeczywistość mogłaby się rozminąć z tym, co napisałem. Łatwo można
p
> oranić i siebie i, przede wszystkim, kogoś.
>
> A ludzi podobnych jak dwie krople wody po prostu nie ma, więc bycie_z_kimś
to,
> moim zdaniem, przede wszystkim akceptacja jego odmienności, a nie jej
zaniedbyw
> anie. Podobieństwa są "łatwe", a tam gdzie się kończą, zaczynają się
trudności.
>
> MS.

[Gość: Sergiusz]

To nie jest przewrotnie, to jest pytanie podstawowe, od którego zależy możność bycia z tą konkretną osobą lub nie.

Jest dla mnie oczywistym, że istnieje nieprzekraczalna granica aceptacji odmienności drugiej osoby, ale jej położenie jest czymś osobistym. Jedni pozwalają drugiemu człowiekowi na wiele, są gotowi oddać mu swoją ogromną część, inni - nie ustępują prawie wcale. Ani jedni, ani drudzy nie są gorsi, są po prostu inni. Tyle że ci, którzy nie są w stanie oddać ani kawałka siebie, mają nikłą szansę "być z kimś" trwale i pięknie.

"Inność, polegająca na tym, że Twojej zaakceptować nie umie"... Czy to na pewno jeszcze inność, czy już niemożność porozumienia? A może to żądanie niemożliwego - akceptacji jednostronnej? Może to wynika z postawy "ani kroku wstecz" i oczekiwania czyjejś na to zgody?

MS.

urok samotności - myślenie...

[Gość: Sergiusz]

Wpisuję w tym miejscu choć to, co chcę powiedzieć,
dotyczy wszystkich tu zamieszczonych wypowiedzi. Proszę
więc o wybaczenie, że tylko po części dotyczy
poprzedzającego listu.

No bo tak się jeszcze zastanawiam... punktem wyjścia jest
lato za oknem i "rzucony" między wierszami problem morze
<-> góry. Ale - proszę - niechaj to zostanie potraktowane
wyłącznie jako przykład.

Hmmmm, własciwie w pierwszym momencie można się zaśmiać -
taka drobnostka to jakiś problem? No i własnie... czy to
jest zawsze drobnostka? Myślę, że nie. Myślę, że taka
"drobnostka", jeśli nie została dostatecznie wcześnie
uświadomiona i, być może, przegadana - może się stać
powodem poważnego rozdźwięku. Bo przecież to nie jest
tylko różnica na poziomie formy spędzania urlopu. To tak
naprawdę wrażliwość na inny rodzaj piękna, inna
preferowana forma aktywności (lub bierności), inne
wspomnienia, inne... Oczywiście można się wzajemnie
"nauczyć" odczuwania mało dotychczas znanego piękna, ale
hmm, czy tak do końca? Wilka zawsze będzie ciągnęło do
lasu. Wilk morski może i pokocha góry, ale dla niego
prawdziwym zapachem pozostanie zapach, unoszacy się nad
morskiki falami. Górołaz chętnie wypłynie w morze, ale
jak usłyszy szum świerków i poczuje zapach kosodrzewiny...
Do rzeczy. Czy uważam, że takie różnice są przeszkodą,
uniemożliwiającą współ-bycie ze sobą? Nie, w żadnym
razie, ale ogromnym, moim zdaniem, błędem jest
zaniedbywanie ich i mówienie sobie: "aaaa, jakoś to
będzie". Będzie. Miesięc? rok? dwa? trzy? A potem?

Cóż, mnie nie-podlotkowi ;-) już to chyba wypada
powiedzieć. Podjęcie decyzji o współ_byciu_bardzo, o
współ_mieszkaniu, o współ_dzieleniu_życia wymaga czasu,
wzajemnego poznania, zastanowienia. Potrzeba wielu chwil
na "dotarcie się", na ujawnienie różnic typu góry <->
morze, na sprawdzenie czy te różnice są do
zaakceptowania, czy nie. Często nie wystarczy ustnie
zawarta "umowa", ona nie zastąpi stopniowego, (jednak)
powolnego procesu wzajemnego poznania.
Wiem, powiecie: "ach, miłość, zauroczenie, zakochanie -
to jest jak burza, tego się nie wybiera". Ha, mając
piętnaście lat powiedziałbym tak samo, mając nieco więcej
powiem że "jestem za, a nawet przeciw". I, patrząc
dookoła, widząc ogrom rozpadających się z hukiem
"młodych" małżeństw i błyskawicznie "zawartych" związków
bezmałżeńskich, utwierdzam się w przekonaniu iż mam rację.
Gdzieś jest ten złoty środek pomiędzy szaleństwem a
rozsądkiem i znalezienie go to ogromna sztuka.

MS.

[walentyna]

I okazuje się, że każdy szczegół - i ten , który łączy i ten, który dzieli - ma
swoje znaczenie. Jedni mówią, że przeciwieństwa się uzupełniają... Być może...
Ale nie na długo. Żeby budować świat wspólny trzeba mieć z czego. A tym czymś
są właśnie te łączące szczegóły - wspólne zainteresowania, upodobania, gusta...
Złapanie właściwych proporcji między wspólnym a osobnym to chyba jedno z
najtrudniejszych zadań w ziązkach. Być razem pozostając sobą.

Dzięki, Sergiuszu, za mądre (nie po raz pierwszy :-) słowa. Podpisuję się pod
nimi wszystkimi kończynami.

PS. A Ty jesteś morski, czy górowy?

[Gość: Sergiusz]

Odpowiem Ci przewrotnie:

na powierzchni morza czasem zdarza się coś pięknego -
góry (z wody, niestety).

MS.

[Gość: Sergiusz]

Myślę, że przeciwieństwa też mogą wspaniale łączyć.
Różniąc się można sobie wzajemnie dawać coś, czego druga
strona dotychczas nie znała. Można się wzajemnie uczyć.
Można dyskutować, można się spierać, ba - nawet kłócić...

Wszystko to można. Tylko nie można jednego - być
obojętnym na pasje i emocje partnera/ki. O sprawach
własnych, o pasjach osobistych, o różnicach trzeba gadać,
trzeba je chcieć poznać. Ze świadomością, że być może
Twoje nie staną się Moimi - ale może staną się Wspólnymi?

Tak sobie... rozważam. No bo przecież jestem
jednoosobowcem. Teoretykiem.

MS.

[walentyna]

Gość portalu: Sergiusz napisał(a):

> Myślę, że przeciwieństwa też mogą wspaniale łączyć.
> Różniąc się można sobie wzajemnie dawać coś, czego druga
> strona dotychczas nie znała. Można się wzajemnie uczyć.
> Można dyskutować, można się spierać, ba - nawet kłócić...
>
> Wszystko to można. Tylko nie można jednego - być
> obojętnym na pasje i emocje partnera/ki. O sprawach
> własnych, o pasjach osobistych, o różnicach trzeba gadać,
> trzeba je chcieć poznać. Ze świadomością, że być może
> Twoje nie staną się Moimi - ale może staną się Wspólnymi?
>
> Tak sobie... rozważam. No bo przecież jestem
> jednoosobowcem. Teoretykiem.
>
> MS.


Jako aktualnie praktyk - potwierdzam słuszność powyższych stwierdzeń :-)

[Gość: Sergiusz]

Czyli mogę się podpisać:

>> wierzący, ale nie praktykujacy <<

:-)

MS.

[walentyna]

Najważniejsze, że wierzący :-)
Wiara ponoć cuda czyni... A czy czyni także rzeczy powszednie?

tym razem po prostu myślenie...

[Gość: Sergiusz]

No to ja znowu tak po swojemu, czyli jątrząco i
rozdrabniająco, i wspak, i pod prąd. I na tak, i na nie.

--------

A gdzie leży granica pomiędzy cudem, a rzeczą powszednią?
Na przykład mówi się obiegowo o "cudzie narodzin". No i
dla rodziców jest to pewnego rodzaju cud, a dla
towarzyszącego temu samemu wydarzeniu lekarza - rzecz
powszednia.
Zwykłe "iście" tym samym chodnikiem może byc raz cudowne,
a raz powszednie - w zależności od tego, czy się idzie do
znienawidzonej pracy, czy na spacer z kimś ciekawym lub
bliskim.

Czy na pewno jest słusznym dzielenie rzeczy na powszednie
i cudowne? Czy w harmonijnej powszedniości nie jest
zawarta pewnego rodzaju cudowność? A czy teraz
wydarzający sie cud nie stanie się za chwilę przekleństwem?

Wniosek? Dążąc do gwiazd napotykamy na drodze tysiące
rzeczy małych i powszednich. Spotykamy setki "zwykłych"
ludzi. Warto te rzeczy i tych ludzi zauważać. Bo cud i
gwiazdy mogą się okazać nieosiągalne i może się okazać,
że przez zaniedbanie codzienności wytworzyliśmy dookoła
siebie pustkę.

No i znowu ten sam problem - poszukiwanie równowagi...
A może to on właśnie jest w życiu najważniejszy?

MS.

Jak już wszyscy będa mieli dosyć mojego majędzenia -
proszę o jakiś znak, to się dla odmiany powygłupiam.
;-))

S.

[walentyna]

Wczytaj się uważnie w swoje pytania, bo w nich są zawarte odpowiedzi :-)

__

Do...
poczytania za tydzień - jadę spływać kajakiem :-)))


Wszystkim tu zgromadzonym - przesyłam serdeczny urlopowy uśmiech po uszy :-3

odpowiedzi

[Gość: Sergiusz]

Wiem, ja swoją odpowiedź na nie znam.
Ale myślę, że warto czasem wypowiedziec takie pytania
głośno i otwarcie i warto sobie powtórzyć te, oczywiste,
odpowiedzi.
Bo zbyt często ulegają one zapomnieniu.

Szerokiej wody ;-)))

:-3
MS.

myślenie - cd

[Gość: Sergiusz]

Tak naprawdę myślę, że wiara nie czyni ani cudów, ani
rzeczy powszednich. Wiara pomaga osiągnąć - i rzeczy
"cudowne" i te powszednie. Ale nie wystarczy sama wiara,
trzeba jej pomóc. Komplet stanowi dopiero połączenie:
wiara + człowiek.

MS.

[jmx]

walentyna napisała:

> Polegasz
> głównie na sobie, więc kontrolujesz sytuację, wszystko zależy od Ciebie.
> Jest łatwo i spokojnie. Bezpiecznie.


To zdanie wywołalo uśmiech na mojej twarzy - ten kto tak uważa, nigdy tak
naprawdę, nie był samotny. Tak NAPRAWDĘ samotny. "Przyjaciele daja poczucie
bliskiego bycia z ludźmi" - to jest samotność? Nie wiedziałam....
Ludzie za samotność uważają stan, w którym nie posiadają tzw. "drugiej
połówki". To trochę pójście na łatwiznę - bo niedostrzegamy, albo nie chcemy
dostrzec i docenić tej całej masy ludzi "tylko" przyjaciół, znajomych, którzy
są na każde zawołanie, pomagają nam jak mogą, do tego rodzina (matka, ojciec,
rodzeństwo itp.). Człowiek nie jest samotną wyspą i zawsze powinien zwracać
uwagę na innych ludzi by swoją osobą, swoim postępowaniem nie ranić innych, nie
sprawiac im przykrości. Takie sa założenia, czasem w życiu różnie wychodzi.


> A jednak chętnie rezygnujemy z tego komfortu. Chociaż bycie we dwoje potrafi
> być czasem walką na śmierć i życie, wymaga wysiłku, uwagi, myślenia za dwoje,
> ryzykowania samym sobą... Co daje w zamian, czego nie dałoby życie w
> pojedynkę?

Co daje? Właśnie to - możliwośc polegania nie tylko na sobie. Poczucie
bezpieczeństwa (szeroko rozumiane), świadomość, że jest się komuś potrzebnym i
że sami jesteśmy komuś potrzebni.
Ale generalnie wszystko zależy co rozumiemy przez "bycie z związku" czy
małżeństwo, wspólne mieszkanie, itd.


A tak zupełnie od siebie juz dodam, że jeśli ktoś będąc w szczęśliwym(?)
związku ma takie myśli, że lepiej samemu niż z ukochanym(?) to coś z tym
uczuciem jest nie tak.....

[walentyna]

jmx napisała:

> walentyna napisała:
>
> > Polegasz
> > głównie na sobie, więc kontrolujesz sytuację, wszystko zależy od Ciebie.
> > Jest łatwo i spokojnie. Bezpiecznie.
>
>
> To zdanie wywołalo uśmiech na mojej twarzy - ten kto tak uważa, nigdy tak
> naprawdę, nie był samotny. Tak NAPRAWDĘ samotny. "Przyjaciele daja poczucie
> bliskiego bycia z ludźmi" - to jest samotność? Nie wiedziałam....
> Ludzie za samotność uważają stan, w którym nie posiadają tzw. "drugiej
> połówki". To trochę pójście na łatwiznę - bo niedostrzegamy, albo nie chcemy
> dostrzec i docenić tej całej masy ludzi "tylko" przyjaciół, znajomych, którzy
> są na każde zawołanie, pomagają nam jak mogą, do tego rodzina (matka, ojciec,
> rodzeństwo itp.). Człowiek nie jest samotną wyspą i zawsze powinien zwracać
> uwagę na innych ludzi by swoją osobą, swoim postępowaniem nie ranić innych,
nie
>
> sprawiac im przykrości. Takie sa założenia, czasem w życiu różnie wychodzi.
>

Samotnością rzeczywiście nazywa się różne stany. Ja miałam na myśli "niemanie
pary", stan, kiedy nie ma tej_jednej_jedynej_osoby. I o takiej samotności
pisałam. Może lepiej nazywać ją singlowatością - dla jasności dyskusji.

I nie chodzi o to, że będąc singlem nie liczysz się z ludźmi. Tylko o to, że
wtedy relacje, w których jesteś są inne niż kiedy jesteś/żyjesz/mieszkasz/
dzielisz codzienność z Tą Jedną osobą.


>
> > A jednak chętnie rezygnujemy z tego komfortu. Chociaż bycie we dwoje potra
> fi
> > być czasem walką na śmierć i życie, wymaga wysiłku, uwagi, myślenia za dwo
> je,
> > ryzykowania samym sobą... Co daje w zamian, czego nie dałoby życie w
> > pojedynkę?
>
> Co daje? Właśnie to - możliwośc polegania nie tylko na sobie. Poczucie
> bezpieczeństwa (szeroko rozumiane), świadomość, że jest się komuś potrzebnym
i
> że sami jesteśmy komuś potrzebni.
> Ale generalnie wszystko zależy co rozumiemy przez "bycie z związku" czy
> małżeństwo, wspólne mieszkanie, itd.
>
>
> A tak zupełnie od siebie juz dodam, że jeśli ktoś będąc w szczęśliwym(?)
> związku ma takie myśli, że lepiej samemu niż z ukochanym(?) to coś z tym
> uczuciem jest nie tak.....
>

Wiem. Ale to długa i pokręcona historia... I nie na forum.

[jmx]

walentyna napisała:

> I nie chodzi o to, że będąc singlem nie liczysz się z ludźmi. Tylko o to, że
> wtedy relacje, w których jesteś są inne niż kiedy jesteś/żyjesz/mieszkasz/
> dzielisz codzienność z Tą Jedną osobą.

No ale coś chyba sprawiło, że jesteś właśnie z nim a nie z kimś innym?
A może to nie była miłość? Uczucie zrodzone z prawdziwego poznania drugiej
osoby tylko właśnie strach przed byciem_samemu? A teraz nadeszły
trudności, "szara codzienność" i obecność tej osoby uwiera... znudziła się, bo
trzeba myśleć "my" a nie "ja" i "on"....

Podjęcie decyzji o wspólnym zamieszkaniu (stworzeni związku) niektórym
przychodzi zaskakująco szybko. Bo przez tydzień było cudownie, więc tak będzie
zawsze, bo sie kochamy.... A potem...?

[fiuutek]

SEX!
w singlu brakuje sexu,
nie ma sexu.
nie ma maxymalnej bliskosci drugiego osobnika. nie ma calkowitego oddania sie
jednej osobie. nie ma sexu.
jest wszystko poza sexem.

nie jestem maniakiem sexu
fiuutek

ps. bo ja sexu dla sportu z tzw. 'dobrym przyjacielem' nie uznaje.

[Gość: Malwina]

a mnie nic tak nie nudzi jak sex w zwiazku ! po szesciu pierwszych miesiacach
umieram z nudow (przepraszam z gory wszystkich panow ale ...ziewac mi sie
chce....:-)))

[saana]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> a mnie nic tak nie nudzi jak sex w zwiazku ! po szesciu pierwszych miesiacach
> umieram z nudow (przepraszam z gory wszystkich panow ale ...ziewac mi sie
> chce....:-)))
bo za czesto uzywasz....no nie stosujesz naturalnych metod, wtedy to najwyzej 1
tydzien moze dwa.

[Gość: Malwina]

hi hi hi

[guerreiro_da_luz]

"Wojownik wie, że żaden człowiek nie jest samotną wyspą. Wie, że nie może
walczyć sam. Jakiekolwiek byłyby jego zamiary, zawsze potrzebuje innych ludzi"

"Wojownik światła potrzebuje miłości. Przywiązanie, przyjaźń i czułość są
częścią jego natury (...). I jeśli o zachodzie słońca nie czuje się szczęśliwy,
znaczy nie jest z nim w porządku. (...) rusza na poszukiwanie kogoś, kto razem
z nim obejrzy zachód słońca. (...)Wojownik światła może wybrać samotność, ale
nie może paść jej ofiarą."

Uważać więc należy z wybieraniem samotności.

[Gość: Mała]

No ciekawa ta dyskusja, pozwolcie ze i ja wtrace swoje trzy grosze. dla mnie
singiel to osoba, ktora jest w zwiazku ale od czasu do czasu bo kiedy
przychodzi czas na zaangazowanie to singiel sie wycofuje i zaczyna kolejny
zwiazek. oczywiscie osoba ta jest niezalezna i mieszka u siebie, a partnera ma
u siebie na kilka godzin po pozniej to juz klopot. wydaje mi sie ze tutaj
mylone sa pojecia singla z samotnikiem.To nie jest tak ze singiel nie mysli o
zwiazku. chodzi o to by czerpac z zycia jak najwiecej przy najmniejszym
poswieceniu ze swojej strony. i co wy na to?

[Gość: Malwina]

faktycznie poswiecac sie nie bede w zadnym znaczeniu slowa tego.
Ale pytam czy jest latwiej oprzec sie na meskim ramieniu (czesto calkowicie -
decyzjonalnie, finansowo, zyciowo) czy wygodniej jest samemu brac WSZYSTKO na
swoje barki ?
tzn relacje (ze znajomymi)
intendencje
prace zarobkowa
decyzje
smutki i przegrane
problemy z hydraulikiem
z administracuja
deklaracje podatkowa
edukacje dziecka
wywiadowki
auto - mycie i naprawe
budzet
kredyty itd itp

no i co ?

krawaty wiąże, przerywa ciążę...

[Gość: Sergiusz]

Suuuper!
Specjalizowny mężczyzna do robót domowych...

Tylko trzeba uważnie patrzeć, czy się nie "wdaje" w
fajtłapę i życiowego niedojdę. Na początek proponuję
zestw testów: ostrzenie noży, naprawa pralki, pucowanie
samochodu, budowa szafy i mycie okien. Za każdy test
można przyznawać punkty i jeśli gość "wypełni normę" -
zostaje umieszczony na liście kandydatów. A potem można
zrobić dogrywkę albo konkurs świadectw.

Jedna mała prośba - niech coś takiego odbywa się
uczciwie, niech każdy kandydat wie, w czym bierze udział.
Wtedy będzie wiedział, w co się pakuje i, jakby co,
bedzie mógł mieć żal tylko do siebie.

:-/

MS.

[Gość: Malwina]

nie wiem o czym piszesz ? to chyba nie do mnie....testow na bycie mezczyzna
nie zdawalam, na mechanice samochodowej sie nie znam, wanny nie naprawie ...a
musze sobie z tym radzic. Tak jakos wyszlo....
(a jak bylam zaobraczkowana to sobie tez radzilam bo malzonek rowniez testow
nie przechodzil ale on nie czul sie zobowiazany - ja tak)

No i krawaty mu wiazalam i o ciazy uslyszalam : "podejmij decyzje"
No i co , pytam po raz wtory ?

[Gość: Sergiusz]

No i nic...
Pewnie "technicznie" łatwiej z kimś, tylko chyba nie o to
chodzi, to powinno "wyjść" przy okazji.
przepraszam, jeśli to wzięłaś do siebie. Po prostu trochę
się zdegustowałem, czytając ten wykaz zalet posiadania
"na stanie" jakiegoś Pana. Ja akurat pewnie bym testy
przeszedł, ale nie bardzo by mi się uśmiechało bycie
wyłącznie domowym fachowcem.

:-)
MS.

[Gość: Malwina]

to MOJE zalety ! zadnego pana ! no widzisz jaki jestes tradycjonalny. Moze tez
bym chciala ale nie moge.
teorii tez mam pelno - w kazdym rekawie ...eeeh

rękawy wiąże...

[Gość: Sergiusz]

A na czym polega mój "tradycjonalizm"?



Teraz nieco mniej poważnie:

no to masz dwie teorie - tyle, ile rękawów... (chyba, że
wliczysz teorie wiszące w szafie)
;-)

MS.

[Gość: Malwina]

bos sobie wyobrazil ze wymieniam cechy ksiecia z bajki ktory to tradycyjnie ma
rury wymieniac, auto naprawic, piniundze zarabiac, szerokie barki na silowni
wypracowywac itd
a gdzie tam ! to ja jestem jak ta plywaczka olimpijska z dawnego DDR !

[Gość: Sergiusz]

Jeśli to JA sobie wyobraziłem, że to TY tak uważasz, to
nie JA jestem "tradycjonalny", ale - na podstawie tego,
co przeczytałem - pomyślałem, że TY...

Jeśli się, jak widzę, pomyliłem - przepraszam.

***
Eeee, gdybyś była pływaczką z byłego DDR, to byś już nie
żyła...
;-)

MS.

[saana]

Malwina
faceta oczywiscie mozna wykorzystywac swiadomie. Ale nie jestem przekonana,ze
opieranie sie to dobre slowo. To niewiele ma wspolnego z partnerstwem.
Dzielic sie to chyba najsensowniejsze wybrniecie.
Widze go na codzien w Szweckich rodzinach , facet zasuwa z wozkiem na
wywiadowki sprzeta goruje, potem to samo robi kobieta.
I jakos sa ze soba szczesliwi.
Malwina zlap Szweda zamiast Francuza- bedziesz miala moze troche zimniejsza
relacje-inna ale ten Szwed jak uzna za konieczne pojedzie z Toba w srodku nocy.
Tylko bedziesz musiala logicznie argumentowac. I wogole polecam.

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> faktycznie poswiecac sie nie bede w zadnym znaczeniu slowa tego.
> Ale pytam czy jest latwiej oprzec sie na meskim ramieniu (czesto calkowicie -
> decyzjonalnie, finansowo, zyciowo) czy wygodniej jest samemu brac WSZYSTKO na
> swoje barki ?
> tzn relacje (ze znajomymi)
> intendencje
> prace zarobkowa
> decyzje
> smutki i przegrane
> problemy z hydraulikiem
> z administracuja
> deklaracje podatkowa
> edukacje dziecka
> wywiadowki
> auto - mycie i naprawe
> budzet
> kredyty itd itp
>
> no i co ?

[Gość: Malwina]

przysiegam ci ze o tym myslalam - jak masz cos pod reka to mozesz mi
przyslac :-)
szwedzi sa swietni (byle nie pili) i lubie blondynow :-) nie mam pojecia co
robie na tym poludniu gdzie na ulicach gwizdza za babkami !

[saana]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> przysiegam ci ze o tym myslalam - jak masz cos pod reka to mozesz mi
> przyslac :-)
> szwedzi sa swietni (byle nie pili) i lubie blondynow :-) nie mam pojecia co
> robie na tym poludniu gdzie na ulicach gwizdza za babkami !
rozejrze sie. Ci wokolo niestety zajeci. A moze na szczescie z powodu
profesji ;-).

[Gość: Malwina]

o rany ! co oni robia ???

[saana]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> o rany ! co oni robia ???
to samo co ja ;-), wiec wiem o czym pisze.

[Gość: Malwina]

o raaanyyy, a co ty robisz ??? (mialam racje : w bialym fartuchu !!!)

Sergiuszu! Na litosc Boska!!!

[krasska]

naucz sie pisac tak jak inni, piszesz przez cala strone bez "marginesow" !

Co do mnie to mieszkam sama i uwielbiam to. Daje mi to poczucie indywidualnosci
wolnosci. Robie doslownie na co mam ochote. Uwielbiam byc sama, sluchac muzyki,
czytac poezje, myslec. Mam bliskiego sobie mezczyzne przyjaciela, z ktorym sie
spotykam, a przez telefon mamy kontakt codziennie. I seksu wbrod:-))))))))))))
Raz spimy u niego raz u mnie.

Ciiiiiii..... ;-)))

[Gość: Sergiusz]

Przepraszam za to moje bez-marginesów-pisanie. To nie
moja wina, tylko używanej przeze mnie przeglądarki. Nie
wiedziałem, że to aż tak fatalnie "wychodzi". Już się
poprawiłem - do pisania na forum używam innej, powinno
być lepiej.

Co do Ciebie - nic dodać, nic ująć. Jeśli taki układ
odpowiada i Tobie i jemu - tylko pozazdrościć. Jednak
chyba trudno o Tobie powiedzieć, że jesteś "sama", czy
"jednoosobowa". Sama mieszkasz, ale jesteś z kimś
wyraźnie powiązana i sądzę, że jednak tak zupełnie wolna
w swoich poczynaniach nie jesteś. Podejrzewam (choć być
może się mylę), że ani Tobie ani jemu nie jest zupełnie
obojętne to, czy telefon zadzwoni czy nie. No i czy na
pewno przyjęłabyś zupełnie spokojnie niespodziewane
zerwanie tej znajomości albo "tylko" długą, niczym nie
uzasadnioną, przerwę?
A Ty? Pewnie też, mimo poczucia swobody i wolności,
starasz się postępować tak, by i jemu nie sprawić przykrości.

*******

Wydaje mi się, że prawdziwy problem "sposobu" współ-bycia
dwojga ludzi pojawia się dopiero wówczas, kiedy zaczyna
się myśleć o dziecku (lub jeśli ono już jest).
Właśnie... a może tu właśnie jest prawdziwe uzasadnienie
dla bycia_z_kimś_bardzo? Ale jeśli - to należy się bardzo
bardzo bardzo poważnie zastanowić, bo ewentualna ucieczka
oznacza krzywdę kogoś, kto na nią zupełnie nie zasłużył i
nie ma żadnej możliwości obrony.

MS.

[Gość: astinger]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> przysiegam ci ze o tym myslalam - jak masz cos pod reka to mozesz mi
> przyslac :-)
> szwedzi sa swietni (byle nie pili) i lubie blondynow :-) nie mam pojecia co
> robie na tym poludniu gdzie na ulicach gwizdza za babkami !

Malwina, serio, to mam jednego szweckiego kolesia. Jedna wątpliwość na poczatek
to wasza różnica wieku. W kazdym razie on poszukuje.

[Gość: Malwina]

a ile to bébé ma latek ?

[walentyna]

Gość portalu: Malwina napisał(a):

> faktycznie poswiecac sie nie bede w zadnym znaczeniu slowa tego.
> Ale pytam czy jest latwiej oprzec sie na meskim ramieniu (czesto calkowicie -
> decyzjonalnie, finansowo, zyciowo) czy wygodniej jest samemu brac WSZYSTKO na
> swoje barki ?
> tzn relacje (ze znajomymi)
> intendencje
> prace zarobkowa
> decyzje
> smutki i przegrane
> problemy z hydraulikiem
> z administracuja
> deklaracje podatkowa
> edukacje dziecka
> wywiadowki
> auto - mycie i naprawe
> budzet
> kredyty itd itp
>
> no i co ?

Jeśli bardzo nie chcesz sama z tym wszystkim się zmagać, to polecam dobrych
sąsiadów. Zgodnie z zasadą, że prędzej ci sąsiad niż mąż noże naostrzy
(sprawdziłam kiedyś - prawda!)

[jmx]

A po co się wysługiwać sąsiadem/ami i glowę im zawracać jeśli samemu umie się
coś zrobić? Sąsiad ma swoje życie i swoje sprawy do załatwienia.
A noże ostrzyć to prosta sprawa - sprawdziłam! ;-))))

[walentyna]

jmx napisała:

> A po co się wysługiwać sąsiadem/ami i glowę im zawracać jeśli samemu umie się
> coś zrobić? Sąsiad ma swoje życie i swoje sprawy do załatwienia.
> A noże ostrzyć to prosta sprawa - sprawdziłam! ;-))))
>

Opcja: sąsiad jest dla narzekających, że trzeba wszystko samodzielnie ;-)

[jmx]

Niektórzy/niektóre wolą się dzielić (zwalać?) obowiązkami z życiowym partnerem
nie sąsiadem...

[walentyna]

Dobrze, kiedy ma się wybór ;-)

a na sąsiada urok! ;-)

[Gość: Sergiusz]

Trzeba sobie kupić mieszkanie w bloku - wtedy jest wielu
sąsiadów i jest wybór...

;-))

MS.

[jmx]

walentyna napisała:

> Dobrze, kiedy ma się wybór ;-)


Tak, wybór to piękna rzecz. Zastanawiam się tylko jaki wybór ma ów rzeczony
sąsiad/sąsiedzi.


Do S.: Fuj! nie lubię mrówkowców - cienkie ściany i wszystko słychać, za głośną
muzykę, miłość... zero intymności. No ale - coś za coś.

[Gość: astinger]

Moją singlowatośc burzyła przemożna cheć zobaczenia sie ze swoim dzieckiem.
Takie coś jak instynkt macierzyński, ale w meskim wydaniu....no i jedna taka
jeszcze, która kusiła , kusiła i skusiła. Ale co do uroków bycia singlem to
masz rację że hej....

[tea_time]

Bycie sama sama? nie, ale po-byc od czasu do czasu sama ( ze soba)- tak, jak
najbardziej:) Z samotnoscia, zdaniem moim, jest jak z deszczem. Tea

[walentyna]

tea_time napisała:

> Bycie sama sama? nie, ale po-byc od czasu do czasu sama ( ze soba)- tak, jak
> najbardziej:) Z samotnoscia, zdaniem moim, jest jak z deszczem. Tea


Jak zwykle trafiasz w sedno - krótko, zgrabnie i poetycko troszkę :-)

[sdfsfdsf]

a ja jak samotny bialy zagiel, zeglowanie we dwojke to nie to samo, to juz nie
wyprawa w nieznane tylko turystyka familijna