ADOPCJA

[Gość: mariposa]

temat zostal poruszony przy okazji dyskusji o aborcji. ja chce sie jednak
dowiedziec, czy w glebi serca (wiem, ze nikt sie nie przyzna otwarcie, mowiac o
podziwie dla takich rodzin) bezdzietne-nie-z-wyboru malzenstwa nie wzbudzja w
Was czegos w rodzaju litosci?

a po drugie, czy uwazacie, ze wiez dziecko-rodzic jest glownie biologiczna, czy
mozna ja "uksztaltowac" we wczesnym dziecinstwie z "cudzym" dzieckiem?

[tijo]

Moja mama wychowywała mnie sama do 12 lat. Kiedy poznała przyjaciela
powiedziała mi o tym na początku nie akceptowalam go, denerwował mnie i
złościł. Kiedy oświadczył się mamie ona zapytała mnie co ma robić. Potem był
ślub, potem ciąża mamy i wtedy podjęli decyzję że ON mnie zaadoptuje i da mi
swoje nazwisko bo teraz będzie miał dwoje dzieci oczywiście zapytał mnie czy
wyrażam na to zgodę. Teraz noszę takie samo nazwisko jak rodzice do ojczyma
mówię tato, mam brata i świetny kontakt z nimi. Czasem nawet lepiej się
rozumiemy jak z mamą. A mój biologiczny ojciec? Znam go ale w jego stronę nawet
patrzeć nie chcę i cieszę się że już nic mnie z nim nie łączy.

[Gość: Iza_1]

wiez miedzy dzieckiem a rodzicem moze definitywnie zostac uksztaltowana i to
nawet ze starszym dzieckiem.
Bardzo powaznie rozwazalam mozliwosc adopcji dziecka i wbrew obiegowej opinii
nie jest to sprawa latwa szczegolnie adpocja noworodka ( nie mowiac juz o
noworodku dziewczynce)
Kazde dziecko mozna bardzo pokochac to zalezy tylko i wylacznie od pokladow
milosci w nas, jesli jej nie mamy tak samo nie bedziemy kochac wlasnego dziecka.

[faxio]

Na pewno więź z dzieckiem można ukształtować bez względu na pokrewieństwo.
(Przykładem ojcowie wychowujący nieswoje dzieci nieświadomie..., ale nie tylko)
Wydaje mi się jednak, że powinna się ona opierać bardziej na przyjaźni i
zaufaniu, bo na 90% przyjdzie moment, kiedy adoptowane dziecko będzie chciało
poznać biologicznych rodziców. Powinno czuć, że tym, którzy go wychowali może
zaufać, że się o to nie obrażają (niestety w praktyce często czują się
dotknieci i okazują to, a nawet zabraniają kontaktów).

[roseanne]

mysle, ze wiezi rodzinne nie zaleza od tego czy rodzice sa "biologiczni" czy
adopcyjni. Jezeli okazuje sie taka sama troske, uczucia itd.

Jeden problem jaki zawsze mi sie nasuwa to kiedy i jak poinformowac dziecko
adoptowane we wczesnym dziecinstwie o tym fakcie.

[Gość: ja]

e tam, bez przesady. A jesli malzenstwo jest bezdzietne z wyboru i adoptuje
dziecko,zeby cos zrobic dobrego dla dziecka, nie chcac za wszelka cene
zapelnic swiat swoimi genami? Rozne sa motywacje bedzietnosci, a poliowanie
wobec podejmujacych decyzje tego rodzaju jest jeszcze jedna z malo stosownych
reakcji otozcenia i przejawem braku tolerancji wobec kogos nie powielajacego
wzorca "standard".
Ja adoptowalam dziwczynke, kilkumiesieczna, nie jest to takie trudne, naprawde.
NIe zastanawiam sie na temat wznioslosci wiezi, jakie sie wytwarzaja. Mala jest
otwrta radosna, je, spi konkursowo, rozbraja wszystkich. Czy to nie wystarczy?
Jest szczesliwa i tyle. NIe ma co dywagowac, lepiej dzialac ;) Pozdrwaiam

[Gość: fnoll]

pierwszy raz sie spotykam z mysla iz bezdzietne malzenstwa moga budzic litosc,
serio - czyli jestem od tego jak najdalszy osobiscie, w ogole nic we mnie nie
budzi litosci - taki jestem bezlitosny ;)

bo litowac sie nad kims to znaczy chyba uzalac sie nad nim, mowic "jakis ty
biedny, jaki nieszczesliwy, ojejkujejku...", tak jakby sytuacja byla
jednoznacznie zla i bez wyjscia

a gdy chce sie miec dziecko, a nie moze sie go miec z powodow medycznych po
jednej lub po drugiej stronie, to przeciez nie jest to sytuacja bez wyjscia

czy mozna stworzyc wiez dziecko-rodzic z adoptowanym dzieckiem? jak najbardziej!
zycie sluzy przykladami - ba, mozna nawet adoptowane dziecko wlasna piersia
wykarmic! jesli tylko jest dosc male naturalnie

na jakosc i rodzaj relacji na pewno ma wplyw wiek, w ktorym dziecko jest
adoptowane - im wczesniej, tym glebsze wiezi moga sie wyksztalcic, no i jak
zwykle wiele jest w rekach rodzicow

z drugiej strony wiezi biologiczne nie sa przeciez gwarantem powstania dobrej
wiezi dziecka z rodzicem

pzdr

fnoll

[Gość: ESL]

Wszystko pewnie zalezy od perspektywy (punkt widzenia zalezny o punktu siedzenia) - mam znajomych,
ktorzy nie moga miec wlasnych dzieci (maz jest bezplodny o czym wiedza wszyscy Ich przyjaciele) - Ona
jest Polka, On Kanadyjczykiem. Kilka lat temu adoptowali dziewczynke z Chin i za kilka tygodni leca po
nastepna zeby Ich obecna corka miala siostre (oczywiscie, tez nie biologiczna).
Mam tez innych znajomych, ktorzy nie moga miec dzieci i tej powyzej opisanej parze szczerze
zazdroszcza, bo Ich po prostu jeszcze nie bardzo stac na koszty zwiazane z adopcja (powyzej $20K) - o
litosci w ogole nie ma mowy.
My, ktorzy mamy wlasne dzieci, patrzymy na Nich raczej z podziwem i moze czuloscia, ze buduja dom dla
takiej specjalnej rodziny (babcia z Polski mieszka z Nimi do jakichs 3 lat) i wszyscy trzymamy kciuki zeby
Im sie udalo, zeby rodzina byla zdrowa, szczesliwa i stabilna. O tlumaczeniu dziecku, ze jest adoptowane
nie ma w tym przypadku mowy, bo jest to widoczne na pierwszy rzut oka ze wzgledow oczywistych.
Iza napisala, ze trudno adoptowac dziewczynke - coz, w Chinach nikt nie chce dziewczynek - moze tam
powinnas sie udac?
Osobiscie uwazam, ze w tym gornolotnym hasle "wszystkie dzieci sa nasze" kryje sie bardzo duzo
prawdy i litowac sie mozna tylko nad tymi, ktorzy nie dostrzegaja w tym szansy dla siebie.

[Gość: Anna27]

Mysle, ze litosc wobec rodzicow, ktorzy sami nie moga miec dziecka i adoptuja
wystepuja glownie w spolecznsciach o charakterze dawnych struktur wioskowych.
Posiadanie dziecka bylo kiedys dowodem na bycia prwdziwa kobieta, a splodzenie
dzicka na bycie prawdziwym mezczyzna. Spoleczenstwo polskie nie jest
calkowicie wolne od tradycjonalizmu i pozostalosci takiego sposobu myslenia
moga jeszcze wystepowac.

Osobicie uwazam i pewnie posypia sie na mnie za to gromy od forumowiczow, ze
sztuczne zaplodnienie jest nieporozumieniem. Nie dlatego, ze Kosciol i papiez
tak mowia, ale dlatego, ze w dobie, gdy w swiecie tyle niechcianych dzieci,
takie drogie eksperymenty sa przejawem egoizmu.

Odpowiadajac na pytanie numer dwa bardziej sklaniam sie w kierunku zdolnosci
wychowawczych i milosci rodzicow jako silniejszych niz biologia.

[szary_ptak]

Gość portalu: mariposa napisał(a):

> temat zostal poruszony przy okazji dyskusji o aborcji. ja chce sie jednak
> dowiedziec, czy w glebi serca (wiem, ze nikt sie nie przyzna otwarcie, mowiac o
>
> podziwie dla takich rodzin) bezdzietne-nie-z-wyboru malzenstwa nie wzbudzja w
> Was czegos w rodzaju litosci?
>
> a po drugie, czy uwazacie, ze wiez dziecko-rodzic jest glownie biologiczna, czy
>
> mozna ja "uksztaltowac" we wczesnym dziecinstwie z "cudzym" dzieckiem?

Litosc - nie. Jezeli cos - to wspolczucie.
Mam bratanka adoptowanego w wieku 8 lat. Jest juz w rodzinie drugie osiem..
Zanim zdecydowali sie na ten krok - najpierw dlugo "walczyli" o to, by mieć swoje
wlasne...A potem jakoś trafili na to dziecko...
Litosc moga budzic jego biologiczni rodzice...(nie zyja juz)
Kiedys, w czasie ogladania rodzinnych zdjec u babci - chlopiec nagle powiedzial
mi, ze jego to nikt tak nie przytulal, jak byl maly...
Naprawde, trudno bylo powstrzymac lzy...a kiedy mi zaczal opowiadac, (jakby czul
jakis przymus) - wierzcie mi do dzisiaj sni mi sie nieraz jak najgorszy koszmar...
powiem tylko, ze "najlagodniejsza" rzecz, ktora mu robil jego biologiczny ojciec -
to bylo gaszenie papierosow na jego nogach - do dziesiatego roku zycia nie nosil
krotkich spodni, bo wstydzil sie blizn...

Inna sprawa, ze wymagal naprawde duzo ciepla i... samozaparcia od terazniejszych
rodzicow...bo przytrafialo mu sie ich wlasnie, jako najblizszych, w zasiegu
slowa, obarczac wina za zlo mu wyrzadzone...

Ale... nie moge sobie nawet wyobrazic juz, ze mogloby go nie byc przy wspolnym
wigilijnym stole na przyklad...

Pozdrawiam