katar z krwia?

[Gość: aga988]

chcialabym sie dowiedziec czego przyczyna moze byc "smarkanie" krwia,ostatnio
bylam przeziebiona i na chusteczce zawsze widzialam ze z jednej dziurki szla
tylko krew.Nie leciala mi ona ciurkiem z nosa tylko wlasnie przy
smarkaniu,tak zostalo pare dni po wyleczeniu.czy moze to byc objawem
przebytej operacji zatok czy oslabienie organizmu z powodu ciazy?

[roseanne]

oslabienie organizmu
kruchosc naczyn krwionosnych

[student_inzynier]

Krwawienie jest to najbardziej dynamiczne zaburzenie w krążeniu krwi związane z
wynaczynieniem się krwi w pełnym składzie poza układ naczyniowy.

Krwawienie z nosa (epistaxis) jest objawem występującym od wczesnego
dzieciństwa do starości. Najczęściej dotyczy dzieci i osób starszych.
Najcięższy przebieg ma w wieku pomiędzy 15-25 rokiem życia.

Czynnik sprzyjające krwawieniom z nosa to obfite unaczynienie błony śluzowej w
nosie, cienka i wrażliwa błona śluzowa w przedniej części przegrody, obecność
splotów jamistych w jamach nosa. Innym czynnikiem sprzyjającym jest
ukształtowanie nosa tj. wystawanie piramidy nosa ponad płaszczyznę twarzy.
Przeważnie przebieg krwawienia z nosa jest nieszkodliwy, a przyczyna banalna.
Jednak krwawienie z nosa może być stanem zagrażającym życiu, skrajnie trudnym w
leczeniu z przyczynami nieuleczalnymi prowadzącymi do śmierci.

Krwawienie z nosa nie powinno być bagatelizowane. Wiązać się natomiast powinno
z wnikliwą diagnostyką Leczenie natomiast często jest trudne i
interdyscyplinarne. Aby zrozumieć przyczyny krwawień z nosa, ich przebieg i
leczenie należy zaznajomić się z anatomią i fizjologią nosa.



Anatomia i fizjologia nosa

Nos zewnętrzny ma kształt nieregularnej piramidy. Jego ściany tworzy układ
kostny, chrzęstny, mięśniowy i skórny. Największe znaczenie ma układ kostny i
chrzęstny. Szkielet kostny nosa tworzą głównie parzyste kości nosowe, łączące
się z kością czołową i z wyrostkiem czołowym szczęki. Szkielet chrzęstny nosa
tworzą pojedyncza chrząstka przegrody nosa, chrząstka boczna nosa, chrząstki
skrzydłowe większe i mniejsze oraz chrząstki nosa dodatkowe.


Unaczynienie jam nosa

Nos jest zaopatrzony w krew tętniczą zarówno od tętnicy szyjnej zewnętrznej jak
i tętnicy szyjnej wewnętrznej.

Od tętnicy szyjnej wewnętrznej unaczyniony jest przez odgałęzienie tętnicy
ocznej. Odgałęzieniami tymi są: tętnica sitowa przednia i tętnica sitowa tylna.
Tętnica sitowa przednia zaopatruje przednią część jamy nosa, zarówno ścianę
boczną jak i przednią część przegrody nosa. Tętnica sitowa tylna zaopatruje w
krew tętniczą część górną przegrody nosa, oraz małżowinę nosową górną. Tętnice
sitowe przednia i tylna wnikają do jamy nosowej przez otwory sitowe znajdujące
się w szwie czołowo sitowym w bocznej ścianie oczodołu.

Od tętnicy szyjnej zewnętrznej jamy nosa są unaczynione przez odgałęzienia
odchodzące od tętnicy szczękowej i od tętnicy twarzowej. Odgałęzieniem
odchodzącym od tętnicy szczękowej jest tętnica klinowo-podniebienna. Tętnica ta
dzieli się na tętnice nosowe tylne boczne zaopatrujące małżowinę nosową dolną i
środkową oraz tętnice nosowe tylne przegrody zaopatrujące część tylną przegrody
nosa. Odgałęzieniami odchodzącymi od tętnicy twarzowej jest tętnica wargowa
górna zaopatrująca część chrzęstną przegrody nosa. Połączenie drobnych naczyń
włosowatych odchodzących od tętnic wargowej górnej, tętnicy klinowo-
podniebiennej, oraz od tętnic sitowych przednich i tylnych tworzy tak zwany
splot Kisselbacha leżący w przedniej części przegrody nosa w tak zwanym polu
Littlea.

Krew żylna odpływa przez żyły sitowe przednie i tylne do żyły ocznej górnej, a
stąd do zatoki jamistej. Żyły te zbierają krew z przednio górnej części jamy
nosowej. Krew z tylno dolnej części jamy nosowej zbierają żyły towarzyszące
tętnicom zaopatrującym tylno dolną część jamy nosa. Żyły te mają swój odpływ do
zatoki jamistej stąd do żyły twarzowej i żyły szyjnej wewnętrznej. Naczynia
żylne mają bogatą sieć połączeń z żyłami twarzy, gardła i szyi.

Naczynia tętnicze w jamach nosa tworzą pomiędzy sobą bardzo liczne anastomozy.
Tak bogate unaczynienie pochodzące z tętnicy szyjnej wewnętrznej i tętnicy
szyjnej zewnętrznej, jak i liczne połączenia pomiędzy tętnicami mają związek z
funkcją jam nosa tj. z oczyszczaniem, nawilżaniem i ocieplaniem przepływającego
powietrza przez jamy nosa. Układ naczyń krwionośnych podnabłonkowych zbudowany
jest z czterech rodzajów naczyń. Naczyń oporowych, sieci naczyń włosowatych,
żył, splotów jamistych oraz występujących tu połączeń tętniczo-żylnych. Odpływ
żylny z okolicy gruczołów i powierzchownych naczyń błony śluzowej prowadzi do
dużych zatok żylnych, które tworzą sploty jamiste. Sploty jamiste wypełniają
się krwią przez połączenia tętniczo-żylne. Mogą szybko powiększać swoją
objętość, bądź zmniejszać. Poprzez takie reakcje wpływają na wielkość jam nosa
i drożność kanałów oddechowych, regulując ilość przepływającego powietrza przez
jamy nosa. Najbardziej sploty jamiste są rozwinięte w rejonie małżowiny nosowej
dolnej i środkowej.

Podnabłonkowe naczynia włosowate mają śródbłonek o zmiennej grubości z
występującymi w ich świetle porami. Obecność porów w ścianie naczynia wiąże się
ze zwiększoną przepuszczalnością błony śluzowej w jamach nosa.

Unaczynienie błony śluzowej jam nosa pozostaje pod kontrolą autonomicznego
układu nerwowego. Włókna współczulne są odpowiedzialne za skurcz naczyń.
Neurotransmiterami są tutaj adrenalina i neuropeptyd Y. Liczne włókna
neuropeptydu Y stwierdzono w małżowinie nosowej dolnej, oraz wokół tętnic.
Prawdopodobnie neuropeptyd Y bierze udział w regulacji miejscowego przepływu
krwi.

Mediatory układu przywspółczulnego acetylocholina i wazoaktywny peptyd jelitowy
są odpowiedzialne za rozszerzenie naczyń.

Włókna nerwowe w błonie śluzowej jam nosa są rozmieszczone na powierzchni
nabłonka, pod nim, wokół naczyń krwionośnych, wokół gruczołów surowiczo-
śluzowych. Mają one wpływ na miejscową regulację przepływu krwi, wydzielanie
gruczołów i czynność nabłonka. Bogate unerwienie błony śluzowej jam nosa ma za
zadanie odpowiednią regulację przepływu krwi przez naczynia krwionośne ,a w
związku z tym przystosowywanie się do czynników zewnętrznych związane z
wielkością przepływającego powietrza przez jamy nosa.

Bogate unaczynienie nosa, obecność gruczołów surowiczo-śluzowych i unerwienie
jam nosa jest związane z funkcja nosa.



Fizjologiczne główne funkcje jam nosa to:

1 - Ogrzewanie powietrza wdychanego. Temperatura w jamach nosa jest utrzymywana
w granicach 32-34 st. C. Jest to możliwe dzięki rozszerzaniu się naczyń
krwionośnych zlokalizowanych w błonie śluzowej.

2 - Oczyszczanie ogrzewanego powietrza. W przedsionku nosa zanieczyszczenia
zatrzymują się na włosach, natomiast w jamach nosa osadzają się na śluzie i
przesuwane są w kierunku gardła.

3 - Nawilżanie powietrza. W wyniku czynności wydzielniczej gruczołów w jamach
nosa i parowaniu wody w jamach nosa.

4 - Regulacja przepływu prądu powietrza.



Aby w prawidłowy sposób zidentyfikować miejsce krwawienia z nosa, a następnie w
odpowiedni sposób je zabezpieczyć należy przeprowadzić dokładne badanie nosa i
jam nosa.



Badanie nosa

Nos oglądamy najpierw z zewnątrz na wprost zwracając uwagę na jego budowę, oraz
ustawienie do płaszczyzny pośrodkowej ciała, następnie z boku (z profilu). Ma
to szczególne znaczenie przy wszelkiego rodzaju urazach nosa gdzie dochodzi do
uszkodzenia szkieletu nosa (złamanie kości nosa). Nos może być przemieszczony w
stosunku do linii pośrodkowej, może dojść do wgniecenia grzbietu nosa (nos
siodełkowaty jest charakterystyczny dla osób uprawiających boks). Oglądamy
również pracę nosa przy oddychaniu. Przy upośledzonym oddychaniu przez nos
występują wzmożone ruchy skrzydełek nosa.



Wziernikowanie nosa - rhinoscopia

Wziernikowanie przednie wykonujemy przy pomocy krótkiego wziernika nosowego
Hartmanna. Oglądamy dno jamy nosowej, sklepienie nosa, przegrodę nosa i boczną
ścianę nosa z małżowiną nosa dolną i środkową w przedniej i środkowej części.
Wziernikowanie głębszych rejonów jamy nosa umożliwia nam użycie wziernika
nosowego Kiliana o dłuższych ramionach. Umożliwia on nam dokładne obejrzenie
małżowiny nosowej środkowej i górnej, oraz szpary węch

[student_inzynier]

Wziernikowanie nosa - rhinoscopia

Wziernikowanie przednie wykonujemy przy pomocy krótkiego wziernika nosowego
Hartmanna. Oglądamy dno jamy nosowej, sklepienie nosa, przegrodę nosa i boczną
ścianę nosa z małżowiną nosa dolną i środkową w przedniej i środkowej części.
Wziernikowanie głębszych rejonów jamy nosa umożliwia nam użycie wziernika
nosowego Kiliana o dłuższych ramionach. Umożliwia on nam dokładne obejrzenie
małżowiny nosowej środkowej i górnej, oraz szpary węchowej.

Wziernikowanie tylne. Do oglądania nozdrzy tylnych oraz części nosowej gardła
używa się małych płaskich lusterek, endoskopu giętkiego, bądź endoskopu
sztywnego z odpowiednio pod katem ukształtowanym torem wizyjnym.

Ostatnią metodą badania jest badanie palpacyjne jamy nosowo-gardłowej. Badamy
palcem wskazującym prawej ręki wprowadzając go za podniebienie miękkie do jamy
nosowo-gardłowej. Bada się nozdrza tylne, sklepienie oraz boczne ściany jamy
nosowo-gardłowej. Badanie pozwala rozpoznać prawidłowe struktury anatomiczne,
twardość tkanek oraz ewentualnych zmian patologicznych.





Przyczyny krwawienia z nosa

Przyczyny krwawień z nos można podzielić na pochodzenia:

1. miejscowego
2. ogólnego
3. i tak zwane krwawienie rzekome (pseudoepistaxis)



Przyczyny miejscowe

- idiopatyczne
- uszkodzenie naczyń - mikrouraz
- uszkodzenie naczyń większych wewnątrz nosa lub np. w zatoce
- zapalenia błony śluzowej nosa
- uraz nosa
- ciało obce nosa
- uszkodzenie zawodowe błony śluzowej nosa
- nieżyt suchy nosa przedniego
- guzy nosa, zatok przynosowych i nosogardła



Przyczyny ogólne

- choroby ogólne
- choroby zakazne
- choroby naczyniowe i krążeniowe
- hormonalne
- zaburzenia krwawienia i krzepnięcia
- niewydolność wątroby
- mocznica
- krwawienia z nosa w ciąży
- miesiączka zastępcza
- guz chromochłonny



Pseudoepistaxis występuje wtedy gdy źródło krwawienia znajduje się poza nosem,
a krew tylko spływa do nosa lub jest usuwana przez nos.

- krwioplucie płucne
- krwawiące żylaki przełyku
- wymioty krwawe
- nowotwór krwawiący gardła, krtani, tchawicy, płuc





Idiopatyczne krwawienie z nosa - samoistne

Najczęściej nie można stwierdzić jednoznacznej przyczyny krwawienia z nosa.
Zazwyczaj łagodne, często jednostronne. Szybko się kończy lub jest łatwe do
opanowania. Często występuje u dzieci i osób dorastających. Często nawraca. Ten
typ krwawienia z nosa może być również wynikiem idiopatycznego mikrourazu
bardzo delikatnej błony śluzowej jam nosa. Może występować u dzieci
po „dłubaniu w nosie„, po zbyt silnym przedmuchiwaniu nosa, bądź po
przepłukiwaniu nosa.

Krwawienia z nosa w przebiegu zapaleń błony śluzowej nosa.



Zapalenia nosa dzielimy na:

- alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa: sezonowe, całoroczne
- infekcyjne zapalenie błony śluzowej nosa: ostre, przewlekłe
- inne nieżyty nosa: np. zawodowy, hormonalny, polekowy, w wyniku działania
środków drażniących, zanikowy, emocjonalny

Najczęstszą przyczyną ostrego zapalenia błony śluzowej nosa jest zakażenie
wirusowe przenoszone zazwyczaj drogą kropelkową. Krwawienie z nosa może
występować jako objaw pierwotny razem z obrzękiem błony śluzowej nosa,
upośledzeniem drożności nosa, łzawieniem, świądem nosa, dreszczami, stanami
podgorączkowymi. Krwawienie może wystąpić również jako objaw przedawkowania
niesterydowych leków przeciwzapalnych powszechnie stosowanych w leczeniu
ostrego nieżytu nosa. Leczenie jest typowym leczeniem przeciw wirusowym,
najczęściej zlecanym przez lekarza internistę. Rzadko kiedy dochodzi do dużego
krwawienia wymagającego interwencji laryngologa. W leczeniu stosujemy
Rutinoscorbin, preparaty wapna, witaminę C. Ostry zapalenie błony śluzowej
nosa może być również reakcją na substancje drażniące z otoczenia takie jak
pyły, gazy, opary chemiczne. Leczeniem jest izolowanie chorego od substancji
powodującej objawy nieżytu.

Krwawienie z nosa jest charakterystycznym objawem przewlekłego zanikowego
nieżytu nosa. Przyczynami zanikowego nieżytu nosa są wszelkie czynniki egzo i
endogenne zaburzające czynność wydzielniczą nosa. Dochodzi tu do pękania
będącej w stanie zaniku błony śluzowej, krwawień i tworzenia się strupów.
Leczenie polega na nawilżaniu i natłuszczaniu błony śluzowej jam nosa. Ważnym
elementem jest odpowiednie nawilżanie pomieszczeń mieszkalnych, zwłaszcza w
nocy (zakładanie nawilżaczy na kaloryfery).

Krwawienie w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa nie jest
charakterystycznym objawem. Wystąpienie krwawienia wiąże się z objawami
alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa tj. kichaniem, uporczywą wodnista
wydzieliną, świądem nosa. Objawy te powodują mechaniczne drażnienie nosa przez
chorego, zbyt silne wycieranie nosa, silne kichanie. Powoduje to podrażnienie,
a następnie uszkodzenie delikatnej błony śluzowej, w następstwie czego dochodzi
do krwawienia z nosa.



Perforacje przegrody nosa

Charakteryzuje się nawracającymi krwawieniami z nosa, zaburzeniami drożności
nosa spowodowanymi zaburzeniami w przepływie powietrza przez nos, jak i również
tworzącymi się strupami w jamach nosa zaburzającymi drożność nosa. Częstym
objawem bardzo charakterystycznym dla perforacji przegrody nosa jest świst lub
gwizd przy oddychaniu przez nos



Przyczyny powstawanie perforacji przegrody nosa można podzielić na :



Urazowe

- mikrouraz idiopatyczny przegrody nosa - dłubanie w nosie, wpływ środków
chemicznych
- po operacyjne - po operacjach przegrody nosa, po kriochirurgii
- uraz nosa - ze złamaniem przegrody nosa i przemieszczeniem się odłamów
- jako następstwo powstałego ropnie przegrody nosa
- jako następstwo długotrwałej intubacji lub cewnikowania żołądka
- jako zawodowe urazy błony śluzowej nosa powikłane perforacja przegrody nosa
tj. wieloletnie przebywanie w oparach cementu, ołowiu, rtęci, azbestu, w
wysokiej temperaturze
- jako wynik długotrwałego przyjmowania używek drogą „przez nos„ tj. np.
przyjmowanie narkotyków i środków odurzających jak kokaina, heroina



Zakażenia

- zakażenia swoiste jak gruzlica, kiła, sarkoidoza
- zakażenia grzybicze



Choroby ziarniniakowe jak ziarniniak Wegenera

Nowotwory jam nosa

Ciała obce nosa

Ciała obce w nosie najczęściej spotykamy u dzieci oraz u osób niezrównoważonych
psychicznie. U osób dorosłych ciało obce może dostać się do nosa w wyniku urazu
lub eksplozji. Możemy mieć do czynienia w jamach nosa z bardzo różnorodnymi
ciałami obcymi. Najczęściej są to kulki, koraliki, nasiona fasoli, grochu,
drobne elementy zabawek, a nawet małe żaróweczki. Krwotok jest najczęściej tak
długi jak długo ciało obce utrzymuje się w nosie. Jedynym leczeniem jest tutaj
usunięcie ciała obcego z nosa. Wykonuje to laryngolog najczęściej specjalnym
haczykiem. Ważne jest aby uniknąć wprowadzenia ciała obcego do nosogardła.
Jedyną prawidłową drogą usunięcia ciała obcego jest usunięcie go poprzez
nozdrza przednie. Ciało obce zalegające w jamach nosa przez okres kilku lat
może prowadzić do powstania tzw. kamienia nosowego. Kamień nosowy może wrastać
się w ściany jam nosa, powodując nawrotowe krwawienia z nosa. Leczenie jest
tutaj chirurgiczne i polega na usunięciu ciała obcego z cięcia zewnętrznego
nosa.



Ziarniniaki wewnątrz nosowe.

Powodują nawracające najczęściej jednostronne krwawienia z nosa zwykle o
umiarkowanym nasileniu. Po rozpoznaniu przyczyny w badaniu rhinoscopowym i
usunięciu chirurgicznym zmianę przesyłamy do badania histopatologicznego celem
potwierdzenia rodzaju usuniętej zmiany.



Guzy nosa, nosogardła i zatok przynosowych



Guzy tych okolic możemy podzielić na:

- Nowotwory niezłośliwe - włókniak młodzieńczy, naczyniaki
- Nowotwory złóśliwe - raki
- Guzy nienowotw

[student_inzynier]

Guzy nosa, nosogardła i zatok przynosowych



Guzy tych okolic możemy podzielić na:

- Nowotwory niezłośliwe - włókniak młodzieńczy, naczyniaki
- Nowotwory złóśliwe - raki
- Guzy nienowotworowe - polipy nosa, polip choanalny, ziarniniak Wegenera



Jednym z objawów nowotworów tej okolicy jest krwawienie z nosa, nawracające
jedno lub obustronne. Innymi objawami charakterystycznymi dla nowotworów tej
okolicy jest niedrożność nosa, obrzmienie policzka i nosa, łzawienie,
dolegliwości bólowe głowy, zaburzenia widzenia, objawy neurologiczne związane z
naciekiem OUN przez nowotwór. Najczęstszym nowotworem nosogardła jest włókniak
młodzieńczy. Nowotwór ten jest zbudowany z dużej ilości naczyń krwionośnych i
tkanki włóknistej. Jest to guz charakterystyczny wyłącznie dla chłopców.
Występuje najczęściej pomiędzy 10 a 14 rokiem życia. Rozpoznanie tego nowotworu
powinno opierać się jedynie na charakterystycznym obrazie klinicznym.
Pobieranie wycinków do badania histopatologicznego jest niebezpieczne, ze
względu na możliwość wystąpienia bardzo obfitego krwawienia, ciężkiego do
opanowania ze względu zarówno na lokalizację guza jak i obfite i
wielonaczyniowe ukrwienie zmiany.

Istnieją dwie metody leczenia w wypadku rozpoznania włókniaka młodzieńczego
chirurgiczna i przez napromienianie. Metoda chirurgiczna jest metodą z wyboru
jako bardziej radykalna i skuteczna. Leczenie operacyjne musi być
przeprowadzane w przygotowanych do tego ośrodkach chirurgii głowy i szyi ze
względu na duże zagrożenie krwotokiem jaki może wystąpić podczas operacji
usunięcia włókniaka młodzieńczego. Drugą metodę leczenia jest radioterapia
która zalecana jest gdy guz nacieka wnętrze czaszki lub oczodół. Napromienienie
zmniejsza masę guza poprzez obliterację (zarośnięcie) naczyń krwionośnych w
obrębie guza.

Rak jamy nosowo - gardłowej stanowi około 2% wszystkich raków głowy i szyi.
Występuje najczęściej u osób młodych, a następnie pojawia się pomiędzy 50-70
rokiem życia. Najczęściej występuje u mężczyzn. Uważa się wirus Epsteina Barra
za czynnik karcinogenny w powstaniu tego raka. Krwawienia z nosa są tu
niecharakterystycznym objawem rozwoju raka. W około 15 % przypadków raka jamy
nosowo gardłowej dochodzi do wciągnięcia przez proces rozrostowy nerwów
czaszkowych. Ze względu na okolicę rozwoju raka dość trudną do oglądania rak
rozwija się długo w sposób skryty. Niestety często jednym z pierwszych objawów
raka tej okolicy są już przeżuty do okolicznych szyjnych węzłów chłonnych.
Częste krwawienia z nosa, a szczególnie zlokalizowane w nosogardle ze
skłonnościami do nawrotów powinny być szczegółowo zdiagnozowane przez lekarza
specjalistę. Badanie jamy nosowo gardłowej a następnie interpretacja wyniku
badania są dość trudne dla niedoświadczonego lekarza. Każdy przypadek
nasuwający wątpliwości powinien być skonsultowany przez najbliższy ośrodek
kliniczny. Często niestety małe uwypuklenie w nosogardle wiążę się już z
licznymi przerzutami do węzłów chłonnych. Odległe przeżuty głównie mają miejsce
do płuc, kości, wątroby. Nowotwory złośliwe jamy nosowo- gardłowej są częstsze
niż nowotwory łagodne tej okolicy. Najczęstszymi nowotworami jest tutaj rak
płaskonabłonkowy, lymphosarcoma, gruczolakorak, lymphoepithelioma.



Urazy nosa, zatok przynosowych, twarzy i kości twarzy

Uraz nosa - głównymi objawami oprócz krwawienia z nosa są tutaj widoczne
zniekształcenie nosa, obniżenie piramidy nosa, krwiak tkanek miękkich, krwiak
oczodołu, obrzmienie tkanek miękkich, bóle głowy, niedrożność nosa oraz
zaburzenia węchu.

Najczęstszą przyczyną jest ograniczony uraz nosa z przodu bądź z boku. Uraz
nosa może być również wynikiem dużych urazów głowy.

Z urazem nosa najczęściej mamy do czynienia w wyniku pobić, wypadków
komunikacyjnych, upadków. Uraz nosa może występować jako uraz zamknięty gdy
szkielet nosa jest pokryty tkankami miękkimi i uraz nosa otwarty gdy części
chrzęstne lub kostne nosa są obnażone. Najczęstszym urazem jest złamanie
zamknięte kości nosa. Leczeniem jest zabieg wykonywany przez laryngologa tj.
repozycja złamanych kości nosa. Zabieg najlepiej powinien być wykonany w ciągu
24 godzin po urazie. Często po nastawieniu kości nosa należy również założyć
tamponadę przednią, oraz zastosować osłonę antybiotykową. Tamponadę z nosa
usuwamy po 72 godzinach. Istnieje również możliwość zastosowania opatrunku
zewnętrznego nosa tzw. szyny zewnętrznej nosa. Prawidłowo wykonany zabieg
nastawienia kości nosa na ważne znaczenie zarówno kosmetyczne jak i
czynnościowe.

Większym problemem są złożone złamania otwarte piramidy nosa. Wymagają one
oczyszczenia tkanek miękkich, prawidłowego nastawienia i unieruchomienia
fragmentów kostnych często przy użyciu szwów drucianych.

Jako uraz możemy rozpatrywać również stan nosa związany z przebytą operacją w
zakresie nosa bądź zatok przynosowych. Możemy mieć do czynienia z krwawieniem
śródoperacyjnym, natychmiastowym pooperacyjnym, krwawieniem wczesnym i późnym
pooperacyjnym. Najczęstszymi operacjami wykonywanymi w rejonie nosa to operacje
przegrody nosa, polipów nosa, mukotomie, operacje w zakresie zatok szczękowych.



Urazy środkowej części twarzy

Złamanie szczęki - najczęstszym złamaniem jest złamanie poprzeczne szczęki
często obejmujące również zatokę szczękową. Może obejmować także inne zatoki
przynosowe oraz część podstawy czaszki. Urazy środkowej części twarzy w
zależności od linii urazu zwykle klasyfikowane są wg Podziału Le Forta. (3
stopnie złamania)

Złamanie szczęki typu La Forta I - jest to dolne poziome złamanie szczęki z
oderwaniem wyrostka zębodołowego górnego.

Złamanie typu La Forta II - złamanie piramidy nosa, oderwanie szczęki oraz
przejście linii złamania przez kości nosowe, wyrostek czołowy szczęki, ścianę
przyśrodkową oczodołu oraz przez szew jarzmowo-szczękowy.

Złamanie typu La Forta III - oddzielenie szkieletu twarzy od podstawy czaszki.
Typowe onjawy wstrząsu oraz wstrząsienia i stłuczenia mózgu występują
natychmiast po urazie.

Po przeprowadzonym badaniu laryngologicznym wykonujemy w tych przypadkach
badania obrazowe jak Rtg czaszki, lub CT czaszki, często jest w tych
przypadkach niezbędna konsultacja chirurga szczękowego i neurochirurga. Każdy
chory ze złamaniem środkowej części twarzy powinien być hospitalizowany.
Pozornie nieszkodliwe uszkodzenie tkanek miękkich w okolicy podstawy czaszki
może ukrywać zagrażające życiu uszkodzenia szkieletu kostnego.

Złamania kości jarzmowej i oczodołu mogą być częścią cięższych złamań środkowej
części twarzy. Prawie zawsze urazem jest objęta zatoka szczękowa. Mechanizm
złamania zwykle wiąże się z tępym uderzeniem bocznej części twarzy pięścią,
bądź w wypadku komunikacyjnym. Leczenie jest operacyjne z dojścia zewnątrz
nosowego lub przez przedsionek jamy ustnej.

Odosobnionym typem urazu jest złamanie z oderwania. Spowodowane jest siłą
działającą na oczodół przez uderzenie pięścią, piłką, korkiem od szampana.
Cienka kostna ściana dna oczodołu łamie się i zapada do zatoki szczękowej. Może
dojść do zakleszczenia się tkanek oczodołu. Leczenie jest bardzo trudne i
wymaga współpracy laryngologa z okulistą.

Barotrauma - jest to uraz ciśnieniowy spowodowany różnicą pomiędzy ciśnieniem
powietrza w zatoce a otoczeniem i zmianami patofizjologicznymi lub
anatomicznymi zaburzającymi prawidłowe wyrównanie ciśnienia. Najczęściej
dotyczy pilotów, nurków, skoczków spadochronowych. Oprócz krwawienia częstym
objawem jest bardzo silny tępy ból okolicy zatok przynosowych. Krwawienie jest
następstwem ciężkiego uszkodzenia błony śluzowej zatok. Leczenie polega na
stosowaniu środków obkurczających błoną śluzową nosa, oraz leków objawowych.
Jako leczenie zapobiegawcze operacje przegrody nosa, konchotomie, operacje
zatok przynosowych.



Przyczyny ogólnoustrojowe

[student_inzynier]

Przyczyny ogólnoustrojowe krwawień z nosa

Krwawienie z nosa jest pierwotnym objawem chorób zakaźnych takich jak grypa,
odra, płonnica, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, różyczka, ospa wietrzna,
mononukleoza zakaźna, zakażeń bakteryjnych górnych dróg oddechowych, oraz
zakażeń ciężkich takich jak np. dur brzuszny czy gorączka plamista. Występuje
również w zakażeniach zagrażających życiu takich jak posocznica. Krwawienie
jest wynikiem wysychania błony śluzowej, zwiększoną wrażliwością i
przepuszczalnością naczyń ze względu na działanie toksyn bakteryjnych oraz
zaburzeniami czasu krwawienia i krzepnięcia.

Krwawienie z nosa jest jednym z głównych objawów choroby organicznej, choroby
naczyń, układu krążenia i układu krzepnięcia. Jest częstym objawem podstawowym
w nadciśnieniu tętniczym, przełomie nadciśnieniowym, miażdżycy naczyń.
Krwawienie ma postać tryskającego i tętniącego po jednej stronie, może
przeciekać przez nozdrze tylne imitując krwawienie z obu nozdrzy. Stan ten jest
najczęściej zauważalny u osób po 60 roku życia.

Choroba Rendu-Oslera-Webera - patologia w tej chorobie to brak tkanki
mięśniowej w ścianie naczyń tętniczych. Charakteryzuje się skłonnością do
krwawień w II dekadzie życia. Oprócz krwawień z nosa, głównie z przedniej
części przegrody nosa, występują krwawienia z innych śluzówek, na skórze dłoni
oraz z małżowin usznych.

Choroba ogólnoustrojową których typowym objawem jest krwawienie z nosa są
skazy krwotoczne osoczowe, płytkowe i naczyniowe oraz choroby krwi
przebiegające z zaburzeniami krzepnięcia jak hemofilia, białaczki. Krwawienie
z nosa jest objawem pierwotnym w skazach naczyniowych. Leczenie jest
hematologiczne. Laryngolog jest w tych przypadkach konsultantem odpowiedzialnym
za zatrzymanie nagłego krwotoku z nosa.



Postępowanie w przypadku krwawienia z nosa

Istotne znaczenie ma prawidłowe ułożenie pacjenta w pozycji półsiedzącej
zabezpieczającej przed spływaniem krwi do dolnych dróg oddechowych i przewodu
pokarmowego oraz uspokojenie pacjenta.

Następną czynnością jest oczyszczenie nosa ze skrzepów krwi przez wysiąkanie
nosa lub w warunkach gabinetu laryngologicznego przez odessanie nosa za pomocą
saka. Po oczyszczeniu nosa następną czynnością jest próba ustalenia miejsca
krwawienia. Pomocne w tym jest obkurczenie błony śluzowej jam nosa przez
założenie sączków z Adrenaliną lub inną substancją obkurczającą.

Najprostszą czynnością przy tamowaniu krwawienia z nosa jest ucisk na
skrzydełka nosa który jest czysto mechaniczną próba zatrzymania krwawienia.
Dodatkowo można stosować zimne okłady na grzbiet nosa jako środek obkurczający
naczynia w jamach nosa. Są to czynności możliwe do wykonania w każdym gabinecie
lekarskim. Należy zawsze również pamiętać o pomiarze ciśnienia tętniczego, gdyż
nadciśnienie tętnicze jak już wspominałem jest jednym z częstszych powodów
krwawienia z nosa.

Następne zabiegi mające na celu zatrzymanie krwawienia z nosa wymagają
czynności specjalistycznych wykonywanych przez laryngologa w gabinecie
laryngologicznym, a nawet w oddziale laryngologicznym.

Miejscowe stosowanie środków hemostatycznnych takich jak tampony przesączone
trombiną, tampony żelatynowe, gazy hemostatyczne.

Kauteryzacja - stosowana przy miejscowych krwawieniach najczęściej ze splotu
Kisselbacha. Jako substancję kauteryzująca stosujemy kwas chromowy. Można
wykonać także kauteryzację zimną (kriokauteryzację), elektrokauteryzację, lub
kauteryzację laserem.

Przy nieskuteczności powyższego postępowania konieczne jest założenie tamponady
nosa przedniej lub tylnej. Tamponada nosa przednia polega na założeniu do jamy
nosa jedno lub obustronnie setonów mających na celu ucisk na miejsce
krwawienia. Tamponadę przednią utrzymujemy do 72 godzin często w osłonie
antybiotyku.

Tamponada nosa tylna (Bellocqa) jest zabiegiem bolesnym i wymagającym
znieczulenia miejscowego oraz wstępnej premedykacji. Tampon z gazy na lejcach
wprowadzany od strony jamy ustnej służy do zamknięcia nozdrzy tylnych.
Jednocześnie jest wykonywana tamponada przednia. Tampon z gazy może być
zastąpiony balonikiem wprowadzonym na cewniku (cewnik Foleya) i napełnionym
wodą w nozdrzach tylnych. Tamponada tylna balonem jest zabiegiem mniej
traumatyzujacym dla pacjenta.

Innym postępowaniem jest nastrzyknięcie śluzówki przegrody nosa. Wykonujemy je
przy krwawieniach z przegrody nosa. Polega na ostrzyknięciu roztworem Xylokainy
błony śluzowej przegrody nosa i przerwaniu ukrwienia śluzówki.

Jeszcze innym postępowaniem jest odwarstwienie błony śluzowej przegrody nosa.
Po ostrzyknięciu błony śluzowej przegrody nosa roztworem Xylokainy i nacięciu
błony śluzowej wraz z ochrzęstną przegrody wykonujemy odwarstwienie błony
śluzowej i ochrzęstnej od chrząstki przegrody nosa. Zabieg ma za zadanie
przerwanie unaczynienia przegrody nosa.

Gdy nie uzyskujemy zatrzymania krwawienia z nosa po powyższych zabiegach
następnym krokiem w opanowaniu krwawienia z nosa jest podwiązanie naczyń. Te
zabiegi wymagają zabezpieczenia sali operacyjnej, oraz całego zespołu jak do
zabiegów operacyjnych tj. lekarz laryngolog operator oraz lekarza
anestezjologa.

W zależności od źródła krwawienia wykonujemy podwiązanie jednego z
następujących naczyń krwionośnych:

- tętnicę szczękową
- tętnice sitowe przednią i tylną
- tętnicę szyjną zewnętrzną

Przy bardzo silnych krwawieniach z przegrody nosa u osób ze skrzywieniem
przegrody nosa występują trudności przy założeniu tamponady przedniej i tylnej
ze względu na zmiany anatomiczne w ukształtowaniu jam nosa. Dochodzi wówczas do
konieczności wykonania operacji przegrody nosa „na ostro”. Po uzyskaniu
prawidłowych zależności w jamach nosa wykonujemy tamponadę przednią, a w razie
konieczności tamponadę tylną.

Nowymi metodami opanowania krwawienia z nosa jest użycie krioterapii, oraz
lasera argonowego.

Krioterapia to celowe niszczenie tkanek przez ich zamrożenie. Zastosowanie
kriterapii wymaga odpowiedniej aparatury której zasadniczym elementem jest
krioaplikator który powoduje skupienie bardzo niskiej temperatury na określonym
obszarze. Używa się końcówek (krioaplikatorów) o różnym kształcie. Jako
substancje mrożące stosuje się dwutlenek węgla, freony, płynny azot, podtlenek
azotu. Końcówkami doprowadzamy do zamrażania krwawiących naczyń i tkanek
powodując ich niszczenie, i tworzenie się blizny obejmującej krwawiącą tkankę.

Laser argonowy tzw. laser jonowy (domieszka czynną są jony argonu) jest
użyteczny w medycynie ze względu na krótka długość fali i dużą moc. Laser ten
ma duży efekt koagulacyjny, natomiast nie ma zdolności głębokiej penetracji.



Metody postępowania ogólnego przy silnych krwotokach z nosa są identyczne jak
postępowanie przy krwotokach z innych miejsc.

zapewnienie dostępu do naczyń o dużym świetle przez założenie 2-3 wenflonów

pobranie krwi na grupę krwi, próba krzyżowa, morfologia, badanie układu
krzepnięcia

przed otrzymaniem wyniku próby krzyżowej podać roztwory krystaloidalne i
koloidalne lub roztwory albuminy ludzkiej. Preparaty przed podaniem dożylnym
powinny być ogrzane.

Kontrola ciśnienia tętniczego oraz tętna

Substytucja masą erytrocytarną, pełną krwią, świeżym mrożonym osoczem, lub
płytkami krwi.

Uspokojenie chorego, podawanie tlenu

W pózniejszym okresie tj. po zatrzymaniu krwawienia podawanie antybiotyków.



Najczęstszymi preparatami farmakologicznymi stosowanymi w krwawieniach z nosa
są:

1. Rutinoscorbin - połączenie witaminy C z glikozydem flawonowym. Maksymalne
dawkowanie przy krwawieniach z nosa to 4 x dziennie po 3 tabletki
2. Cyclonamine (Etamsylate) - maksymalne dawkowanie przy krwotokach z nosa to 4
x dziennie po 500mg
3. Exacyl (Tranexamic acid) - maksymalnie do 4g na dobę w dawkach podzielonych



Krwawienia

[Gość: aga988]

naprawde nie spodziealam sie az tak wyczerpujacych informacji bardzo bardzo
dziekuje za poswiecenie czasu i uwagi pozdrawiam