Grafik

[piotr.skwirowski]

Jestem Grafikiem komputerowym, operatorem DTP. Ukończyłem w tym celu szkołę
(policealną) i nie mogę nigdzie dostać pracy. Może się słabo staram.

[marcin.balcerzak]

Witam,

Rozumiem, że nie może Pan znaleźć pracy. Agencje reklamowe przeżywają recesję
ze względu na ogólną dekoniunkturę i zmiany prawne (papierosy, piwo).
Proszę napisać coś bardziej konkretnego, to konkretniej odpowiem...

Pozdrawiam,

MB

[Gość: Bona]

A ja mam - a własciwie miałam - problem podobny, tylko jeszcze większy. Gdy
jeszcze agencje nie przeżywały recesji i w ogóle gospodarka była w lepszej
kondycji - długo szukałam zatrudnienia jako grafik komputerowy. Było
zapotrzebowanie o wiele większe na grafików, niż teraz - ale chętnych też było
coraz więcej. Teoretycznie miałam spore szanse, bo sporo atutów: znajomość
programów i dość długą praktykę w pracy z nimi, doświadczenie i praktykę w
reklamie, to samo w marketingu i promocji, poza tym jestem plastykiem, to te
najistotniejsze. Rozmowy kwalifikacyjne zawsze wypadały bardzo pozytywnie.
Tylko w konkurencji zawsze przepadałam. Po iluś tam przypadkach nie można
wnioskować o całości, ale tych przypadków było coraz więcej. Zaczęło mnie to
intrygować na tyle, że próbowałam drążyć temat i dowiedzieć się , na czym
polega problem. W kilku wypadkach mi udało się czegoś dowiedzieć (per fas et
nefas). Okazało się, że potencjalni pracodawcy nie mają do mnie - jako grafika -
zaufania. Na rozmowie kwalifikacyjnej fajnie się rozmawiało, bo potrafię
prowadzić ciekawą konwersację, ale...Najpierw to, że jestem kobietą - kobieta
grafik komputerowy to twór z założenia gorszy, niż mężczyzna grafik
komputerowy. Wiek - teraz mam 39, wtedy byłam parę lat młodsza, ale i tak
kobieta grafik komputerowy grubo po trzydzistce, to twór jeszcze dziwniejszy,
bo powszechnie wiadomo, że kobiety, zwłaszcza nie pierwszej młodości, mają w
ogóle problemy z komputerami ( jak to kobiety : nielogiczne, nieracjonalne,
niekonsekwentne, mało pojętne itd. itp.). Gwożdziem do trumny było to, że
jestem po historii sztuki. Gdzie Rzym, gdzie Krym?! Wprawdzie tak się złożyło,
że nigdy w tym zawodzie nie pracowałam, a gdy niektórzy obecni managerowie
biegali po korytarzach szkoły podstawowej lub średniej, ja pracowałam w
raczkującej polskiej reklamie, a gdy w kraju komputer był jeszcze rzadkością,
ja już na programach graficznych zaczynałam pracować. Ale nie pracowałam jako
grafik komputerowy, lecz w innym charakterze. Np. plastyk-projektant w
zakładach przemysłu włókienniczego, gdzie stanowiska poniżej kierowniczych (też
znamienne!) zdominowane są przez kobiety. Tradycyjnie taka "damska" dziedzina.
Tam tylko miałam szanse. Po paru latach miałam serdecznie dość. W tej gałęzi
przemysłu wynagrodzenia były i są skandalicznie niskie. Moje próby zatrudnienia
się w jakiejs agencji, trwające parę lat z przerwami (od '94 roku) spełzły na
niczym. Co ciekawe : zwycięski kontrkandydat zawsze wyglądał tak samo - facet,
nie więcej niż 30 lat, wygląd typowego grafika , jak z komiksu. Może nie ma to
znaczenia, ale wydaje mi się, że jednak trochę ma.
Problem rozwiązałam sama. Rozpoczęłam własną, jednoosobową działalność. I w
końcu mogę być grafikiem komputerowym. Nie ma róży bez kolców : mam na głowie
swoją księgowość i użeranie z urzędami. Coś, na co mam alergię odkąd pamiętam.
Jestem bardzo ciekawa opinii eksperta. Czy ja mam jakąś nieuzasadnioną fobię,
czy są to rzeczy, które faktycznie mają miejsce? Dodam, że mieszkam na
prowincji. Do 91 roku mieszkałam w jednym z największych polskich miast. Z
powodów rodzinnych przeniosłam się do dużo mniejszego, chociaż niezbyt
odległego "od świata". Może to ma jakieś znaczenie.
Czekam na odpowiedż i pozdrawiam!

[marcin.balcerzak]

Witam,

Wydaje mi się, że po pierwsze potencjalni pracodawcy mogli Panią uważać za
osobę o zbyt wysokich kwalifikacjach (historia sztuki).
Po drugie, należy się pamiętać, że prowadząc nabór do danego działu zwykle
szuka się osób podobnych (pasujących) do istniejących pracowników. Być może
potencjalni pracodawcy myśleli, że będzie Pani mniej pasować do zespołu, niż ci
wspomniani "młodzi mężczyźni" (gdyż zapewne zespół ten już z takowych się
składał). Po trzecie, powinniśmy jeszcze wziąć pod uwagę aspekt doświadczenia
zawodowego - środowisko agencji reklamowych jest dość hermetyczne, a styl bycia
i styl pracy ich pracowników - specyficzny. Być może ten ostatni aspekt
najbardziej zaważył na decyzjach pracodawców, jeśli osoby, z którymi Pani
konkurowała z takiego środowiska się wywodziły.

Pozdrawiam,

MB

[Gość: Bona]

marcin.balcerzak napisał(a):


Po trzecie, powinniśmy jeszcze wziąć pod uwagę aspekt doświadczenia
> zawodowego - środowisko agencji reklamowych jest dość hermetyczne, a styl bycia
>
> i styl pracy ich pracowników - specyficzny. Być może ten ostatni aspekt
> najbardziej zaważył na decyzjach pracodawców, jeśli osoby, z którymi Pani
> konkurowała z takiego środowiska się wywodziły.
>

W sytuacjach, które "sprawdziłam" - nie wywodziły się! A ten aspekt pracy w
agencjach znałam z innych zródeł (miałam z nimi kontakt na płaszczyznie np.
przygotowanaia projektów reklamowych i wystawinniczych jako plastyk "od innych
rzeczy" w zakładzie zleceniodawcy takich projektow) i nie był on mi obcy. Tym
bardziej, że charakter mojej pracy był w podobny sposób specyficzny.
Myślę, że nie chodzilo o zbyt wysokie kwalifikacje - chociaż takie mogło być
czasem wrażenie. Chyba częściej chodziło o to, że kobieta i to nie pierwszej
wiosny. Z konsekwencjami, które powyżej. Moze mnie Pan przekonać, że było
inaczej? Na razie nie czuję się przekonana. Pozdrawiam!

[Gość: Bona]

A może chodzi Panu o ten szczególny "odjazd"? I ja, jako osoba stateczna
byłabym do niego niezdolna? Może w postach tak wyglądam, ale poza nimi własnie
z powodu niezłego odjazdu mam świetny kontakt z ludżmi dużo ode mnie młodszymi.
Może nawet lepszy, niż z ludżmi w moim wieku, którzy z racji wieku właśnie
przyjmują pozy bardzo poważne i napuszone. Proszę tak mnie nie klasyfikować, bo
w żadnym calu taka nie jestem!
Nie wiem, czy mogę się spodziewać dalszych odpowiedzi. Byłabym wdzięczna, gdyby
zechciał Pan szczerze odpowiedzieć - jak to jest z wiekiem i płcią w
przedstawionym przypadku. Z góry dziekuję i pozdrawiam!

Do Bona

[Gość: Azawa]

Czesc! Jestem 23 letnia graficzka (Policealne Studium Plastyczne) i mam wyzsze
wyksztalcenie (marketing) i juz od 3 miesiecy nie moge znalezc pracy. Rozmowy
kwalifikacyjne, wszystko fajnie, ale nic z tego...Poszlam nawet na praktyki do
duzej agencji, ale tam, mimo ze sie staralam powiedzieli po miesiacu bye!!
Pracowalam do sierpnia w portalu internetowym jako grafik i tam tez mnie
traktowali jak....Wszystkie fajniejsze projekty robili faceci, a ja bylam od
przepisywania tekstow, robienia ikonek itp. wszystkiego czego sie nauczylam to
praktycznie sama bo praca nie pozwolila mi rozwinac skrzydel. To, ze na rynku
jest cholernie ciezko to jedno, a to ze faceci sa w tej kwestii szowinistami,
ufajacymi innym...szowinistom? to drugie. Jestem juz zdesperowana i tez mysle
nad wlasna dzialalnoscia, bo czas leci, a takie spotkania kwalifikacyjne bez
rezultatu sprawiaja, ze czlowiek sie doluje i przestaje wierzyc w siebie i
swoje umiejetnosci! Dobrze zrobilas Bona! Gratulacje!
Azawa

[Gość: Bona]

Widzisz, Azawa, coś w tym jest! Żeby zechcieli przynajmniej zastanowić się, czy
nie pomyśleć, że może ewentualnie itd... jesteś nie gorsza, musisz być lepsza.
Jeśli będziesz miała własną działalność, będzie to jakiś sygnał, że sroce spod
ogona nie wypadłaś i Twoje notowania wzrosną automatycznie. Takie mam wrażenie
i - przetestowałam.
Jak bardzo takie myślenie jest zakorzenione, podam krótki cytacik z pisma
znanego z odważnego myślenia i opowiadajacego się za prawdziwym, nie papierowym
równouprawnieniem kobiet :
"Coraz częściej ojcowie, rzadziej matki, uczą się od bachorów paru ruchów
komputerową myszką". Niby drobiazg, ale dobrze odzwierciedla stereotypy:
1.kobieta przy komputerze to w najlepszym wypadku księgowa, która zna jeden czy
dwa programy potrzebne do wypełniania faktur, 2.dzieci i młodzież uczą się
szybciej i nie mają stresu związanego z poznawaniem czegoś nowego i pozornie
skomplikowanego, więc im ktoś starszy, tym bardziej wątpliwe są jego
umiejętności w obsłudze komputera i programów.
Tobie na razie przynajmniej to drugie nie zagraża jeszcze przez jakiś czas :)
Pzdr!

[Gość: Ann]

To ja chyba mam kupe szczescia, bo trafilam do firmy, w ktorej sa sami faceci i
ja jedna. Moi koledzy traktuja mnie jak fachowca i nie robia zadnych uwag co do
mojej plci; po prostu uwierzyli, ze umiem i pozwolili sobie to udowodnic; nie
mniej wielokrotnie klienci przychodzac do nas pytaja czy jest ktos z
informatykow i na moja odpowiedz: slucham, robia miny mniej wiecej porownywalne
z mina bohatera Seksmisji, ktory odpowiedzial dr Bernie: ale ja bym wolal z
mezczyzna; juz sie przyzwyczailam do niechetnych mi (zwlaszcza mezczyzn) i ich
zdziwionych min, ale niech mi nikt nie mowi, ze pracodawca nie przywiazuje wagi
do plci, tylko do kwalifikacji; bo tak sie akurat zlozylo, ze skonczylam szkole
informatyczna, a teraz jestem na wydziale mechanicznym politechiniki i pracuje
w serwisie komputerowym, czyli "wchodze mezczyznom w ich domene" i wszedzie na
mnie patrza jak na okaz egzotycznego zwierzatka i watpia, czasami nawet glosno,
w moje umiejetnosci; po prostu takie jest nasze spoleczenstwo