uraz psychiczny

[lejdi111]

czy uraz psychiczny i stres mogą doprowadzić do nerwicy?

[moon_witch]

Podobnie jak z niewypałem trzeba ją rozbroić zanim wypali, podobnie
z tym urazem i silnym stresem, należy gdzieś to z kimś przerobić
podczas terapii.

[dekadencja1]

lejdi111 napisała:

> czy uraz psychiczny i stres mogą doprowadzić do nerwicy?

Same z siebie nie mogą. Potrzebny jest jeszcze do tego człowiek i
znaczenie jakie nadaje swojemu doświadczeniu, które przez innych
może być określane jako uraz lub stres.

[elielieli]

"Nerwica" to termin ktory jest zbyt czesto uzywany.W przypadku tak
zwanego "urazu psychicznego", jezeli zostal on spowodowany
wypadkami, na ktore osoba miala maly lub zaden wplyw (nie mogla
kontrolowac sytuacji) mozemy mowic o PTSD- post traumatic stress
disorder.Jest to przypadlosc o wiele ciezsza niz nerwica poniewaz
jej przyczyny nie leza w strukturze osobowosci, w przerosnietym
super ego czy w jakiejs innej bzdurze psychoanalitycznej.PTSD maja
zolnieze wracajacy z Iraku, osoby po ciezkich wypadkach
samochodowych, ofiary kataklizmow,zgwalcone kobiety i dzieci,ofiary
napasci.Objawia sie to zlym samopoczuciem nawet po uplywie wielu lat
od tragicznych wydarzen,pobudzeniem nerwowym nie zwiazanym z obecna
sytuacja, stanami lekowymi,czasem depresja i apatia, zaburzeniami
snu.Bardzo charakterystycznymi sa "flashback"-ciagle "filmy" z
przeszlosci, od ktorych trudno sie uwolnic, a ktore burza z trudem
wypracowana, i tak "chwiaejna" rownowage osoby.
A o kogo chodzi?

[moon_witch]

E, czy jest szansa wyjsc z PTSS, czy to juz zostaje?

[elielieli]

Podobno jest

[shangri.la]

To kwestia indywidualna, jak w niemal wszystkich innych przypadkach związanych z
chorobami duszy.
Można wyjść ,ale COŚ zostaje na zawsze.
Ważne, aby z dużego COŚ z czasem osiągnąć poziom "cosik".
To długa i mozolna droga.....

[moon_witch]

Po tym pozostaje wrazliwosc na stres. Nawet maly stres moze okazac
sie duzy.

[shangri.la]

Moim skromnym zdaniem nadwrażliwość na stres podpada pod nerwicę.
Może jakiś fachowiec potwierdzi?

Fachowiec , oprócz Tyfusicy, oczywiście;)

[elielieli]

"podobno" w tym sensie ze teraz skutecznosc psychoterapii jest
sprawdzana tak jak skutecznoisc kazdej innej terapii i porownywana
do skutkow terapii farmakologicznej.Otoz PTSD bylo leczone terapia
cognitywno comportamentalna i jakies tam skutki bywaly ("cosik").
Natomiast teraz opracowano metode ktora wykorzystuje symulacje REM
podczas gdy pacjent stara sobie przypomniec jak najwiecej z tego
tragicznego przezycia.Najwiekszym problemem w tradycyjnych terapiach
PTSD jest to, ze fizjologia naszego ukladu nerwowego broni nas przed
nadmiernym stresem, wiec kiedy stress przechodzi juz granice
wytrzymalosci nasz mozg nie wytwarza substancji, ktore sa potrzebne
do tworzenia trwalych polaczen neuronowych odpowiedzialnych za
pamiec dlugoterminowa.W efekcie osoby te wiedza "mniej wiecej" ze
cos tragicznego sie zdarzylo (czesto z opisu innych osob) ale nie
wiedza dla czego reaguja tak silnie na pozortnie neutralne
bodzce.Mgla strachu zdaje sie opadac na spokojne dotychczas
otoczenbie, a to tylko dla tego, ze odnotowaly jakis bodziec, ktory
byl obecny w sytuacji traumatycznej.
Jak juz mowilam terapie oparte na "pzypominaniu sobie" nie wiele
mogly dac jak do tej pory.Terapia farmakologiczna jest uzyteczna
tylko doraznie w poczatkowym okresie, tuz po wypadku.

[shangri.la]

Dlatego z czasem należy zupełnie świadomie eliminować bodźce stresogenne.
Świetnym sposobem jest nauczenie się odsuwania pojawiających się myśli o
sytuacji traumatycznej.
Tego się można nauczyć....:)

[elielieli]

wiesz, dla panienek siedzacych w domu i umierajacych z nudow to na
pewno najlepszy sposob. Dla ludzi ktorzy przezyli tragedie to
najkrotsza droga do szalenstwa lub samobojstwa.Bardzo duzy odsetek
PTSD konczy sie samobojstwem.

[shangri.la]

To znakomity sposób dla każdego, kto chce przeżyć.

[gadagad]

"Spychanie" przeżytych traum prowadzi wyłącznie do pogłębiającej się destrukcji
poczucia własnej wartości.Jednocześnie do błędnego sposobu utrwalania własnej
wartości według błędnie przyjętej linii,prowadzącego do systematycznej
destrukcji własnej osobowości,która dla właściciela staje się coraz bardziej
nierozpoznawalna.

[shangri.la]

Nie miałam na myśli wypierania , ale odsuwania myśli....to zupełnie dwie różne
drogi.
Ta druga jest niemożliwa tuż po urazie, a właściwie osiągalna dopiero po
odpowiednio długim czasie i wyciszeniu emocji.

Wypieranie jest szkodliwe, jak każde oszukiwanie.

[gadagad]

Strach przed przeżyciem czegoś,czy odsuwanie myśli,że coś się przeżyło jest tym
samym,bezpodstawnym strachem,że nasza wartość zależy od rzeczy,na które nie mamy
wpływu.Tym samym unika się spraw,co do których nie ma się poczucia pełnej
kontroli.Co jest ucieczką od życia na rzecz poprawnego istnienia,które ma
"uchronić".W końcu się okazuje,że życie i tak dopadło, i poczucia bezsilnego i
niesprawiedliwego "przewalcowania",albo poczucia przegranej,że się nie żyło.

[shangri.la]

Pozwolę sobie polemizować:)
Po pierwsze , nie jest to strach bezpodstawny, jak twierdzisz, bo rzeczywiście
tej , konkretnej sytuacji nie da się odwrócić.
Po drugie będąc świadomym chęci powrotu do życia po przeżytej traumie należy
unikać wszelkich skojarzeń z nią samą , czyli kontynuacji bólu , jaki wywołała.
To nie jest "ucieczka od życia" tylko lekarstwo na apetyt na życie.

[lejdi111]

dziewczyny widzę, że orientujecie się w temacie więc w skrócie opiszę Wam mój
problem. Pewna sytuacja była dla mnie okropnie stresująca. Ta sytuacja miała
stan przewlekły. Do tego doszły jeszcze inne sprawy, które pogarszały moje
samopoczucie ale mniej istotne niż tamto. Czułam sie coraz gorzej. Chudłam w
oczach. Sięgłam po kalmsy ale to nic nie dało. W końcu jakoś się poukładało. Ja
mogłam odetchnąć a tu nagle jakieś wybuchy paniki, ciągła sennośc, zmęczenie,
biegunki, rozkojarzenie totalne. Lekarz określił mój stan jako
depresyjno-lękowy. To był na szczęście tylko krótki epizod. I zastanawiam się
czy tamta sytuacja, która spowodowała uraz mogła być następstwem nerwicy mimo,
że te objawy wystapiły dopiero po jakimś czasie? Bo ja mimo, że czułam się już
bezpiecznie cały czas zyłam wspomnieniami?

[lejdi111]

no i męczą mnie do dziś wyrzuty sumienia, że wtedy robiłam wszystko nie tak.

[elielieli]

Bo ja mimo, że czułam się już
> bezpiecznie cały czas zyłam wspomnieniami?

Problem z tymi wspomnieniami jest taki, ze kiedy pojawiaja sie nasz
organizm znowu wytwarza spora dawke hormonow stresu, zupelnie tak
jak gdyby znow cos sie stalo...tak w bialy, spokojny,sloneczny dzien.
A rozliczanie sie za bledy w przeszlosci to stracony czas.Moze nie
uwiezysz ale gdyby analizaowac ludzkie decyzje to zadna nie jest
logiczna, wszystkie maja podloze emocjonalne.najpierw kierujemy si
emocjami a pozniej probujemy znalezc jakies racjonalne wytlumaczenie
dla naszych czynow.

[gadagad]

Przeciwnie,traumę należy poznać,zrozumieć i musi się stać zwyczajną częścią
życia.Można ją zamieść do rzeczy przeżytych i już nie ważnych,można ją wspominać
jak klucz otwierający szersze przestrzenie i wyższy poziom świadomości.A może
się stać skorupką ślimaka,która ograniczy i skręci osobowość.

[monikinha]

Fascynujące stanowisko.
Może powiedz kobiecie, która była ofiarą gwałtu zbiorowego,
żeby "poznała swoją traumę" i wspominała ją jako "klucz otwierający
szersze przestrzenie i wyższy poziom świadomości".

Gadagad, bez urazy, ale Twoja wypowiedź świadczy, że JESTEŚ IDIOTKĄ
bredzącą jak potłuczona.

[monikinha]

Eli ma rację. Takie
zdarzenia kompletnie rozwalają pamięć długoterminową - człowiek nie
tylko nie pamięta za dobrze zdarzeń, ale również później ma się
poważne problemy z zapamiętywaniem. Człowiek kompletnie traci
poczucie bezpieczeństwa, wszędzie. W związku z tym podejmowanie
jakiegokolwiek działania wydaje się bezcelowe.

Terapia oparta na przypominaniu sobie jest dla mnie bezsensowna z
założenia. Dane zdarzenie było ZA INTENSYWNE dla psychiki danej
osoby, aby mogła ją bez uszczerbku przetworzyć, więc czemu ponawiać
uraz, skoro ona i tak żyje w koszmarze?

[shangri.la]

Niestety, stosowane w Polsce praktyki "terapeutyczne" oparte są głównie na
rozdrapywaniu bolesnej przeszłości.
Dlatego konsekwentnie i przy każdej okazji odradzam ludziom złamanym przez los
kontakt z inkwizytorami-terapeutami.