samotność

[marta26]

Dziewczyny,
to zapewne nie ten adres, ale w większości odwiedzają to miejsce kobiety.
Może przeżyłyście to samo i zrozumiecie.
Od faceta kilka miesięcy temu po wspólnych 10 latach usłyszałam - nie kocham
cie. Świat się pode mną zawalił, zostałam sama . Byłam na tyle nierozsądna,
że poświęciłam mu wszystko, wiem że to było błąd, ale stało się. Nie mam
nikogo, siedzę w czterech ścianach przeczytałam już chyba wszystkie książki
świata i wariuję. Nie mam nawet jednej koleżanki, kolegi, mam tylko rodziców,
ale nie mam sumienia obarczać ich swoimi problemami, udaję że u mnie wszystko
ok. Rozpocząć nowe życie ale jak? Nie mam z kim iść na kawę, do kina po
prostu nie mam! Kończe studia, a wiadomo jak to jest każdy po zajęciach
spieszy się do pracy, do domu, do swoich spraw.
... a ja do swoich czterech ścian. Od kilku dni czuję że życie już za mną,
nie mam po co i o co walczyć. Nawet łez już nie mam.

[Gość: justa]

jeśli dopiero kończysz studia, to życie dopiero przed Tobą, a nie za Tobą...
głowa do góry :) a co do samotności, to może zagadaj kiedyś po zajęciach
koleżanki z grupy, zaproponuj wspólny wypad do pubu, dyskoteki czy kina...
korzystaj, póki jeszcze nie skończyłaś studiów. może masz jednak jakieś
znajomości, które warto odświeżyć? a skąd jesteś?

[Gość: Mara]

..smutne to jest :( Czy moge zapytać ile masz lat ? Może nie siedź w domu,
zaczyna sie wiosna, wyjdź na spacer , na zakupy. Ubierz sie wystrzałowo i pędź
na dyskoteke. Sama ? nieszkodzi :) napewno poznasz kogoś z kim bedziesz mogła
sie spotkać nastepnego dnia i troche zapomnieć o przyziemnych sprawach, może
sie jeszcze raz zakochasz ? Jeżeli chodzi o koleżanki możesz poszukać ich w
necie. Napewno jest wiele samotynych osob z tego samego miasta co Ty, co
chetnie by sie umówiły na kawe, bądź na wspólne zakupy. Może takie
niekonwencjonalne rozwiazanie bedzie dobre ?
pozdr. Mara

[Gość: anabelle]

hej Marta wiem ze jest to trudne sama przez cos takiego przeszlam i
powiedzialam sobie ze musze
dac rade musze w sobie znalezc siłe na usmiech
wytrzymalam> zmienilam sie i zwyciezylam wrocil do mnie juz innej
pozdrawiam

[julsza]

Predzej czy pozniej Rodzice i tak dowiedza sie, ze zostalas sama, wiec moze im
powiedz. Oczywiscie, nie zastapia Ci towarzystwa rowiesnikow, ale wazna jest
swiadomosc, ze masz w nich oparcie, ze oni wiedza i bedziesz troche "pod
ochrona".
Czy nie masz zadnych znajomych na studiach? Wiem, ze ostatni rok to czas, kiedy
pisze sie glownie prace i malo jest wspolnych zajec, ale moze uda Ci sie z kims
wyjsc na jakas kawe, czy do kina (ja na ostatnim roku wlasnie zawarlam kilka
blizszych znajomosci, ktore trwaja do dzis).
Przejrzyj notes z telefonami starych kolezanek - moze chcialabys odnowic z
ktoras z nich znajomosc, zadzwon, spotkaj sie.
Wyjdz z domu - na jakis kurs jezykowy, aerobic, lepienie w glinie - cokolwiek,
byle byc z ludzmi, a nie samej siedziec w domu.
Idz sama do kina lub teatru - to trudne, wiem, ale ludzie tak naprawde sa
zajeci soba i nie zwracaja uwagi na innych. Ja zaczelam od samotnego chodzenia
do kina w niedziele rano - w kinie jest wtedy b. malo osob.
Oczywiscie nie zmuszaj sie, nie zawieraj zadnych znajomosci na sile. Musisz
przejsc ten czas "zaloby" po partnerze - jak dlugo to potrwa to Twoja
indywidualna sprawa.
Trzymaj sie. Zawsze chetnie Ci pomoge :)

[Gość: K.]

Pewnie wszystkie rady wydadza Ci sie banalne, ale mimo to sprobuje... :)
Przede wszystkim, nie poddawaj sie! Nie dopuszczaj do siebie zlych mysli, bo
wpedzisz sie w depresje. Postaraj sie znalezc w swojej sytuacji jakies plusy,
np. jestem zdrowa, mloda, wszystko przede mna, mam kochajacych rodzicow, na
swiecie jest wielu facetow, ktorzy marza o poznaniu takiej dziewczyny jak ja
etc. Dobrze jest czasem zdac sobie sprawe z tego, co sie ma, a nie warto
zastanawiac sie nad tym co sie stracilo.
Wyjdz do ludzi, przejdz sie do parku, do centrum handlowego, przyjrzyj sie
ludziom. Nawet jesli nie bedziesz z nikim rozmawiac, poczujesz, ze jestes wsrod
ludzi, ze nie jestes sama, ze kazdy z przechodniow ma jakies problemy, moze
takie jak Ty, moze duzo wieksze. Kup sobie jakis ladny drobiazg. Ubierz sie w
najlepsze ciuchy i idz do kawiarni- faceci beda na Ciebie patrzec, a Ty
poczujesz sie ladniejsza i pewniejsza siebie.
Mowisz, ze nie masz z kim isc na kawe. Ale przeciez nie jestes sama na swiecie.
Swojego bylego chlopaka tez gdzies, w jakis sposob poznalas, prawda?
A poza tym, czekaj. Czas wyleczy Twoj bol. Ale musisz uprzyjemnic sobie ten
czas oczekiwania, a nie spedzac go na wpatrywaniu sie w sufit i plakaniu w
poduszke.
Rozstania i utraty sa wpisane w zycie, paradoksalnie sa nam potrzebne, bo
dzieki nim tez czegos sie uczymy, zdobywamy doswiadczenie, moze zrozumiec,
czego nam potrzeba, a czego w tym nieudanym zwiazku brakowalo.

Glowa do gory! Nie jestes sama. Wszyscy w jakims momencie przezywamy to samo!

[marta26]

Pięknie dziękuję, mimo wszystko nie tak łatwo jest mi wyjść ot tak, po prostu
do ludzi. Spotykałam się z nim praktycznie od czasu kiedy byłam jeszcze
dzieckiem (miałam 16 lat) i jestem przyzwyczajona, że on zawsze był przy mnie.
A teraz siedzę od miesięcy i patrzę na telefon, może zadzwoni, może powie, że
się pomylił i jednak mnie kocha, może przeprosi etc. Nie wyobrażam sobie siebie
z innym facetem, czuję się brzydka, bo skoro facet mnie zostawił, to chyba coś
jest ze mną nie tak. Wiem że kiedyś faceci oglądali się za mną na ulicy ale ja
już nie potrafię przejąć nawet inicjatywy, bo niby co mam podejść do faceta i
zainicjować rozmowę? Depresję to mam już zaawansowaną i naprawdę nie wiem co
robić, nie potrafię.
Dziękuję

[abik28]

sprawdz swoja skrzynke, pozdrawiam
aga

[Gość: Ja]

Kochanie,
Swietnie Cię rozumiem. Też mi się to przytrafiło. Pomogli mi przyjaciele
uświadamiając, że to nie ze mną jest coś nie tak tylko on jest rzadkim dupkiem !
Też siedziałam; wpatrywałam się godzinami w telefon; byłam o krok od
samobójstwa. W końcu poszłam do psychiatry; przez 6 miesięcy brałam Prozac. I
tabletki nasenne ( zapisane przez lekarza ).
Bardzo mi pomógł. Jak sobie nie dajesz rady sama idż po pomoc do fachowca. W
końcu cieknącej rury też sama nie wymieniasz. Nie bój się słowa psychiatra. W
tej sytuacji to przyjaciel.Od momentu jak podjęłam decyzję o wizycie u
psychiatry wszystko zaczęło zmieniać się na lepsze.Uświadomiłam sobie swoje
nieprawdopodobne , toksyczne uzależnienie od...dupka. No jeszcze od księcia to
by jakoś brzmiało ale od dupka ? Nigdy w życiu ! I tak powoli rozpoczęłąm
powrót do normalnego życia. Mnie się udało; Tobie też się uda ! Wiem , że w tej
chwili nie masz na nic siły. To depresja. Pierwszy krok musisz skierować do
psychiatry po pomoc. Potem dasz sobie już radę sama.
Trzymaj się ! Przysięgam, że się z tego wychodzi !

[Gość: Alicja]

Martus,

Zapisz sie na silownie lub aerobik. Zalety: poczujesz sie silniejsza (zakwasy
Ci uswiadomia, ze cialko pracuje), piekniejsza (chlopcy z silowni zawsze
poprawiaja humor udajac, ze nie patrza na Ciebie i ostentacyjnie prezac muskuly
przed lustrem ;-), zdrowsza....Twoim celem jest obecnie dbanie o SIEBIE i bycie
dobra dla SIEBIE.
Sprobuj zajac sobie czas. Aerobik, potem kapiel, maseczka, te sprawy i spanko.
Ze 2 razy w tygodniu.
Facetow na razie zostaw, nie probuj sie "leczyc" na sile. Na razie troszcz sie
o siebie, w odpowiednim momencie sami "przyjda", nawiazesz nowe znajomosci lub
odbudujesz stare. Zapisanie sie na jezyk obcy tez jest dobrym pomyslem. To
miejsce, gdzie mozesz zlapac kontakt rowniez na "po lekcjach".

Bedzie dobrze, zobaczysz. Trzymam kciuki!

[Gość: K.]

Marto, kazdy z nas cierpi po rozstaniu z bliska osoba. To jest tzw.
okres "zaloby" i trzeba przez niego przejsc. Teraz jest Ci zle i smutno, ale
mysl o tym, ze bedzie lepiej, ze moze za miesiac, za tydzien, za 2 dni
wstaniesz rano z lozka i poczujesz sie juz znacznie lepiej. Milosc czasem sie
konczy bez powodu. To ze odszedl nie musi byc Twoja wina. Nie chodzi o to, ze
jestes brzydka, nieatrakcyjna- po prostu przestaliscie byc dla siebie
odpowiedni. Ale zapewniam Cie, ze na swiecie jest wielu mezczyzn, dla ktorych
wlasnie Ty bedziesz odpowiednia, najpiekniejsza i najwspanialsza!
A jesli podejrzewasz u siebie depresje, koniecznie zwroc sie o pomoc do
specjalisty. Nieleczona depresja moze byc choroba smiertelna, dlatego walcz z
nia dopoki jeszcze nie jest naprawde zle.
Porozmawiaj z rodzicami, oni na pewno Cie wespra., zapewnia, ze jestes im
potrzebna.
Jestesmy z Toba i trzymamy za Ciebie kciuki :)))

[Gość: Ethlinn]

Witam,
ja tak troszkę obok tematu... piszesz że byłaś z nim 10 lat, poznałaś gdy
miałaś lat 16... Zastanawiam się co się dzieje ludźmi że rozstają się po takim
czasie. Jestem od Ciebie 2 lata młodsza, z moim męczyzną jestem już prawie 7
lat. Fakt - nie podporządkowałam swojego życia jemu, ale jest ono bardzo mocno
z nim związane. Co jest przyczyną tego, ze znając się tyle czasu, będąc ze sobą
nie z przymusu (nie mieliście przecież chyba ślubu), nagle po tak długim czasie
związek sie rozpada? Przecież wydawać by się mogło że znacie się tak dobrze i
jesteście utwierdzeni w tej miłości. A tu nagle koniec...

[leprincess]

Smutna historia, ale jednak zdarza sie bardzo czesto. Przechodzilam przez to
bardzo niedawno, wydawalo mi sie ze juz nigdy nie bede normalnie zyc, ze juz
zawsze bedzie mi sie snic ze wracamy do siebie, a rano gorzkie rozczarowanie -
to byl tylko sen. Teraz minal jakis czas, wcale nie tak dlugo, okolo miesiaca i
jest mi o wiele lepiej. Moja recepta na taki smutek jest ciagle zajecia czasu,
chocby blachostkami, byleby tylko nie myslec. Ja np. godzinami jezdzilam na
rolkach (teraz jestem juz mistrzem;)), spedzalam czas z przyjaciolmi. Rob
wszystko byleby nie siedziec w domu, bo nie ma nic gorszego niz wpatrywanie sie
w sufit!! Szkoda tylko ze nie masz przyjaciol, ale nic prostrzego, na poczatku
jest interent, duzo kolezanek z forum na pewno chetnie porozmawia, a pozniej
moze spotkacie ze na zywo, moze ona bedzie znala faceta Twoich marzen itd...
Mozliwosci jest wiele, tylko pamietaj jedno -

[bethie]

Martuś...
Głowa do góry.
Wiem, że łatwo pisać, ale uwierz mi, sama przez to przechodzę. Też jest mi
ciężko, staram się zająć sobie jakoś czas, byle tylko o nim nie myśleć. Czasami
już jest lepiej, już widzę to światełko, czuję, że się uda, a za moment coś
sobie przypomnę i zaczynam płakać...
Napisz skąd jesteś. Może tutaj poznasz nowych znajomych, kogoś, kto Ci pomoże
przetrwać te najgorsze chwile...

[salja]

Dziewczyny a skad jestescie? Moze mieszkamy w tej samej okolicy i zaplanujemy
jakies spotkanko? :))

[bethie]

Ja jestem z Warszawy :)

salja napisała:

> Dziewczyny a skad jestescie? Moze mieszkamy w tej samej okolicy i zaplanujemy
> jakies spotkanko? :))

[Gość: Alicja]

Wroclaw ;-)

[Gość: Salja]

Ja jestem z 3 miasta :))

[ivvcia]

glowa do gory!!! zapomnij o nim, jego strata ze zostawil taka dziewczyne. nie
bede sie tu powtarzac, bo dziewczyny naprawde swietne rady ci daly, napisze
tylko ze naprawde warto bys zaczela sie spotykac z ludzmi. na poczatek jakies
kolezanki, chociazby stad z forum. moze w twoim miescie sa jakies dziewczyny
ktore chetnie pojda na kawe z toba? napewno ci ulzy jak sie komus wygadasz, to
bardzo pomaga. ja jestem z warszawki, jesli chcesz to pisz :)
pozdrawiam cie cieplutko! trzymaj sie!

[Gość: Pralinka]

hey
marto :) nie lam sie, cale zycie przed toba, nowa praca, podroze, nowi ludzie,
zycie jest super tak na prawde, kazdy na czasem zle dni, szczegolnie gdy jest
sie porzuconym, rozumiem twoje cierpienia, ale pomysl, on nie byc ciebie wart
skoro cie zostawil, kiedys pomyslisz: ale dobrze ze tak sie stalo. bo bedzie
ktos inny i lepszy i bardziej super niz on, zobaczysz.
jakbs chciala pogadac to spoko :) gg 7932696 i nic sie nie boj, daj znac jak
bedziesz miala ochote pogadac, albo zostaw wiadomosc :)

[marta26]

Moje Drogie,
wielkie dzięki za słowa otuchy, coś chyba musi w tym być skoro pisze w podobny
sposób tyle kobiet. Może przyjdzie jeszcze czas i na mnie, że uwierzę i że
będzie ok. Jestem zaskoczona taką życzliwością, szkoda tylko, że w realnym
świecie nie mam szczęścia do takich Koleżanek
Pozdrawiam

[agunia38]

marto, bardzo smutna jest twoja historia i -niestety - bardzo typowa. rzadko
takie wczesne związki konczą się szczęśliwie, bo rzadko zdarza się, że ludzie,
którzy się bardzo młodo poznali dojrzeją tak samo, nie zmienią sie, bedą nadal
tak samo patrzyli na świat. ja równiez przeżyłam podobną historię, tyle, że
później niż ty. rozstaliśmy się po 13 latach, była to w zasadzie wspólna
decyzja, ale spowodowana przez niego. byłam po trzydziestce, miałam złamane
serce, i nie widziałam dla siebie przyszłości. w przeciwieństwie do ciebie
resztka instynktu samozachowawczego utrzymywałam przyjaźnie, i błogosławie to,
bo własnie koleżanki bardzo mi pomogły dojśc do siebie.
każdy człowiek jest inny, kazdy ma inną siłę i inaczej przeżywa rozstanie.
jednak większośc z nas przechodzi te same fazy - najpierw nie możemy uwierzyć,
że to sie stło i łudzimy się, że to jakis zły sen, pomyłka, że wszystko się
wyjaśni i bedzie jak dawniej. potem przychodzi złośc na siebie - to wszystko
moja wina, byłam niedobra, mogłam się bardzij starać, miałam takiego
wspaniałego faceta i wszytsko spieprzyłam. trzecia faza to złośc na niego -
uświadamiamy sobie, że to ON nas zostawił, bezwględnie i nagle, bezlitośnie,
lub swoim złym zachowaniem doprowadził do zerwania. przypomniamy sobie
wszystkie jego wady i słabości. czasem ta złośc jest tak silna, że zyczymy mu
nieszczęscia - i same się dziwimy, że potrafimy tak negatywnie myśleć o
człowieku kiedyś najblizszym. i wreszcie ostatnia faza to oczyszczenie,
uleczenie, po troszku, powolutku stajemy się sobą. silną, niezależną, wolną. z
sercem gotowym na nowy związek.
wiem, że teraz w to nie wierzysz, ale przyjdzie dzień, kiedy ucieszy cię
poranne słońce, kot na parapecie, smak kawy z syropem karmelowym:)))
marto, ja po dwóch latach spotkałam wspaniałego mężczyznę i dzis jestem jego
zoną, mamą czterolatka i planuję córeczkę:)
musisz dac sobie czas, nie tłum cierpienia, przeżyj je, by potem znowu
zakwitnąć. trzymam za ciebie kciuki, jesli chcesz, napisz do mnie maila:)
ps. skupiłas się na nim i nie masz koleżanek. ale możesz je mieć, na początek
nas, z forum, ale myślę, że i wokół znajdziesz jakieś zyczliwe dusze. ja moją
najserdeczniejszą przyjaciólkę poznałam w wieku 32 lat, a drugą kiedy miałam
35:)

[madzia773]

Marta, sprawdź skrzynkę mailową :)

[eurotica]

trafilam na ten wątek dokladnie w dniu w ktorym zostawil mnie moj facet, czyli
dzis. bylam z nim 1.5 rokku, to byl bardzo intensywny czas, a rozstalismy sie w
ciagu kilku minut, ponoc nadal mnie kocha ale stalam sie dla niego obca osobą,
nie potrafie sobie tego wszytkiego ulozyc w glowie, chyba juz nigdy z nikim nie
bede. nawet nie potrafie wyobrazic sobie siebie bez niego..

[Gość: Anita]

Dlatego nie warto sie dla nikogo poswiecac, nawet jak sie z kims trzeba widziec
przede wszystkim siebie, odrobina egoizmu jeszcze nikomu nie zaszkodzila.

[Gość: Ethlinn]

> Dlatego nie warto sie dla nikogo poswiecac, nawet jak sie z kims trzeba
widziec
>
> przede wszystkim siebie, odrobina egoizmu jeszcze nikomu nie zaszkodzila.


Tylko czy to aby na pewno jest miłość?

Ps. mi to zalatuje jakimś układem raczej...