gzagza
27.08.12, 00:30
Witam. Już od dwóch lat nikt nie potrafi mnie zdiagnozować. Nawet nie wiem, czy mam wiele chorób, czy to tylko jedna.
Dwa lata temu stwierdziliśmy z mężem, że pora leczyc się na niepłodność. Okazało się, że mam tsh podwyższone i prolaktynę. Zaczęłam przyjmować euthyrox 25 i dostinex.
Moim problemem okazały się niepękające pęcherzyki. Podawano mi zastrzyki na pęknięcie i miałam inseminację. Tydzien po inseminacji zaczełam krwawić i miałam okropny ból i tak przez miesiąc. Lekarze stwierdzili albo poronienie, albo infekcja. Brałam antybiotyki. Po miesiącu zaczęły mi puchnąć ręce. Zobiłam wszystkie badania i wyszedł czynnik reumatoidalny podwyższony. W międzyczasie kolejne inseminacje na przemian z tabletkami antykoncepcyjnymi, jeżeli chciałam zrezygnować w danym cyklu. Stawy zaczęły mnie okropnie boleć. Nawet w ręce nic nie moglam chwycić.Reumatolog przepisała mi apo-napro na miesiąc, powiedziała, że to pewnnie po infekcji. Na kilka miesięcy pomogło. Potem znowu podobną dawkę, ale ta już nie pomogła. Poszłam do innej reumatolog. Ta kategorycznie powiedziała, ze to reumatoidalne zapalenie stawów, mimo iż anty ccp wyszło dobrze. Dostałam kolejny niesterydowy lek, który wcale mi nie pomagał. Stawy koszmarnie bolały. Lekarze od niepłodności nadal naciągali mnie na inseminacje, mimo iż pęcherzyki nie pękały. Następny objaw to szum w uszach, który przekształcił się w pisk. Z obawy, ze przedawkowałam leki rzuciłam całe leczenie. Pisk w uszach nie dawał mi spać. Wariowłam powoli. Laryngolog nr 1 przepisał mi betaserc i mówił, ze to przejdzie, widocznie gdzieś było za głośno. Nic nie przeszło. Poszłam do endykrologa, który przeklinał na tych od niepłodności, ze zrobili ze mnie bome hormonalną. Zakazał brać euthyrox, za to przepisał steryd - encorton oraz estrogen na menopauzę (mam 30 lat) oraz badanie na ostoperozę(?). Zrobiłam w końcu usg tarczycy - wyszło prawidłowe. Laryngolog nr 2 wyslała mnie na badanie słuchu, jak wykazało, ze ok wysłała mnie do neurologa. Przestałam brać sterydy, bo źle się czułam. Nastepnie miałam rezonans głowy, który nic nie wykazał. Neurolog przepisał dekapine na migrenę. I wtedy się poddałam. Pod dwóch latach krążenia po lekarzach, faszerowania lekami wpadłam w depresję.Wszędzie leczyłam się prywatnie, nigdzie nie czekałam. Próbowałam odejsć od męza a potem popełnic samobojstwo. Mąż mnie powstrzymał. Od kilku miesięcy leżę tylko w domu, bardzo rzadko wychodzę. Stawy mnie koszmarnie bolą, okropnie mi piszczy w głowie i dużo przytyłam. Lekarzy się boję, rzadnych leków nie biorę i właściwie czekam na śmierć. Mąż jakoś nie potrafi zrozumieć, ze potrzebuje psychiatry. Powtarza, ze będziemy mieli dzieci i wszystko się ułoży. Dużo pracuje, więc chyba mu na rękę, ze nigdzie nie wychodzę i cicho siedzę w sypialni, przeważnie oglądam seriale.Nie mam rzadnych znajomych, rodzice są na drugim koncu Polski, nic nie wiedzą.
Ciekawe czy ktoś dotrwał do końca.
A ja tylko chciałam mieć rodzinę. Dwa lata temu miałam pracę, perspektywy, plany, znajomych...
Teraz....ból i chęć śmierci.
Szukam pomocy.
Przepraszam, ze tutaj ale już nie wiem gdzie.
