Atrofia uczuć

[xcvfpedsczjx]

Jak sobie z tym radzic i czy sie wogle da?

[paco_lopez]

no jezeli ty sie ze swiatem porozumiewasz za pomoca takich określeń
to nic dziwnego, ze tylko sam dal siebie jesteś mądry. co ci jest
tak ogólnie napisz.

[xcvfpedsczjx]

wolalbym o ciut bardziej wywazone odpowiedzi od przecietnych, wymagajace
odrobiny wysilku intelektualnego, ale moge dodac
ze chodzi mi o zanik, a w zasadzie zanik odczuwania.

[mona.blue]

Z tego co wiem, to polega na tym, że automatycznie "nic nie
czujemy", bo nas tego ktoś bardzo skutecznie oduczył w przeszłości.
Np. jeżeli rodzice wmawiaja dziecku, że ma się nie bać, nie złościć,
to ono w końcu przestaje odczuwać te uczucia, spycha je do
podświadomości.
Receptą na to jest częste zadawanie sobie pytania - co w tej chwili
czuję albo analizowanie np. pod koniec dnia - co czułem w danej
sytuacji, co myslałem, jaka była reakcja mojego ciała - jest to tzw.
dzienniczek uczuć, który mozna prowadzic na papierze.

[xcvfpedsczjx]

> Z tego co wiem, to polega na tym, że automatycznie "nic nie
> czujemy",

nie do konca - to wtedy byloby zanikniecie, a zanik to proces ktory prowadzi do
zaniknięcia.

> Receptą na to jest częste zadawanie sobie pytania - co w tej chwili
> czuję albo analizowanie np. pod koniec dnia

ciagle to robie i nic :| a jesli juz dochodze do wniosku, ze cos czulem to
raczej negatywne rzeczy, chcialbym miec chociaz troche czesciej pewnosc :/

[wichrowe_wzgorza]

> ciagle to robie i nic :| a jesli juz dochodze do wniosku, ze cos czulem to
> raczej negatywne rzeczy, chcialbym miec chociaz troche czesciej pewnosc :/

Nie ma "uczuć złych i dobrych", jak wiesz. Z tego, co piszesz - jednak
odczuwasz, więc nic nie zanikło...
:)

[xcvfpedsczjx]

ale zanika :/
sorry ale mam porownanie z tym co bylo np. 5lat temu a teraz :/

[lifeisaparadox]

Brzmi jak atrofia mozgu, powolna degradacja zwana niekiedy schizofrenia prosta
polegajaca na wycofaniu spolecznym, emocjonalnym, splyceniu afektu i
zombiakowatosci. Pozniej pojawia sie glod, najczesciej uzaleznienie od miesa w
postaci ludzkich mozgow celem uzupelnienia brakujacych enzymow we wlasnym umysle...

Ehm... po prostu masz cos z depresji? Widzisz, zarowno lekarstwa jak i
psychoterapia to srodki dorazne, ale pomagajace przekrecic kluczyk w stacyjce
psychiki i odpalic sie do zycia. To jak zyjemy, jakie mamy doswiadczenia na
codzien jest nie do zanegowania i przejawia sie tak a nie inaczej - pomijajac
przyczyne. Ktos moze tez miec super kolorowe zycie, ale widziec je przez ciemne
okulary, tutaj przyczyna moze byc konflikt wewnetrzny, poplatanie w relacjach z
ludzmi itp. Jesli jednak wszystko gra, a jednak nie gra, to lekarstwa i terapia
sa wskazane.