Syndrom "niemania pracy"

[Gość: miSSiu]

Wiesz..kilka lat temu przerabialem to samo co Ty teraz-nie mialem pracy przez
ponad rok.W pewnym momencie przestalem wierzyc,ze zdobycie pracy jest
mozliwe.Zony nie mialem i wciaz nie mam,wiec akurat w tej kwestii nie chce sie
wypowiadac.Jesli chodzi o znajomych..hmm,na pocieszenie powiem Ci,ze to dobrze
,ze tak wyszlo-prace w najblizszym czasie znajdziesz a znajomych masz juz
posegrgowanych.W jednej szufladce Ci,ktorzy byli super a teraz sa swiniami,w
drugiej Ci ktorzy nie byli dla Ciebie wazni a teraz zadziwiaja..Cale to
nieszczescie z brakiem zajecia,bylo zapisane gdzies tam w gwiazdach ..hmm lub
gdziekolwiek i ma to jakis sens,ma to plusy..Nabierzesz pokory do
zycia,przestaniesz ufac ludziom bezgranicznie,zobaczysz jaka masz
rodzine...Wszystko sie ulozy i odmieni na Twoja korzysc!!!!!! Jestem tego pewny

Maksymalnie pewny!

13 punktów

[szczurbiurowy]

1. Zrób listę tych rzeczy które robiłaś dla tej firmy z której Cię zwolnili (od
najdrobniejszego parzenia kawy do najbardziej ogólnego procesu)
2. Zastanów się, która z tych czynności może być sprzedawalna na wolnym rynku
3. Wybierz tę, która może być sprzedawana najdrożej, bo jest najbardziej
skomplikowane.
4. Obmyśl, kto może być klientem
5. Zrób sobie wizytówkę (ok. 70 zł)Jeśli masz wyższe studia, przed nazwiskiem
napisz mgr, pod nazwiskiem powinnno być to czym chcesz się zajmować, choćby
"specjalista ds. powierzchni płaskich" :)
6. Ułóż scenariusz rozmowy z potencjalnym klientem
6. Zrób listę potencjalnych klientów i zadzwoń do nich,zeby umówić się na
spotkanie. Dzwoń zawsze do najważniejszego dyrektora. Który jest najwazniejszy
dowiesz się od sekretarki. Jeśli powie, zeby wysłać ofertę - wysyłaj faksem, a
nie maila - maile idą do kosza, a w poważnych firmach faksy są dekretowane. Jak
wyślesz - będziesz miała pretekst do następnego telefonu. Fax możesz używać z
Windowsa - nie musisz kupowac maszynki.
7. Podczas rozmowy staraj się uśmiechać - to słychac w słuchwce
8. Mów szczerze, że zaczynasz nowy etap, robiłaś to a to w pracy, a teraz po
tych doświadczeniach zawodowych chcesz te usługi sprzedawać. Nie mów że Cię
zwolnili, bo to mimo wszystko wskazuje na jakąś klęskę (tak ludzie myślą i już).
Niech to będzie w oczach rozmówcy Twój wybór, że zaczynasz na własną rękę.
9. W razie niepowodzeń nie zrażaj się, tylko zaczynaj od nowa.
10. Po 100 telefonach zdołasz spokojnie się umówić na 2 spotkania (2 %
skuteczości) 100 telefonów to 3-4 dni dzwonienia. W ciągu miesiąca, walcząc ze
zniechęceniem, powinnaś umówić sie w 4- 5 firmach. Żeby było taniej korzystaj z
taniego dzwonienia, chociażby Skype, albo Tlenofon.
11. Na spotkanie idź z przygotowanymi notatkami, a najlepiej wydrukowanym planem
o czym chcesz rozmawiać i jak możesz pomóc tamtej firmie - skoro się umówili, to
mają jakiś problem. Nie sprzedajesz siebie, tylko korzyści dla nich ze
współpracy z Tobą.
12. Prowadź notatki - do kogo dzwoniłaś, co powiedział i kiedy zadzwonić
następnym razem. Po spotkaniu opisuj wizytówki na odwrocie - np. "Mały łysy po
lewej stronie" , zebyś zapamiętała kto był na spotkaniu.
13. Gdy dostaniesz pierwsze zamówienie - idź na kolację z mężem i baw się dobrze!

Powodzenia!!!

[Gość: jii]

Zaloz firme.

Ten 14 punkt

[szczurbiurowy]

Tak, załóz firmę - a to już zupełnie osobna sprawa!

[wiecinska]

wspaniałe, cenne rady dobry szczurze, jestem zachwycona twoim bezemocjonalnym
podejściem do sprawy,może zapodasz cos jeszcze? Czerkam niecierpliwie

[Gość: Wygasic sie]

Wewnetrznie. Nie panikowac. Nie ma wojny, glodu zarazy. Spokojnie. Pomagac
innym jako wolontariusz. Wzmocnic swoje zycie duchowe. Z glodu sie przeciez
jeszcze nie umiera. Opracowac efektywne przepisy kulinarne, tanie i efektywne.
Zamiast drogiego miesa zrob potrawy z jajek, warzyw. Naucz sie nowych
prazepisow kulinarnych z kuchni indyjskiej, chinskiej. A moze maly bar/jadalnia
na 10 do 20 osob dziennie z oryginalnym tanim jadlospisem, curry, ryz, "spicy"
przyprawy, z radoscia i usmiechem na twarzy dla gosci? babo nie krzycz,
uniknelas chamstwa w swojej bylej pracy, przeciez nie wywoza Ciebie na Sybir.
LusiaP.

[toffi29]

Anno K. nie przejmuj się po prostu musisz być cierpliwa. Poza tym to dopiero
tydzień. Sama szukałam pracy przez ponad rok, po studiach technicznych. Jeśli
będziesz wytrwała w końcu znajdziesz pracę, która będzie Ci odpowiadała. Albo
posłuchaj innych osób odpowiadających i wyjedź z Polski.

[egipcjanin.shinue]

Skończyłem 2 lata temu elitarne studia (w wielkich bólach). Mam elitarne
certyfikaty językowe których inni mogą mi co najwyżej pozazdrościć. Mam prawo
jazdy. Po studiach przez 10 miesięcy bezskutecznie szukałem pracy, w końcu
zapisałem się na staż absolwencki z urzędu pracy, by czymś się zająć i mieć
jakieś drobne pieniążki na swoje utrzymanie. Staż trwał rok, skończył się w
połowie lutego 2006. Był w instytucji w ogóle nie związanej z moim
wykształceniem, w której nie chciałbym pracować (i tak mi nie zaoferowano tam
pracy po stażu). Teraz jestem bez pracy drugi tydzień, ale to nic w porównaniu
z 10 miesiącami przed stażem. Na szczęście pochodzę z bogatej rodziny dla
której moje utrzymywanie nie jest ciężarem ...
Szukam pracy wciąż...

[Gość: jan]

Egipcjanin.shinue sorry koleżko, ale jeśli to prawda co piszesz o swoim
wyksztłceniu to albo jesteś ogromnym leniem, albo kompletnym lewusem. Tak, tak,
nie oszukujmy się jeśli ktoś chce pracować to góra miesiąc-dwa i praca jest. A
jak rodzina bogata i da papu, to nie dziwne że ci się niechce.

Do autorki wątku: zamiast się rozczulać nad sobą i liczyć, że nagle wszyscy będą
opłakiwać twoje zwolnienie lepiej weź się ostro w garść i zacznij szukać pracy
(chyba że ci sie nie chce). Uważasz, że co? Że będziesz siedzieć i biadolić a
robota sama przyjdzie? Nie bądź śmieszna. Nie ty pierwsza tracisz etat. Jakby
tak każdy się załamywał to w polsce było by 80 procentowe bezrobocie.

[egipcjanin.shinue]

Gość portalu: jan napisał(a):

> Egipcjanin.shinue sorry koleżko, ale jeśli to prawda co piszesz o swoim
> wyksztłceniu to albo jesteś ogromnym leniem, albo kompletnym lewusem. Tak,
tak,
> nie oszukujmy się jeśli ktoś chce pracować to góra miesiąc-dwa i praca jest. A
> jak rodzina bogata i da papu, to nie dziwne że ci się niechce.


Wysłałem 120 ofert pracy, byłem na kilkudziesięciu rozmowach kwalifikacyjnych i
nic. Co do rodziny, to chyba źle mnie zrozumiałeś - to nie tak że mi się NIE
CHCE - czytaj uważnie co piszę. Ja tylko napisałem że nie jestem ciężarem i
tylko tyle ...
Nie chcę pracować jako przedstawiciel handlowy-może dlatego pozostaję bez pracy?

[teksab]

Aniu, ja nie pracuje od wiekow...mam dwa fakultety i niezle wygladam, srednia inteligencji powyzej itp., itd Nauczylam sie, ze to nie wina, tylko okolicznosc, z ktorej mozna wiele wziac. Dbam o dom, klub fitness, myslenie o sobie!,o 17 letnie dziecko, ale bez przesady..nawet sie zakochalam na nowo..czytam i stwierdzam, ze swiat obok to jest ten prawdziwy. Ten w pracy to uluda!!!Pewnie jestes duzo mlodsza, ale sie nie daj wpedzic w poczucie winy...Mysl o wlasnym rozwoju, bo masz do tego prawo!!! Pozdrawiam JOT

[alex-alexander]

Gość portalu: Anna K. napisał(a):

> Nie pracuję zaledwie od tygodnia. Problem polega na tym, że wszyscy
oczywiście gratulują mi i... wycofują się ze znajomości ze mną.

WYSZCZAJ SIE NA TAKICH ZNAJOMYCH. 95% "PRZYJACIOL", ZNAJOMYCH TO HOLOTA DIABLA
WARTE. WSPOLNE WIZYTY, GAWEDZENIE, TANCE, CALOWANIE POLICZKOW NA POZEGNANIE TO
WIELKA LIPA. PRZYJACIOL MA SIE W CALYM ZYCIU NAJWYZEJ DWOCH, TRZECH. A Z
BARACHLEM NIE ZADAWAJ SIE. MIEJ SZEROKO OTWARTE OCZY.

[Gość: 52b1]

przeczytaj - naprawde dobre rady- bo faktycznie sa dobre. Nie zalamuj sie ,
prawdziwych przyjaciol poznaje sie w biwdzie a jak widzisz na to forum wchodza
nowi przyjaciele wiec glowa do gory. Pracuje w Klubie Pracy w Warszawie - moze
w czyms Ci pomóc. Napisz coś więcej o sobie, jakie masz wykształcenie, w jakich
zawodach pracowałaś, gdzie chcialabyś pracować( uwzgledniajac swoje mozliwosci
ale ich nie zanizaj)Pozdrowienia

[Gość: marzena]

Kochana, nie ma co się tak dołować. Przecież praca nie jest wyznacznikiem
wartości człowieka. Dziwi mnie postawa Twojego męża. Przecież przyrzekał być z
Tobą na dobre i na złe. Kiedyś też miałam podobna sytuację. Dzięki niej
zyskałam nowych i prawdziwych przyjaciół, którzy nie myślą tylko o forsie.
Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę dużo siły i wytrwałości.

[Gość: Pablo.Y37]

Dwa razy traciłem pracę i dwa razy wygrywałem w sądzie odszkodowanie. kontaktuj
się ze spółdzielniami socjalnymi - to ludzie w takiej samej sytuacji,
zakładający wspólną firmę usługową. Chodź na szkolenia dle bezrobotnych
organizowane np. przy NSZZ "solidarność" lub Powiatowe Urzędy Pracy...nie płać
żadnych łapówek za pracę, często po takiej transakcji popracujesz tylko 3 m-ce
i znów Cię zwolnią aby przyjąć następnego naiwnego (za kasę). Jeżeli masz
trochę wkładu własnego, postaraj się o dofinansowanie do swojego pomysłu na
firmę rodzinną od np. inicjatywy Mikro. A tak poza tym - mocno trzymam za
Ciebie kciuki!!! Widzę że się nie poddasz, to by było dla Ciebie za proste..
A mężowi daj ostro "popalić" w łóżku, jak za starych czasów, to go mocniej
zmotywuje...hi,hi

[Gość: Lesun]

Mój pracodawca, wylał mnie z dnia na dzień, chociaż 1 tydz wcześniej podpisał
ze mną umowę na czas nieokreślony. Takie coś spotkało mnie po raz pierwszy, mam
2 dzieci i żonę która nie pracuje ( też szuka), ale do rzeczy. 1. Wierz w ludzi
(to co dobrego zrobiłaś na pewno wróci), 2. powiedz mężowi co czujesz ale nie
oskarżaj go, penie też się boi, 2. rozsądny plan dnia, nawet jeśli dzwonisz to
ubierz się jak do pracy - makijaż, ubranko, etc, to ci doda ducha, 3. może
trzeba będzie wybrać -na razie-coś mniej prestiżowego, 4. tobie i sobie -
powodzenia Lesun

od 2 miesiecy nie mam pracy

[clk]

Zwolnilam sie sama, bo mialam dosc pracowania nie na tym stanowisku co
chcialam, ponizania, pracy za grosze, nadgodzin.
Strwierdzilam,ze mimo,ze nie mam wyzszego wyksztalcenia (ukonczone 2 lata
studiow, na dalsze nie mialam pieniedzy), ale za to ponad 3 letnie
doswiadczenie zawodowe, znam biegle 1 jezyk, 2 w stopniu bdb, kursy, bajery.
(mam 23 lata)
I co?
I NIC.
Wyliczylam sobie,ze dziennie wysylam okolo 10-15 CV (w poniedzialkie wiecej).
Na niewiele z nich ktokolwiek odpowiada a jesli juz, to praca okazuje sie byc
zupelnie inna niz ta, ktora proponuja w ogloszeniu.
Trace tylko czas i pieniadze, ktorych ubywa.

Decyzja zostala podjeta - wyjazd za granice.
Po wyslaniu zaledwie kilku CV do firm angielskich, o dziwo, na kazde z nich
byla odpowiedz.

W Polsce proponuja mi prace akwizytora badz sprzedawcy za marne grosze.
W Anglii z moim doswiadczeniem i znajomoscia jezykow, moge nawet przy
sprzyjajacym szczesciu znalezc prace w biurze.

Nad czym sie zastanawiac?

Znajomi? Zapracowani, zdziwieni, ze nie mam pracy.
Olac to.
Jesli tylko znajdzie sie praca w UK, pakuje sie i jade.

[Gość: Henryk.]

Witam.
W zasadzie mam tylko propozycję dodatkowego dochodu za pozyskiwanie zamówień na podłogi z drewna , za umowę z dokonaną zaliczką płacę 4 zł za m2 podłogi , to bardzo dobra cena a pracę można wykonywać w polsce i w każdym innym kraju. to moja propozycja .
Więcej na zapytanie.
Pozdrawiam Henryk.

[Gość: anik]

Jesteś pewna, że znajomi się od Ciebie odwracają? Skoro nie masz pracy od
tygodnia, to może naprawdę nie było jeszcze czasu żeby siąść, pogadać. Czy
znajomi mają na głowie tylko pracę, czy także dzieci, współmałżonków, swoje
problemy?
Być może są tacy, którzy w tym trudnym momencie faktycznie uznali że "wypadłaś
z obiegu", ale jestem pewna, że zdecydowana większość z nich nadal czuje się
Twoimi przyjaciółmi. Poza tym tak się czasem głupio dzieje, że nie umiemy
rozmawiać o trudnych sprawach. Nie dlatego, że odwracamy się od ludzi, których
dotykają, ale dlatego że nie bardzo umiemy pomóc.
Może się mylę, ale z Twojego posta przebija olbrzymie zmęczenie. W takim stanie
bardzo łatwo dostrzega się w ludziach zło. W przyjaciołach obcość, w mężu
złosliwość. A wtedy samemu zrywa się kontakty.
Może na razie naprawdę spróbuj odpocząć. Będzie dobrze. :)

[Gość: meo]

uszy do góry kobieto!

masz wolnosc, nawet na myslenie o której twoi znajomi pewnie nie mogą sobie
pozwolić ;P Minął już jakis czas odkąd wstapiliśmy do zacnego grona UE,
najwyższa pora przyzwyczajac rodaków do zjawiska mobilności zawodowej -
zmieniamy prace co kilka lat. chocby po to by dać pożywke szarym komórkom
działając w nowym otoczeniu.

Spójrz tez na plusy bycia bezrobotnym - masz dostęp do szeregu bardzo
profesjonalnych szkoleń i kursów podnoszących kwlaifikacje zawodowe, za kóre w
innym razie musiałabys słono zapłacić. Poszukaj info w urzedach pracy.

Sama wrótce zasile szeregi bezrobotnych, tymczasowo, jak wierze, na własne
zyczenie i bez wstydu. Większy wstyd wzbudza we mnie tkwienie w neurotycznej,
aroganckiej i niekompetentnej atmosferze, tylko dla tego, że tam jest PRACA ?!

A pieniązki? Hmmmm...tak sie jakoś składa, że bez pracy i koszty życia mniejsze
;) Można sobie poradzić przez jakiś czas.

Zycze odwagi i serdecznych ludzi wokół

[terapia6]

Aniu, jesteś w takiej samej sytuacji jak. Pracowałam uczciwie przez 30 lat i
sama wyrwałam się z pracy, której nienawidziałam ponad wszystko. Wierzyłam
głęboko, że będę potrzebna, ale myliłam się i już upadam na duchu. Dorywa mnie
syndrom bezrobotnego. Pozdrawiam. Jesli chcesz to daj mi jakoś znać, to może
chociaż pogadamy.
Ania

[Gość: ????]

Rany, Kobieto! Wspólczuje Ci znajomych. Jak ja bylam bez pracy, czy ktos z moich
znajomych to nikt sie od nikogo nie odsuwal i raczej staralismy sie nawzajem
wspierac. To co piszesz jest potworne. Trzymaj sie!

[Gość: Beata Koncewicz]

Dwa lata temu osiągnełam dno bez pracy byłam prawie trzy lata nie miałam już
znajomych tak jak i ty piszesz w swoi liście. Zastanawiałam sie czy to ja sie
zmieniłam czy świat wokół mnie. Ktoś z litości załatwił mi wpisywanie danych do
komputera ktoś żałował ale nie było nikogo kto chciał mi pomóc (nnie mówię o
pożyczaniu pieniędzy poprostu pomóc usłayszałam nawet że załatwienie pracy
kosztuje 5 000 zł) Przyszedł taki dzień że wszystko się zmieniło mam pracę (na
każdą można narzkać ale mam szukanie nowej z perspektywy takiej że jeszcze sie
pracuje jest łatwiejsze) i o dziwo wszyscy sobie o mnie przypomnieli. Tylko że
ja juz nie chce pamiętać.

[Gość: Jacek]

To co cię nie zabije to cię wzmocni.Twoje pięć minut jeszcze nadejdzie .Głowa
do góry. Bezrobotny.

[Gość: Konrad]

Wyleń się trochę, do momentu aż brak pracy stanie się sporym problemem samym w
sobie. Wtedy motywacja i determinacja do znalezienia tego czego się chce będzie
jeszcze większ. Rzuć męża i zmień znajomych (to w dalszej perspektywie).

[Gość: oluch]

Nie poddawaj się. Tutaj trzeba mieć szczęście i anielską cierpliwość dlatego
życzę ci aby cię nie opuszczały. A ludzie zachowują się tak, jak to nasza
kultura ich wykształciła, a tutaj niestety natrafiamy na mniej przyjazne
warunki niż na księżycu.
Ja miałem ciężką depresję po tym jak ważna osoba wmawiała mi że nic nie
potrafię. Udało mi się przeżyć (już był prawie koniec), ale dzięki wyjazdowi za
granicę. Później miałem szczęście i dostałem pracę tutaj. Trafiłem na niezłego
szefa.
Pozdrawiam serdecznie i łączę się w bólu. NIE Łam się. Życzę ci abyś trafiła na
życzliwych ludzi (choć ciężko).

[Gość: ewa]

rozumiem to bardzo dobrze

[Gość: m]

Moim zdaniem nie powinnaś się zamartwiać - najważniejsze jest Twoje przekonanie
o tym, że podjęłaś decyzję słuszną, dobrą dla Ciebie. Reszta jest tylko
konsekwencją - męża należałoby sprowadzić na ziemię, on jest też od tego, aby
wspierać Cię w takich sytuacjach, a przyjaciele / znajomi z pracy - cóż, tak to
już jest. Jak ktoś już tu zauważył - łączyła was praca, codzienne sprawy z nią
związane, teraz tego zabrakło i naprawdę trudno jest utrzymać kontakt. Choć z
drugiej strony jeśli by wam na sobie zależało, to nie ma przeszkód nie do
pokonania.
Jeśli chodzi o syndrom "niemania" pracy - kobieto, jesteś bez pracy tydzień?
Ludzie nie pracują latami, tydzień to pikuś. Masz wakcje, wyluzuj, odpocznij,
nabierz sił. Zbyt szybkie wejście w nowe obowiązki też nie jest dobre. Ochłoń,
uspokój się, odetchnij.
Naprawdę, z tego co piszesz - nic złego w Twoim życiu się nie dzieje :)

[Gość: rita]

Naprawdę, już nie wiem co jest gorsze, nie mieć pracy i stanąc przed faktem
dokonanym , czy też męczyć się na siłę w jakiejs bylejakiej pracy, z
poczuciem , że się marnujesz, że jeszcze trochę i zwariujesz. Wiem że jestem
dobra w tym co robię, ale w mojej obecnej pracy nie mam żdanych szans na
rozwój. Jestem typowym przypadkiem kiedy wobec mnie kierowniczka stosuje
mobing, chce się mni pozbyć, bo stanowię wobec niej zagorżenie, więc stosuje
różne metody: przeglądanie poczty elektronicznej, grzebabanie po biurku,
podsłuchiwanie pod drzwiami, donoszenie szefowi, a właściwie nie donoszenie,
tylkoo opowiadanie Bóg wie czego na mnie. I co? Szukam innej pracy, ale to nie
takie proste, bez znajomości i układzików. Ostatnio byłam na rozmowie wstępnej,
wszystko Ok, zaprosili mnie na drugą, wydawało sią że skończy się moja męka,
ale się nie odzywają. Ja juz nie mam siły dalej tak żyć. Zwolnić się nie mogę,
bo mam na utrzymaniu dzieci i męża który właśnie stracił pracę.

[Gość: dormen]

A ja ci nie współczuje. Dostaniesz prace i będziesz tak samo traktowała tych co jej nie mają. Jak każda ku.., zdradliwa i fałszywa.

Płacz, jak najwięcej to was niszczy, a mnie cieszy.

[omega501]

Proszę się nie martwić. Po 10 latach rozwoju zawodowego w ubiegłym roku pewnego
dnia a raczej wieczora dowiedziałam się, że mam być zwolniona z pracy - powodem
nie była zła ocena pracy.
Nastepne ranki były koszmarem. Nie wierzyłam że to się dzieje, miałam wrażenie,
że straciłam cały dorobek życia i muszę zaczynać od początku, to wrażenie
utrzymuje się do tej pory ponieważ teraz mam ju na swoim koncie różne perypetie
wcześniej nieoczekiwane.
Ale to co o sobie myslimy to niekoniecznie myślą o nam inni to my sami
wyobrażamy sobie myśli innych ludzi ale myślę, że nie wszyscy są żli, źle
myślą , na pewno sa tacy, którzy chcą być szczególnie delikatni, być może mąż -
jeśli myśli o wypoczywaniu to pewnie tego pani życzy.
Ma Pani problem rzeczywisty problem. Mysli zmienią się w miarę upływu czas. Na
razie jest Pani w stanie szoku.
Natomiast co do ludzi - mnie wiele osób pomogło, ja wczesniej starałam się
pomagać innym. Nie każdy może pomóc w tym samym stopniu, nie zawsze pomóc Pani
znaleźć pracę, trzeba o tym pamiętać ale też to dobry moment żeby się
zastanowić czy właściwych ludzi wybrało się na przyjaciół.
Pozdrawiam,

[Gość: Maja]

A życie jest takie krótkie....Też szukam pracy i nie umiem już cieszyć sie tym
czasem, który został.

[Gość: x]

Na początku lat 90-tych mój mąż stracił pracę. Był bez stałej pracy prawie 2
lata, dorabiając wszędzie gdzie się dało, nawet w innych miastach, dojeżdzał
po parę godzin. Wokół nas zrobiła się wtedy próżnia towarzyska. Nagle nikt nie
miał czasu by porozmawiać, by nam pomóc w szukaniu (każdy ma jakieś dojścia,
kontakty) a nawet pozwalano sobie na kąśliwe uwagi. Brrr. Przekonalam się
wtedy co warci są nasi znajomi, rodzina, którzy naprawdę wiele mogli pomóc, ale
nie chcieli. Zero życzliwości, dobrej woli. Od wielu lat mąż pracuje w bardzo
dobrej firmie i te same osoby ciągle nas nagabują o pomoc, o protekcję o
załatwianie różnych spraw.

[Gość: ewa]

Podobnie jak u X -znajomi sie nie odzywaja,wspiera jedynie psychicznie
rodzina ,jednak na odległośc,bo mieszkamy za granica..ja nie mam pracy,wariuje
dosłownie,szukam i jestem gotowa prezyjac prawie każda prace,jest nam bardzo
trudno wiazac koniec z końcem..ktos powie,ze to niemozliwe,mieszkajac za
granica-a jednak:((( Przyjechalismy 2 lata temu,wszystko sie tu sypie,maz
zarabia niewiele a ja nie mam pracy...najgorsze-że zaczynam wpadac w jakies
schizy,często płacze z bezsilności, musze brac leki na uspokojenie,bo nie
wyrabiam psychicznie,a do tego prawie ciągła samotnosc....mam dosc takiego
zycia,gdyby nie rodzina palnełabym sobie w łeb:((..tak wygląda u mnie
syndrom ,,niemania pracy"...znaleźc u nas prace,to jak ziarnko soli na
plazy...zyczę wszystkim nie majacym pracy-jej jak najszybszego znalezienia!!!!!
wiem,do czego jej brak moze doprowadzic...

[Gość: pomidor]

A ja szukam pracy już 8 -cy. Czuje się fatalnie. Straciłam całe poczucie
własnej wartosci. Czuję sie gorsza i sama unikam znajomych, nie mam siły
odpowiadac na ciągłe pytania- " O co pracujesz już?"Szukam dosć intensywnie,
chodzę na rozmowy ale jakos pracy nie moge znależć.

[Gość: na na]

przepraszam z góry ale mam dziś taki uszczypliwy humorek moim zdaniem to coś
nie tak z tym twoim otoczeniem-bo przyjaciele to to raczej nie są-troszkę wójek
dobra rada jestem ale co by się kiedyś z ręką w nocniku nie obudzić warto mieć
zaufanych ludzi przy sobie a jak ktoś przestaje być zainteresowany znajomością
bo nie masz pracy to ze tak powiem rzuć to w talalalal
Wdzięk i do przodu

[Gość: Twój Raj]

Tekst linka
Wszystko racja zgadzam się w zupełności, ale spokojnie ja uważam że w Polsce kto chce pracować to znajdzie pracę !!!!