Zwatpienie bezrobotnego

[Gość: Nieudaczniczka]

Ja szukam roboty 2 rok, widac jestem nieudaczniczką, bo albo nie umiem szukać,
albo nie mam umiejętności. Rok zmarnowałam, bo mi bo obiecano zatrudnienie w
jednej firmie, a potem przyjęto wnuczkę babki, która odeszła na emeryturę.
Drugi rok, to jakieś tam rozmowy, ale bez efektów, rozsyłane i roznoszone CV.
Znajomi mają pracę dzięki koneksjom, szczęsściu, a czasemi umiejętnościom. Ja
mam tylko roczny staż w instytucji publicznej i jakieś praktyki w małych
firmach w czasie studiów. Teraz mam mega doła, brak kasy na jakąś podyplomówkę,
czy cokolwiek, żeby podnieść kwalifikacje. Wiem,że czeka mnie wyjazd, ale nie
wierzę już w siebie, nie mam znajomych za granicą, wątpię w moją znajomość
języka i jestem totalnie przerażona. Zaczynam myśleć o samobójstwie.
Teoretycznie powinnam więc najpierw odważyć się na wyjazd, zaryzykować, ale nie
mam już siły. Taka ze mnie boidupa.
Sorry, za te wynurzenia-brrr, ale nawet nie mam z kim pogadać - pewnie czas do
psychiatry ;-) :(

[Gość: aga]

Nieudaczniczko ;)
Tak to mówić nie możesz ...
Masz AŻ staż ...ja nie mam nawet stażu, bo dopiero co skończyłam studia.
Z duszy towarzystwa, pełnej życia, radosnej osoby, która zawsze wszystkim
pomagała staję się smutasem-z każdym dniem coraz większym. Niektórzy mówią, że
zawsze zbierałam wszystkie ludzkie smutki i teraz oddałam innym swoje dawne
szczęście:( coś w tym chyba jest
Słuchaj-dlaczego masz być gorsza ;) Trzeba żyć i się nie poddawać...jeszcze
tyle lat przed nami;) skąd wiesz,że to nie będą piękne lata? Nikt nie wie, co
go czeka...Ja jeszcze wierzę, że będzie pięknie;) ale póki co doła mam
przeogromnego :(((

[Gość: jacek]

kiedys zostałem bez pracy ale po kilku jałowych mies. postanowiłem pojechać do
anglii i jakoś bez problemów i (jezyka) zaczełem pracować (praca że wstyd sie
przyznać)ale 3500 zł mies. odkładałem.Bardzo teskniłem więc zapraszałem rodzine
do siebie lub sam jechałem nawet na 3 dni do domciu i tak przemeczyłem 10
mies.Nastepnie wróciłem do polski bojowo nastawiony że znajde pracę i zostane
.Po trzech miesiącach z deprechą powrót do Londynu i praca przez 4 mies. i
znowusz powrót i tak kilka razy (trwa to 3 lata)w/g mnie to jedyny sposób żeby
mieć szansę na pracę bo jak wracasz do polski jestes pewniejszy siebie i masz
wiekszą wiare w siebie no i kasę (niestety ta wiara ustępuje po kilku
tygodniach)NA razie jestem bez sukcesu (choć wydaje mi sie jestem bliski ) ale
nawet sobie nie wyobrażam co by sie zemna stało gdybym nie wyjezdżał-myślę że
miałbym doła jak rów mariański i wielkie długi.Poza tym pracując za granicą
przeważnie pracodawca ma do ciebie szacunek i tym się niesamowicie
ładujesz.Polecam szczególnie młodym wyjazd nawet na 2-3 mies-bardzo pomoże
(gwoli wyjasnienia mam 42 lata)

[Gość: Hania]

Nieudaczniczko trzymaj sie! Ja czulam sie podobnie kiedy szukalam pracy. Nagle
odczulam ze moge liczyc tylko na siebie chociaz znajomych i bliskich przyjaciol
tylu. Nie chcialam tracic znajomych ale spotkania z nimi tylko mnie dolowaly bo
kazdy (absolwenci) mowil co gdzie robi itd. Tez nikt nie zaoferowal mi
pomocy :/ tylko dziwili sie ze nic nie moge znalezc. przechodzilam kolejne
etapy rozmow w firmach i instytucjach, ale nie zatrudniano mnie.., a czesto
znajomych.W zasadzie w takich chwilach docenia sie rodzine ktora wspiera.

Po kilku miesiacach mego szukania i obiecywania przez firmy ze ok, kolezanka
zaproponowala mi ze sprobuje mnie polecic szefowi (ktory duzo moze). Na
szczescie w tym samym czasie odezwala sie firma ktora chciala mnie wziasc na
staz ...i mam nadzieje ze do pracy :) Rozumiem was szukjacych i mam ogromny
szacunek do ludzi ktorzy szukaja bo samej mi tez bylo ciezko i niczego nie
dostalam odrazu. Teraz jestem na stazu w branzy HR i chyba taka pokora i
zrozumienie sytuacji bezrobotnrgo bardzo mi sie przydaje :)

[Gość: babsy]

Matko, włos mi się jezy na głowie, jak to wszystko czytam. Ludzie wykształceni,
wartościowi, ambitni, z kwalfikacjami muszą żebrac o pracę i popadają w
depresję. Co to za kraj, do jasnej ch...? Ja, aktualnie, mam pracę, ale
szukałam jej dobrych kilka m-cy. Nie jestem z niej zadowolona,bo jest ponizej
moich kwalifikacji i doswiadczenia, a także w kiepskich warunkach (8 h przed
kompem w pokoju bez okien).Wiem, pewnie mi powiecie, że lepsza każda praca niż
żadna, ale ja się z tym nie zgadzam. Dlatego ciągle szukam, bo nie zamierzam
porzucac swoich marzeń i ideałów. Generalnie w mojej branzy (media) bez
protektorów ani rusz. Już dawno wyzbyłam się naiwnego przekonania, że języki,
ukończone kursy, studia, prawo jazdy i inne cechy, które poczytujemy sobie za
zalety, sa gwarancją pracy. Wręcz przeciwnie. Pracodawcy wolą ludzi zahukanych
i spolegliwych, z ktorymi nie będzie większego problemu. Od czasu do czasu
pracuję dorywczo w TVP 1 i widzę to na własne oczy- mierni "koledzy królika"
mają lukratywne posadki, choc pojęcia nie mają o robieniu dobrych programów. I
gdzie tu sprawiedliwośc? Pewnie podobnie jest w innych branżach.

[Gość: lily]

Po przeczytaniu Waszych wypowiedzi nasunęły mi sie pewne wnioski:
1. Ambicje - bardzo dobrze gdy są, ale niedobrze gdy są zbyt wysokie, bo
utrudniają znalezienie pracy. Może warto na początek TROCHĘ odpuścić? Zawsze
można szukać ambitniejszej, lepiej płatnej pracy będąc zatrudnionym.
Ostatecznie jeśli nie będzie wam odpowiadać możecie złożyć wypowiedzenie.
2. Wykształcenie to nie wszystko, dla pracodawcy liczą się Wasze KOMPETENCJE,
czyli: wykształcenie, doświadczenie, umiejętności itp. Zatem łapcie okazję
rozbudowania waszych nawet na stażach z PUP, bo mogą okazać się jednak
wartościowe. Nie zrażajcie się tymi 450 zł stypendium - w końcu macie się uczyć
a nie robić błyskotliwą karierę. Jest wiele możliwości podniesienia
kwalifikacji za darmo - choćby liczne obecnie szkolenia z EFS - poszukajcie.
3. Nie mówcie, że pracę można dostać tylko po znajomości, bo to nie do końca
jest prawdą.
4. Co się tyczy nie wyciągania pomocnej ręki przez waszych znajomych,
pamiętajcie, że to wy jesteście kowalami własnego losu. Zresztą poczytajcie tu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=785&w=45167207&a=45167207
Znajomi się od was odwrócili? A może po prostu wy to tak odbieracie, ponieważ
znaleźli pracę i cieszą się z tego, gdy tymczasem spada u was poczucie własnej
wartości.
5. Macie prawo do przeżywania negatywnych emocji - jest to naturalne, ale nie
pozwólcie, by wami zawładnęły. Nie nakręcajcie się negatywnie - nie koniecznie
robicie coś źle, czasem po prostu brakuje szczęscia.
Pamiętajcie, że większość ludzi przechodziło w swoim życiu epizod bezrobocia,
to nie jest żaden wstyd.

[Gość: Hania]

Lily z czescia twojej wypowiedzi sie zgodzę -wlasnie po to chyba młodzi ludzie
odbywają staże, że mają ambicje fajnej pracy, ale jednocześnei wiedzą że muszą
zdobyc trochę doświadczenia i że nie mogą odrazu żądać mega wynagrodzenia.

Co do znajomych natomiast to myslę,iż mając pracę każdy się oczywiście cieszy.
Natomiast jest jeszcze cos takiego jak "poczucie taktu", którego niektórym
osobom brakuje. Gdybyś szukała kilka miesięcy pracy i od czasu do czasu z
niechecią wspomniała o PUP-ie a twoi znajomi mówili" Super ja to mam prace i
nie muszę tam chodzić". Albo " No nie wiem jak ty znajdziesz cos bez
znajomosci"...Hmm Byłoby ci miło i przyjemnie? Miałabys wysokie poczucie
własnej wartości? Chyba byłoby ci niefajnie :/
Nie chodzi mi nawet o to ze znajomi powinni ci prace zalatwic ale jakos
wesprzec duchowo, moze cos doradzic, gdzie powinnas poszukac. W koncu to twoi
najblizsi i nie powinni tylko o sobie myslec, w koncu im tez sie pomagalo w
trudnych chwilach.
Ja znalazlam w koncu sama staz, ale rozumeim ludzi ktorzy przezywaja ten
stan ,bo mi tez szukanie zajelo troche czasu :)

[Gość: sowa]

to jest straszne co tu wypisujecie. chyba zrezygnuję z poszukiwań i wyjadę do
Włoch z pomocą koleżanki. Szukam pracy w Polsce już 2 miesiąc.