Zaplątałam się w poglądy

[sir.vimes]

Mam dziwne wrażenie, że źle zrozumiałam własne poglądy ;)

Moja córa ma skłonność do wrzasków i "pyskowania" (trochę po mnie). Zawsze
byliśmy troszkę "włoska rodziną",, nie stroniącą od "awantur" ale... Nie
potrafię jej zwracać uwagi - po pierwsze dlatego , że sama czasem krzyknę ; po
drugie nigdy nie chciałam zrobić z niej potulnej , cichej "dziewczynki do bicia".

No i teraz sama powoli staję się "mamą do bicia".

Jak wspierać naturalny gniew, naturalne wyrażanie złych emocji - i nie
przesadzić?

[falafala]

Oj wloski temperament, cos wiem o tym mam takich sasiadow, wrzaski na caly
budynek, trzaskanie drzwaiami by za chwile widziec ich dziobiacych sobie z
dzubkow, i jak tu nie wierzyc w stereotypy ;)
A ile cora ma lat? W ksiazce o "toddlerach" (przepraszam, za okreslenie, ale to
angielskie slowo okreslajace dzieci od 1 - 3 lat mi sie tak podoba, ze weszlo u
nas do uzytku na stale) autor proponowal nauczyc dziecko wyladowywania
negatywnych emocji na poduszce, vel specjalnym sprzecie do boksowania. Mysle ze
takie przywalenie pasuje w kazdym wieku do rozladowania emocji ;)
A ja tez czesto nie moge sie powstrzymac od krzyku, choc od dwoch tygodni
(corka mi powiedziala, ze jak na nia krzycze to robi sie zla) udaje mi sie nie
podniesc glosu, ale zrobilam sie bardziej ironiczna (zlosliwa ?) nie wiem czy to
dobrze.

[verdana]

Jest róznica między dyskusja z mamą, a wrzeszczeniem na mamę. Jestem tu bardzo
konserwatywna - dziecko ma prawo na mnie nawrzeszczeć tylko w sytuacjach
ekstremalnych. Jak na spokojnie nie da sie wytłumaczyć czegoś dla dziecka
fundamentalnego, jak wymagam czegoś absolutnie niemozliwego.
Inaczej ja mam prawo na dziecko nawrzeszczeć, a ono na mnie nie, absolutnie.
Może spokojnie przedstawić swój punkt widzenia (nie zawsze uwzględniany), ma
prawo powiedzieć, ze jest niezadowolone, obrażone itd., ale ma to zrobić
kulturalnie.
Nie wierzę w to, ze dziecku powinno być wolno to samo, co rodzicowi. Choćby
dlatego, ze istnieją sytuacje, kiedy mam prawo odebrać dziecku przywileje,
ukarać, zmusić je do czegoś - a ono wrzeszcząć nie tylko nieczego nie osiągnie,
ale też nauczy się nie tyle wyrazania poglądów, ile nie podporzadkowywania się
pewnym absolutnie koniecznym wymaganiom.
I nie przyniesie to dziecku zadowolenia - powinnna w domu istnieć zdrowa
równowaga między posłuszeństwem, a niezaleznoscią. Przechył na kazda ze stron
czyni dziecko nie tylko bezbronnym w spoleczeństwie, ale i nieszczęśliwym.

[sir.vimes]

Masz rację.
Ale jak mam uzdrowić sytuację? I doprowadzić do tego o czym piszesz.

Obecnie czuję się , hmmm, bardziej jak starsza siostra niż mama - porównując do
moich relacji w domu rodzinnym.
Mam wrażenie, że od jakiegoś czasu przestało być jasne kto np. ma prawo kogos
ukarać, kto ma prawo komuś czegoś zabronić.

[verdana]

No, brutalnie mowiąć - jesli Twoja córka stara się cos na Tobie wymusić - nie
daj się! Jesli czegos zabraniasz - mozesz wysłuchac argumentów (a i to tylko
tych wypowiedzianych bez krzyku), ale zabronione nadal pozostaje zabronione
(chyba, ze w 100% nie masz racji, ale to moze zdarzysć się raz na rok, a nie
raz na tydzień). Za zlamanie zakazu masz prawo ukarać, niezaleznie od opinii
dziecka na ten temat...
Wydaje mi się, ze w odniesieniu do małych dzieci nie ma mowy
o "demokracji". "Absolutyzm oswiecony" sprawdza się znacznie lepiej.
A tak z ciekawości - czego zabrania Ci córka?

[malila]

Znam ten ból;)
Po pierwsze jako siedmiolatka za chwilę się trochę uspokoi.
Po drugie - krzyk nie jest tożsamy z siłą. Jeśli człowiek to sobie uświadomi,
to łatwiej jest reagować na krzyk dziecka nie obawiając się, że zrobi z dziecka
potulne cielątko. Ja oprócz tego, że staram się kontrolować własne reakcje (bo
jeśli ja krzyczę, to nieuniknione jest powielanie mojej reakcji przez dzieci),
tłumaczę chłopakom, że opanowanie i wyraźne artykułowanie swoich racji z
odpowiednim uzasadnieniem bez obraźliwych epitetów diametralnie zwiększają
skuteczność.

[falafala]

no no, ale krzykiem latwiej zwrocic na siebie uwage niestety, i krzyczacy
latwiej pozbywa sie emocji to tak jak w sztukach walki wydajesz z siebie okrzyk
by zwiekszyc sile.
W ilu fimach krzyk jest przedstawiony jako wyladowanie, jezeli czlowiek ma taki
charakter ze krzyk w rozladowuje i nie potrafi znalezc innej formy rozladowania
(vel boks)to tlumienie go przynosci odwrotne efekty
malila napisała:
> Po pierwsze jako siedmiolatka za chwilę się trochę uspokoi.
Nie wiem czy to takie oczywiste.

[malila]

falafala napisała:

> no no, ale krzykiem latwiej zwrocic na siebie uwage

Piszesz tak, bo nie znasz mojego ojca:))

Owszem, krzykiem łatwiej zwrócić na siebie uwagę, łatwiej się obronić przed
napastnikiem, łatwiej przeforsować i narzucić swoje racje, ale czy to jest to,
co się chce osiągnąć w sporze z matką, czy jakąkolwiek inną osobą, która nie ma
złych zamiarów? W takim sporze chodzi raczej o przyznanie racji, o sprawienie,
że druga strona zmieni swój pogląd i swoje zachowanie.
Krzyk często odbierany jest jako utrata samokontroli, przewaga emocji nad
myśleniem oraz wywieranie presji - czyli koniec jakiegokolwiek porozumienia.
Krzyk może być skuteczny, ale pod warunkiem, że ta druga strona na tyle boi się
krzyku, że da za wygraną. Przy czym trzeba mieć świadomość, że krzykiem nie
zmusi się nikogo do zmiany poglądów, do lubienia i kochania, a jedynie do
podporządkowania się "zewnętrznego". Skrótowo: krzyk nie służy do
przekonywania, dyskutowania i negocjowania, tylko do wywierania presji, ale
jedynie do momentu, gdy ktoś jest na tę presję podatny.
Jeśli chodzi o rozładowywanie emocji, to można sobie głośno dyszeć, furczeć.
Albo i nie, bo złość można wykorzystać twórczo w wymyślaniu argumentów. Poza
tym sama świadomość, że się jest skuteczniejszym na spokojnie, sprawia, iż
energia znajduje ujście we właściwym miejscu.

[falafala]

Prawda prawda, to co mowisz, trudno sie nie zgodzic, choc z ujsciem energii to
mnie nie przekonuje ;) Widocznie mamy rozne charaktery, bo ja jestem postrzegana
generalnie jako bardzo spokojna, ale wewnatrz mnie buzuje i na dluzsza mete
wariuje. Kiedy mam mozliwosc chodzenia na sport, wywalenia z siebie nadmiaru
agresji to jest w porzadku, ale gdy musze sie ciagle w siebie spinac to w koncu
wybucham w nieoczekiwanym momencie.
A wlasnie nakrzyczalam na corke bo rabnela bratu drzwiami (normalnie sie
wystraszylam) przed nosem choc juz miala milion wykladow o tym, ze moze
przytrzasnac mu palec, a ona siedzi i sie smieje. No i na ten smiech to mnie
furia ogarnela i sie wydarlam to dopiero wtedy wygladalo, ze przyjela do
wiadomosci ze sprawa jest powazna.

[sir.vimes]

Ona ma 5 lat z grosikiem.

Więc jeżeli dopiero po 7 roku życia jej przejdzie to ja tego nie dożyję ;))
Jeżeli nie krzyczy to zachowuje się mniej więcej jak mała Mi.

[verdana]

Hmm... Ja też z tych wrzeszczących, tylko, ze mnie się bali.
Ale w ogóle nie mam przekonania do tego, zeby złość wyrażać krzykiem. A tym
bardziej krzykiem na kogoś. Raczej starałam się sama zmienić, niż pozwalać
dziecim na zachowania, które wcale nie są jednoznacznie do zaakceptowania. Bo
co innego akceptacja tego, ze ktos powie "wsciekły jestem", a co innego
pozwalanie na agresywne zachowanie - a tkim jest krzyk. Nie jestem też 100%
zwolenniczką żadnej z tez - ani, ze złość nalezy wyrażać, rozladowywać w kazdym
wypadku, ani że należy ja całkowicie tlumić. Oba - włanie oba krańce tej skali
wydaja mi sie złe i nie ukrywam -ten pierwszy gorszy.
Dityczy to oczywiscie obu płci!

[sir.vimes]

Ja też uważam ,. że są lepsze metody na wyrażanie złości niż krzyk. I staram się
nie krzyczeć.

Ale wychodziłam z założenia (dość głupiego , jak widać ), że jeżeli zabronię
krzyczeć to będzie "wykastrowana".
Wyszło na to, że zrobiła się trochę arogancka - a to nie jest wcale tożsame z
byciem silnym, z rozumieniem swoich emocji i naturalnym ich wyrażaniem (a tego
oczekiwałam.)

[verdana]

Nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu?
Zakaz wypowiadania swoich pogladów to "wykastrowanie". Wypowiadanie kulturalnie
swoich poglądów na pewno niczemu nie zaszkodzi.
A ten co krzyczy, krzyczy bo jest slaby, nie silny. jak ktos jest silny, to
czasem wystarczy jedno słowo. Ciche.

[sir.vimes]

Nie dołuj mnie dodatkowo.

Ja to wszystko w gruncie rzeczy wiem.
Ale. Znam osoby wychowujące "w karności" i przerażają mnie ich dzieci,
przyjmujące np. krytykę (siebie, nie złego zachowania, oczywiście) bez słowa
sprzeciwu, składające pościel po wojskowemu "bo tak". To, że nie wolno im
dyskutować. Zapytać "dlaczego".
No i rzeczywiście - często moje zachowania były z drugiego bieguna.

nie wiem czy dobrze to wyjaśniam - chciałam, żeby była rezolutna, żeby nie bała
się autorytetu rodziców - no i mam rezolutną impertynentkę, która właściwie
chyba nie rozumie, że rodziców trzeba słuchać.

[verdana]

Bo pomylily Ci sie (wybacz że dołuję bardziej, ale zdołuję) dwie rzeczy.
Strach przed rodzicami, wychowywanie w posłuszeństwie, wykonywanie rozkazów.
I autorytet rodzicow, jako wyraxna wskazówka dla dziecka co jest dobre, a co
złe - to druga.
Nie należy wychowywać dziecko tak, by bało się rodziców, ale jednak powinno
czuć respekt (?), strach(?), żal(?) przed tym, ze rodzice źle ocenią jego
zachowanie. Właśnie czuć autoryt rodziców, uznawany, a nie wymuszony - to
najlepsza droga do nienarobienia sobie kłopotów w wieku nastolatkowym.
Łatwo jest dziecko zastraszyć, powiem też ze łatwo jest go nie zastraszyć,
pozwalać na zachowania, ktore wcale nam nie odpowiadają. Trudno jest tak
balansować, by dziecko nie bało sie dyskutować, nie bało się postąpić czasem
(czym jest starsze tym częściej) wbrew opinii rodziców, ale żeby z tą opinia
sie liczyło, zeby była dla niego ważna.

[sir.vimes]

Ja chyba idealistką jestem, bo myślałam, ze dzięki odpowiedniej literaturze,
odpowiednim zabawom, wzorcom (z tym kiepściej było, ale staramy się) dziecko
samo wpadnie na pewne rzeczy i wrodzona empatia nakaże mu odpowiednio się
zachowywać.

I z tego co obserwuję - w kontaktach z rówieśnikami tak ma. Jest odpowiednio
empatyczna, i odpowiednio asertywna . W kontaktach z dorosłymi - coraz gorzej.

"> Łatwo jest dziecko zastraszyć, powiem też ze łatwo jest go nie zastraszyć,
> pozwalać na zachowania, ktore wcale nam nie odpowiadają. Trudno jest tak
> balansować, by dziecko nie bało sie dyskutować, nie bało się postąpić czasem
> (czym jest starsze tym częściej) wbrew opinii rodziców, ale żeby z tą opinia
> sie liczyło, zeby była dla niego ważna."

Dla niej najważniejsza jest jej własna opinia, co uważam za normalne (moze tu
tkwi mój błąd?) a daleko, daleko później opinia babci. Moje zdanie na większość
tematów traktuje, hmmm, dość protekcjonalnie.

[jagandra]

Mam trochę podobny problem. Podam przykład. Jakiś czas temu mała urządziła mi
dziką awanturę, gdy ją odbierałam z przedszkola. Często urządza takie awantury,
gdy w przedszkolu wydarzyło się coś dla niej przykrego. I faktycznie, okazało
się, że jeden chłopiec ją bił. Przemyślałam sprawę i powiedziałam jej, że jeśli
ktoś ją krzywdzi w przedszkolu, może go uderzyć. Efekt jest taki, że mała
zaczęła bić mnie i męża, a głęboko skrzywdzona czuje się przy każdym konflikcie
(poczucie winy jeszcze się jej nie rozwinęło ;)). Ech. Zmieniłam radę: ma bić
tylko, gdy ktoś ją pierwszy uderzy. Ale nadal się jej zdarza na nas zamachnąć.
Zobaczymy, co to będzie.
Dzieci nie są dość dojrzałe, by zrozumieć dorosłych, mają swój sposób widzenia
świata. Moja jest w przedszkolu bardzo grzeczna i chyba dosyć zestresowana, za
to w domu sobie odreagowuje. Wolałabym, żeby była mniej grzeczna w przedszkolu,
za to bardziej zrównoważona w domu, ale na razie nie bardzo wiem, jak to
osiągnąć...
W sumie przykład chyba nie do końca pasuje do Twojego problemu, ale to co
pisałaś, jest mi bliskie.

[beata2802]

> A ten co krzyczy, krzyczy bo jest slaby, nie silny. jak ktos jest silny, to
> czasem wystarczy jedno słowo. Ciche.

Niby tak, ale jeśli w rodzinie jest gen włoski, to ta zasada ma się nijak do
rzeczywistości! :-)

[andziulindzia]

Bardzo podoba mi się to co pisze Verdana. Ale to trudne zachować równowagę
między przyjaźnią i szacunkiem dziecka do rodziców, a z drugiej strony pozostać
autorytetem dla dziecka. Tak sobie myślę, że wychowywanie dzieci to w dużej
mierze praca nad samym sobą, nad panowaniem nad własnymi emocjami, nad własną
wiedzą.

[verdana]

Mnie się (chwalac się, nie powiem) udało zachować autorytet bez umiejetnosci
panowania nad soba. Wrzeszczałam na starsze zdecydowanie za duzo i nie umialam
sie opanować. I jakos raczej mnie szanują i nieszczególnie się mnie, mimo
wszystko, boją.
Dzieci sa jakoś odpone na głupotę rodziców.

[sir.vimes]

> Dzieci sa jakoś odpone na głupotę rodziców.

I chwała za to Bogini ;)))

[falafala]

> > Dzieci sa jakoś odpone na głupotę rodziców.
O! i to jeszcze jak ;) I maja wlasne charaktery, na ktore mamy wplyw minimalny i
to co na jednego bedzie dzialalo "deprymujaco" na innego mobilizujaco. Nigdy nie
wiadomo...

[skrzydlate]

mam a właściwie miałam to samo, automatycznie wyrosła już nieco z tego, a ja
muszę pilnować jedynie granic,
ustawiam swoje granice i nie wolno ich przekroczyć, bardzo dobrze zrobiło moim
dzieciom, ze teraz ja wydaje większość pieniędzy na siebie, znaczy sie na moja
naukę.. dopóki było odwrotnie, mam wrażenie, ze nie do końca mnie szanowali,
teraz bardziej, czyżbym była jednak przeliczalna na złotówki które na siebie
wydaje? daje ten temat do przemyślenia osobom które inwestują w dzieci kosztem
własnych potrzeb i z wielkim wyrzeczeniem ... :)