SAMOBÓJSTWO WŚROD KREWNYCH, ZNAJOMYCH, PRZYJACIÓŁ

[Gość: IDA 1]

JEZELI MACIE OCHCOTĘ O TYM POGADAĆ A SZCZEGOLNIE O PRZYPADKACH DZIWNYCH
SAMOBÓJSTW BLISKICH NIE WIEDZĄCYCH DLACZEGO TAK SIĘ TO STAŁO TO ZAPRASZAM
BYŁAM SWIADKIEM TAKICH WYDARZEŃ CZŁOWIEK PO KTÓRYM SIĘ NIKT NIE SPODZIEWAŁ
USTABILIZOWANY, NIEŹLE WYKSZTAŁCONY MAJĄCY DOBRA PEWNĄ PRACĘ KOCHAJĄCĄ ŻONĘ I
CÓRECZKĘ BEZ NAŁOGÓW TOWARZYSKI ODCHODZI PEWNEGO PIEKNEGO POGODNEGO RANKA NIE
POZOSTAWIAJAC ŻADNYCH WSKAZUWEK DLACZEGO TAK ZROBIŁ?
ZNACIE TAKIE PRZYPADKI ???
CHĘTNIE POWYMIENIAM MYŚLI

[Gość: Renka]

Jako dziecko bylam swiadkiem samobojstwa .Pamietam , ta kobieta rzucila sie z
balkonu w centrum miasta. Po drodze zachaczyla spodnica o jakis inny balkon.
Pamietam ten kawalek materialu w drobna kratke fruwajacy na wietrze jak porwana
choragiewka.Podbiegli do niej ludzie, nawet ksiadz z pobliskiego kosciola. Byla
mloda, okolo 30stki.Jej maz to byla znana z TV osoba.Osierocila dwie male
dziewczynki, ktore tego dnia bawily sie w pokoju nozyczkami," mama wtedy, kiedy
szla na ten balkon, pozwolila im".Pocalowala je i wyszla na balkon. W kuchni
gosposia przygotowywala obiad.Tatus bawil gdzies za granica, nawet nie bylo
dokladnie wiadomo gdzie..Szukano go przez radio i TV.Znam te rodzine i wiem, ze
on nigdy nie zwiazal sie z inna kobieta. Wychowywal swoje corki samotnie.
Zawsze lubil alkohol, z racji pracy zawsze pil, wszyscy pili..
Dzien przed tym fatalnym zdarzeniem slyszalam jej rozmowe z pania M (wole
anonimowosc sytuacji). Bylam dzieckiem , ale zawsze, niby bawiac sie cicho w
kacie, lubilam nadstawiac ucha na sprawy doroslych..
Plakala.Mowila, ze on ja upokarza .Mowila, ze nie chcial jej w lozku. Wykopal
ja na podloge..ze ona go kocha..a on ..
Pani M byla raczej oschla. Pamietam to, jak powiedziala, ze "nie moze jej
pomoc, bo sie nie chce wtracac"..Ona wyszla z placzem, bylam mala dziewczynka,
ale pamietam ten dzien , to byl piatek, pozny wieczor, pamietam , jak mi jej
bylo zal i nie moglam nic zrobic.
W sobote zabila sie .
Nigdy nie podniosila glosu na dzieci, byla taka slodka kobieta, dobra, zawsze
czestowala mnie czekoladkami, ktorych na prozno bylo szukac w sklepach..
Ja mysle, ze ludzie daja nam znaki..Nie badzmy wobec nich obojetni.

Dzis , wsrod kolezanek mojej corki ..wiadomosc, ze X lezy w szpitalu.
Nafaszerowala sie prochami, zostawil ja chlopiec.Niczego jej do szczescia nie
brakuje tylko tej milosci, ktorej nie moze miec.Czemu to zrobila?
Boi sie spojrzec innym w twarz, bo Ona ,ktora zawsze ma to,co chce, zostala
odrzucona ? Woli odejsc..niz pogodzic sie z tym, ze on jej nie kocha?
Szczesliwie odratowana.W tej samej rodzinie jest to drugi przypadek z tych
samych powodow: milosc.Czy ona dawala jakies znaki? Matka pracuje, ojciec
pracuje , cale dnie. Na zewnatrz jest to wspaniala rodzina.Wspolne wyjazdy,
obiady rodzinne..I w tym przypadku nieprzecietne , wrecz luksusowe warunki
zycia.Jak rozpoznac te znaki, ktore moga uratowac ludzkie zycie?

SAMOBÓJSTWO WŚROD KREWNYCH, ZNAJOMYCH, PRZYJACIÓŁ

[Gość: IDA 1]

dzięki za post Renka.
Ja niestety od kilku miesięcy staram się zgłębić przyczyny wspomnianej śmierci>
Przebiega to śledztwo dosyć topornie ale nie tracę nadziei... pozdrawiam i
zaprasza innych do rozmowy.

[Gość: za]

Gość portalu: IDA 1 napisał(a):

> od kilku miesięcy staram się zgłębić przyczyny wspomnianej śmierci

Czy to na pewno było samobójstwo? Może zakamuflowane zabójstwo...

[Gość: ID]

ZAPRASZAM

[deniz.akaya]

CIEKAWE ....ALE SZKODA ZE MAŁE ZAINTERESOWANIE

[emilla]

To trudny temat. Trudny poniewaz kazdy zawsze zostaje sam ze swoim cierpieniem.
I sam musi sie z nim uporac.
Byc moze sa sytuacje kiedy czlowiek czuje sie samotny, nie ma przyjaciol i to
jest powodem depresji. Ale w wielu przypadkach samobojca jest otoczony ludzmi
ktorzy go kochaja, rodzina, przyjaciolmi ale nie widzi tego bo nie chce
widziec, nie dociera to do niego. Poza tym przyczyna depresji moze byc calkiem
inna, wcale nie samotnosc.
Jestem bardzo nieszczesliwa. Pomimo ze mam kochaja mame, dwojke dzieci,
rodzenstwo na ktore moge liczyc, dzieci, meza (nie jest idealem i czesto placze
przez niego, nie mniej moge na niego liczyc, wiele problemow stwarzam tez sama
i nieporozumienia sa moja wina), przyjaciol- to czuje sie nieszczesliwa. Co ja
mam im mowic? Ze mam mysli samobojcze? Ze nie chce mi sie zyc? Gram swoja role
i jestem uwazana za osobe wesola i silna. A to co sie dzieje w srodku to wiem
tylko ja no i ewentualnie moj maz. Mowie mu o swoich odczuciach i bolu ale on
sie smieje wtedy. Nie bierze tego na powaznie.
Dlatego twierdze ze po pierwsze nawet gdy sie daje sygnaly to i tak sa one bez
sensu, bo kazdy poklepie tylko po ramionach i stwierdzi "wez sie w garsc", a po
drugie po co mam wrzucac komus swoj "smietnik" na glowe. Kazdy dosc ma swoich
problemow. A pomoc musze sobie sama. Mysli samobojcze mam codziennie od
dluzszego czasu.
emilla

[Gość: IDA]

psychoterapeuta to jedyna odpowiedź a twój maż to jednym słowem baran

[kwieto]

A czego te mysli dotycza? To znaczy - dlaczego nie jestes szczesliwa? Co sie
sklada na to poczucie beznadziejnosci?

Odp.

[Gość: Amika]

Boze ,to straszne ...Moze Tobie czegos innego brakuje ? Witamin,
mineralow ,czasu dla siebie, prawdziwej milosci ? Zastanow sie czego . Musi byc
jakis powod. Depresja tez spowodowana jest brakiem jakiegos zwiazku chemicznego
w mozgu.Moze powinnas zglosic sie do lekarza.

[lilianajanson88]

emilla napisał(a):

> To trudny temat. Trudny poniewaz kazdy zawsze zostaje sam ze swoim cierpieniem.
>
> I sam musi sie z nim uporac.
> Byc moze sa sytuacje kiedy czlowiek czuje sie samotny, nie ma przyjaciol i to
> jest powodem depresji. Ale w wielu przypadkach samobojca jest otoczony ludzmi
> ktorzy go kochaja, rodzina, przyjaciolmi ale nie widzi tego bo nie chce
> widziec, nie dociera to do niego. Poza tym przyczyna depresji moze byc calkiem
> inna, wcale nie samotnosc.
> Jestem bardzo nieszczesliwa. Pomimo ze mam kochaja mame, dwojke dzieci,
> rodzenstwo na ktore moge liczyc, dzieci, meza (nie jest idealem i czesto placze
>
> przez niego, nie mniej moge na niego liczyc, wiele problemow stwarzam tez sama
> i nieporozumienia sa moja wina), przyjaciol- to czuje sie nieszczesliwa. Co ja
>
> mam im mowic? Ze mam mysli samobojcze? Ze nie chce mi sie zyc? Gram swoja role
>
> i jestem uwazana za osobe wesola i silna. A to co sie dzieje w srodku to wiem
> tylko ja no i ewentualnie moj maz. Mowie mu o swoich odczuciach i bolu ale on
> sie smieje wtedy. Nie bierze tego na powaznie.
> Dlatego twierdze ze po pierwsze nawet gdy sie daje sygnaly to i tak sa one bez
> sensu, bo kazdy poklepie tylko po ramionach i stwierdzi "wez sie w garsc", a po
>
> drugie po co mam wrzucac komus swoj "smietnik" na glowe. Kazdy dosc ma swoich
> problemow. A pomoc musze sobie sama. Mysli samobojcze mam codziennie od
> dluzszego czasu.
> emilla

Droga Pani .
przeczytalam pani list czuje sie zobowiazania odpisac i pocieszyc. Nie jest pani
jedyna osoba z takimi problemami i sa one w zupeunosci uleczalne. W Polce
niestety ta dziedzina medycyny prez dlugi okres czasu byla traktowana jak
pasierbica i nie miala mozliwosci sie rozwinac tak jak w innych krajach Europy.
Na calym zachodzie korzysta sie porad psychiatrycznych na rowni z innymi
dzialami medycyny. Pani idzie do meza po porade gdy wlasciwie potrzebna jest
pomoc lekarza. On morze i by chcial pomoc ale przeciesz od tego sa ludzie
wyspecializowni. Depresia to nie oblakanie i jest totalnie uleczalna . Prosze
przeczytac na internecie pod haslem Depresia a wiele pani zrozumie.
Obeca depresia moze byc na przyklad wywolana zlym traktowaniem w dziecinstwie
przez kogos z blizkich .To jest tak zwana depresia pourazowa. Ktora moze objawic
sie nawet po 30 latach. Dopoki sie jej nie wyleczy (potrzebne jest zazywanie
lekow) nie ma sie radosci i zadowolenia z zycia i nawet z kochanych osob.
Pociaga to wyrzuty sumienia a sytuacja zamiast sie poprawiac stac sie moze
gorsza . Nie leczona depresia.....
My Polacy powinnysmy sie zmobilizowac i pomagac samym sobie. Trzeba kozystac z
fachowcow a nie z najblizszych ..
Zal mi wszystkich nekanych dusz lecz ieleczenie sie to autodystrukcja.
Powodzenia . Wszystko co pisze jest oparte na moim wlasnym doswiadczeniu. LILKA

[lilianajanson88]

emilla napisał(a):

> To trudny temat. Trudny poniewaz kazdy zawsze zostaje sam ze swoim cierpieniem.
>
> I sam musi sie z nim uporac.
> Byc moze sa sytuacje kiedy czlowiek czuje sie samotny, nie ma przyjaciol i to
> jest powodem depresji. Ale w wielu przypadkach samobojca jest otoczony ludzmi
> ktorzy go kochaja, rodzina, przyjaciolmi ale nie widzi tego bo nie chce
> widziec, nie dociera to do niego. Poza tym przyczyna depresji moze byc calkiem
> inna, wcale nie samotnosc.
> Jestem bardzo nieszczesliwa. Pomimo ze mam kochaja mame, dwojke dzieci,
> rodzenstwo na ktore moge liczyc, dzieci, meza (nie jest idealem i czesto placze
>
> przez niego, nie mniej moge na niego liczyc, wiele problemow stwarzam tez sama
> i nieporozumienia sa moja wina), przyjaciol- to czuje sie nieszczesliwa. Co ja
>
> mam im mowic? Ze mam mysli samobojcze? Ze nie chce mi sie zyc? Gram swoja role
>
> i jestem uwazana za osobe wesola i silna. A to co sie dzieje w srodku to wiem
> tylko ja no i ewentualnie moj maz. Mowie mu o swoich odczuciach i bolu ale on
> sie smieje wtedy. Nie bierze tego na powaznie.
> Dlatego twierdze ze po pierwsze nawet gdy sie daje sygnaly to i tak sa one bez
> sensu, bo kazdy poklepie tylko po ramionach i stwierdzi "wez sie w garsc", a po
>
> drugie po co mam wrzucac komus swoj "smietnik" na glowe. Kazdy dosc ma swoich
> problemow. A pomoc musze sobie sama. Mysli samobojcze mam codziennie od
> dluzszego czasu.
> emilla

Droga Pani .
przeczytalam pani list czuje sie zobowiazania odpisac i pocieszyc. Nie jest pani
jedyna osoba z takimi problemami i sa one w zupeunosci uleczalne. W Polce
niestety ta dziedzina medycyny prez dlugi okres czasu byla traktowana jak
pasierbica i nie miala mozliwosci sie rozwinac tak jak w innych krajach Europy.
Na calym zachodzie korzysta sie porad psychiatrycznych na rowni z innymi
dzialami medycyny. Pani idzie do meza po porade gdy wlasciwie potrzebna jest
pomoc lekarza. On morze i by chcial pomoc ale przeciesz od tego sa ludzie
wyspecializowni. Depresia to nie oblakanie i jest totalnie uleczalna . Prosze
przeczytac na internecie pod haslem Depresia a wiele pani zrozumie.
Obeca depresia moze byc na przyklad wywolana zlym traktowaniem w dziecinstwie
przez kogos z blizkich .To jest tak zwana depresia pourazowa. Ktora moze objawic
sie nawet po 30 latach. Dopoki sie jej nie wyleczy (potrzebne jest zazywanie
lekow) nie ma sie radosci i zadowolenia z zycia i nawet z kochanych osob.
Pociaga to wyrzuty sumienia a sytuacja zamiast sie poprawiac stac sie moze
gorsza . Nie leczona depresia.....
My Polacy powinnysmy sie zmobilizowac i pomagac samym sobie. Trzeba kozystac z
fachowcow a nie z najblizszych ..
Zal mi wszystkich nekanych dusz lecz ieleczenie sie to autodystrukcja.
Powodzenia . Wszystko co pisze jest oparte na moim wlasnym doswiadczeniu. LILKA

[Gość: orange]

Ustabilizowany, nieźle wykształcony, pewna praca, bez nałogów, towarzyski,
wszystkie kolory tęczy, tylko szkoda, zastanawiając się nad człowiekiem
określasz jego życie w tak praktyczny sposób... Czego pragnął? Był szczęśliwy?
Nikt się nie spodziewał... Więc kto kurwa tak naprawdę go znał?! Kogo
obchodził?

[reggina]

Może właśnie dlatego, że wszyscy mówili mu jaki "jest" szczęśliwy, czuł się tak
nieszczęśliwie...

[emilla]

Ida to wszystko jest zlozone i trudne. Mam swiadomosc swoich wad ktore
powoduja bardzo neurotyczne zachowania. W moim miescie nie ma psychoterapeuty:
( Jak w takiej sytuacji sobie pomoc?
emilla

[Gość: IDA 1]

Gość portalu: orange napisał(a):

>
> Ustabilizowany, nieźle wykształcony, pewna praca, bez nałogów, towarzyski,
> wszystkie kolory tęczy, tylko szkoda, zastanawiając się nad człowiekiem
> określasz jego życie w tak praktyczny sposób... Czego pragnął? Był szczęśliwy?
> Nikt się nie spodziewał... Więc kto kurwa tak naprawdę go znał?! Kogo
> obchodził?

myślę ze nie był szczęsliwy, po co w takim razie miałby to czynić. Nie warto
stosować tu ironii orange....Bo to nic nie daje .A moja wypowiedx miała
sprowokować dyskusje na ten temat choc wydarzenia opisane były prawdziwe i stan
praktyczny ( nie duchowy) polegał na prawdzie.A z jego duchem było widocznie coś
nie tak.Racja mimo, że grał uśmiechniętego zabawnego luzaka otoczony przyjaciółmi
w jego głowie musiały dziać się rzeczy straszne, nigdy sie nie zwierzał a na
jakiekolwiek pytania "jak się wiedzie?" zawsze odpowiadał "wszystko ok" i dlatego
tak mnie to wszystko dziwi .Po tym wydarzeniu połowa jego rodziny leczy sie u
psychterapeutów ( sa w kompletnym szoku-to ludzie wraki) . mimo że widziałam go
na belce to jakoś sobie radzę choc był to mój szwagier. I tęsknie z nim. I mimo
że byłam jedna z osób które go zdejmowały pozostaje w mojej pamięci taki jaki był
dzień przed śmiercia na kolacji WSPANIAŁY FACET, OJCIEC , MĄŻ, Przyjaciel...

[kwieto]

Pytanie orange wczale nie jest takie ironiczne. Co z tego, ze ma dom dzieci,
samochod, wakacje na majorce? Ze dzieci ladne, zona kochajaca - ale na przyklad
nie chca, albo on nie wierzy, ze chca go zrozumiec?

Dla mnie depresja, dol to jest swego rodzaju alienacja - poczucie, ze caly
swiat sie ladnie kreci, sam naprawia, sam oliwi, tylko ja jestem tu jakos
bezuzyteczny i nie na miejscu. Jak na przyklad maskotka w czolgu.

Milosc/przyjazn moze oznaczac wiele. niekoniecznie to, czego dany czlowiek na
prawde potrzebuje. Milosc czy przyjazn to nie tylko przytulanie, ale i
zrozumienie. Mowi sie - mial wielu przyjaciol. Ale czy byli to przyjaciele z
ktorymi mozna pojsc na piwo i pogadac o dupach, czy tez tacy, ktorym mozna
powiedziec: "zawsze chcialem byc krasnoludkiem" - a oni tego nie wysmieja?
Tylko odpowiedza cos w stylu: "a wiesz, ze ja rowniez?"

Mysle, ze tacy ludzie na codzien nosza "maski". Ze na zewnatrz mowia: "wszystko
ok", a w srodku jest jeden wielki krzyk. Przerazajacy, bo bezglosny. Jak za
szklana szyba, oddzielony od innych. Kto ta szybe postawil, czy mozna ja zbic -
to juz zupelnie inna historia...

[emilla]

Uwazam ze np. moi przyjaciele bardzo by sie przejeli gdybym zaczela im mowic ze
nie chce im sie zyc. Ale co z tego? Jeszcze bardziej by mnie to dolowalo ze oni
sie martwia, patrza na mnie dziwnie i wspolczuja mi. Poza tym wcale nie
zmieniloby to niczego we mnie, mojego stosunku do tego sie wydarza i co sie
dzieje u mnie w srodku.:(
emilla

EMILIA

[kwieto]

No ale co sie dzieje w Tobie w srodku?
Jaki jest ten stosunek?

[Gość: IDA 1]

Nie czuję się urażona. Po takich wydarzeniach czlowiek staje się silny.Cżęśc z
was nie zrozumiała moich intencji. Nie jestem na tyle płytka ,by twierdzić że
zabijają się ludzie biedni, osamotnieni, majacy problemy na pierwszy rzut oka
widoczne, mówiące o targnięciu się na życie. Chodzi mi tylko o to, że mimo
wysiłków nie jestem w stanie zgłębic tajemnicy jego zniknięcia, nie widzę
żadnych symptomów, jakichkolwiek przyczyn... Może o czymś nie wiem....

[Gość: orange]

Witaj,


Twoja pierwsza myśl wydała mi się powierzchowna, zareagowałem ironią... Ale nie
chciałem sprawić tobie przykrości, ot – taka gorzka refleksja. Spotykamy ludzi
potrzebujących wyciągniętej ręki i (zbyt często) – „ach, taka miła osóbka” itd.
i dalej nic... Piszesz - grał, myślę, że jeśli musiał grać - nie miał
przyjaciół. „Jak się wiedzie?”, a równie dobrze powiem dzień dobry pani...

Współczuję ci.

[Gość: orange]

Przeczytałem cię trochę później, cóż – mogę tylko przytaknąć...

SAMOBÓJSTWO WŚROD KREWNYCH, ZNAJOMYCH, PRZYJACIÓŁ

[deniz.akaya]

Witam Ida i pozdrawiam. Znam podobny przypadek własciwie analogiczny .Też nie
mozna określić dokładnych przyczyn, podejrzewam zbyt wielkie ambicje w pracy
niespełnienie się, mimo tego, że była to osoba na pozór silna.
Byłam jedną z osób która odkryła to zdarzenie.... Widok straszny ale człowiek
się uodparnia i dział,a trzeba zająć się żoną dziećmi( one wielokrotnie tego
nie rozumieją) gdy nie przyjeżdza jeszcze pogotowie i policja.... Straszne....

[Gość: Alik]

Miałam dwie takie sytuacje wśród znajomych. Długo je analizowałam. Wydaje mi
się, że takie osoby, w chwili podjęcia decyzji (i jej wykonania) mają wyłączoną
świadomość. Bo jak wytłumaczyć sobie samobójstwo kobiety, która zostawia dwoje
dzieci w wieku szkolnym, bez ojca, bez żadnej rodziny, bez żadnego
zabezpieczenia finansowego? W tym przypadku, o którym piszę,ta kobieta napewno
była w dołku, ale nie chciała z nikim rozmawiać o sobie. Wszelkie rozmowy
ucinała, mimo że próby ze strony otoczenia były taktowne i delikatne. Trudno
wchodzić w sprawy drugiego człowieka, gdy ten tego sobie wyraźnie nie życzy.
W pewnym momencie musiała zdać sobie sprawę z tego, że jest źle, bo prosiła o
pomoc w załatwieniu miejsca w szpitału psychiatrycznym. Miała się zgłosić na
oddział za parę dni. Ale zanim nadszedł termin, poszła do lekarza rejonowego,
dostała receptę na psychotropy, wykupiła je, część ich połknęła, weszła na
klatkę schodową nieznanego budynku i wyskoczyła z ósmego piętra. Ktoś ją
widział wcześniej na tej klatce, jak podchodziła do okna i się cofała. I tak
kilkakrotnie. O czym myślała i czy w ogóle myślała? O dzieciach, że zostawia je
na pastwę obcych ludzi i opiekę społeczną? Nie wierzę!!! A przecież chciała się
leczyć! Kiedyś przeczytałam w książce "Lekcja przerwanej muzyki", że człowiek
będący w depresji oswaja się z myślami samobójczymi. Początkowo budzą one
grozę, ale stopniowo stają się czymś zwyczajnym, aż mogą stać się czynem. Mogą
być też inne przyczyny samobójstwa - podłoże neurologiczne, nie psychiatryczne.
Zdarza się, że człowiek może stracić świadomość na jakiś czas, np wyjść z domu
w Koninie z znaleźć się po paru dniach w Rzeszowie i nic nie pamiętać łącznie z
własnym imieniem i nazwiskiem. Nie wiadomo, co się wyłącza wtedy w jego mózgu i
co może zrobić w tym czasie. Ale to są chyba rzadsze przypadki.
Depresja jest straszną chorobą i wcale nie musi być uwarunkowana genetycznie.
Żyjemy w takich czasach, że może dopaść każdego z nas.

[deniz.akaya]

Gość portalu: Alik napisał(a):

> Miałam dwie takie sytuacje wśród znajomych. Długo je analizowałam. Wydaje mi
> się, że takie osoby, w chwili podjęcia decyzji (i jej wykonania) mają wyłączoną
>
> świadomość. Bo jak wytłumaczyć sobie samobójstwo kobiety, która zostawia dwoje
> dzieci w wieku szkolnym, bez ojca, bez żadnej rodziny, bez żadnego
> zabezpieczenia finansowego? W tym przypadku, o którym piszę,ta kobieta napewno
>
> była w dołku, ale nie chciała z nikim rozmawiać o sobie. Wszelkie rozmowy
> ucinała, mimo że próby ze strony otoczenia były taktowne i delikatne. Trudno
> wchodzić w sprawy drugiego człowieka, gdy ten tego sobie wyraźnie nie życzy.
> W pewnym momencie musiała zdać sobie sprawę z tego, że jest źle, bo prosiła o
> pomoc w załatwieniu miejsca w szpitału psychiatrycznym. Miała się zgłosić na
> oddział za parę dni. Ale zanim nadszedł termin, poszła do lekarza rejonowego,
> dostała receptę na psychotropy, wykupiła je, część ich połknęła, weszła na
> klatkę schodową nieznanego budynku i wyskoczyła z ósmego piętra. Ktoś ją
> widział wcześniej na tej klatce, jak podchodziła do okna i się cofała. I tak
> kilkakrotnie. O czym myślała i czy w ogóle myślała? O dzieciach, że zostawia je
>
> na pastwę obcych ludzi i opiekę społeczną? Nie wierzę!!! A przecież chciała się
>
> leczyć! Kiedyś przeczytałam w książce "Lekcja przerwanej muzyki", że człowiek
> będący w depresji oswaja się z myślami samobójczymi. Początkowo budzą one
> grozę, ale stopniowo stają się czymś zwyczajnym, aż mogą stać się czynem. Mogą
> być też inne przyczyny samobójstwa - podłoże neurologiczne, nie psychiatryczne.
>
> Zdarza się, że człowiek może stracić świadomość na jakiś czas, np wyjść z domu
> w Koninie z znaleźć się po paru dniach w Rzeszowie i nic nie pamiętać łącznie z
>
> własnym imieniem i nazwiskiem. Nie wiadomo, co się wyłącza wtedy w jego mózgu i
>
> co może zrobić w tym czasie. Ale to są chyba rzadsze przypadki.
> Depresja jest straszną chorobą i wcale nie musi być uwarunkowana genetycznie.
> Żyjemy w takich czasach, że może dopaść każdego z nas.

RACJA RACJA RACJA TO WSZYSTKO O CZYM PISZESZ TO RACJA NIC DODAC NIC UJĄĆ
POZDRAWIAM

[ta_mar_ta]

Z zewnątrz "wspaniała " rodzina. Ludzie wykształceni, na wysokich stanowiskach,
mili, kulturalni, słowem "tęcza", jak ktoś wyżej napisał.Po prostu lepiej być
nie może... Tak postrzegana jest ta rodzina z zewnątrz od ponad 25 lat!
Wewnątrz piekło, żona i córki zadręczone psychicznie przez tyrana,w którego w
czterach ścianach zamienia się uroczy "pan domu"( patrz wątek " A czy to nie
jest zdrada?) Kiedy złamana i zadręczona żona zaczyna mieć myśli samobójcze i
prosząc ratunku zwierza się z nich małżonkowi zostaje wykpiona a on dostaje
nowe narzędzie do jeszcze okrutniejszego dręczenia psychicznego. Małżonek
stawia bowiem na tej podstawie diagnozę ( nie jest lekarzem!) :choroba
psychiczna ( wg niego "normalni" nie mają myśli samobójczych i samobójstw nie
popełniają).
Od tego czasu do znanego juz żonie repertuaru maltretowania psychicznego
dochodzi "przypominanie" jej i dzieciom o swoich spotrzeżeniach nt schorzenia
psychicznego mamusi. Pisze o tym dlatego,żeby uświadomic Ci, jakie dramaty
można skrywać długo i bardzo skutecznie.

Myślę, że nie znasz życia swojego szwagra, mimo, że wydaje Ci się, że byłaś
blisko tej rodziny. Musiał bardzo cierpieć i prawdopodobnie nie była to
choroba. Depresję, która doprowadza do samobójstwa rozpoznać łatwo, nawet
laikowi. Człowiek chorujący na depresję zaniedbuje siebie, rodzinę , obowiązki
zawodowe. To widać, a z Twoich wypowiedzi wynika,że nic takiego nie miało
miejsca.
Prawdopodobnie był ze swoim problemem straszliwie samotny, dlaczego nie miał
wokół siebie osoby, której mógł zaufać -chyba na to pytanie trzeba
odpowiedzieć...
Pozdrawiam Ta_

[deniz.akaya]

nie masz racji tamarta . Pomyśl trochę o sytuacji kiedy osoba nie zdradza
zadnych widocznych objawów depresji, zwierza się przyjaciołom i żonie ale nikt
nie widzi nic niepokojacego. Są osoby które nie mowia o samobójstwie, zwierzają
się i mozna ustalić że nie mają w życiu problemu . I co winic siebie???
Jesli ktos nie wola o pomoc ani jesli niczego nie podejrzewasz nie jestes w
stanie temu zaradzić <A tak na marginesie śmierć przez powieszenie to straszny
klimat. TAMARTA ( nie bądź zła )nie przeżyłaś tego, nie masz nawet pojęcia co
dzieje sie po znalezieniu zwłok, ten krzyk, te spazmy nie wiesz jakie to
uczucie zdejmować z sanitariuszami młodego człowieka którego kochasz( niewazne
czy to mąż szwagier,czy brat) co się dzieje przed pogrzebem nie masz pojęcia
jacy ludzie sa wspaniali( oprócz tych kilku debili snujacych domysły ,ludzi
nie zwiazanych z rodziną) więc nie mów co mieli czynić by do tego niedopuscic
przypadek IDY i kobiety dręczonej przez męza sadystę nie majacego prawa do
nazywania go istota ludzką to 2 rózne sprawy.A do Idy . Naprawdę wiem co
czujesz.Mówilam ,że obie przeżyłysmy to samo.Nam tez pomagają terapeuci to
jedyny sposób na utrzymanie się w równowadze.Zyczę powodzenia .Bądz Silna

[Gość: ID]

DZIĘKI

[Gość: czarek]

rozne moga byc powody, tak jak rozni sa ludzie, czasem widoczne, czasem ukryte.
Znalem kilka przypadkow. Narzeczony mojej siostry. Mieli sie pobrac. Ona byla
juz w ciazy. Nasza matka namowila ja od usuniecia, bo stwierdzila ze on
zniszczy jej zycie (juz wtedy bardzo duzo pil). Ona usunela, zerwala z nim, a
on niedlugo potem powiesil sie. Siostra potem wyszla za maz za porzadnego
czlowieka, ma calkiem udane zycie, dzieci, dobrobyt, etc. ale jakby cos w niej
umarlo na zawsze, albo nigdy sie nie urodzilo... I jeszcze to udane,
zabezpieczone materialnie malzenstwo, jakby sie rozklada we wlasnym sosie...
ani w nim ducha, ani wspolczucia.
Inny przypadek. Kolega z liceum. Zadnych znakow, poza tym ze narzekal ze go
chemiczka ze szkoly przesladuje, nachodzi w domu, nastawia przeciwko niemu
rodzine, rodzicow. Bogata rodzina. Zatrul sie spalinami samochodowymi.
Inny przypadek. Wsrod mlodych ludzi krazy taka legenda ze samobojca-alkoholik
to czlowiek tworczy. Mialem takiego kolege mlodego poete, jednego z nasladowcow
Wojaczka, ktory po nieudanej probie samobojczej, chodzil dumny jak paw ze
szrama na szyi i opowiescia ile to sekund mu brakowalo i plikiem wierszy
napisanych w szpitalu psychiatrycznym. Podczas gdy Wojaczek pisal tylko na
trzezwo, a Coltrane najlepsze rzeczy zagral po odwyku (to samo M.Davis).
Nie wiem, ale w moim przypadku mysle ze ekspresja uczuc zawsze mi pomagala.
Nawet w najgorszym przytloczeniu stanami depresyjnymi. Coz, jakby sie
przyjerzec temu swiatu blizej, to pelen jest bezustannych okrucienstw. Nawet to
co wydaje sie byc pieknie dzwieczaca natura ukrywa pod powloka wieczne
pozerania i wyscig 'szczurow' o przetrwanie. Czlowiek wrazliwy to widzi i
czuje. Przychodzi stan bezsilnosci. To stan przejsciowy, ale zanim dojrzy sie
swiatlo, czlowiek znajduje sie w takim miejscu miedzy niebem a ziemia,
zawieszony w nicosci. Jesli w tym momencie nie nastapi jakis 'przypadek', np.
ja spotkalem przyjaciela, ktory mi pokazal glebszy, bardziej duchowy sens
rzeczywistosci ktora boli, a nie tylko cieszy, to moze nastapic rezygnacja,
albo tworzenie swojego swiata. Ucieczka. Nasza cywilizacja jest nastawiona do
zycia bardzo racjonalistycznie, konsumpcyjnie, rywalizujaco.Mozna popelnic
samobojstwo z obrzydzenia do tego swiata, wcale niekoniecznie z leku przed
nadmiernymi obowiazkami czy cos w tym rodzaju.
Pewne osoby nie potrafia sie do warunkow tego swiata dostosowac. Jesli ktos
ofiarowuje siebie, chce kochac i byc kochany, a spotyka sie z odrzucaniem,
to nie zawsze kazdy ma sile i sprzyjajace okolicznosci (przyjaciol, etc.) na
podjecie walki o przetrwanie tu na tym swiecie, w imie np. dobra wlasnych
dzieci. Czasem jest sie ze swoim bolem sam na sam i traci sie wiare w ludzi,
szczegolnie kiedy ci najblizsi (wiem cos o tym) zajeci sa strasznie swoimi
problemami i problemkami, wiec nie patrza poza siebie i sa przez to obojetni (a
potem zaczynaja biegac do terapeutow, i, o dziwo, zaczynaja miec czas na
myslenie i wczuwanie sie w sytuacje innych, dopiero z powodu wlasnego bolu lub
po-czucia winy. Dlatego tez wczesniej usilowalem powiedziec, ze byc moze
moznaby zmniejszyc ilosc istniejacego na swiecie cierpienia do tego ktore jest
konieczne, poprzez wieksze uaktywnienie wyobrazni, myslenia i czucia nie tylko
w zakresie wlasnego istnienia i najblizszej rodziny (ktora zazwyczaj jest
przedluzeniem ego). Jak sobie przypomne te opowiesc z bodajze Borowskiego o
kobiecie ktora chcac uniknac komory gazowej, nie chciala sie przyznac do
wlasnego dziecka, za co ja zreszta pewien esesman zastrzelil, jako wyrodna
matke, to mi sie tez czasem zyc odechciewa. Czy mozna winic taka kobiete ktora
miala dobrobyt, zamiast zajac sie wychowywaniem dzieci,i utonela we wlasnym
cierpieniu, nie majac nikogo kto by mogl ja pocieszyc? Pewnie ze mozna. Ale to
niczego nie zmienia. To nie zmienia rowniez faktu, ze w Polsce bardzo mocno
odczuwam nagminna obojetnosc na kogos drugiego, innego. To jest niesprawiedliwe
zaogolnienie, ale tez mnostwo faktow. Tak jakby bycie ofiara i osoba
poszkodowana weszlo nam za bardzo do krwi i zaczelo gdzies tam podswiadomie
usprawiedliwiac nasze egoistyczne odruchy. To sie zdarza wszedzie. Podobno w
Japonii jest bardzo duzo samobojstw, ale tez tam ludzie zyja najdluzej.
Statystyka. A piec milionow rocznie zabijanych ludzi w Chinach, dziewczynki
swiadomie glodzone na smierc w domach dziecka czy szpitalach? Nie bede wyciagal
wielu roznych brudow ktore mialyby swiadczyc o tym ze warto by sie przynajmniej
zastanowic czy zyc, czy nie. Nie o to chodzi. Wiadomo ze warto zyc i kochac. A
ci ktorzy popelniaja samobojstwo, nie chca zyc dluzej wlasnie w cierpieniu
jakie odczuwaja, a wiec tez chca sobie ulzyc, a czasem innym, dla ktorych czuja
sie ciezarem (nikt mnie nie rozumie, po co bede im zawracal glowe). Jak bylem
mlody i glupi to pamietam ze w jednym wierszyku dekadenckim, jaki napisalem,
powtarzal sie taki refren: po co zyc skoro i tak umrzemy? Inni, popelniajac
samobojstwo, moga miec bardzo mocne przekonanie ze wola rzeczywistosc duchowa,
a czujac swoja niewinnosc i nadmiar bolu, nie zwazaja na grozby kar za grzechy
wypowiadane przez ksiedza czy martwe instytucje panstwowo-koscielne, ani na los
wlasnych dzieci, ktore powierzaja bogu, spoleczenswtu, rodzinie, w kazdym razie
nie odbieraja im zycia, co tez warto doceniac (bo bywaja i tacy). To ze ta
kboieta sie wahala, to straszny dramat. Ja tez nie raz sie wahalem, a raz
poszedlem na calego,tylko, jak smiem twierdzic, zycie mnie uratowalo. To jej
wahanie swiadczy o tym w jakim rozdarciu byla do samego konca. I to jest niemy
krzyk przeciwko temu spoleczenstwu, zajetemu swoim codziennym szarym bzykaniem.
A znaki? Im bardziej wrazliwa osoba, tym nieznaczniejsze sa znaki. W
szczegolach, w mimochodnych reakcjach, zamilczeniach, wycofaniach. Kiedys jak
osmielilem sie podnies reke na moja corke, a mialem racje, zobaczylem w jej
oczach smutek wycofywania sie stad. Od tamtej pory juz nigdy tego nie zrobilem.
Mozna zobaczyc znaki, jesli czlowiek chce sie uczyc, a wowczas wystarczaja male
bledy obojetnosci, lub nadmiernej racji, azeby moc wyciagnac wlasciwe wnioski
nie dopuszczajace do popelnienia wiekszych bledow i zadzialac zapobiegawczo.
Uczyc sie prawdziwego wspol-istnienia to lekkie jarzmo i wcale nie lechtajace
moje ego. A zreszta nikt nie jest doskonaly itd. W kazdym razie symptomy
chorobowe (czyli fakt ze nie jest tu tak jak byc powinno) sa, a wiec trzeba
jakos zmieniac, na swoja miare to jak jest. Pytanie jak ja moge, jest juz
pytaniem osobistym.

[ta_mar_ta]

> TAMARTA ( nie bądź zła )nie przeżyłaś tego, nie masz nawet pojęcia co
> dzieje sie po znalezieniu zwłok, ten krzyk, te spazmy nie wiesz jakie to
> uczucie zdejmować z sanitariuszami młodego człowieka którego kochasz( niewazne
> czy to mąż szwagier,czy brat) co się dzieje przed pogrzebem nie masz pojęcia...

A TY skąd wiesz,że ja tego nie wiem???? I że ja tego nie przeżyłam??

>więc nie mów co mieli czynić by do tego niedopuscic

A mówiłam????

> przypadek IDY i kobiety dręczonej przez męza sadystę nie majacego prawa do
> nazywania go istota ludzką to 2 rózne sprawy.

Czytaj proszę uważniej posty i zastanów się co piszesz.
Opisany przeze mnie stan doskonale ilustruje dwa fakty:
1) można przeżywać dramaty w rodzinie, a na zewnątrz wszystko wygląda "cacy"
2) można miec myśli samobójcze i NIE PRZYZNAWAC SIĘ do nich,by nie być posądzonym
o chorobę psychiczną i nie cierpieć jeszcze bardziej.
Chciałam w ten sposób zwrócić uwagę Idy na to,że:
1) mogła nie znać pożycia tego małżeństwa, choć tak jej sie teraz wydaje
2) z różnych powodów, a między innymi tego o którym pisałam wyżej,zmarły mógł się
nie przyznawać do dręczących go myśli samobójczych


>A do Idy . Naprawdę wiem co
> czujesz.Mówilam ,że obie przeżyłysmy to samo.

Nie tylko Wy....

Mówiłam w swoim poście o chorobie psychicznej- depresji edogennej, która często
prowadzi do samobójstwa. W tej to chorobie jej symptomy są charakterystyczne i
widoczne "nawet dla laika"( jeśli chce patrzeć)jak napisałam. I tak właśnie jest.
Dlatego raczej wykluczam tę przyczynę w opisywanym przypadku, gdyż takich objawów
nie było.Przyczyn należy szukać gdzie indziej. Myślę głośno i pomagam jak umiem
Idzie, nie wiem za co dostałam taką burę...Przeczytaj prosze jeszcze raz mój
poprzedni post uważniej :(((
Ta_

[deniz.akaya]

Nie zasłużyłaś na to co zostało w stosunku do Ciebie powiedziane.Górę wzięły
emocje a nimi w dyskusji nie warto się kierować a ja popełniłam błąd zgadzam
się z Tobą dlatego szczerze PRZEPRASZAM

[szary_ptak]

Mialam kolezanke, przyjaznilysmy sie od podstawowki...ona studiowala w innym
miescie, potem zaczela prace...zmarl jej ukochany ojciec...
Jednego dnia spotkalam ja na przystanku autobusowym - jechala do dentysty, bo
"jakas dziurka jej sie zrobila"...A nastepnego dnia dowiedzialam sie, ze sie
rzucila pod pociag...To bylo...bez sensu, musialo przyjsc jakims "odruchem",
nic nie wskazywalo na takie mysli...smiala sie, zartowala...miala plany...Ale
nie dala nawet cienia szansy maszyniscie - wybrala miejsce za zakretem,
i..pociag expresowy...Dlugo nie moglam sobie poradzic z pewnymi myslami...

Teraz...teraz chyba jestem w stanie ja zrozumiec...


Ale czase mysle, ze ja to mam szczescie...zawsze, kiedy przychodzila na mnie
chwila okropna, kiedy wydawalo mi sie, ze to juz koniec - spotykalam czlowieka,
ktory...wystarczylo nieraz, ze po prostu byl...

Do ilu razy sztuka...?

Pozdrawiam

[Gość: Ida]

Do ilu razy sztuka?
Mam nadzieję, mało tego, życzę tobie by nigdy takie pytanie więcej nie przyszło
Tobie do głowy.
Pozdrawiam

[Gość: Marta]

szary_ptak napisał(a):
> Do ilu razy sztuka...?

Życzę Ci - dodatkowo - żeby zawsze ktoś taki stawał przed Tobą.
Zawsze.
Marta

[Gość: jacek]

od kilku lat lecze sie z depresji mam 2 dzieci i zone ktora jest joz wdowa i to
wlasnie trzyma mnie przy zyciu iz mogla by nie wytrzymac straty 2 meza (1 zgina
w wypadku) mimo iz mam prywatny prosperujacy interes dom nic nie sprawia mi
prawdziwej radosci we wszystkich czynnosciach nawet tych najprostszych widze
problem staram sie nikomu tego nie mowic oraz nie okazywac

[Gość: jacek]

depresja u niktorych jestniezauwazalna

[Gość: Renka]

cierpiac na depresje, pomaga ci opowiadanie o jej objawach? Czy czujesz ulge,
jak zrzucisz troche tego balastu na innych uszy?(lub oczy , jak na forum)
Prowadzisz biznes w depresji? A jaki to biznes, jesli mozesz , to opowiedz
ogolnie.Bo, ze nie jestes zadowolony to normalne, biznesy doluja, moj tez.Ale
chyba nie jestem w depresji, chociaz czasem tez nic mnie nie cieszy. Jak sobie
pomysle o swoim zyciu, to wydaje mi sie ze tak naprawde cholernie duzo w zyciu
zrobilam i nie musialam sie po drodze "sprzedawac" nikomu i niczemu i zaczynam
wtedy robic pozytywny rachunek sumienia. No i na koniec wychodzi na to, ze
jestem genialna. Poprawia mi to nastroj cholernie. Wiesz mi.

[Gość: Martyna]

Dlaczego nie zdecydujesz sie na psychoterapie? Z jakich to powodow nie
starasz sie walczyc o siebie i o rodzine?

[Gość: lu]

Miałam niecałe 15 lat gdy moja mama wyskoczyła przez okno. To była jej druga
próba -za pierwszym razem nałykała się tabletk. Odratowali ją, miesiąc w
szpitalu psychiatrycznym. Wyszła na przepustkę i udało jej się...
Do dzisiaj, a minęło już ponad 10 lat pytam siebie dlaczego? Na początku bardzo
obwiniałam siebie - może nie byłam dobrą córką, za mało kochałam, coś
przeoczyłam. Nie mogłam spojrzeć w twarz babci - wydawało mi się, że cała
rodzina mnie oskarza. Dziś wiem, że tak nie było ale wtedy niestety kontakty
rodzinne się urwały ( rodzeństwo mamy wraz z dziećmi mieszkało niedaleko więc
wcześniej spotykaliśmy się często).
Dzisiaj sama jestem mamą i borykam się z wszystkimi problemami jakie niesie
codzienność. Wydaje mi się, że im jestem starsza tym łatwiej jest mi zrozumieć
mamę - gdy zbierają się kolejne troski i niepowodzania czasami wystarczy
kropla, najmniejszy impuls popychający do tego kroku. A depresja to jest
choroba a nie tylko zły nastrój...
Bardzo brakuje mi mamy, zwłaszcza terez gdy mam dziecko. A gdy sama mam dosyć
życia - myślę tylko o jednym - nie mogę zostawić mojego malucha samego, niech
nigdy nie musi przechodzić przez to co ja.
Pozdrowienia dla wszystkich załamanych - wiosną przeważnie jest lepiej...

[Gość: leslawc]

Byla sobota i umowilem sie ze znajoma i jej kolezanka ze wezme je w niedziele w
gory. Znajoma mezatka, maz 23 lata. Proponowala mezowi zeby jechal z nami a on
nie chcial. Jak wrocilismy wieczorem z gor maz lezal na bruku wewnetrznego
podworka. Rzucil sie z okna. Jak go wczesniej spotykalem to zawsze byl lekko
gdzies oddalony musial brac jakies prochy popijal je alkoholem. W sumie to go
nie znalem. Jego zona urzadzala czasami party na ktorych mialem okazje bywac.
Zamienialem z nim wtedy pare slow.
Przed samobojstwem spedzili cudowny urlop w Turcji.
23 lata..................

[lilianajanson88]

polega to na bardzo glebokiej depresji. moze ona byc ciagnieta juz od
dziecinstwa .czlowiek wtedy zyje tylko wartosciami innych . gdy jednak
osiagnie to co inni uwazaja za dobre zycie nie ma juz nic . po prostu nic .on
duzo przed odejciem moze juz tylko zyl na pozor. albo tez byl tak gleboki
ciezar niezdefiniowanej dziury wewnetrznej ze juz nie mogl tego dluzej nosic.
dobrze jeszcze ze nie kochal tak bardzo rodziny ze z litosci nad nimi nie
pociagnal ich za soba.

[lilianajanson88]

Gość portalu: IDA 1 napisał(a):

> JEZELI MACIE OCHCOTĘ O TYM POGADAĆ A SZCZEGOLNIE O PRZYPADKACH DZIWNYCH
> SAMOBÓJSTW BLISKICH NIE WIEDZĄCYCH DLACZEGO TAK SIĘ TO STAŁO TO ZAPRASZAM
> BYŁAM SWIADKIEM TAKICH WYDARZEŃ CZŁOWIEK PO KTÓRYM SIĘ NIKT NIE SPODZIEWAŁ
> USTABILIZOWANY, NIEŹLE WYKSZTAŁCONY MAJĄCY DOBRA PEWNĄ PRACĘ KOCHAJĄCĄ ŻONĘ I
> CÓRECZKĘ BEZ NAŁOGÓW TOWARZYSKI ODCHODZI PEWNEGO PIEKNEGO POGODNEGO RANKA NIE
> POZOSTAWIAJAC ŻADNYCH WSKAZUWEK DLACZEGO TAK ZROBIŁ?
> ZNACIE TAKIE PRZYPADKI ???
> CHĘTNIE POWYMIENIAM MYŚLI