Co robić?

[masio3]

Jestem mężatką od ponad 10 lat. Niestety nie jestem szczęśliwa. Mój
mąż w pracy jest miły, dżentelmeński, miło zwraca sie do
współpracowników. W momencie gdy wraca do domu zmienia się, na
zadane pytania odpowiada burcząco,niegrzecznie, jest stale
niezadowolony, życzenia imieninowe składa od niechcenia, zachowuje
sie jak mruk.Gdy gdzies wyjdziemy do rodziny cz znajomych, i
przykładowo nie podoba mu sie tam, karze nam wstawć i wychodzić, bez
pytania czy może ja chcę zostać.Jedyny moment w domu, kiedy mogę z
nim porozmawiać to wtedy gdy pije piwo 4,5 butelek, robi to kilka
razy w tygodniu zastanawiam sie czy to uzależnienie?
Scenariusz codzienny jest ten sam, ja po pracy po dziecko, zakupy,
szybko obiado-kolacja i spać.
Czasem myślę o rozstaniu, ale mamy kredyt hipoteczny na 25 lat. Nie
mamy co podzielić-te pare metrów mieszkania.
Nasze dziecko niestety nie jest za zdolne i wymaga codziennej pracy
w domu. Staram się z nim pracować, gdy tylko mogę, zaś mój mąż w
tygodniu nie poswięca dziecku wogóle czasu a w weeekend twierdzi,
że jest to jego czas do wypoczynku. Oprócz pracy nie ma on zadnych
domowych obowiązków, gdy o ty mu powiem twierdzi, że od tego jestem.
Gdy obserwuje małżeństwa w innych domach, to po prostu zazdroszczę,
mężowie pomagają żonom w domu , na zakupach, czytają dzieciom bajki.
Jest po prostu normalnie

[synvilla]

Wez dziecko i uciekaj od kretyna. jeszcze tylko brakuje aby cie
zaczal bic.

Komfort psychiczny i dobre samopoczucie jest najwazniejsze.

Chcesz zmarnowac zycie w takim MARTWYM zwiazku?

[nangaparbat3]

A mnie sie zapalila czerwona lampka, kiedy przeczytalam, ze dziecko malo zdolne
i musisz sie z nim uczyć.
Czy to rzeczywiście obiektywnie stwierdzono, czy po prostu jego oceny nie
zaspokajaly Twoich ambicji? Bo moze troche za bardzo chcesz kontrolowac swoich
bliskich, i z tego sie robi -
Wybacz, jeśli niesłuszne są moje przypuszczenia, ale znam naprawdę wiele kobiet
- tak z 50% spośrod wyksztalconych zon i matek - ktorych to dotyczy.

[masio3]

Synek był badany przez psychologa, która stwierdziła, że jego iloraz
inteligencii jest na dolnej granicy normy i generalnie ma wieksze
problemy od jego rówieśników.Zaleciła przeprowadzać dużo ćwiczeń w
domu. Więc zostałam z tym problemem praktycznie sama.

[nangaparbat3]

A powtarzałaś badania?
W jeden z poradni psycholog i pedagog stwierdziły, ze dziecko jest głuchonieme -
a ono po prostu niezwykle wrażliwe i do tego polskiego zaczęlo uczyc się w
szkole - wiec na pytania nie odpowiadalo.
Oczywiscie mogę się mylić, ale wielokrotnie widziałam, ze akceptacja, poczucie
bezpieczeństwa, swobodna zabawa i pojscie "za dzieckiem" - za jego potrzebami i
zainteresowaniami - daja nieskończenie lepsze efekty niz wielogodzinne ćiwczenia
i slęczenie nad lekcajmi, co często nie tylko nie pomaga, ale wręcz szkodzi.

[otara]

to scenariusz małżenstwa jaki mam w rodzinie. niestety to małżeństwo
trwa już 18 lat , moja kuzynka jest strzępem czlowieka , ale sama mi
w końcu przyznala że sama go tego nauczyła. nigdy mu się nie
postawiła w takich sytuacjach , bez mrugnięcia okiem sama zajmowala
się potężnym domem bo pan ' mąż : był bardzo zmęczony.mają dwojkę
cieci w tym jedno młosze jest niepełnosprawne. pan " mąż " do dziś
jest bardzo pokrzywdzony gdy musi małej pomóc w lekcjach.to niestety
już się nie zmieni. ona robi bo jej tak wygodniej , nie ma siły na
walke , a ty- no coż, to niestety w dużej mierze zależy od ciebie.
od tego czy twardo weżmiesz się za postawienie pewnych warunkow.ale
to niestety bedzie bolało , to nie bedzie proste po tylu latach.
masz trudną sytuacje ale mam nadzieję że postarasz się wywalczyc coś
dla siebie. powodzenia ci życzę i pozdrawiam cieplutko :)

[kinia72]

masio3 napisała:

> Jestem mężatką od ponad 10 lat. Niestety nie jestem szczęśliwa.
Mój
> mąż w pracy jest miły, dżentelmeński, miło zwraca sie do
> współpracowników. W momencie gdy wraca do domu zmienia się, na
> zadane pytania odpowiada burcząco,niegrzecznie, jest stale
> niezadowolony, życzenia imieninowe składa od niechcenia, zachowuje
> sie jak mruk.Gdy gdzies wyjdziemy do rodziny cz znajomych, i
> przykładowo nie podoba mu sie tam, karze nam wstawć i wychodzić,
bez
> pytania czy może ja chcę zostać.Jedyny moment w domu, kiedy mogę
z
> nim porozmawiać to wtedy gdy pije piwo 4,5 butelek, robi to kilka
> razy w tygodniu zastanawiam sie czy to uzależnienie?
> Scenariusz codzienny jest ten sam, ja po pracy po dziecko,
zakupy,
> szybko obiado-kolacja i spać.
> Czasem myślę o rozstaniu, ale mamy kredyt hipoteczny na 25 lat.
Nie
> mamy co podzielić-te pare metrów mieszkania.
> Nasze dziecko niestety nie jest za zdolne i wymaga codziennej
pracy
> w domu. Staram się z nim pracować, gdy tylko mogę, zaś mój mąż w
> tygodniu nie poswięca dziecku wogóle czasu a w weeekend twierdzi,
> że jest to jego czas do wypoczynku. Oprócz pracy nie ma on zadnych
> domowych obowiązków, gdy o ty mu powiem twierdzi, że od tego
jestem.
> Gdy obserwuje małżeństwa w innych domach, to po prostu
zazdroszczę,
> mężowie pomagają żonom w domu , na zakupach, czytają dzieciom
bajki.
> Jest po prostu normalnie
>


możliwe ,że go do tego przyzwyczaiłaś
co z tego że macie kredyt - skoro ty jestes zona i macie dziecko
owszem mieszkanie jest na pół dla każdego z was ale z dzieckiem na
ulicę nie pojdziesz
i w takich sytuacjach jak rozwód często facet się z tego mieszkania
wyprowadza - są alimenty i na spłatę kredytu powinno starczyć
kobiety sobie radzą w rożnych sytuacjach ale skoro jestes sama majac
męża to po co ci taki mąż
moze powinnas cos zmienic i jednoznacznie zacząć od niego wymagać
jeżeli się to nie zmieni to pomyśleć o rozwodzie właśnie
w ostateczności rozwód i podział mieszkania i ewentualnie nowy
kredyt na nowe mieszkanie
powodzenia