jak sobie poradzić po stracie pracy?

[Gość: znów bezrobotna]

jestem totalnie załamana, straciłam prace, która była dla mnie jedyną rzeczą,
jaka miała sens. nie zarabiałam dużo, ale praca satysfakcjonowała mnie.
strata ta boli nie tylko ze względu na brak źródła utrzymania, ale głównie ze
względu na brak zjęcia, bezczynność.
wiem, że muszę się zebrać i zacząć szukać innego zajęcia, ale wizja chodzenia
i słyszenia "nie, dziękujemy. nikogo nie potrzebujemy" nie napawa mnie
optymizmem.
jak sobie porzdzić w tym najgorszym okresie, gdy człowiek czuje się
jak "zbity pies", gdy poczucie własnej wartości spadło niemalże do zera,gdzie
czuje się beznadziejnie?

[Gość: studentka-ko]

A co takiego robilas?

[Gość: silver]

Na poczatek duzo snu. Nastepnie dogoterapia, czyli spacery i zabawa z psem. Na
koniec przelamanie w sobie niskiej samooceny i wycieczki do pracodawcow. Jak
pisze wielu bywalcow tego dzialu forum, praca jest i trzeba tylko po nia siegnac.

Masz doswiadczenie, wydajesz sie rozgarnieta osoba - bedzie dobrze.

[Gość: byla bezrobotna]

I Ty i wszyscy stawiajcie na samozatrudnienie, to nie jest trudne uruchomic
uslugi dla innych, pomyslcie co umiecie robic, jaka jest nisza na waszym
terenie i do dziela !!

[Gość: gapa]

nie wiem czy to będzie dla Ciebie jakieś pocieszenie ale w marcu też straciłem
w miarę dobrą prace i jak na razie nie mogę znaleźć czegoś nowego. Dodam, że na
utrzymaniu mam czworo malutkich (naprawdę malutkich) dzieci. Nie trace jednak
nadzieji - będzie dobrze.

[agulha]

Dobrze robi nawet mała i mało ambitna praca na zlecenia (nawet na czarno). Moja
koleżanka szukała pracy pół roku, miała zapasy finansowe, i trochę przepisywała
w tym czasie tekstów na komputerze, za pieniądze, choć bez oficjalnej umowy, dla
znajomego. Chociaż to zajęcie jest znacznie poniżej jej kwalifikacji,
twierdziła, że podtrzymuje ją na duchu, bo: ma coś do zrobienia, co ją
mobilizuje do wstania z łóżka i zabrania się za tę robotę, a pieniądz, choć
nieduży, zawsze odgania czarne myśli, że oto pieniędzy jej tylko ubywa - i za te
dodatkowe nieduże zarobki z lekkim sercem sobie czasem coś miłego kupiła.
Historia ma happy end, bo dziewczyna pracę znalazła, porządną, odpowiednią, i
pracuje sobie już prawie dwa lata.

[Gość: TR]

JA BYŁEM W TAKIEJ SYTUACJI kilka razy i zawsze jakos sie przelamywalem ale bylo
ciezko - glowa do gory raz bylem bez pracy tylko 3 tygodnie, drugi raz 6
tygodni, teraz pracuje w domu na czarno co jest jakims rozwiazaniem ale nie
daje poczucia satysfakcji i po roku znalazlem stale zajecie i czuje sie lepiej
najwazniejsze to miec kogos bliskiego ktory potrafi to docenic i porozmawiac
poznalem duzo ludzi ktorzy maja prace i mi zazdroszcza ze moge pracowac w domu
i narzekaja ze musza tyrac po 8 godzin ale ja wiem ze to tylko poza i maska i
to mnie wpieprza

[Gość: bo55]

ciezko ciezko ja nie wiem juz co robic moge robic na czarno tylko gdzie
mieszkam w malym miasteczku a jestem w wieku waszych rodzicow gdziekolwiek
pytam to nie ma pracuje tylko rodzina krolika boje sie ze niedlugo nadejdzie
zalamka ciezko cos poradzic znam to znam az za dobrze od rozpaczy do wszystko
mi jedno w wiekszym miescie zawsze cos tam mozna dorobic tu nic to jest tragedia

telepraca?

[Gość: agulha]

Masz dostęp do Sieci, umiesz posługiwać się komputerem...może jakaś telepraca?
No nie wiem, z mojej działki to np. tłumaczenia, redakcja tekstów...To można
robić w Kłaju dla firmy z Pcimia - żaden problem...

[Gość: pierwsza_naiwna]

Ja sobie nie radzę:(, choć właściwie nie mam chyba prawa narzekać. Byłam bez
pracy tylko trzy tygodnie(zaczęłam wpadać w głęboki dół po tygodniu siedzenia w
domu) - teraz na szczęście pracuję, za mniejszą kasę ale w zawodzie. Mimo tego
jak pomyślę o swojej poprzedniej i zwolnieniu to boli. Zostałam zwolniona na
skutek działań kogoś, kto był gorszy ode mnie ale zdobył zaufanie szefa. Udawał
mojego przyjaciela a za plecami... Nie mogę się pogodzić z tym że mu pomagałam,
kryłam jego błędy - stary jestem a naiwna jak dziecko.Lubiłam tę pracę, dawała
mi satysfakcję, przywiązałam się bardzo do ludzi....żal mi potwornie że musiałam
odejść.

[Gość: Dilbert]

Wiem że to może śmieszne pocieszenie...
ale żyjemy i jestesmy w miarę zdrowi..i tylko to się liczy.
reszta to TYLKO taka gra gdzie pionkami są pieniądze.

[titopa]

a co będzie jak zabraknie zdrowia a pieniędzy na lekarza też brak?