Rocznik 75, 30latkowie/ki czas na podsumowanie!

[untochables]

1974
w czasie studiów praca w barze ja jako kucharz ona jako kelnerka
potem pierwsza praca po studiach ciężka i ogłupiająca za przysłowiowe 700 pln
ale pracowaliśmy każdego dnia, ona spała w autobusie do pracy ja potrzebowałem
kilka minut by wyjść do tyry
tyraliśmy ;( mocno kilka lat
staralismy realizowac nasze plany i marzenia
dom na wsi, duży pies, ogromna biblioteka i podróże
teraz chyba czas na dzieci może troche poźno lae lepiej niż wcale
jutro napewno zaśpimy do pracy ;)
już nie pędzimy tak jak kiedyś, zwalniamy tempo by żyć

rocznik 79

[Gość: malika]

ludzie 4 lata młodsi od was - ja i moi znajomi
mój statystyczny znajomy:
mieszka w Warszawie, jest z Warszawy i okolic, po studiach, praca, która nie
daje satysfakcji lub brak pracy (tylko dorywcza), pensje - 1000 - 2000 netto,
brak partnera lub wolny związek, siłą rzeczy najważniejsze stają się dla nich
zainteresowania, hobby - bo praca służy w takiej sytuacji tylko związaniu końca
z końcem
nikt nie kupił mieszkania - albo kupili rodzice albo dostali w spadku albo
mieszkają na piętrze domu rodzinnego albo wynajmują
nikt nie myśli o dziecku

rocznik 75

[Gość: r]

Własne mieszkanie kupione na początku studiów za pieniądze, które sam zarobiłem
grając na giełdzie (zaczynałem jeszce w liceum - to były złote czasy, często
żałuję że nie wtedy nie byłem kilka lat starszy /po studiach/).
Studia oczywiście jak wiekszosc z tego rocznieka ekonomiczne.
Kieruję sprzedażą w pewnej firmie.
Zaczynam budowę domu w dobrej dzielnicy.
Mam stałą partnerkę, z którą mieszkam.

Mimo wszystko uważam, że "złotym" pokoleniem są 35-40 letni prezesi, którzy
trafili prosto po studiach na hossę na rynku pracy.

[Gość: alistair]

Rocznik 1973. Kawaler, ale jest dziewczyna :) Brak własnego mieszkania - mieszkam w domu rodziców. Zarobki ok.1400 zł na rękę. Samochód - cinquecento 700. Studia wyższe + podyplomowe. Pracowałem już w niejednej firmie - ale głównie z tego powodu, że padały musiałem szukać czegoś innego.
Nie szukam wielkich pieniędzy, kariery i wyścigu szczurów. Chciałbym jednak zobaczyć trochę świata, w związku z tym by odmienić coś swoje życie, prawdopodobnie w przyszłym roku wyjadę do Irlandii.

Rocznikczek 1974...

[Gość: jeżożwierz]

A miało być tak piknie... studia ekonimiczne, podyplomówka, jedna praca na
kierowniczym stanowisku w firmie budowlanej, teraz analityk w duzym banku od 4
lat... i marne 2.300zł na ręke, mieszkanie juz prawie spłacone, stare autko...
brak oszczędności, na wakacje muszę odkładać i planować zawczasu. kazdy wiekszy
wydatek powoduje wyrzuty sumienia. Poza tym staram sie nie zamartwiac - szukam
lepszej pracy, rodzinki włąsnej brak - nawet ostatnio sie juz nie chce drugiej
połowy szukać.. przeraża to, że wiekszość ludzi (w tym i kobiet) jest jakaś z
innej bajki...
No ale ma byc lepiej! w końcu Kwa, Kwa... Kaczyński prezydent ma zrobić u nas
drugą Japonię ino bez tych skośnych kurdupli! poczekamy.. moze wtedy sie
dorobie i poleci na mnie jakas super kobieta:)
w sumie jak patrze na te Wasze wywody - jestem gdzieś pośrodku. nie jest zle..

[alienor]

Rocznik 73 i tak sie sklada, ze swoj bilans zycia robie wlasnie teraz, z racji
doswiadczen zyciowych, a nie daty w kalendarzu (2 lata temu nie mialam glowy do
takich rzeczy). Mam dyplom magistra inzyniera, jestem informatykiem, od 8 lat
pracuje w zawodzie, w jednej firmie, 3 lata temu awansowalam, poprowadzilam
projekt, odnioslam tzw. sukces, pensje mam bdb, b.wysoka jak na polskie warunki
(firma jest filia firmy zagranicznej). W miedzyczasie zrobilam drugi dyplom,
magistra psychologii, specjalizacja zarzadzanie, teraz sie ucze praktyki szkole
trenerow biznesu. W pracy spokoj ostatnio, po blisko 2-letnim szale pracy po
12h i w weekendy, kiedy trzeba bylo dostarczac kolejne wersje produktu "na
wczoraj". I taka ciekawostka mnie spotkala: robilam to, co myslalam, ze chce
robic, prace mialam b.satysfakcjonujaca, roznorodna i ciekawa, coraz wieksze
wyzwania, chcialam byc tym kierownikiem i sie sprawdzic "na froncie",
sprawdzilam sie i... stwierdzilam, ze ok, sprawdzilam sie, bylo super, ale nie
widze siebie w tym dluzej. Nie chce pracowac w takim stresie, a w ogole po 8
latach w informatyce znudzilam sie tym, moze calkiem zmienie zawod i zostane
trenerem biznesu. A moze wlasna firma? Jeszcze sie waham, bo tez mnie kusi,
zeby wyjechac na 2 lata do UK, jako informatyk wyjade bez problemu, juz mialam
propozycje, a zawsze chcialam tam pomieszkac, zeby zwiedzic ten kraj, bo
interesuje sie jego historia. W moim zyciu nastapil wyrazny przelom, wszystko
sie przewartosciowalo. To, co mnie krecilo do tej pory, przestalo mnie krecic.
Teraz patrze na zycie z ciekawoscia: gdzie mnie teraz zaniesie, co bede robic
za rok, 5 lat?

[jasmina_tdi]

W swoje 30 urodziny pomyślałam, że mam cholernie fajne zycie i ze grzechem
byłoby narzekać. Po przeczytaniu połowy tego wątku jestem tego pewna na 100%.
Potrafię ciężko pracować i równie mocno się obijać. Dużo jęczę, ale jestem
chyba z żelaza, więc co mi tam! Radość odnajduję w szczegółach, a wszystkie
moje marzenia prędzej czy póżniej - spełniają się (NIESTETY!!!). Mam wszystko,
co potrzebne, uwielbiam trwonić pieniądze na bzdury. Nie zamierzam się
zmieniać - prędzej świat zacznie się kręcić w drugą stronę. Z każdym kolejnym
rokiem mam coraz mniej do stracenia, wzrasta tez moje rozczarowanie czlowiekiem
jako istotą ludzką. To dziwne, ale 10 lat temu nie kojarzyłam ludzi z
bezinteresowną zawiścią, a teraz to pierwsze co mi się nasuwa - "jaki numer mi
zaraz wytniesz, bratku". To raczej ze strat niz zysków. Z drugiej strony
kompletnie nie wierzę już w popularną bajeczkę o udręczeniu i zależności
naszego losu od innych - guzik prawda! Coraz więcej rzeczy mi się nie chce, jak
mogę, to się kładę. Potrafię mówić "nie" i zdaje sie wiem, kim jestem. Dalej
nie cierpię słuchac muzyki na słuchawkach, ale nauczyłam się gotować.
Chciałabym mieć więcej wolnego czasu, żywego konia i końskie zdrowie, az do
grobowej deski. Zreszą życie to tylko kwestia percepcji, nic nie trwa wiecznie,
a dno jest głebiej niż mogłoby się zdawać. Czy jestem szcześciarą? I to jaką!
(nie zapeszać, tfu tfu tfu :-)

[Gość: nitka]

rocznik 74
w dniu 30. urodzin bylam najszczesliwsza osoba na swiecie, potem sie to
odrobine zmienilo:-)
bilans?
plusy: mam cudownego meza, swietny kontakt z rodzicami, wielu oddanych
przyjaciol, tez wsrod rodziny, jestem bezdzietna, zawodowo zyje na wspak
normom, pracuje tworczo, w domu, wyjezdzam w swiat kilka razy w roku, czasem
nawet na 3 m-ce, nikomu sie nie opowiadam, uprawiam dużo sportów. moje srednie
zarobki miesieczne: 4300 netto meza ok. 5000. jedno mieszkanie 60-metrowe juz
splacone, nastepne, troche wieksze w drodze:) samochod: 2-letni focus,
spłacony. psychoterapia w toku:-)
minusy: trudne układy z teściami, problemy z decyzją co do przyszłości (dzieci
czy nie?), nerwica, czasem marazm.

32 w tym roku

[Gość: junior]

optymistycznie - mam wspaniałego 1 rocznego synka i w nim upatruję szansy na to
aby zyć nastepne 30 lat, bo innaczej to już by sie nie chciało, niby jest ok
ładne mieszkania, robię na swoim, zona w banku ale prespetkywy marne - moje
zycie to ciągła walka z przeciwnosciami, najbardziej wku..ające jest to ze
trzeba ciagle zarabiać kase, koszty koszty zycia - one nigdy się nie skończą,
żyję chwilą ciesze sie z dziecka i czekam.........

[Gość: xapax]

9 lat po studiach. Całe życie zawodowe w jednej firmie, nie kradnę, nie
oszukuję, nie dostaję kasy od bogatych krewnych. Obecnie zadowolony z życia,
które jest piękne jeżeli potrafi się nim cieszyć. Jak? Parę prostych reguł:
- znajdź naprawdę bliską osobę i pokochaj ją bardziej niż kochasz siebie - od
samotności gorsza jest tylko kupiona miłość
- nie poświęcaj życia dla pracy - praca jest tylko narzędziem ułatwiającym
życie a nie jego celem
- od czasu do czasu, zupełnie bezinteresownie zrób coś dla innych - super
uczucie
- jeżeli czujesz, że jesteś zmęczony - pomyśl co jest przyczyną i zmiań to
- naucz się cieszyć z rzeczy małych i nigdy nie rezygnuj z marzeń - one są w
życiu najważniejsze (jedna uwaga: mieszkanie, dobry samochód, setki tysięcy na
koncie to bardzo głupie marzenia - jak już je zrealizujesz, przekonujesz się,
że to tylko rekwizyty i nie warto z nich czynić celu swojego życia)
Powiecie, że to wszystko są banały ale ja tak żyję od kilku lat i jestem po
prostu zadowolony. A dla biorących udział w wyścigu szczurów jedna podpowiedź,
w którą pewnie nie uwierzą. Pozytywne podejście do życia pozwoliło mi osiągnąć
większość z Waszych życiowych celów pomimo tego, że nigdy nie spędziłem w pracy
więcej niż 9 godzin w ciągu jednego dnia oraz nigdy nie poświęciłem dni wolnych
na pracę.
Pozdrawiam - i życzę Wam tak udanego życia jak moje.

[Gość: goska]

rocznik 78, mgr dziennikarstwa, znajomosc 2 jezykow obcych, praca w firmie
spedycyjnej w dziale obslugi klienta, codziennie dojezdzam do pracy 2 godziny,
gdyz w moim ukochanym , malym miasteczku nie ma pracy, zarabiam 1500 zł na
reke, satysfakcja z wykonywanej pracy mała, mozliwosc znalezienia pracy w
zawodzie znikoma (chyba ze mialabym dobre plecy), perspektywy awansu w firmie:
Są, ale bardzo odległe ( równaja sie tez ze zmiana miejsca zamieszkania),
atmosfera w pracy swietna, wspaniali ludzie.
Prywatnie cudowny maz, cudowny, dwoletni synek, dom w budowie ( kredyt do
poznej starosci), samochod 6-letnie Audi A4
Ogólnie jest dobrze, tylko brakuje tej swobody w kwestiach zawodowych, zbyt
mały wybor na rynku pracy, zbyt ciezko znjaduje sie ja, i zbyt szybko mozna ja
stracic. Nie ma pewnosci co do przyszlosci.

[Gość: 32 latek]

No tak...widzę,że wyścig szczurów trwa.Ten pięć,ten siedem tys,tamten jeszcze
wiecej,etc,etc.Buuu pogoń za dobrami materialnymi,pyszałkowatość,rozpychanie sie
łokciami,zero pokory.Dla mnie to koszmar...Oj cieszę sie,że nie jestem jego
uczestnikiem :-)

[Gość: klon]

a jestes szczesliwy?

[Gość: 32latek]

cytuję słowa Stefana Karwowskiego z Czterdziestolatka "nie jestem
nieszczęśliwy...a to już dużo" ...pod którymi sie podpisuję :-)

[Gość: ania22]

Wiecie to co piszecie jest strasznie egzystencjalnie pogmatwane, z jednej
strony macie po 30, 30-kilka lat, osiagneliscie jako-taka stabilizacje
materialno-matrymonialna, ale czuje sie jaks pustke. Ja mam 22 lata i mimo ze
jest tak ciezko to jest bardzo ok, koncze studia na najbardziej niezyciowym
kierunku na swiecie, po ktorym nie bedzie pracy w wielkich korporacjach, nie
narzekam na brak kasy (w przypadku wiekszej dziury w budzecie albo
fantastycznych ekstra drogich butow łapie cos na umowe zlecenie) nocne kluby w
wawie znam wszystkie i swietnie sie w nich bawie, wielka byla-milosc do dwa
starszego faceta i zaplanowany rok w Afryce...Jezeli praca za 6000-12000 was
frustruje to ja po prostu rzuccie:mniej kasy, ale lepszy seks (to takie
przyjemne), fajniejsze zycie i moze w koncu udane zwiazki, bo z doswiadczenia
wiem (to do 30-letnich zapracowanych panow), ze, sorry chlopaki, ale
najczesciej nie ma o czym z wami gadac, o stalym zwiazku nie ma mowy(bo praca i
brak czasu)a w lozku sami wiecie jak to jest. A i szczescie sie czasami
usmiecha: ostatnio mialam propozycje pracy za 7000 8 godzin dziennie zero
nadgodzin troche optymizmu i powodzenia

Rocznik 75, 30latkowie/ki czas na podsumowani

[Gość: mal 75]

w sumie to jak sie zastanowic (przeczytawszy posty innych 30latkow) to jest
git. na zarobki nie ma co marudzic. rodzina (zona, dzidzia - juz 3l. i ja)
szczesliwa. naprawde nie jest zle. moze i byloby fajniej gdyby udalo sie wiecej
zarobic, ale powstaje pytanie czy warto? do pierwszego nam nie brakuje. jakos
specjalnie nie musimy sie ograniczac - mysle ze po prostu zwyczajnie srednio.
mamy czas dla siebie, i jeszcze wiecej dla malej. a ze kredyty, ze nie robimy
oszalamiajacej kariery? nam wystarcza to co mamy. trzeba sie zastanowic na
drugim potomkiem i juz bedzie komplet szczescia (a w kraju nie przyczynimy sie
do ujemnego przyrostu ;)). do idealu brakuje tylko tyle, by mozna bylo wziac
wychowawczy bez uszczerbku na dochodach, albo co istotniejsze - by miec pewnosc
ze bedzie gdzie wracac do pracy. tak wiec jest git! i tylko czasem jak patrze
na kolegow zyjacych bez zobowiazan to troszke mi zal, ze nie moge se skoczyc
wieczorem do knajpy, do kina, na narty kiedy mi sie zamarzy, na zakupy, na
kawe. ale wszystko mija gdy w domu moja ukochana mala przyjdzie i sie przytuli
i powie ze mnie kocha najbardziej na swiecie. wtedy to chyba oni mi
zazdroszcza...

[Gość: kala_74]

a ja miałam szansę po studiach zostac za granicą a wróciłam do tego syfu, który
mi sie wtedy (1997) wydawał "perspektywiczny". Okazało się, że Polska jest
niereformowalna a Polacy niezmiennie głupi i to sie nie zmieniło od
Rzeczpospolitej szlacheckiej. Dostałam po dupie finansowo ale pomimo to...nigdy
sie nie wyprowadziłam sie do Warszawki...Całym moim sukcesem jest fantastyczny
facet, którego znam od dziecka i który jest moją wieczną miłością. Udały nam
sie równiez dzieci. mam tez fantastyczne i bardzo absorbujące hobby (konie). I
jedno wiem - trzeba żyć i cieszyć się tym co sie ma a nie licytować się
gó..anymi złotówkami brutto lub netto. I mam jeszcze dobra rade dla wszystkich
zawistnych palantów w tym kraju - zajmijcie się sobą i użyjcie trochę organu
zwanego mózgiem. Nie znajdziecie szczęścia jezeli będziecie się ciagle mierzyć
cudzymi miarami i zazdrościć innym że mają Audi TT (jak jeden z palantów na tym
forum). Mądrzejcie ludzie, bo głupota ludzka (zwłaszcza w tym kraju) jest jak
miłosierdzie Boże...bezgraniczna, wszechobecna...dodaj co chcesz!

[Gość: konsul]

Może trochę z innej perspektywy. Po studiach:dziennikarstwo wróciłem do
rodzinnego miasteczka. Powiedziałem sobie do 30tki 100 tys. No i udało się.
Praca w samorządówce za 2 kawałki i z knajpy dodatkowe 4. Potem rozwód, no i
zostało tylko 3 z pensji. Co i tak na lokalne warunki jest szczytem marzeń w
tym wieku. Obecnie tylko internet i przyjaciele:)

[Gość: Gosc]

Dam Wam troche do myslenia a propos $$$: 16000pln/mc i odszedłem z pracy w
szczycie kariery realizowac swoje marzenia we wlasnej firmie (od zera). Polecam
to samo - przenigdy nie dajcie sie skusic tylko na $$$ - za rok, dwa albo piec
bedziecie nieszczesliwi, naprawde.

[ryszardus]

Witam
Czytając
słyszę jaki jesteś zadowolony z osiągnięć osiągniętych do trzydziestki. OK!!
Ale , przypomniał mi się kawał ...
Pyta kolega kolegi przez radio CB gdzie słuchaczy wielu ,
masz Piotrek magnetowit ,i Piotrek odpowiada dumnie MAM , a ten mu na to
ale jesteś chwalipięta
A kolega kontynuuje , a masz Piotrek telewizor klorowy ,po krótkiej zadumie ,
Piotrek odpowiada ze złością NIE MAM
A serdeczny kolega mówi do Piotrka , To po co CI magnetowid ?
W tem ciszę przerwał jeden wielki rechot w radiu CB
A Piotr powiedział NARA i odszedł z radia

[begonia4]

Mój zwykły dzień:
pobudka o 5.30, szykuję się w biegu, o 6.00 budzę dziecko, o 6.30 do
przedszkola, mały zaspany, cos marudzi pod nosem. Żegnam się w korytwrzu, lekko
wpychając synka do sali. Biegnę na autobus bo zaraz ucieknie. O 7.00 w pracy.
Siedzę do 16 bo nagle wypadło coś ważnego, zresztą często tak wypada. O
zapłacie mogę zapomnieć. Pracuję na tzw. państwowym, co oznacza 2tys. brutto na
niższym stanowisku kierowniczym plus dyspozycyjność. Z tym najtrudniej... Potem
biegiem na autobus, bo moje dziecko znów zostanie ostatnie w przedszkolu, a
panie bedą patrzeć na mnie z nienawiścią.
Potem zakupy, w domu o 17.00 szybki obiad. Po 18.00 wraca mąż ( on ma jeszcze
gorzej - pracuje w innym mieście). Odgrzewam obiad, zmywam, chwila z dzieckiem
i średnio przed 21.00 jestem nieprzytomna.
Coś o mnie - studia wyższe, studia podyplomowe plus najróżniejsze kursy
doskonalące. Kiedyś ambicje na tzw. karierę, teraz mi to zwisa..
Mieszkanie - kawalerka z 1 pokojem.
Perspektywy - większe mieszkanie i kredyt do późnej starości, perspektywy
awansu - nikłe ( brak tzw. odpopwiednych znajomych).
Najbliższe palny - na przekór wszystkiemu - 2 dziecko, bo to największa nasza
radość, cel i motor do działania.
O emeryturze boje się mysleć, bo przy moich zarobkach będę mieć pewnie z 500
zł, jak mąż mnie zostawi dla młodszej to umrę z głodu.
Sorry za ten przygnębiający ton - to z przemęczenia, jutro będę mieć pewnie
lepszy nastrój.
Pozdrawiam

Zadowolony z życia

[Gość: rocznik79]

Średnie, parę szkół zacząłem ale nie spełniły moich oczekiwań. Niczego w życiu
nie żałuje, wszystko jest tak jak chce żeby było, 100% kontroli. Był czas na
zabawę oraz doskonalenie umiejętności. Pracę mam wymarzoną (kreatywny w
reklamie) pracuję w domu i na własny rachunek, fakt zarobki niestałe 1500-3500
ale przynajmniej nikt mi nie stoi nad głową. Robie co chce, dla kogo chce i
kiedy chce, niedługo założę firmę. Może kiedyś studia zrobię, tak żeby mieć...
media, albo sztuka. Mieszkanie wynajmowane, 10letnie cinquecento i zero kredytów
czy pożyczek. U boku inteligentna i kochająca kobieta, w planach ślub i dziecko,
może wyjazd za ocean...

[Gość: gilda77]

Nie mam jeszcze 30 lat ale tak się czuję.
Warszawa, bank 12 000 brutto, kom, laptop, opieka med, samochód, 64 metry na
Ochocie w kredycie, zimą narty w dolomitach, latem palmy karaibskie,
rozwiedziona bez dzieci....
Zadowolona ale bardzo samotna....

nie zakładaj rodziny w przeciągu.....

[Gość: carlo]

"...Planuję
założyć rodzinę w przeciągu 2-3 lat....".... bo się przeziębisz. Zanim
zaczniesz pisać memuary , naucz się polskiego

[frankhestain]

naprawdę masz komórkę?

[waclaw_grzyb]

Bożeee, co za zmęczeni życiem ludzie tu się wpisują! Niecałe 30 lat a wszyscy
jak stare dziady! Jakbyście tylko czekali na zbawienną śmierć. Ludzie trochę
luzu w życiu!

[pawelzaw]

JAK MOŻNA ŁATWO WSZYSTKO SPIEPRZYĆ PRZEZ LENISTWO:

Dopiero co skończyłem 27 lat. Magister od dwóch. Praca małowymagająca, ale nie
szukam na razie innej. Doszkalam się w angielskim. Przede mną jeszcze rok
podyplomowych.
Przez całe studia z jedną dziewczyną. Po zaręczynach. Byłem pod presją, żeby
zmienić stan cywilny, ale nie chciałem się żenić. Stwierdziłem po co.. Jeszcze
za wcześnie. Mieszkam sam w mieszkaniu po siostrze. Własny samochód z uciułanej
przez 3 lata kasy. Rodzice 100 km ode mnie, ale kochający i pomagający, choć w
50 % na bezrobociu. moja pensja 2200-2300 brutto tj. 1500 + pare złotych na
rękę, plus jeszcze ok 2000-3000 rocznie dodatkowych pierdół. Mało żeby zakładac
rodzinę. Tak uważałem. Byłem panem swego życia. Nie wiem na co czekałem. chyba
na grom z jasnego nieba.
Dziewczyna odeszła. Nie mogła juz nieść zycia w niepewności. Przestala kochać.
A ja dopiero jak ją straciłem zrozumiałem, że była dla mnie najważniejsza w
życiu.
Straciłem w życiu cel. I wiem czego chcę w wieku 30lat. Nie wielkiej fortuny,
nie świetnej pracy. Chcę czuć się szczęśliwy. Być szczęśliwym 30 latkiem.

[waclaw_grzyb]

stary znajdź se inną pannę, są ich tysiące w twoim najbliższym otoczeniu. i nie
wmawiaj sobie że jesteś stary bo w każdym wieku znajdziesz chętną fajną laskę,
tylko zadbaj o siebie

[Gość: amlutka]

Dopisuje się kolejny rocznik '75 :)
Płaca lekko poniżej średniej krajowej, ale praca niestresująca i wolne
weekendy, partnera brak, w planach kredyt na kawalerkę na kolejnych 30 latek :}
i również w planach kot albo może nawet dwa :) i koniecznie bujany fotel jak
już się wprowadzę :)
Poza tym wykrywacz metali i grono świetnych znajomych poznanych dzięki niemu :)
I wiecie co? Całkiem szczęśliwa jestem :)

[Gość: ananan]

Rocznik 75, lekarka, pracuje w uznanej warszawskiej Klinice, robię "dobrą", w
przyszłości teoretycznie dochodową specjalizację. Jeszcze za wcześnie na
samodzielną pracę, specjalizacja trwa 6,5 roku...Mój mąż też jest lekarzem.
Poza tym pracuje jeszcze w dwóch innych, pozamedycznych firmach. Pracuję ponad
55h tygodniowo - codziennie w Klinice plus 6-7 dyzurów lekarskich w miesiącu,
całodobowych, też w weekendy, święta...zarabiam w sumie do 4tys. netto, bo w
naszej klinice są wyjątkooowooo wysokie zarobki...mąż zarabia mniej, ok. 3 tys,
pracuje podobnie dużo...kupiliśmy więc 50 m2 z hipoteką na 25-30 lat, na
Tarchomine. Wkrótce urodzi się nasze pierwsze i może jedyne dziecko. Ku
przestrodze....nie posyłajcie swoich dzieci na medycynę!!!!

[alutka-w]

ja takie pytanko mam do Pani a moze nawet prosbe o kontakt na maila:)
z niecierpliwoscia czekam:)

[Gość: Helmi]

Rocznik '75 wykształcenie wyższe techniczne, kawaler, pracuje, zarobki ponad 2
tyś pln, ok 190 godz./m-c.
Do 29 roku życie było dla mnie jedna imprezką, pracowałem, uczyłem się,
bawiłem, jakieś przelotne i dłuższe związki. Nie traktowałem wszystkiego na
poważnie.
Obecnie od paru lat pracuje w tej samej firmie, nie jest to co bym chciał robić
do końca życia ale nie jest tak żle, praca luzik. Stały związek, kupiliśmy nowe
mieszkanko -jest w trakcie wykańczania, ubraliśmy się w kredyt jeszcze na
jakieś 19 lat :-). Ja się wciąż uczę -obecnie kurs językowy. Bez samochodu.
Na najbliższa przyszłość: w 2007r pewnie popełnie małżeństwo. W tym roku chcę
zacząć studia mgr na PW. Nie planuję wyjazdu za granicę do pracy. Jakoś w tym
kraju mi się podoba. No i zamierzam jednak zmienić pracę.
Pieniądze dla mnie to nie wszystko. Mam sporo znajomych, no i przynajmniej się
tak nie zacharowuję dla tych paru tyś. więcej, z seksem nie mam problemów,
włosy na głowie jeszcze są, zdrowie w porządku (jak robiłem badania w GOBL we
Wrocławiu to wszystko było idealnie nawet waga). Nic nigdy od nikogo nie
dostałem (nawet od rodziców) i za wszystko sam płacę. Żadnych układów.

[Gość: pytanko...]

gdzie sie tak zarabia 8 tys. i wiecej....?
pochwalcie sie.piszecie ...dobra praca w zagranicznej firmie....

[waclaw_grzyb]

> gdzie sie tak zarabia 8 tys. i wiecej....?

gdzie sie zarabia? w marzeniach! nie widzisz że oni wszyscy tu walą ścieme żeby
sie dowartościować? jak szedłem do komunii też sie licytowałem z kolegami kto
dostał więcej pieniędzy!

Próba podsumowania

[Gość: Brylinx - 1976]

Studia humanistyczne skończone 3 lata temu, praca w średniej firmie za 1400 na
rękę (przynajmniej pracuję po 8 h :) )- praca nudna i mało rozwijająca, 2,5 roku
po ślubie, kochana żona, dzieci nie mam, dziesiącioletni samochód, wakacje 2
razy w roku (zawsze tanio i pomysłowo), powoli spłacam kredyty na ślub, nowe
hobby - wspinaczka - jako kolejny etap w realizacji marzeń z dzieciństwa,
zainteresowanie literaturą trochę mi przeszło (mam jednak nadzieję, że kiedyś
coś jeszcze napiszę), chciałbym zmienić pracę na taką, w której bym się spełniał
(jednak bez wariactwa - nie chce tyrać po 12 h) i w której zarabiałbym jakieś
500 zł dodatkowo (więcej mi nie potrzeba). Generalnie bilans na +. Pochodzę z
ubogiej nie wykształconej (ale bardzo kochanej) rodziny, studia obkupione biedą
i wrzodami (sam się finansowałem) ale nie żałuję. Przede mną czas na realizację
marzeń. Pozdrawiam

[jaykaluza]

Tak trzymac. Powodzenia.

Rocznik 73

[Gość: unknown]

Na barku 33 latka, ale nie narzekam (moglo byc gorzej lub lepiej). Pochodze z
zapyzialej zacofanej dziury na Kujawach, zero znajomosci (i wlazenia w ty..k).
Teraz w W-wie (wczesniej w Gdansku).
Skonczona polibuda (wydzial ETI), stabilna praca w duzej miedzynarodowaj firmie
telekomunikacyjnej, znajomosc 4 jezykow, kocha-jaca/-na rodzina: zona i 12m
corka, 2 samochody dobrej klasy, mieszkanie 75m2, dzialka rekreacyjna,
zadowalajaca pensja, 0 kredytow.

Ale nie bylo latwo: do 30tki - praca, praca (non stop na walizkach, firma
wysylala mnie po calym swiecie). Od 30tki - opanowanie, rozwaga, rodzina,
totalna zmiana wartosci (najpierw rodzina potem praca).

[Gość: Mary]

Rocznik `76. Prawo na zagranicznym uniwerku, prywatna firma, na rękę 4 tyś. +
nowy służbowy samochód, mieszkanie 50m z kredytem na kolejne 20 czy 25 lat
(konkretnie nie ma znaczenia, taki czas to zawsze wieczność). Praca mało
rozwijająca, ale daje utrzymanie, 8 godzin zajęcia i czas wolny po. Bilans
życia osobistego - 1 rozwód, kilka nieudanych innych związków. Atrakcyjna,
inteligentna, miła. Przestałam oczekiwać czegokolwiek od życia. Byłoby fajnie
kiedyś znowu wyjść za mąż, może jakieś dzieci... Ale do spokoju w domu można
się przyzwyczaić. Każdy facet wydaje się intruzem.

[Gość: R'64]

>dLA Mnie to Ty jestes zwykly kapitalistyczny piesek i CIURA!!!

[Gość: Agnieszka80]

Mam 25 lat a wlasciwie w maju skoncze 26. jak na człowieka urodzonego w roku
przelomowym 1980 narazie w moim zyciu przełomu nie ma. Wręcz wielkie wtapiane
przez rodzine IDEE coraz bardziej leżą w gruzą. Narazie nie doszłam do niczego.
Poza kilkama ukończonymi Szkołami dającymi zawód Sekretarki i Księgowej. Znam
nieźle niemiecki. Ale z pracą krucho. Narazie obijam się po różnych praktykach,
pracach dorywczych wciąż szukając tej wymarzonej pracy, dającej satysfakcję i w
miarę możliwe pieniądze starczające na mieszkanie , dokształcanie, inwestycje w
swoją urodę i realneijsze myślenie o założeniu rodziny. Mieszkam z rodzicami i
bratem, mam grono przyjaciół, których ostatnio zagranica pochłania. Wszyscy
mają związki na kocią łapę i o slubie oraz dzieciach nie myślą bo za co.żyją z
dnia na dzień, kurczowo trzymając się pracy którą wyszarpali losowi.

[jaykaluza]

Troche odwagi Aga. Bedzie lepiej. Staraj sie i pukaj do wszystkich drzwi, w
koncy ktos Ci otworzy.

[Gość: ax]

oj slabiutko ja mam 10000 i nie mam zadnych studiow a dopiero sie rozkrecam :)

[jaykaluza]

Tylko uwazaj zebys sie nie przekrecil.

[parwardigar]

pytam z ciekawości, po własnych doświadczeniach - jaką rolę w twoim, nazwijmy
to, "starcie w dorosłe życie" odegrali rodzice - tzn w jakim stopniu pomogli ci
finansowo np. wkładem na mieszkanie albo kupieniem ci samochodu czy może
jeszcze czym innym. A może wyszedłeś z domu z przysłowiowym plecakiem w którym
był cały dobytek a wszystko co masz zawdzięczasz tylko i wyłącznie własnej
pracy, przy zerowym wsparciu rodziców?

[waclaw_grzyb]

a ja już jak sie urodziłem to miałem zaklepaną pracę za 16 tys brutto,
służbowego wolwiaka i sekretarke byłą miss podlasia, za to po trzech latach
byłem byłem już wypalony i mój związek sie rozpadł!