nerwica lękowa

[Gość: maja]

Właśnie to u mnie zdiagnozowano... Co to za choroba? Czy da się ją wyleczyć?
Wiadomość trochę mnie przybiła.

[Gość: Imagine]

ciekawi mnie jedna sprawa... jak mozna wyjsc z gabinetu lekarza z diagnoza
choroby i zadawac takie pytania na forum ? Przeciez ow lekarz powinien dac ci
wystarczajace wskazowki, co robic, jakie sa szanse i co to za choroba.
skoro on ci nie pomogl, odpowiadam ja: to tymczasowy stan z ktorego z cala
pewnoscia wyjdziesz. ale jeden warunek. zapomnij o tym lekarzu.
Imagine.

[r.richelieu]

Gość portalu: maja napisał(a):

> Właśnie to u mnie zdiagnozowano... Co to za choroba? Czy da się ją wyleczyć?
> Wiadomość trochę mnie przybiła.


ja jestem przykładem jak można z nerwicą i fobiami nienormalnie żyć ;DDD
miałam lęki odnośnie utraty przytomności w tłoku, a nie mam klaustrofobii,
więc jazda autobusem to katorga; miałam lęki jeszcze bardziej fizjologiczne,
tak, że szlag mnie trafiał przed każdym dłuższą niemożliwością opuszczenia
miejsca posiedzenia ;); miałam fobie rodem z dnia świra typu sprawdzanie sto
razy czy gaz zgaszony, okna zamknięte bo mieszkam na parterze, drzwi
zamknięte; to bardziej u mnie nerwica natręctw była , była? jest na pewno,
tylko to dziadostwo się zmutowało tylko jeszcze nie wiem na co
żyć można
tylko często nerwicy w każdej postaci po mordzie dawać żeby się uspokoiła

[Gość: Selene]

To co opisujesz tzn. lęk przed utratą przytomności w tłoku czy niemożliwością
opuszczenia miejsca posiedzenia to agorafobia.

[r.richelieu]

Gość portalu: Selene napisał(a):

> To co opisujesz tzn. lęk przed utratą przytomności w tłoku czy
niemożliwością
> opuszczenia miejsca posiedzenia to agorafobia.


;) ale czy agorafobia przechodzi?

[malvvina]

wszystko przechodzi :-)

[Gość: Selene]

Prawidłowe leczenie daje duże szanse. Nieodzowny jest kontakt z psychiatrą.
Najlepsze połączenie stanowi psychoterapia wraz z lekami łagodzącymi
występujące często w tej fobii tzw. ataki paniki. Jednak przy tej fobii spora
grupa chorujących osób boi się "chemii" stąd częsty problem z przestrzeganiem
zaleceń lekarza.

[Gość: Richelieu*]

Gość portalu: Selene napisał(a):

> Prawidłowe leczenie daje duże szanse. Nieodzowny jest kontakt z psychiatrą.
> Najlepsze połączenie stanowi psychoterapia wraz z lekami łagodzącymi
> występujące często w tej fobii tzw. ataki paniki. Jednak przy tej fobii
spora
> grupa chorujących osób boi się "chemii" stąd częsty problem z
przestrzeganiem
> zaleceń lekarza.



wiesz co mi zalecono?
męża
lub inne czasochłonne zajęcie
;D
kiedy się człowiek natyra to nie ma czasu na "pierdoły"
ale do autorki wątku, ja więc widzisz ludzie mają różne nerwicowe objawy, żyją
i krzywda im się nie dzieje

leki zaś często uzależniają

[Gość: Selene]

Mąż, owszem może pomóc, poprzez "asystowanie" osobie chorej na agorafobię w
sytuacjach stanowiących dla niej zagrożenie. Tak więc wspólne wyjścia do np.
sklepów mogą wydawać się łatwiejsze. Osoba chora na agorafobię często ma
wrażenie, że zemdleje w tłumie i nikt jej nie pomoże. Tak więc mąż może
łagodzić to poczucie lęku. Najlepszy byłby mąż z samochodem, droga ewentualnej
ewakucji jest wtedy jeszcze lepsza.;)

[r.richelieu]

jezu, nie chodzi o asystę, a o zajęcie umysłu czym innym niż myśleniem, że
można zemdleć

[Gość: Selene]

I co sądzisz, że mąż zajmie ci umysł? Znam wiele kobiet, którym umysł bardziej
zajmuje brak męża.
Idąc tym torem myślenia osoby chore na depresję należy leczyć radami "weź się
w garść" a chorych na nerwicę natręctw "przestałbyś się chłopie wygłupiać".

[r.richelieu]

Gość portalu: Selene napisał(a):

> I co sądzisz, że mąż zajmie ci umysł? Znam wiele kobiet, którym umysł
bardziej
> zajmuje brak męża.
> Idąc tym torem myślenia osoby chore na depresję należy leczyć radami "weź
się
> w garść" a chorych na nerwicę natręctw "przestałbyś się chłopie wygłupiać".



to nie ja sądzę, ja się wyśmiewam z tej recepty
zresztą ja jestem wojująca feministka czyli babo-chłop według kryteriów
lprowskich

Co do samej, hm, przypadłości. Widzę jak mój organizm reaguje na zajęcie się
czymś. Psychiatrą nie jestem, ale nie uważam aby z każdym przejawem nerwicy
biegać po relaniumy

[Gość: Selene]

Przypadłością to może być cellulitis a nie agorafobia.
Może w ogóle jesteś wojownicza i dajesz różnym fobiom "po mordzie"
ale zastanów się ile energii w ten sposób marnujesz?
A poza tym uważam, że jak człowiek jest ciągle zajęty,to nie ma czasu na
zajęcie się sobą.

[komandos57]

Gość portalu: Selene napisał(a):
> A poza tym uważam, że jak członek jest ciągle zajęty,to nie ma czasu na
> zajęcie się sobą.
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
przesadzilas tym razem kolezanko salami>grubo przesadzilas

[Gość: Richelieu*]

to ja powiem tak
zajęcia, 30 par oczu wlepionych we mnie. duszno, gorąco i wieczornie śpiąco
10 minut minęło, jeszcze 80.
Chcąc przezwyciężyć jakiekolwiek strużki strachu nakręcam się jak to mówią na
maksa i tokuję prze 1,5 godziny. Czym większe przed zajęciami mam obawy tym
więcej energii wkładam, a raczej według Ciebie marnuję, w błyszczenie na
środku.

zajęcie się sobą
może to, co robię to ja właśnie, zajmować się sobą można tylko w
nicnierobieniu? też miłym? ;)

no i Seleno
złoteczko, nie lubię rad tam gdzie ich nie oczekuję ;)
przecież to nie mi masz pomóc tylko tej, która wątek założyła. Ja daję po
mordzie cieniom i gryzę radodawców ;)

a i tak grazie dobra kobieto

ps. Selena to od selenu? ;)

[komandos57]

Gość portalu: Richelieu* napisał(a):

> zajęcie się sobą
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
a jak sie soba zajmujesz Rachelo?Sama ze soba? Mam dziwnego skojarzenia!!!!! I na dodatek masz nerwice przestraszeniowa! Ale tylko wtedy jak to robisz.To
znaczy jak zajmujezs sie soba? Selena tez zajmuje sie soba.Moze zbyt czesto?

[Gość: Richelieu*]

pfffhm (odgłos powstrzymywanego śmiechu na całe gardło)
to Selena zaczęła o konieczności zajmowania się sobą.
Dla mnie zajmowanie się sobą to zajmowanie się tym co mi sprawia przyjemność,
pfffhm, też źle, tym czemu poświęcę następne kilka lat albo i dłużej.

Zresztą takie zajmowanie się sobą i sobą i sobą.. to straszny egoizm. A inni
czekają w kolejce

ps. Ty to masz skojkarzenia dziś.. jak wszystkie drogi co to do Rzymu ;)

[komandos57]

Gość portalu: Richelieu* napisał(a):

> Zresztą takie zajmowanie się sobą i sobą i sobą.. to straszny egoizm. A inni
> czekają w kolejce
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
a moze tak Selena kojarzaca sie.Jak ty mozesz pisac w ten sposob!!!! Inni czekaja w kolejce a ty sie soba zajmujesz!!!! Jak sie zajmujesz? NIe sciemniaj Rachelo i
Selena!!

[Gość: Richelieu*]

no nie wiem, jak z tym ściemnianiem. Bo w końcu nie wszyscy lubią po ciemku
zajmować się kolejką

[Gość: girlfriend]

Fakt. W Rzymie może być, że zajmują się sobą ;)

[Gość: Richelieu*]

podejrzewasz zmartwychwstałe legiony Juliusza Cezara?

nie do Rzymu Richelieu*

[Gość: frustro]

Komandos chce Cię wyprowadzic w pole...kalafiorowe

[Gość: Selene]

Gdyby nie protekcjonalny ton twojej wypowiedzi byłaby to nawet miła wymiana
zdań. Nie udzielam rad, wypowiadam swoje zdanie. Po prostu uważam, że czasami
zamiast walczyć z lękiem, lać na odlew po mordzie, zapominać o nim poprzez
wykonywanie mnóstwa czynności i udawać że go nie ma, warto z nim się spotkać,
zapytać po co i dlaczego przychodzi. A to wymaga chwili zastanowienia.
Dlaczego od razu zakładasz, że chcę ci pomóc - bo takie forum?
Szczerze mówiąc, nie było to moim zamiarem; być może nie jestem dobrą kobietą ?

ps.Selene - to taka postać z mitologii greckiej, mam słabość do tej mitologii
bo pasjami czytałam ją jako dziecko a i też nic oryginalniejszego nie przyszło
mi do głowy.:)

[Gość: Richelieu*]

Oczywiście, że protekcjonalny. Nie mówiłam już, że za moją wlasną krew gryzę?


ok, od początku
bez żadnego odcienia tonu

Ja wiem skąd mam nerwicę, raczej skąd mam te marne resztki, które pozostały.
To duchy przeszłości mnie straszą ;) Ja nie potrzebuję zastanowienia nad
oczywistościami.
I teraz, kiedy nerwica jest już ogryzkiem mam zabierać się za leczenie?
chemią? Nie chemizowałam się będąc przeżartym jabłkiem z robakami to nie wiem
po co teraz. Teraz żyję, jeżdżę autobusami, stoję w grupie, czasem tylko.. coś
tam mnie połaskocze. Wszystko już było, skraj fizyczności też, porównując
wiem, że skraj psychiczności był gorszy. Ale był, wyszedł, dywan wyprałam,
rozwiesiłam, wysechł. W rogu plama niespieralna została po, ale mogę w tym
miejscu postawić doniczkę z kwiatkiem.
i już

[Gość: Selene]

No i widzisz jak ładnie porozmawiać można. A ja jeszcze raz przypominam, że
leczyć cię nie zamierzam i do leków nie namawiam. Ludzie są różni, i różnie
sobie z nerwicami czy fobiami radzą. Nie każdy potrafi walczyć sam.
Dlatego leki mogą pomóc poprzez obniżanie poziomu lęku aby taki chory mógł
egzystować, choćby pójść do sklepu po chleb aby z głodu nie paść, bo nie każdy
ma dobrego mężą z samochodem. Leki nie rozwiązują problemów, mogą natomiast
złagodzić pewne objawy fobii.
Agorafobicy zresztą w większości przypadków leków nie biorą, taka ich uroda,
oni leków nie lubią bardzo, jakoś z fobii z czasem pomału wychodzą, choć nie
zawsze. Najczęściej tak.

[komandos57]

Gość portalu: Selene napisał(a):
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
lubisz mnie?Masz wasy?Dupcia miesci ci sie w spodniach?NIe gniewaj sie
pieszczochu na mnie!!!

[Gość: Selene]

Lubię cię Komandos, bo zabawny czasem jesteś. Wąsów nie mam. Dupcia mieści mi
się w spodniach.

[Gość: Richelieu*]

co z tym mężem, dlatego powiedziałam bo kiedyś mnie to zabolało, że ja z
problemem poważnym, a lekarz mi z takim tekstem. Mając 16 lat zapisano mi
księcia z bajki na receptę
wiem, że to śmieszne ... teraz


też nie mam samochodu z facetem za kierownicą coby po bułki jeździł. Mam za to
arsenał doniczek z kwiatkami
a teraz leci dziewczyna gangstera na tv4 i Robert De Niro, dobra nasza

[komandos57]

Gość portalu: Selene napisał(a):

> Prawidłowe leczenie daje duże szanse. Nieodzowny jest kontakt z psychiatrą.
> Najlepsze połącze
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXx
a oczym zem pisal brzydkie kaczatko?Wlasnie w Choroszczy wszystko zalatwia!

[komandos57]

Gość portalu: Selene napisał(a):

> Prawidłowe leczenie daje duże szanse. Nieodzowny jest kontakt z psychiatrą.
> Najlepsze połączenie stanowi psychoterapia wraz z lekami łagodzącymi
> występujące często w tej fobii tzw. ataki paniki. Jednak przy tej fobii spora
> grupa chorujących osób boi się "chemii" stąd częsty problem z przestrzeganiem
> zaleceń lekarza.
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
jak mozesz jej tak radzic! do sklepa za cholere nie wchodz. Jakis arab moze cie tam kupic.A ty salona zes interesny obiekt?

[Gość: lagatta]

skad ja to znam :)
U mnie zaczelo sie po odstawieniu lekow , co to mnie przed czyms tam chronily.
Zawsze kiedy mi sie wydaje ,ze juz moge byc z siebie dumna , ze juz ta cholere
pokonalam to wraca ni z tego ni z owego .Ale wciaz zyje :) Wiec nie jest tak
zle :)
SZczegolnie lek przeda autobusem i swiadomosc ze danego miejsca nie moge
opuscic .Goraco ,duszno raczki sie trzesa , w glowce sie kreci brrrrr
I to ze wiesz ,ze to wszystko jest w Twojej glowie i tylko ty sama mozesz z tym
wygrac .Ja raz wygrywam raz przegrywam .

[komandos57]

Masz kobieto Choroszcz obok i szukasz pomocy na forum.Fe! Ladna zes?

[malvvina]

co to jest choroszcz ?

[komandos57]

To instytut gdzie szkola psychologow na potrzeby Forow.Malvvina,pozdr.

[Gość: maja]

Agorafobia na szczęście mnie ominęła. Mam problem z tłumieniem emocji i wiem
skąd się wziął. Tylko... co z tego, że wiem? Aktualnie przechodzę chyba jakiś
kryzys, nie czuję się najlepiej (obniżony nastrój, izolacja, ogromne
zmęczenie). Lekarz jest dobry, rozpoczęłam leczenie (bez leków) a pozwoliłam
sobie zapytać się Was o opinię chyba głównie po to, żeby poczuć się przez
chwilę lepiej. I rzeczywiście wiadomość, że stan, w którym się znajduję da się
pokonać jest pocieszająca. Dziękuję.

Na koniec małe wyjaśnienie. Choroszcz to miejscowość położona niedaleko
Białegostoku, w której znajduje się szpital psychiatryczny. To, że Komandos
wyśmiewa się z tego świadczy o jego prostactwie (wybacz Komandos, tak to
odbieram). Łatwo jest drwić z ciężko chorych ludzi (schizofrenia, cyklofrenia,
depresja etc.), o wiele trudniej jest zrozumieć ich sytuację.

pozdrawiam.

[Gość: Afrodyta]

Niestety dopiero teraz odnalazłam ten interesujący wątek i piszę z nadzieję, że
jeszcze ktoś do niego powróci. Szczególnie zależy mi na kontakcie z Selene,
ponieważ po prześledzeniu zawartości forum dostrzegam znaczące podobieństwo
pomiędzy naszymi problemami. Moje problemy zaczęły się w październiku i trwają
nadal, chociaż już zdecydowanie lepiej sobie z nimi radzę (przede wszystkim
WALKA z samym sobą). Nadal widzę jednak dużo znaków zapytania w związku z czym
chciałabym porozmawiać z kimś "doświadczonym w walce".
Pozdrawiam.

[Gość: Selene]

Niestety, nie jestem lekarzem zajmującym się problemami zaburzeń lękowych.
Najlepiej skontaktować się z doświadczonym w tych sprawach lekarzem, który
zdecyduje o odpowiednim sposobie leczenia. Ponieważ zaburzenia lękowe różnie
się charakteryzują u poszczególnych osób stąd też metody leczenia są różne.
Na ogół wskazania jest psychoterapia (bywa, że wystarcza tylko ona). Wiem, że
piszę ogólnie, ale niestety nie ma jednej recepty dla wszyskich, a i też nie
wiele o sobie napisałaś. O "walce" możemy porozmawiać jeśli tylko masz ochotę.
Pozdrawiam.

[ilonadw]

Niestety dopiero teraz odnalazłam ten interesujący wątek i piszę z nadzieję, że
jeszcze ktoś do niego powróci. Szczególnie zależy mi na kontakcie z Selene,
ponieważ po prześledzeniu zawartości forum dostrzegam znaczące podobieństwo
pomiędzy naszymi problemami. Moje problemy zaczęły się w październiku i trwają
nadal, chociaż już zdecydowanie lepiej sobie z nimi radzę (przede wszystkim
WALKA z samym sobą). Nadal widzę jednak dużo znaków zapytania w związku z czym
chciałabym porozmawiać z kimś "doświadczonym w walce".
Pozdrawiam.

[Gość: Richelieu*]

jakoś nie wydaje mi się żeby to Selene miała jakiekolwiek problemy. Ona je
tylko wysyła do psychiatry. Choć można sobie porozmawiać z nią pewnei i bez
rad dobrych i zbędnych

[Gość: ilonadw]

Pod opieką psychiatry i psychologa jestem od listopada. I to mnie martwi. Kiedy
będę mogła zrezygnować z leków i psychoterapii? I czy wówczas objawy nie
powrócą? To chyba obecnie największy lęk, który mnie trapi. Pozostałe również o
sobie przypominają, ale już tak łatwo się nie poddaję. Wiem, że to nie jest
przez wypadanie płatka w sercu (co podejrzewano na początku) i myślę, że ta
świadomość bardzo pomaga.

[Gość: Selene]

Nie jestem ci w stanie odpowiedzieć, kiedy będziesz mogła zrezygnować z leków
bo o czymś takim powinien decydować prowadzący cię lekarz po rozmowach z tobą.
Jeśli czujesz się lepiej to porozmawiaj z lekarzem o zmniejszaniu dawki lub
stopniowym odstawianiu leków. Natomiast jeśli chodzi o psychoterapię to według
mnie o ile widzisz, że przynosi ci jakąś poprawę, to najlepiej ją kontynuować.
Mnie np. bardzo pomogła psychoterapia grupowa, gdzie przekonałam się, że ludzi
z takimi problemami jest więcej i gdzie udało mi się zaakceptować moją
chorobę, przestałam się o nią obwiniać. Terapia pomogła mi też dotrzeć do
faktycznych przyczyn mojej choroby a tym samym zauważyć błędne schematy które
powielałam w życiu. Choć to początkowo wydaje się paradoksalne taki "kryzys",
który nam sie przytrafia często staje się sposobnością do zmian na lepsze w
naszym życiu, do większej refleksji i przewartościowania dotychczasowych
przekonań.
Na razie staraj się byc dla siebie cierpliwa, musisz dać sobie czas, to co cię
spotkało jest uleczalne i wielu ludziom udało się z takich chorób wyjść. Sama
zauważyłaś, że już jest trochę lepiej. Taki lęk, który cie trapi jest normalny
bo to co człowiek przeżył zostawia ślad w jego psychice, stąd tzw. "lęk przed
lękiem". Ja też tak miałam, po jakimś czasie zaczęło to ustępować.
Spróbuj, o ile masz ochotę, tzw. treningów relaksacyjnych np. trening
Jacobsona + trening autogenny Schultza. Można to kupić na kasetach lub CD i
ćwiczyć w domu. Wiele osób poleca również jogę.
Z ciekawych książek dotyczących lęku polecam Judith Bemis "Oswoić lęk".
Pozdrawiam ciepło.
Jeśli masz ochotę napisz.
Selene

[Gość: ilonadw]

Wielkie dzięki Selene za kilka wskazówek. Co do relaksacji to w pełni jej się
oddałam. Jeżdżę na seanse do jaskini solnej, chodzę na masaże, w domu słucham
płyt relaksacyjnych, czytam książki o psychologii i zamierzam chodzić na basen.
Mam też ogromne szczęście, gdyż mój mąż w pełni rozumie moją chorobę i jest dla
mnie wielkim oparciem (musi przecież znosić mój nowy punkt widzenia na wiele
spraw i stara się mnie zrozumieć). Podobnie zresztą rodzina i znajomi (oni
trochę mniej rozumieją, bo nie widzieli mnie leżącej w łóżku bez chęci do
życia...). Wygląda więc na to, że nie mam innego wyjścia jak tylko się z tym
uporać, bo otoczenie mi w tym pomaga jak może. A co do terapii grupowej to
myślę, że to będzie kolejny krok. Obecnie uczęszczam na terapię indywidualną.
Wszystko pięknie, tylko te koszty... Są jednak widoczne efekty. Zaczęłam
jeździć samochodem, chodzę do pracy, na zakupy. Oczywiście muszę odpędzać wtedy
lęk, bo nie jest tak pięknie żeby go nie było, ale coraz lepiej sobie z nim
radzę. Zwłaszcza jak poczytałam forum i zobaczyłam jak wielu ludzi także musi z
nim walczyć. I dostrzegam też wiele zmian w moim podejściu do życia. Tak jak
mówisz, myślę że zmienia się ono na lepsze. Mniejsza gonitwa za pieniędzmi,
więcej czasu dla rodziny i samej siebie.
Jeszcze raz serdecznie dziękuję za porady i słowa otuchy.