Lista kosmetykow nie testowanych na zwierzetach.

[Gość: Syrenka]

Zapraszam na moja strone, wejdzcie na link "ekogaleria" - zobaczycie zdiecia
zwierzat z laboratorium wiwisekcyjnego.
Zas na link "cruelty free shopping guide" - wejdz i zobacz liste firm, ktore
nie testuja swych produktow na zwierzetach jak i nie zlecaja innym
laboratoriom. Lista jeszcze nie dokonczona, ale postaram sie do poniedzialku
przepisac :-)))
www.syrenka.cxa.de

[Gość: anka]

próbowałam wejść na tą stronę z listą kosmetyków ale mi sie nie udaje:( czy
mogłabys przesłać mi ta listę na pocztę [e-mail]
mam też takie pytanie odnośnie testowania kosmetyków czy produkty oznaczane
króliczkiem na opakowaniach to:
- produkty nietestowane
- produkty których firma zleciła testoawnie komuś innemu?

[Gość: Syrenka]

> próbowałam wejść na tą stronę z listą kosmetyków ale mi sie nie udaje:( czy
> mogłabys przesłać mi ta listę na pocztę [e-mail]
> mam też takie pytanie odnośnie testowania kosmetyków czy produkty oznaczane
> króliczkiem na opakowaniach to:
> - produkty nietestowane
> - produkty których firma zleciła testoawnie komuś innemu?

Przesle Ci w poniedzialek, czemu Ci nie dziala to nie wiem :-((
Firma nie testujaca na zwierzetach, czyli ta z kroliczkiem- ani nie testuje
produktu, ani komponentow, anie nie zleca tego za pieniadze innym laboratoriom.
Stosowane sa metody in-vitro o ktorych juz pisalam i podawalam linki. Wlasnie
przeczytalam w necie, ze firma Lóreal w nastepnych latach rowniez zamierza
zaprzestac wiwisekcji. pozdrowka :-)))

Preludium zbrodni.

[Gość: Syrenka]

Fragmenty ksiazki "Holocaust-wiwisekcja dzisiaj", dr. Schar-Manzoli i Max Keller

Preludium zbrodni

Kot unieruchomiony jest przy pomocy specjalnego aparatu. Głowa zwierzęcia
została ostrzyżona i jej czubek posmarowano jodyną. Za pomocą elektrycznej piły
usunięto wierzchołek czaszki; mózg został odsłonięty. Jest to początek długiej
serii eksperymentów, podczas których substancja mózgowa będzie niszczona,
krojona, rażona prądem elektrycznym; oczy będą kaleczone, a z kręgosłupa
pobierany będzie rdzeń kręgowy.
Wiwisekcja - od łacińskiego słowa vivus (żyjący) i sectio (ciąć, rozcinać)
oznacza zatem "ciąć, rozcinać żyjące ciało". Jest to słowo, którego
wiwisektorzy nie lubią, ponieważ wyraża jasno (być może zbyt jasno), co się
dzieje w laboratoriach badawczych. Wolą oni wyrażenie "eksperymenty zwierzęce".
Z prostego powodu nie będziemy dyskutować tu o nazewnictwie, bowiem to co jest
rzeczywiście ważne, to nie kwestia nazwy, lecz wiedza o istocie rzeczy.
W celu skuteczniejszej obrony eksperymentów na zwierzętach, ci którzy je
wykonują zapewniają, że zwierzęta nie cierpią, ponieważ są znieczulane, że
eksperymenty te służą dobru ludzkości, że są one kontrolowane, ograniczone do
bezwzględnej konieczności, obwarowane bardzo ścisłymi przepisami i
ograniczeniami oraz, że są przeprowadzane zgodnie z kryteriami etycznymi.
Kwestia katastrof związanych z lekami farmakologicznymi i szczepionkami
wynikających z eksperymentów zwierzęcych, które dotykają zarówno istoty ludzkie
jak i środowisko, została już przedstawiona przez nas w innych publikacjach.

Zabiegi operacyjne jakim poddane zostały zwierzęta są wstrząsające. Wyrażając
konkluzje p. Pereya bardziej praktycznymi słowami - powodem tego eksperymentu
było otwieranie brzuchów zwierząt w celu: usunięcia i przeszczepu trzustki,
obserwacji skutków podwiązania naczyń krwionośnych, wycięcia lub podwiązanie
jelit i wywołania "obstrukcji", implantacja rozmaitych materiałów do naczyń
krwionośnych (transplantacja), odsłonięcie żył i tętnic, a następnie poddawanie
je działaniu substancji radioaktywnych.
Pozew złożony w sądzie w Lozannie oznajmiał - z punktu widzenia oskarżycieli -
że eksperymenty te są niebezpieczne dla ludzkiego zdrowia; zawierał w
załączeniu czterdzieści dokumentów potwierdzających niebezpieczeństwo
zwierzęcych eksperymentów. Były wśród nich listy od pacjentów leczonych w CHUV
zaświadczających, że po hospitalizacji w CHUV i przebytych tam zabiegach
terapeutycznych (zabiegach testowanych wcześniej na zwierzętach) wyszli oni ze
szpitala w gorszych warunkach zdrowotnych niż przed ich hospitalizacją. Jednak
pozew sądowy został odrzucony przez sędziego p. Chatelaina, nawet bez
rozpoczęcia dochodzenia w tej sprawie. Odrzucenie tego pozwu usprawiedliwiają
następujące słowa: "Dobrze znane jest, nawet poza kręgami medycznymi, że
przeprowadzanie eksperymentów na zwierzętach jest nieodzownym etapem postępu w
naukach medycznych. Do zadań sądu nie należy wszczynanie postępowania przeciwko
naukowcom ani ingerowanie w techniczny i moralny zakres naukowej metody, która
jest uznana jako obowiązująca na całym świecie". (Orzeczenie sądu z 28 sierpnia
1981 r.).
Co by powiedział sędzia wydający ten wyrok, gdybyśmy przedłożyli mu podobne
orzeczenie podpisane przez doktorów, naukowców, ordynatorów szpitali i
profesorów uniwersyteckich (zrzeszonych chociażby w organizacji ILDAV), którzy
reprezentują pięć kontynentów? Czy w dalszym ciągu twierdziłby on, iż metoda
badawcza, na której opiera się jego przekonanie "jest uznana jako obowiązująca
na całym świecie"? Kampania prowadzona przez ATRA (która praktycznie
zapoczątkowała naukowy ruch antywiwisekcyjny), sprawiła, że duża i wpływowa
gazeta Tribune Dimanche poświęciła dwie pełne strony Instytutowi CHUV i
Corcelles-le-Jorat: bogato ilustrowany reportaż opracowany przez Air Agency
zawierał całkowite rozgrzeszenie wszystkiego, co się tam działo. Jest to typowa
procedura w takich wypadkach. Przy pomocy publikowania artykułów czyni się
wysiłki, by powstrzymać działalność ruchu antywiwisekcyjnego.
Pomimo tego, pomimo "stosowania znieczulenia", "psów bawiących się piłką"
przed eksperymentami, "psów, które się niczego nie boją", gdy są przywiązywane
do stołu operacyjnego - prawda na ten temat stopniowo wychodzi na jaw, tak jak
informacje o męczarniach psów w Corelles-le-Jorat. "Przy pomocy noża
elektrycznego, dr Mirkovitch otwiera pierwszy brzuch (dla zademonstrowania
przed dziennikarzami użyto dwa psy). "Nacięcie ledwo co krwawi; asystent
umieszcza retraktor i pobiera pierwszą próbkę krwi; następnie tętnica, która
dostarcza krew do brzucha jest zamykana klamerką; wywołuje się niedokrwienie.
Potem następuje godzina oczekiwania z otwartym brzuchem na pobranie drugiej
próbki krwi, która pozwoli określić występowanie badanego enzymu. Psy pogrążone
są w głębokim śnie i nic nie czują. Po godzinie klamerka jest usuwana i
pobierana jest druga próbka krwi. Asystent spryskuje operowane miejsce
penicyliną i ostrożnie, pracując razem z doktorem, zszywa nacięcia. Te dwa
operowane psy wciąż jeszcze śpią, gdy późnym popołudniem wracają do swych
klatek w schronisku dla psów w Ropraz". (Tribune Dimanche, 25.05.1980).
Następnego dnia zwierzęta te znów zostaną zawiezione do laboratoriów
CHUV. "Obudziły się dobrze wypoczęte po poprzednim dniu, gdy zostały operowane;
w ich oczach nie ma przejawu niepokoju". Być może są one nawet bardzo
szczęśliwe... czyż nie takie właśnie wrażenie powinno zostać w pamięci
społeczeństwa? Po pierwsze nie mówi się prawdy, że wykonywano wiwisekcję
(przecież ona nie istnieje i jest wymysłem chorych umysłów). A następnie
pojawia się łagodna, przyjemna wersja, która ucieszy wszystkich i uspokoi naszą
świadomość. Żaden ludzki pacjent, któremu otwarto brzuch, odsłonięto naczynia
krwionośne i przepływ krwi między nimi został zablokowany klamerką, a całość
została zszyta - nie obudzi się "dobrze wypoczęty", prawie zdrowy bez "przejawu
niepokoju w oczach". Lecz te dwa psy mogą to zrobić... te dwa psy nie mówią i w
tym wypadku mają dodatkowe zadanie do wykonania - mają przekonać opinię
publiczną, że ich cierpienie nie istnieje, że cierpienie to jest owocem chorej
wyobraźni jakichś idiotów, którzy posuwają się do przesady.
Następnego dnia te dwa psy (oznaczone liczbami "962" i "965") są z powrotem
przywożone do Instytutu CHUV. Szwy zostają usunięte, brzuch jest ponownie
otwierany - pobiera się nową próbkę krwi, wycina się część jelit. "Nie jest
możliwa eutanazja psów przed usunięciem jelit" - wyjaśnia dr Mirkovitch.
Jednocześnie podejmuje się próbę znieczulenia świadomości społecznej, lecz bez
większego sukcesu. Po ujawnieniu informacji o instytucie CHUV, teraz kolej na
nową, jeszcze gorszą historię (także z Lozanny).


wiecej na viva.eko.org.pl link "publikacje" po kliknieciu na tytul
ksiazki. Zachecam do lektury...

Preludium zbrodni C.D.czyli troche o naukowcach

[Gość: Syrenka]

Prof. Van der Loos analizuje mózg myszy; ma on ich około 1500 w swym
Instytucie. Ponieważ wąsy tych zwierząt wysyłają sygnały do mózgu, zostają one
odcięte. Eksperyment mający znaczenie dla istot ludzkich? Nie ma problemu -
jesteśmy na etapie "naukowej dociekliwości", to jest "czysta" pasja odkrywania
i nie koniecznie musi znaleźć praktyczne zastosowanie! Van der Loos osiągnął
sukces w stworzeniu nowego gatunku myszy z dodatkowymi wąsami. Jeśli jest zbyt
wiele myszy w Instytucie, nie ma powodów do zmartwień - są one zabijane eterem
lub zamrażane w chłodni! Dr Giorgi pracuje z królikami i żabami. Stworzył on
kijankę z trzema oczami. Trzecie oko jest przeszczepione na tylnią część ciała
zwierzęcia. "Ciekawostka", którą zapewne nie da się ekstrapolować na istoty
ludzkie. Jednak jest ona użyteczna dla eksperymentatorów z finansowego punktu
widzenia. Mielina (tłusta substancja, która pokrywa niektóre włókna nerwowe)
jest ekstrahowana z oczu królików, do których wszczepia się pewną substancję
radioaktywną. To są codzienne czynności, legalne działania wspierane przez rząd
i władze. Oprócz kotów, także małpy są poddawane eksperymentom przez doktorów
Giorgi, Innocenti i Garey. To jest wciąż kwestia "naukowej ciekawostki" - i oni
przyznają się do tego. Nie mamy żadnych zastrzeżeń do słowa "ciekawostka", lecz
wiele można by powiedzieć o towarzyszącym mu przymiotniku "naukowa". Badania
nad niedowidzeniem zaczęły się w 1870 r., ponad sto lat temu. Podobnie jak w
przypadku badań w innych dziedzinach, są one ciągle powtarzane w typowych
odmianach i z fatalnymi skutkami dla ludzkiej medycyny. Naturalne niedowidzenie
jest z pewnością nieporównywalne ze sztucznym niedowidzeniem wywołanym zszyciem
powiek, usunięciem oczu, lub przecięciem nerwów wzrokowych. Jak zawsze, tylko
obserwacja kliniczna pacjenta i badanie rzeczywistych przypadków ludzkich
dolegliwości może dać wiarygodne dane, a nie brutalne, utopijne operacje
przeprowadzane na koszt zwierząt.
Co więcej, jak już wspominaliśmy odnośnie "ciekawostki naukowej", związana z
tym kwestia finansowa jest bardziej wymowna niż jakikolwiek komentarz.
Najbardziej okrutne i absurdalne eksperymenty są definiowane przez samych
naukowców jako "ciekawostki" i tym sposobem są wykonywane dla ich własnych
celów. Wykorzystywane tylko do sprawozdań, recenzji i artykułów w czasopismach
naukowych, nigdy nie znajdą praktycznego zastosowania w ludzkiej medycynie czy
w weterynarii. Praktykowane są bez wyrzutów sumienia. Dzięki nim zdobywa się
nowe fundusze. Wszystko to jest w pełni legalne. Istnieje prawo w prawie,
zwyczaj w obrębie społecznie akceptowanych zwyczajów i to właśnie legalizuje
wszelkie eksperymenty wiwisekcyjne. Wiwisektorzy, którzy sobie przypisują
aspekt legalności, korzystają z przywileju wolnej woli i nieskrępowanego
działania.

Instytut Anatomii w Lozannie

Patric Bertholet przez dwa lata trzymał zwierzęta w piwnicach Instytutu
Anatomii w Lozannie i był on pierwszym, który ujawnił co się tam działo. Został
zwolniony z pracy, ponieważ okazywał współczucie niektórym, szczególnie
cierpiącym zwierzętom. W 1980 r. ATRA otrzymała potwierdzenie tego, co już
wcześniej podejrzewano, a mianowicie, że w Instytucie Anatomii mieszczącym się
przy ulicy Bugnon w Lozannie, wykonuje się ohydne eksperymenty na kotach.
Potwierdzenie tego nadeszło też z innego raportu sporządzonego przez Agence Air
(Tribune Dimanche, 5.10. 1980). ATRA natychmiast złożyła nowy pozew sądowy
(9.10.1980) przeciwko dyrektorowi Instytutu - Holendrowi, prof. Hendrick van
der Loos i jego ekipie, Włochom - dr Pier Paolo Giorgi i dr Innocenti oraz
Anglikowi - dr Lawrence Garey. W tym samym czasie ATRA rozpoczęła kolejną
zmasowaną akcję wydając ulotki i oświadczenia prasowe.
Fakty były wstrząsające: koty z powiekami zszytymi razem, lub z wyłupanymi
oczami, koty z amputowanymi łapami, myszy po operacji mózgu z obciętymi wąsami
(zwierzę pozbawione wąsów traci możliwość orientacji), iniekcje radioaktywnych
substancji do oczu królików, itd.
W celu studiowania wpływu niedowidzenia na rdzeń kręgowy kotów, powieki zostały
zszyte razem, czasem już przy narodzinach. Innym kotom zostały wyłupane oczy,
zwierzęta pozostają żywe po tych okropnych i okaleczających operacjach przez
długi czas, aż do "półtora roku" zgodnie z raportem Tribune Dimanche. Nerw
oczny innych kotów został przecięty w celu wywołania sztucznego zeza, podczas
gdy "badania wyników analizowano na komputerze, który został dotowany przez
Konfederację" (za pieniądze szwajcarskich podatników).
W instytucie Anatomii istnieje wydział rozmnażania kotów. Około 10 samic dwa
razy w roku wydaje na świat młode na potrzeby Instytutu. Są nawet ludzie,
którzy umieszczają tam swoje koty w celu dostarczenia małych kotków do
eksperymentów! Zagraniczni naukowcy przybywają do Instytutu, by współpracować z
nim i przywieźć z sobą swoje zwierzęta. Pewien dostawca z niemieckojęzycznej
części Szwajcarii także przywozi zwierzęta do eksperymentów. Doktorzy Garey i
Innocenti byli pochłonięci strachem przed epidemią gastrycznego zapalenia
jelita i zapalenia spojówek, dlatego dziennikarzo m z Agence Air nie pozwolono
wejść do pomieszczeń, w których wykonywano eksperymenty na zwierzętach.
Epidemia czy cenzura?
"Jeden kot ma tylko kikuta zamiast tylnych łap i nie jest niezdolny do
samodzielnego poruszania się...". Doktor Innocenti wyjaśnił, że ten kot jest
jak człowiek z jedną nogą. Niedołęstwo kota zaczęło się od momentu, w którym
się urodził, gdy jego łapy zostały amputowane. Sekretarz Wydziału Medycyny,
który pracował w tym samym budynku co naukowcy, słyszał jęki kotów. Dla
doktorów Gareya i Innocentiego był to jęk kotów, które się bawiły, samców,
które walczyły lub kociąt, które miauczały. Jeden kotek miał jedno oko zszyte.

Przyczyną tego stanu rzeczy jest także przemysł chemiczny, który masakruje
zwierzęta we wszystkich częściach świata. Wiele elementów składa się na obraz
tej sytuacji i czynniki ekonomiczne również odgrywają tu ważną rolę. Lecz w tym
momencie chcemy po prostu podkreślić podatność wielkiej części społeczeństwa na
akceptację kłamstw i tzw. danych naukowych, akceptację nieprawdziwych
informacji podawanych przez pewne masmedia, a także egoizm i obojętność na los
innych. Wielu ludzi gotowych jest tolerować masakrę zwierząt w imię dogmatów i
powszechnie przyjętych sloganów takich jak: "dobro społeczeństwa", "nowe
terapie", "nauka". Jednak co to jest za dobro?, jakie nowe terapie?, jaka
nauka? Poprzez poświęcanie zwierzęcia nigdy nie odkrywa się niczego, co mogłoby
być użyteczne dla medycyny lub weterynarii. Wszystkie medyczne i farmaceutyczne
odkrycia są uzyskiwane na podstawie klinicznej obserwacji pacjentów, badaniach
ludzkich organizmów, danych opartych na zapisach zarejestrowanych w szpitalach
i instytutach medycznych wprowadzanych do komputerowej bazy danych. Jeśli chce
się odkryć działania jakiegoś wirusa, lub patogenicznego oddziaływania pewnej
substancji, wówczas pracuje się na kulturach ludzkich komórek in vitro; jeśli
chce się odkryć jakąś terapię - obserwuje się proces zdrowienia pacjenta po
ostrożnym dawkowaniu nowego leku. Jeśli chce się badać rany, obrażenia i
warunki fizjologiczne związane z określoną dolegliwością, to nie ma lepszej
metody od analizy tkanek pacjenta, który cierpi lub cierpiał na tą dolegliwość.
Oskarżenie wniesione do sądu 9 października 1980 r. przez ATRA przeciwko
Lozańskiemu Instytutowi Anatomii było poprzedzone oświadczeniami prasowymi
informującymi o nowych działaniach tego Instytutu. Oskarżenie to zawierało
kategoryczną prośbę, by Instytut Anatomii został zamknięty. 12 października
1980 r. szwajcarskie gazety (a w szczególności La Suisse) opublikowały artykuł
informujący, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych oraz Wydział Zdrowia
Publicznego kantonu Vaud nakazały wstrzymanie wyk

Klinika Okulistyczna w Zürichu

[Gość: Syrenka]

W 1981 r. zespół kierowany przez prof. Klöti, późniejszego dyrektora
Uniwersyteckiej Kliniki Okulistycznej w Zürichu, wydłubał oczy dziesięciu kotom
i dwudziestu szczurom w celu prowadzenia badań nad siatkówką oka. Tymczasem
dziesięciu innym kotom zniszczono rogówkę poprzez uderzenie oka
zwierzęcia "niklowaną kulą magnetyczną" (raport podpisany w lipcu 1981 r. przez
prof. Klöti i jego współpracowników prof. G. Niemeyer, dr Ch. Remé i dr B.
Schimmelpfenning. Raport zatwierdzony przez władze).
Eksperymenty nad rogówką oka są wciąż wykonywane w Klinice Okulistycznej w
Zürichu (obecnie kierowanej przez prof. B. Gloor), jak dokumentuje to Forschung
(1987, str. 376). Na przykład serie eksperymentów przeprowadzanych przez prof.
Niemeyera, który napisał: "Badamy efekty leków na modelu oddzielonych oczu
ssaków metodami elektrofizjologicznymi" - co oznacza, że oni wyłupują kotom
oczy, a następnie podłączają prąd elektryczny w nadziei uzyskania rozwiązań dla
problemów "naukowych".
Według dokumentów podpisanych przez odpowiednie osoby, eksperymenty nad rogówką
oka trwały od co najmniej 1976 r., kiedy zespół prof. Rudolfa Witmara
(Niemeyer, Remé, Bigar) badał rogówkę oka dwóch kotów i poświęcił następne 10
kotów w celu usunięcia im rogówek. W tym samym raporcie (z dn. 4 sierpnia 1976
r.) wspomina się o tym, że siatkówka oka 30 szczurów została usunięta i że
wciąż żywe zwierzęta były poddawane eksperymentom; natomiast 20 żab zabito
przed usunięciem siatkówki. W dodatku, w ramach tych samych serii eksperymentów
na 4 kotach wykonywano doświadczenia typu elektrofizjologicznego z wstawieniem
specjalnych elektrod (prawdopodobnie do oczu - w raporcie nie określono
szczegółów) w celu badania żyjących komórek siatkówki oka".
W 1977 r. (raport z dn. 8 marca) poświęcono 31 kotów, 60 szczurów i 160
królików wskutek operacji, które dotyczyły m.in. perfuzji in vitro siatkówki
oka (dokument podpisany: Witmer, Martenet, Niemeyer, Gruber, Remé). W następnym
1978 roku eksperymenty wciąż kontynuowano w ciszy i spokoju. Tylko w semestrze
zimowym w Klinice Okulistycznej w Zürichu eksperymentowano na oczach 27 kotów,
46 królików i 1 psa, które to zwierzęta, poza wyłupaniem im oczu, zostały
poddane innym torturom - na przykład transplantacji plastykowych soczewek,
transplantacji "kompatybilnych" materiałów do rogówki i spojówki oka,
faszerowanie ich organizmów lekami, itp. Zwierzęta te trzymano żywe przez 3 do
9 tygodni. Pies musiał przechodzić implantację protez do rogówki oka i po
upłynięciu sześciu miesięcy (jak można przeczytać w raporcie z 16 marca 1978
r.) był on wciąż żywy.
Jak już wspomnieliśmy, ponieważ dokumenty będące w naszym posiadaniu to tylko
kilka kropel w oceanie, nie wiemy jak wiele kotów i innych zwierząt było
torturowanych w ramach eksperymentów na ich oczach. Możemy jednak
udokumentować, że eksperymenty te kontynuowano przez długie lata i zapewne
można je zaliczyć do jednych z najbardziej okrutnych. Kto z nas może sobie
wyobrazić sytuację ofiary unieruchomionej w sali tortur, nie mogącej nic
wiedzieć i widzieć, ponieważ nasze oczy zostały wyłupane?
23 marca 1980 r. prof. Klöti i prof. Niemeyer podpisali raport, w którym mówi
się o wykorzystaniu 8 kotów i 20 królików. Ośmiu kotom wydłubano oczy, a
następnie w pustych oczodołach umieszczono substancje odżywcze z pomocą
perfuzji w celu przeprowadzenia "biochemicznych badań siatkówki oka"! Jak
zwykle w takich wypadkach naukowcom nie zabrakło fantazji. Rogówki 20 królików
zostały transplantowane, a do układu wzrokowego implantowano sztuczne
substancje.
Od maja do lipca 1980 r. (raport z 19 sierpnia) wydłubano oczy 6 kotom, 60
szczurom i 40 żabom. Jednocześnie 35 królików zostało poddanych transplantacji
sztucznych soczewek, a ich nerw trójdzielny został poddany koagulacji
termicznej.
Transplantacje rogówki i protez rogówkowych są wciąż wykonywane w Klinice
Okulistycznej w Zürichu z pomocą finansową Eye Bank Foundation (Forschung, str.
380, 1987 r.). Ludziom niewidomym z pewnością nie można pomóc poprzez
wydłubywanie oczu kotom, szczurom ani żabom, ani też przez inwestowanie
pieniędzy w ten proceder.

Centrum Chirurgii Eksperymentalnej w Padwie.

[Gość: Syrenka]

Od 1973 r. w Uniwersyteckiej Klinice Okulistycznej w Zürichu otwiera się
czaszki kotów w celu przecinania nerwów wzrokowych i naczyń krwionośnych
przylegających do gałek ocznych. Oczy zostają wydłubane i zanurzone w
specjalnym roztworze nasyconym ogromną ilością substancji chemicznych.
Projekt ten, który trwał 18 lat jest wciąż finansowany przez Fundusz Leczenia
i Zapobiegania Ślepocie Kantonu Zürich i jest kierowany przez prof. Dr Güntera
Niemeyera. Projekty te nie mają żadnej wartości medycznej z powodu różnic
anatomicznych i patologicznych pomiędzy oczami kotów i ludzi. Tylko wyniki
klinicznych obserwacji pacjentów, badania grup ochotników, autopsje oraz
eksperymenty z komórkami, tkankami i organami pobranymi z ludzkich organizmów
mogą dostarczyć pewnych i wiarygodnych danych. (Źródła: Vision Research, Vol.
13: 1613-1618, 1973; Journal of Neuroscience Methods, Vol.3: 317-337, 1981;
Forschungs-bericht der Universität Zürich vol. 2: str. 415-416, 1987-1989).



Podczas inspekcji przeprowadzonej przez organizację OIPA w obecności policji z
Padwy (Włochy) w 1987 r. w Centrum Chirurgii Eksperymentalnej w Padwie otwarto
chłodnie tego instytutu. Może był to przypadek, że w tym dniu nie
przeprowadzano eksperymentów na zwierzętach, przypuszczalnie dlatego, że ktoś
przewidział inspekcję. Widząc zaniepokojone spojrzenia policjantów prof. dr
Ghezzo i prof. dr Antonio Rizzoli (znany neurolog i psychiatra, współpracownik
organizacji ILDAV oraz OIPA przeprowadzającej tę inspekcję) wyciągnęli trzy
splamione krwią plastikowe torby. Każda torba zawierała okropnie zmasakrowane
ciała psów, tzn.:

- średniej wielkości suka setera irlandzkiego, której klatka piersiowa została
otworzona a wewnętrzne organy usunięte. Wewnątrz klatki piersiowej znajdowała
się wciąż wysterylizowana gaza; rana nie została zamknięta; łopatka i kość
barkowa uległy przemieszczeniu.
- suka psa nieznanej rasy; klatka piersiowa została otworzona a organy
wewnętrzne usunięte; mięsień przepony był związany sznurkiem. Plastykowa torba
była pełna krwi, co sprawiało wrażenie, iż zwierzę zostało w niej umieszczone
jeszcze żywe.
- Czarno-biały seter, samiec, który został poddany usunięciu kości; rana na
długość kręgosłupa. Jego sierść została ogolona a rany zszyte.

Te i inne szczegóły zostały odnotowane w raporcie sporządzonym przez policję.
Podczas inspekcji zrobiono fotokopie zdjęć z przeprowadzanych eksperymentów.
Straszliwe serie tortur wykonywanych pod różnym pretekstem na psach i świniach.
Po pierwsze, transplantacje trzustki. Kilka szczegółów: 6 lutego 1987 r. kości
miednicy psa zostały usunięte, operacja trwała 7 godzin, pies przetrwał to
maltretowanie aż do 7 maja. Operowane zwierzęta są transportowane do
miejscowości Abano Terme, gdzie roztacza się nad nimi opiekę, a następnie
wracają z powrotem do instytutu w Padwie. Podczas inspekcji zadano pytanie o
powód tego transportu i uzyskano odpowiedź, że "Jęki zwierząt niepokoją
sąsiadów w całej okolicy!"
Zebrane dokumenty pokazują, że od 12 stycznia do 22 czerwca 1987 r. wykonano
operacje na 59 świniach i 11 psach. Wśród osób odpowiedzialnych za te
eksperymenty był prof. Paolo Vassanelli, który specjalizował się w
transplantacjach trzustki. Jego wiwisekcje zostały przerwane w lecie 1987 r.,
kiedy, tak się złożyło, iż umarł on na raka trzustki.

[Gość: Syrenka]

Transplantacje - klasyczny przykład fiaska eksperymentów na zwierzętach

Wśród najczęściej wykonywanych eksperymentów chirurgicznych w Szwajcarii są
eksperymenty dotyczące transplantacji. Transplantacje mają swoją długą historię
nacechowaną horrorem i niepowodzeniem. Próbowano je wykonywać już w
starożytności, lecz zaniechano ich ze względu na ich destruktywny charakter.
Stały się znów modne podczas ostatniego stulecia. Obecnie znów się je
praktykuje z charakterystyczną im, makabryczną fantazją - nogi zwierząt
przyszyte do brzucha, śledziona implantowana w miejsce wątroby, oczy wydłubane
i przeszczepione do tylnej części ciała, nerw kulszowy przecięty i wszczepiony
do brzucha, itd. Wspomnieliśmy tylko o kilku przykładach z poprzednich stron
tej książki.
W dziedzinie transplantacji szczególne zainteresowanie przejawiano i przejawia
się nadal wobec takich organów jak serce, wątroba, śledziona, płuca, oczy i
nerki.

Holokaust zwierząt toleruje się pod starym pretekstem poszukiwania rozwiązań
problemów patologicznych człowieka.

Transplantacje nerek - po raz pierwszy przeprowadzał je w 1953 r. francuski
chirurg, dr Jean Hamburger. Podczas tych wczesnych lat procent sukcesu,
ewoluujący na podstawie przeżycia pacjentów, wynosił 2%. Ten odsetek wydaje się
nam być godny zaufania, jako że tą znikomą liczbę pacjentów, którzy przetrwali,
prędzej czy później czekały dializy i transplantowane nerki musiały zostać
usunięte. Dlatego szanse przeżycia były praktycznie zerowe.

Transplantacje wątroby - po raz pierwszy przeprowadzane w 1963 r. przez dr
Thomas E. Starz (Denver, USA). Spośród 16 operowanych pacjentów, 6 umarło
natychmiast a 10 pozostałych - krótko po, typowej w tym wypadku, szpitalnej
agonii.

Transplantacje trzustki - po raz pierwszy wykonywane w 1967 r. przez dr Walton
C. Lillehei (Minneapolis, USA). Spośród 25 operowanych pacjentów, 23 zmarło
natychmiast, a dwóch pozostałych - parę dni później.

Transplantacje płuca - po raz pierwszy przeprowadzane przez belgijskiego
lekarza, dr Fritz. Spośród 30 operowanych pacjentów wszyscy zmarli natychmiast
po operacji, poza jednym pacjentem (operowanym przez prof. Derom, także Belga),
który zmarł w szpitalu po 9 miesiącach agonii.

Transplantacje serca - po raz pierwszy przeprowadzane w 1967 r. przez dr
Christiana Barnaard (Cape Town, RPA). Pierwszy pacjent, Louis Washkansky, zmarł
18 dni po operacji. To był początek długiej serii niepowodzeń w dziedzinie
transplantacji serca, włącznie z tzw. "sztucznym sercem". W 1968 r. na całym
świecie wykonano 101 transplantacji na 101 pacjentach, z których nikt nie
przeżył. Na początku lat siedemdziesiątych ludzkich ofiar transplantacji serca
było już w sumie 5 000.

Trzeba przyznać, że obecnie wielu pacjentom udaje się przeżyć z
transplantowanym sercem. Jakość ich życia z pewnością nie jest najlepsza i
zapewne ich organizmom nie jest łatwo tolerować fizjologiczny szok tego rodzaju
operacji chirurgicznej. Należy stwierdzić, iż wszelka operacja, która - jak
większość operacji chirurgicznych - nie jest środkiem terapeutycznym lecz
raczej zastępczym środkiem powstrzymującym rozwój choroby, ponieważ usunięcie
jakiegoś organu czy chorej tkanki z pewnością nie jest tym samym, co usunięcie
przyczyny choroby. Obecnie, niektóre osoby poddane transplantacji mogą przeżyć.
Czemu można przypisać tę zmianę? Wyjaśnił to prof. Giulio Tarro, naczelny
Wirusolog w Szpitalu Cotugno w Neapolu, profesor na Wydziale Medycyny i
Chirurgii Uniwersytetu w Neapolu, Przewodniczący Fundacji Beaumont-Bonelli ds.
Badań nad Rakiem, współpracownik organizacji ILDAV - różnice leżą po części w
tym, iż rezultaty eksperymentów na zwierzętach nie pasują do istot ludzkich.
Niepowodzenie pierwszych przeszczepów wynikało z tego, iż przyjęto koncepcję
bezpośredniej korelacji pomiędzy istotami ludzkimi a zwierzętami, opartej na
ślepej ufności w zwierzęce eksperymenty. Należałoby uwzględnić także kwestię
immunologii (a zwłaszcza problem odrzucania transplantowanych organów przez
ludzki organizm), co ewidentnie nie ma nic wspólnego z reakcją zwierzęcą. Prof.
Tarro wyraża to następującymi słowami:

"Stosowanie terapii farmakologicznych i chirurgicznych, które nie były
wystarczająco przetestowane w laboratoriach lub podczas autopsji, podkreśla
bezużyteczność wykonywania tego rodzaju operacji chirurgicznych na zwierzętach.
Ponad wszystko, należy opisać jako skandaliczny fakt, iż operacje tego rodzaju
są opisywane jako dobrze tolerowane, chociaż nie podaje się szczegółów odnośnie
ich kosztów. Wymownym przykładem są transplantacje serca. Forsowanie tej drogi
w latach sześćdziesiątych przez chirurgów (którzy nigdy wcześniej nie
interesowali się tą dziedziną i którzy nie mieli żadnego doświadczenia w
zakresie immunologii) doprowadziło do fatalnych skutków, podczas gdy dzisiaj
profesjonalizm działania umożliwił uzyskanie 80% przypadków przeżycia w 5 lat
po operacji".

(dokument z 11 czerwca 198 9 r.)

Z pewnością nie chcielibyśmy tym wyjaśnieniem rozgrzeszać "terapii"
transplantacji, częściowo dlatego, że de facto nie reprezentuje ona żadnej
terapii. Jednak chcielibyśmy zwrócić uwagę, że jeśli chce się uzyskać w
badaniach pewne wyniki - niezależnie w jakiej dziedzinie - to nigdy nie powinno
się uciekać do eksperymentów na zwierzętach, lecz do innych metod.

Fiasko chirurgii eksperymentalnej

[Gość: Syrenka]

Ci chirurdzy, którzy ocalają ludzkie życia, zapewne nie nauczyli się swej
profesji dzięki eksperymentom na zwierzętach. Dobrą podstawą dla chirurga są
studia anatomii ludzkiego ciała wsparte przez praktykę w operacjach pod
przewodnictwem sprawdzonego fachowca. Nie jest to niczym nowym - świadectwo
tego sięga ostatniego stulecia i pochodzi od znanych chirurgów , którzy
pracowali nad rozwojem technik chirurgicznych bez wykorzystywania zwierząt.
Obecnie rozwija się nowe techniki operacyjne pomocne w ratowaniu
ludzkiego życia. Ważne jest jednak, abyśmy byli świadomi, że używanie zwierząt
w badaniach nie jest korzystne dla człowieka.
Prof. Salvatore Rocca Rossetti, chirurg, profesor Nefro-Urologii
Uniwersytetu w Turynie, szef Instytutu Urologii Uniwersytetu w Turynie,
współpracownik organizacji ILDAV (International League of Doctors for the
Abolition of Vivisection):

"Widziałem eksperymenty chirurgów wykonywane na pewnych organach psów, wierząc,
że były one identyczne z analogicznymi eksperymentami dotyczącymi istot
ludzkich, a oni nie wiedzieli, że przecinali inny organ - na przykład gruczoł
limfatyczny zamiast tarczycy.
Żaden chirurg nie stał się dobry w swym fachu dzięki temu, że nauczył się
operować na zwierzętach. Wprost przeciwnie - to prowadziło do pomyłek i
niekompetencji. Miałem okazję być tego świadkiem przez kilka dziesięcioleci
praktyki w mojej profesji, kiedy byłem dyrektorem różnych instytutów. Niestety,
nie ma czasu, by prowadzić ucznia za rękę i tłumaczyć mu sens badań
semiotycznych. Nie ma czasu na praktykę chirurgiczną, na pokazywanie bardzo
prostych rzeczy stosowanych w technice operacyjnej (która wymaga dużo czasu i
cierpliwości). Często wynika to z przyczyn organizacyjnych, a nie z braku woli.
Zamiast tego, niedoświadczony uczeń jest wysyłany, prawie zawsze samotnie, do
laboratorium, w którym trzyma się zwierzęta doświadczalne, mając bardzo mgliste
wyobrażenie, czego się można tam nauczyć. Czeka go tam niepowodzenie, ponieważ
nie ma on wiedzy odnośnie technik operacyjnych. Istnieją jednak inne modele do
nauki technik operacyjnych, jak ludzkie zwłoki, które stanowią fundamentalną
bazę dla wszystkich chirurgów.
Wykonywałem dziesiątki tysięcy operacji na ludziach i nigdy wcześniej nie
wykonywałem ich na zwierzętach. Codzienne wykonywanie ważnych operacji jest
częścią naszej pracy. Nie tylko ja, lecz wszyscy z nas pracują w ten sposób i
nikt z nas nigdy nie praktykował ich najpierw na zwierzętach. Uczyliśmy się
solidnego rzemiosła praktyki operacyjnej, wybiegając daleko poza przygotowanie
teoretyczne. Chirurgia jest rzemiosłem, które jest przekazywane z ojca na syna
i stopniowo można się nauczyć jego rzetelnego wykonywania, dzięki czemu, po
nauczeniu się podstawowych technik jest się w stanie robić całą resztę. Trzeba
wykonywać tę pracę świadomie, mając bardzo duży zasób wiedzy".


(Deklaracja przekazana OIPA, 1991 r.).

[Gość: Syrenka]

Ekstrapolowanie danych dostarczanych przez chirurgię eksperymentalną jest
niemożliwe, zarówno dla istot ludzkich jak i dla zwierząt. Ważne jest, by
pamiętać, iż każdy reaguje indywidualnie na nóż chirurga - zgodnie ze swymi
warunkami umysłowymi i psychicznymi, w zależności od czasu i okoliczności, i że
te warunki odgrywają decydującą rolę podczas całej operacji. Czas po-
operacyjnej rekonwalescencji może decydować o przeżyciu pacjenta. Ważne jest
także, aby pamiętać, że zwierzęta, które poddaje się eksperymentom
chirurgicznym są generalnie osobnikami zdrowymi i w konsekwencji są obdarzone
dużą odpornością fizyczną. Z drugiej strony, organizm pacjenta oczekującego
operacji (czy jest to istota ludzka, czy też zwierzę) jest osłabiony chorobą, a
jego odporność immunologiczna jest często niewystarczająca.
W celu uwiarygodnienia domniemanych "sukcesów" swych eksperymentów,
niektórzy naukowcy wykorzystują zwierzęta, takie jak: psy, świnie, cielęta,
kozy - i oczywiście koty i małpy - te ostatnie wykorzystuje się głównie w
neurochirurgii. Zwierzęta laboratoryjne są przez pewien czas po operacji
sztucznie utrzymywane przy życiu - tak długo, jak jest to konieczne, by opisać
dany eksperyment w naukowej gazecie. Natomiast ludzka istota musi przez resztę
swego życia cierpieć niedołęstwo, choroby, tolerować sztuczne materiały
wszczepione w jej ciało. Jej życie może być dla niej istną kalwarią. Toteż
faktem jest, iż bez względu na to, czy jakaś operacja jest poważna czy banalna,
żaden chirurg nie jest w stanie skutecznie i sprawnie operować pacjenta, jeśli
swe doświadczenia zawodowe czerpie z eksperymentów na zwierzętach.

Powody tego są oczywiste:

1) Odmienna kompozycja i pozycja organów w ciele. Kość udowa psa, pysk
zwierzęcia, kończyny myszy, anatomia wewnętrzna różnych gatunków zwierząt -
jest odmienna od istot ludzkich. Różnice te są tak duże, że z ledwością można
czynić jakieś porównania.
2) Odmienne stopnie odporności tkanek. Tkanki rozmaitych gatunków
zoologicznych reagują odmiennie na nóż, protezy i materiały używane podczas
operacji chirurgicznej. Nawet nici chirurgiczne są przyswajane i odrzucane w
odmiennym stopniu przez ludzi i przez inne gatunki.
3) Odmienne reakcje podczas operacji. Odporność kardiologiczna zwierząt jest
generalnie silniejsza niż ludzi i to samo odnosi się do ich odporności
fizycznej. Zwierzę jest zdolne tolerować długie i niebezpieczne operacje,
których człowiek nie byłby w stanie przetrwać.
4) Odmienne reakcje pooperacyjne. Zwierzę w mniejszym stopniu jest narażone
na infekcje pooperacyjne, ponieważ jego odporność jest większa od odporności
człowieka. Antybiotyki podawane ludziom po operacjach chirurgicznych osłabiają
i tak już osłabiony system odpornościowy i wystawiają pacjenta na działanie
wirusów; czasami nawet opóźniają lub uniemożliwiają wyzdrowienie .

Na poprzednich stronach wspominaliśmy o eksperymentach mikrochirurgii -
techniki, która wykorzystuje pewne wyrafinowane, nowoczesne instrumenty (na
przykład - niezwykle cienkie igły i nici, nowoczesne mikroskopy, itd.),
umożliwiające wykonywanie operacji na tkankach kalibru mniejszego niż 1
milimetr lub na bardzo małych częściach anatomicznych. Nowe techniki
mikrochirurgiczne są wykorzystywane w transplantacji, implantacji, kardiologii
i endoskopii. W związku z mikrochirurgią publikujemy poniższą deklarację dr
Bruno Fedi, profesora Uniwersytetu w Rzymie, szefa anatomii patologicznej
Szpitala Terni, wiceprzewodniczącego organizacji ILDAV:


"Zwierzę ma inną anatomię niż człowiek, w konsekwencji czego operacja
chirurgiczna przebiega w odmienny sposób. Krwawienia i konsystencja tkanki są
odmienne u istot ludzkich, i dlatego szwy chirurgiczne o wiele łatwiej wykonuje
się na zwierzętach. Jeśli chodzi o mikrochirurgię, to oprócz tego, co już
zostało powiedziane, należy podkreślić iż uczący się na chirurga adept musi
wiedzieć, gdzie można znaleźć naczynia i nerwy ludzkie - czasami można się tego
nauczyć tylko na ludziach, częściowo ze względu na istnienie wielu
indywidualnych wersji, o których należy wiedzieć. Nie można nauczyć się
lokalizacji nerwu kości łokciowej lub nerwu biodrowo-pachwinowego u ludzi przez
praktykowanie tego na świnkach morskich lub psach. Ze względu na koszt dostawy
zwierząt, do doświadczeń wykorzystuje się zwłaszcza małe zwierzęta. Nie szuka
się u nich nerwu kości łokciowej lub jego ekwiwalentu w kończynach przednich,
lecz nerwu kulszowego w udach. To jest błędna i fałszywa nauka! Eksperymenty te
muszą być najpierw wykonywane na ludzkich zwłokach a dopiero później na żywych
ciałach pod kierunkiem doświadczonego chirurga. To jest proces dłuższy i
trudniejszy, lecz jest on pod każdym względem lepszy. Szkolenie i nauczanie
młodych chirurgów musi być najwyższej jakości".

W mikrochirurgii coraz częściej stosuje się modele badawcze i doświadczalne,
które nie wykorzystują zwierzą i które dają wspaniałe rezultaty, jak np. prace
badawcze nad ludzkim łożyskiem i próbkami skóry pobranej podczas wykonywania
rutynowych operacji. W niektórych krajach istnieją nawet specjalne książki,
które zawierają próbki syntetycznego materiału, posiadającego te same cechy jak
ludzka skóra, przeznaczonego do ćwiczeń technicznych.
Prof. Fedi wspomniał też o ważnej bibliografii zawierającej publikacje naukowe
takich naukowców jak doktorzy McGregor, Willie i Grigor (Uniwersytet w
Edynburgu), doktorzy Waterhouse, Moss i Townse nd (Frenchay Hospital w
Bristol), itd., którzy uważają łożysko za podstawowy materiał do wykonywania
rzetelnych badań w dziedzinie mikrochirurgii. Łożysko jest tkanką ludzką i
dlatego reaguje na szwy chirurgiczne w określony i wiarygodny sposób -
odpowiedni do ekstrapolowania danych na ludzi. Kiedy zdamy sobie sprawę, że w
szpitalach położniczych na całym świecie wyrzuca się codziennie tony łożysk i
że zwierzęta są wciąż masakrowane i torturowane w imię badań nie mających
związku z nauką, wówczas uświadomimy sobie skalę ignorancji i ograniczoności
umysłowej, której wpływowi tak bezkrytycznie się poddajemy.
Jak już wspomniał prof. Rocca Rossetti i prof. Fedi - eksperymenty na
zwierzętach w dziedzinie chirurgii są także przeprowadzane na poziomie
szkoleniowym. Konsekwencje tego można przewidzieć. Student i młody chirurg,
który zdobywał praktykę eksperymentując na zwierzętach, wkracza w swój zawód
nieprzygotowany i stwarza potencjalne niebezpieczeństwo dla pacjenta.
Podsumujmy to opinią znanego angielskiego lekarza, którego książki są
tłumaczone na całym świecie - dr Vernon Coleman, współpracownik Królewskiego
Towarzystwa Medycznego, wydawca British Clinical Journal, założyciel i wydawca
European Medical Journal pisze:

"Według mojej zawodowej opinii krojenie żywych, lub nawet martwych zwierząt
przez studentów jest wymogiem zupełnie niepotrzebnym. Wiadomo jest już na całym
świecie, że obecnie studenci mogą się uczyć czegokolwiek i z jakiejkolwiek
dziedziny wiedzy bez konieczności poświęcania do tego zwierząt. Są inne,
wspaniałe metody. Chciałbym też dodać, iż oczywiste wydaje się także, że jeśli
studenci eksperymentują na zwierzętach, wówczas sami się dehumanizują i mogą
doznać poważnego i trwałego uszczerbku natury psychologicznej i emocjonalnej".
(Deklaracja z dn. 16 maja 1991 r.)

Dr Coleman wydaje swoje oświadczenia zaopatrując je w długie serie cytatów z
rozmaitych publikacji naukowych odnośnie szkolenia dydaktycznego bez
wykorzystywania zwierząt.

Dlaczego KONIECZNE JEST zaprzestanie wiwisekcji.

[Gość: Syrenka]

Mam nadzieje, ze nie zameczylam Was ta iloscia zamieszczonych fragmentow.



Dlaczego konieczne jest zaprzestanie wiwisekcji

1. Powody naukowe. Dane dostarczane przez zwierzęce eksperymenty są fałszywe,
chaotyczne, nierzetelne, nie dające się ekstrapolować ani na ludzi, ani na inne
zwierzęta.

a) Choroby wywoływane sztucznie w laboratoriach są modelami utopijnymi; nie
są one tym samym, co choroby występujące w rzeczywistości.

b) Rozmaite gatunki reagują odmiennie - zarówno jeśli chodzi o zwierzęta jak
i ludzi. Każdy osobnik reaguje indywidualnie (a nie identycznie do innych
osobników).

c) Stres, udręka i strach na jaki cierpią zwierzęta laboratoryjne, zmienia
ich reakcje i zachowanie, nie tylko wobec poszczególnych osobników
indywidualnych, ale też zmienia ich reakcje w czasie.

2. Powody prawne. Eksperymenty na zwierzętach nie gwarantują bezpieczeństwa
ani pacjentom, ani konsumentom; dlatego nie powinny być prawnie zalegalizowane,
ponieważ zagrażają zdrowiu całej ludzkiej populacji. Potrzebę ich wykonywania w
majestacie prawa odczuwają tylko ci, którzy zarabiają na tych eksperymentach:

a) Producenci, którzy sprzedają szkodliwe produkty po uzyskaniu autoryzacji,
w wyniku spełnienia wymogu wykonania testów na zwierzętach.

b) Wiwisektorzy, którzy przeprowadzają eksperymenty na zwierzętach, chroniąc
w ten sposób swoje dochody i karierę.

c) Handlarze i pośrednicy handlu zwierzętami, producenci sprzętu do
wykonywania wiwisekcji (aparaty unieruchamiające, stoły operacyjne, itp.).

Z punktu widzenia zdrowotnej szkodliwości produktów, których
rzekoma "nieszkodliwość" jest gwarantowana przez eksperymenty na zwierzętach,
legalizacja testów na zwierzętach oznacza legalizację dystrybucji szkodliwych,
śmiertelnie trujących substancji, które mogą zabić kogokolwiek w dowolnym
czasie. W tym sensie jest to równoznaczne z ludobójstwem.

3. Powody społeczne. Duża część społeczeństwa skłania się w kierunku medycyny
przyjaznej ludziom i opowiada się za zdrowym systemem oferującym chorym
skuteczne i bezpieczne terapie oraz prawdziwą profilaktykę. Konsumenci chcą
nabywać dobra konsumpcyjne, które nie są szkodliwe. Chcą zdrowych produktów,
które są bezpieczne i spełniają cel dla jakiego zostały zakupione.

Większość zdrowotnych funduszów ubezpieczeniowych gromadzi ogromne sumy
pieniędzy, które następnie są wydawane na usługi i produkty bazujące na
eksperymentach na zwierzętach, podczas gdy znaczący procent podatków płaconych
przez obywateli służy finansowaniu eksperymentów na zwierzętach. Wszystko to
jest sprzeczne z interesem zarówno pacjentów jak i podatników.
Mamy do czynienia z gigantycznym, lecz nieskutecznym systemem zdrowotnym,
gdyż stosuje on nieskuteczne metody: leki mające nieprzewidywalne skutki
uboczne, szczepionki wątpliwej wartości, wyszukane i kosztowne, lecz
nieskuteczne terapie oraz całą plejadę leków, z których 90% to produkty
bezużyteczne i często szkod liwe dla zdrowia.

4. Powody etyczne. To o czym wcześniej pisaliśmy, nieuchronnie prowadzi nas
do aspektu etycznego. Zgodnie z zasadami etyki ludzkie życie musi podlegać
ochronie - zgodnie z potrzebami w zakresie zdrowia, prawa i struktur
społecznych. Ludzie chcą korzystać z dobrodziejstw medycyny opartej na
rzetelnych i wiarygodnych badaniach. System, który kieruje życiem indywidualnej
jednostki i którego jest ona częścią, powinien być "przyjazny" a nie wrogi -
dlatego musi posługiwać się środkami, które pomagają, a nie zabijają.

Gdy na podstawie niepodważalnych danych zostało udowodnione, że liczba zgonów z
powodu raka wzrosła w Szwajcarii o ponad 300% w ciągu ostatnich pięćdziesięciu
lat, podczas gdy w tym samym czasie populacja Szwajcarów nawet się nie
podwoiła, naukowe fiasko eksperymentów na zwierzętach jest jasno widoczne. A
jest to przykład pierwszy z brzegu, jeden spośród tysięcy.
Etyka odnosi się również do zwierząt. One także są żywymi istotami, które
cierpią, odczuwają i są obdarzone wrażliwością. W świecie, który uważa się za
cywilizowany i zaawansowany, jakiekolwiek tortury nie mogą być tolerowane.
Szacunek dla życia ma wymiar uniwersalny i dotyczy także zwierząt.
W tym miejscu przytoczmy pytanie, jakie często zadają obrońcy wiwisekcji,
by siać zamieszanie w głowach naiwnych osób: "Czy wolisz poświęcić psa, czy
dziecko?" Ta hipokryzja jest częścią fałszywej mentalności osób nie
zainteresowanych obroną życia, gdyż żadne zwierzę poddane wiwisekcji nigdy nie
ocaliło życia żadnemu człowiekowi. Wprost przeciwnie - "poświęcane" zwierzęta
często na wielką skalę przyczyniały się do śmierci ludzi, przez produkty i
techniki będące wynikiem eksperymentowania na zwierzętach.
Inne pytanie będące przejawem hipokryzji, często powtarzane przez
wiwisekcyjne lobby brzmi: "Jeśli nie możemy eksperymentować na zwierzętach, to
na kim powinniśmy to robić? Na ludziach?" Pytanie to świadczy o wielkiej
ignorancji. W istocie, z naukowego punktu widzenia, nie ma istoty żywej, na
której można by eksperymentować z korzyścią dla innej żywej istoty, gdyż każda
istota jest indywidualna, odmienna od pozostałych.

Jeśli pewnego dnia my, ludzie, przestaniemy maltretować i torturować
zwierzęta, być może wówczas ludzkie istoty przestaną wzajemnie się zniewalać i
masakrować.

[Gość: Syrenka]

Przepraszam, ze nie dotrzymuje obietnicy, ale caly weekend bylam na wyjezdzie i
bez komputera, na dzien dzisiejszy jestem przy literce M i postaram sie w
przeciagu 2-3 dni skonczyc przepisywanie. Ciezko mi to idzie, bo niektore nazwy
firm po angielsku sa troche skomplikowane i musze sprawdzac po literce, nie
chce jakichkolwiek bledow, pozdrawiam !!!

[morssik]

Jesteś chora psychicznie. Piszesz sama do siebie.

[ma.fia]

To nie choroba psychiczna, ale naturalna potrzeba rozmawiania z
najinteligentniejszą na całym świecie osobą - czyli właśnie... Syrenką.

Ciekawe, kto kogo zagnie na tym temacie, Syrenka Syrenkę, czy odwrotnie.

[Gość: katrina]

Syrenko, naprawdę wystarczyłby link.

[ma.fia]

Przy zakupach ja i tak posługuję się artykułem Basi:

www.wizaz.pl/testy_na_zwierzetach.php
Właśnie, czy ta lista jest jeszcze aktualna? Ktoś wie?

[Gość: gAndzia]

bardziej by się przydała lista firm dostępnych w polsce - z tych u syrenki 8/10
nie ma i niewygodnie się to czyta. może ktoś by to sprawdził z listą basi i tu
wpisał:)?

[Gość: areta]

Gość portalu: gAndzia napisał(a):

> bardziej by się przydała lista firm dostępnych w polsce - z tych u syrenki
8/10
>
> nie ma i niewygodnie się to czyta. może ktoś by to sprawdził z listą basi i
tu
> wpisał:)?

A po cholerę. Nie lepiej okładać sie pokrzywami i smarować dziegciem.

[ma.fia]

Nie rozumiem. Sprawdził z listą Basi?
Chcesz poprawić listę Basi???

[Gość: gAndzia]

lista basi nie zgadza się z listą syrenki (np. shiseido), więc dobrze byłoby z
nich obu zrobic sciagawkę dla polek.

[basia_kwiat]

gandzia, wlasnie sprawdzilam moj orginalny tekst z Worda, a tekst na wizazu i
u mnie Shiseido jest na czarnej liscie a na wizazu na tej dobrej, widocznie
nastapila pomylka. Postaram sie sama porownac obie listy i jesli wizaz wyrazi
zgode wysle nowa poprawiona liste firm, nie wiem czy da sie poprawic
opublikowany juz tekst, ale moze moglby sie pojawic nowy tekst z uaktualniona
lista.
Pozdrawiam

[Gość: elve]

osobiście byłabym niezmiernie wdzięczna za podobną inicjatywę.
pzdrv

[basia_kwiat]

a ja osobiscie bylabym takzr wdzieczna za jakakolwiek pomoc:)))