Kariera. Jak dojść na samą górę i nie spaść

[Gość: gość]

a większość młodych ludzi chce zjeść od razu jeden cukierek... i nie patrzy,
że za chwilę może dostać dwa cukierki.... więc jest narzekanie, że nie ma
pracy. Dlaczego? Bo chcą od razu pracy z dużym wynagrodzeniem i stanowiskiem.
A na to trzeba zapracować. Nie miesiąc, nie dwa, nie rok. Na takie stanowisko
pracuje się lat 7,10 czasem 15... Tylko jednostki wybitnie zdolne i mające do
tego trochę szczęścia potrafią zrobić to w krótkim czasie... ale tych
wibitnie zdolnych i mających szczęście jest 1% :)) reszta musi pracować :))

bajeczki

[Gość: robol polski]

Kto wierzy w takie bajeczki? Wszystko pieknie, idealnie, tyle, ze nieprawdziwie.
Przy awansie kompetencje i zdolnosci odgrywaja drugorzedna role, pierwszorzedna
natomiast UKLADY, ZNAJOMOSCI, KONEKSJE RODZINNE. Firmy wykorzystuja ciezka prace
naiwniakow, ktorzy tyraja w nadziei na awans, ale cieple posadki sa tylko dla
swoich.

[Gość: kiksa]

Taka jest prawda.

[Gość: Kuba]

Nie, to nie jest prawda. Znam ludzi, ktorzy sa bardzo mlodzi i rzetelnosci,
pracowitoscia doszli do fajnych stanowisk. I w Polsce i za granica. Sa tez
ludzie, ktorzy skonczyli edukacje na szkole sredniej i walcza na stanowiskach
kierowniczych.

[koszalek_opalek1]

> Kto wierzy w takie bajeczki? Wszystko pieknie, idealnie, tyle, ze nieprawdziwie
> .
> Przy awansie kompetencje i zdolnosci odgrywaja drugorzedna role, pierwszorzedna
> natomiast UKLADY, ZNAJOMOSCI, KONEKSJE RODZINNE. Firmy wykorzystuja ciezka prac
> e
> naiwniakow, ktorzy tyraja w nadziei na awans, ale cieple posadki sa tylko dla
> swoich.

W jakim świecie Ty żyjesz? Współczuję. Sukces, to przypadek - zapytaj każdego
nieudacznika...

Dobry artykuł, mam nadzieję, że wielu pomoże i otworzy oczy.

[Gość: ferenghi]

czekam na drugi cukierek już 2 lata... jestem cierpliwy.
Z drugiej jednak strony 10 lat pracy na jednym stanowisku oznacza brak postępu
i "zasiedzenie" dla większości pracodawców. Inna sprawa, że odchodząc z firmy
po 10 czy 15 latach bardzo, bardzo trudno wbrew pozorom znaleźć pracę!

[Gość: gość]

ten drugi (obiecany) cukierek bardzo często jest tylko obietnicą mającą
motywować do (bezinteresownego) zaangażowania w sprawy rozwoju firmy.
może jednak czasem "lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu" ;)

Wspolczuje... tez kiedys tylko o tym myslalem..

[ricofederico]

cytat z samego poczatku: "Na jakim stanowisku się znaleźć, ile zarabiać, czym
się zajmować, jakie doświadczenia zdobywać w pracy."

hehehe. A dale ze rozlaczyc sie rodzina na trzy lata... dla kariery.. to gorsze
niz te matki ktore teraz zsotawiaja dzieci i jada zarabiac... jada zarabiac by
mic za co zyc a nie dlatego bo chca byc dyrektorem!!! masakra!!! Mam 31 lat i za
soba 11 lat mieszkania w Warszawie z ktorej nie pochodze... Przez te lata
dorobilem sie znakomitego cv i czasami pieciocyfrowych zarobkow wplywajacych co
miesiac na konto. nawet sprawialo mi to frajde.:) Nawet nie do konca wiedzialem
ze wdepnalem w gowno bo nie smierdzialo. Odkrylem po wyjezdzie. Zwiedzilem
Niemcy, Holandie, Francje, Wlochy, Grecje... Nie jestem w Kaczolandzie od
pazdziernika i zaczynam nowe zycie. Wiem ze nie bede mial szybko takiego
zawodowego prestizu jakj w Polsce... Nawet nie chce... Odkrylem ze cudownie jest
spedzic zime na Krecie z dziewczyna gdy nie ma tam turystow... nie dzwoni
komorka bo ja wywaliles przez okno... nie trzeba isc na nastepna branzowa
imprezke i nawciagac sie w kiblu z kolegami. owszem, mam teraz na razie duzo
mniej pieniedzy (w Grecji pracowalem fizycznie) ale mam wiecej czasu dla siebie.
Szukam teraz dopiero swojego prawdziwego miejsca na ziemi. Doswiadczam
prawdziwej milosci i nie moglbym jak przytoczony wczesniej "AMBITNY" zostawic
kogos dla kariery... milosc wazniejsza. Do czego mam gnac???? Zeby miec wiecej
przed nazwiskiem i wiecej na koncie????? Po co??? Wybieram ZYCIE nie WYSCIG.

pozdrawiam wszystkich myslacych

[raveness1]

Popieram, ja (33) postawilem dokladnie na to samo. Z biegiem lat pieniadze maja
dla mnie coraz mniejsza wartosc. I tez szukam swojego miejsca na ziemi.

[kabja]

Miło, że na świecie sa jeszcze tacy ludzie. Po co tak gnać i dokąd? Życie jest
zbyt krótkie, aby je spedzać wyłącznie w pracy. Pieniądze, owszem ,są ważne,
ale za jaką cenę? Ja też uważam,że miłość jest najważniejsza!
Pozdrawiam!

[Gość: jax]

Życzę powodzenia i wytrwałości. Ja mam 54 lata,a le już dawno wybrałam takie życie, na jakie wy teraz sie decydujecie. Robie, to co lubię, i chociaż nie ma dużej kasy, to wychowałam trzech synów i wspieramy sie nawzajem jak możemy i to jest naszą największą wartością. Gonitwa za karierę prowadzi do nikąd! Trzymajcie się dzielnie.

Mamy forse i wolny czas

[habrys]

Podpisuje sie obiema rekami. Jest taki kawalek Dzemu: "Mamy forse i wolny czas".
To zawsze bylo moje motto. I owszem, starac sie zarabiac sporo kasy, ale nie
tracic z oczu prostego faktu, ze bez wolnego czasu nie mozna sie cieszyc zyciem.
Rosnie tylko ilosc zer na wyciagach i wrzodow zoladka...

[maria333]

ricofederico napisał:

> cytat z samego poczatku: "Na jakim stanowisku się znaleźć, ile zarabiać, czym
> się zajmować, jakie doświadczenia zdobywać w pracy."
>
> hehehe. A dale ze rozlaczyc sie rodzina na trzy lata... dla kariery.. to
gorsze> niz te matki ktore teraz zsotawiaja dzieci i jada zarabiac... jada
zarabiac by> mic za co zyc a nie dlatego bo chca byc dyrektorem!!! masakra!!!
Mam 31 lat i z
> a
> soba 11 lat mieszkania w Warszawie z ktorej nie pochodze... Przez te lata
> dorobilem sie znakomitego cv i czasami pieciocyfrowych zarobkow wplywajacych
co miesiac na konto. nawet sprawialo mi to frajde.:) Nawet nie do konca
wiedzialem> ze wdepnalem w gowno bo nie smierdzialo. Odkrylem po wyjezdzie.
Zwiedzilem> Niemcy, Holandie, Francje, Wlochy, Grecje... Nie jestem w
Kaczolandzie od> pazdziernika i zaczynam nowe zycie. Wiem ze nie bede mial
szybko takiego> zawodowego prestizu jakj w Polsce... Nawet nie chce... Odkrylem
ze cudownie jest> spedzic zime na Krecie z dziewczyna gdy nie ma tam
turystow... nie dzwoni> komorka bo ja wywaliles przez okno... nie trzeba isc na
nastepna branzowa> imprezke i nawciagac sie w kiblu z kolegami. owszem, mam
teraz na razie duzo> mniej pieniedzy (w Grecji pracowalem fizycznie) ale mam
wiecej czasu dla siebie .
> Szukam teraz dopiero swojego prawdziwego miejsca na ziemi. Doswiadczam
> prawdziwej milosci i nie moglbym jak przytoczony wczesniej "AMBITNY" zostawic
> kogos dla kariery... milosc wazniejsza. Do czego mam gnac???? Zeby miec wiecej
> przed nazwiskiem i wiecej na koncie????? Po co??? Wybieram ZYCIE nie WYSCIG.
> > pozdrawiam wszystkich myslacych


Gratuluję odwagi, i życzę powodzenia!

Ja też okres gonienia za 'karierą' mam za sobą, i szukam swojego miejsca w
życiu..

Gratulacje dla Ricofrederico

[Gość: maxi]

Gratulacje.
TO pięknie zrealizowane marzenia.
Jak szukasz prac dorywczych w tych krajach ??
Jest to z miarę wykonalne?

pozdr
M

Nie zawsze jest latwo

[ricofederico]

Zaczelo sie od wycieczki. Dwa tygodnie u kumpli w Berlinie, dwa tygodnie u
kumpla w Amsterdamie gdzie mielismy w planie zostac ale "rodzinka" mojej
dziewczyny sie wypiela na nas. Konczyly sie nam pieniadze i szla zima (polowa
listopada). Wyjelismy mape Europy i palac ziolo zastanawialismy sie gdzie moze
byc najcieplej zima. Padlo na Krete. Sprzedalismy w Amsterze mojego laptopa i
pojechalismy majac swiadomosc ze to jest "one way ticket" bo kasy starczy nam
tylko w jedna strone:) Pocieszalismy sie nawzajem ze tylko my jestesmy na tyle
stuknieci zeby cos takiego zrobic:) No i zrobilismy. Przejechalismy przez
Bruksele, Paryz, Zurich, Milano, Rzym, pozniej Otranto na "obcasie" Italii.
Stamtad promem do Patry w Grecji. Pozniej Ateny i z Pireusu promem na Krete do
Chanii. Jak dotarlismy na miejsce to mielismy dokladnie 2 euro:) KOmpletne
szalenstwo. Nie znalismy jezyka ani nikogo na miejscu. To byl chyba najgorszy
moment. Ale poszlo jakos. Zahaczylismy sie jako wolontariusze w stadninie koni.
Ciezko bylo. Duzo pracy za nic (po tygodniu dostalismy 35 euro na dwie osoby:)
Ale za to mielismy dach nad glowa i jakies zarcie. Odeszlismy stamtad i wtedy
ugoscil nas taki starszy samotny Grek. Mieszkalismy za friko u niego i
szukalismy zajecia i udalo sie. Ja zaczalem gdzies na budowie... moja dziewczyna
w tawernie greckiej. Poza sezonem sa tam tasiace wolnych pokoi wiec placilismy
za miesiac 150 euro za pokoj z lazienka. Cala zime tam spedzilismy:) Bywaly
ciezkie chwile tzn. brakowalo nam klubow, znajomych frikow itp. Ale dzis
wspominam to jako niezla przygode. Oboje nauczylismy sie podstaw greckiego i z
grekiem juz sie dogadujemy:)

Najtrudniej jest sie przelamac do niektorych rzeczy. teraz jestem w Berlinie i
robie cos czego w Polsce bym sie nie tknal: myje szybki w autach na
skrzyzowaniu... tak!tak! Facet 31 lat! Zrobilem sobie blekitnego irokeza (co tu
jest mile widziane:) i popijajac piwko spedzam na skrzyzowaniu ze 4 godziny.
Wracam z 50 euro. Z jednej strony to trudne bo trzeba sie "ponizyc" przed
"panami" w samochodach ale z drugiej.... nie masz szefa...nikogo.. nikt cie nie
pogania.. pracujesz kiedy chcesz.. Traktuje to na luzie bo wiem ze to na chwile.
Bo wlasnie jestem tu i cos robic musze ale naprawde czuje sie wolny. Nie wiem
gdzie wyladuje i jak ta przygoda bedzie wygladac dalej... Chce pojechac do
Australii. Kolega wrocil po pol roku. Pracowal tam dwa dni na jakiejs farmie a
potem kolejne piec podrozowal.. i znowu cos zarobil.. i znowu w podroz... Takich
rzeczy sie nie zapomina do konca zycia!!! Nie jest latwo ale czy fajnie kisic
sie cale zycie w miescie??? Dom, samochod, biuro... i wakacje co roku w drogim
hotelu ktory niewazne gdzie jest bo wszedzie wygladaja tak samo???? W moich
planach jest kupienie samochodu - campera. Zrobie go na cacy: ze wszystkim:
prysznicem, generatorem pradu, klima.... I W przyszlym roku ruszam na prawdziwa
przygode:)

Pozdrawiam!

[kinga8026]

Masz rację, kiedy zobaczy się Europę Zachodnią, otwierają się oczy, że świat
jest taki piękny i interesujący. I chce się żyć inaczej. Ale ja i tak chcę
zrobić minikarierę w Polsce, a miłość...nie jestem do niej zdolna, więc z pracy
uczynię całe moje życie. Pozdrawiam ricofederico

[Gość: nan]

najlepiej trzymać się poręczy.

[Gość: Anka]

Ja czekalam na swojego drugiego cukierka, w sumie moze niezbyt dlugo - bo
niecale dwa lata, az sie zniecierpliwilam i postanowilam zmienic prace. Jeszcze
nie wiem jak to bedzie wygladalo, ale na razie to wychodzi na to ze dostalam
cukierkow conajmniej trzy. Ale wiem rowniez, ze w starej pracy nie doczekalabym
sie niczego wiecej niz tylko czczej gadaniny o drugim cukierku. Zwlaszcza ze to
meski zawod i okazalo sie ze prezes traktowal mnie jak dekoracje.
Tak naprawde to nie ma przepisu na sukces i nie spadanie. I rzeczywiscie trzeba
umiec wywazyc co jest wazniejsze. Nie wyobrazam sobie zostawienia dla kariery
meza. To chore.

dynamiczni

[grasshopper]

www.dynamiczni.pl ...

[Gość: skasujcie to]

grasshopper napisał:

> www.dynamiczni.pl ...

Po co reklamujesz ten spam? Co ta feminestka zs...na tam robi?

wyscig szczurow - nie dziekuje! Wake up people!

[tstefanowski]

Obudzcie sie, to sie po prostu nie oplaca nawet za granica!
Jako merchandiser w londynskim city mam 13,5 tys.£ rocznie plus dodatki a
jako "pracownik biurowy" mialbym 15 tys.£, dluzsze godziny pracy, stres i 5
razy wiecej roboty (kierowca nie schodzi ponizej 18 tys.£ a nierzadko ma grubo
ponad 20tys£).
A juz wogole nie traccie czasu na Polanke, szkoda zycia Rodacy, szkoda ... .
Zapraszam do wolnego swiata bez wodoglowia w stylu "siegnijmy gwiazd!".
NIE DAJCIE SOBIE WYPRAC MOZGU! POZDR.
P.S. Ja sie wyrwalem z PL do UK w zeszlym roku i nie zaluje - jestem szanowany,
wynagradzany i czuje sie jak czlowiek - jesli Wy nie, to na co tracicie czas ?!

[mniklas5]

kazdy chyba musi to przejsc , ja mam to poza swoim systemem , mam 51 lat i za
dwa lata rzucam robote w korporacji ( financial officer w firmie USA) i
kontyunuje rodzinny biznes ktory zaccelismy rok temu, chce miec dwumiesieczne
wakacje , iby panem swego czasu. W korporacji jest polityka ,szczegolnie jak
zaczyna sie zle dziac ,prace swoja lubie , wielkiej kariery nie zrobilem ,
mialem lepsze prpozycje pracy ale musialbym sie przeniesc do innego stanu.
Popieram tych ktorzy wybrali zycie zamiast pracy

[Gość: Celina]

Jak jestes na szczycie to przewaznie sie spada uwazaj zebys sie na plowie
zatrzymala ,bo jest lepiej ,jak sie z polowy spada.

Ustawiony tatuś lepszy niż kilogram cukierków!

[Gość: igloo]

Przykład z życia: jedna osoba harowała kilka lat, by osiągnąć sukces w firmie
tzw. docelowej. Miała złudzenia, dopóki nie przyjęto drugiej osoby, której
tatuś liczy się w branży. Wystarczyło kilkanaście miesięcy, żeby ta druga osoba
awansowała. Ta pierwsza ciągle robi to samo. No, nie to samo - wcześniej
pracowała, teraz się op....dala, bo brak jej motywacji.

[Gość: praktyk]

To ja wam opowiem moją historię. Może jest to troszkę off, ale generalnie w
gatunku spadania.
Na początku 2005 r. zmieniłem firmę. Przeszedłem wieloetapowe postępowanie. W
sumie na luzie, bez stresu, bo pracę miałem. Rekrutację traktowałem jako dobrą
zabawę. Przeszedłem ją. Bez pleców, bez koneksji... Zaproponowali mi ok 2k na
rękę. W sumie byłem stratny ok. 600 na rękę w związku ze zmianą pracy. Ale od
długiego czasu marzyłem o pracy w tej firmie (dodam - państwowej, jednej z
najważniejszych w państwie - przynajmniej "na zewnątrz" cieszącej się ogromnym
prestiżem).
Zacząłem pracę. Dosyć szybko się odnalazłem. Z biegiem czasu przełożeni zaczęli
mi zlecać coraz cięższe "projekty", stawiając mnie nawet na czele zespołów
realizujących te "projekty". Byłem bardzo zadowolony, bo robiłem to, co
lubiłem, a przy tym nie przeżywałem zbyt dużych stresów (kwestia
samoorganizacji pracy, ze względu na specyfikę firmy). Oberwały mi się jakieś
nagrody, ale to nie było istotne. Generalnie - zadowolenie na całej linii.
Wszystko to trwało do końcówki 2005 r., kiedy wyjechałem na 1. cykl
obowiązkowego szkolenia. Tam trafiłem na pewnego osobnika, który wyczyniał
różne numery (szczegóły zostawię do opowiedzenia komuś innemu), powołując się
przy tym cały czas na znajomości z pewną bardzo ważną osobą w tej instytucji.
Byłem twardy. Pewnie za twardy, bo w styczniu 2006 dostałem "kwit". Bez
uzasadnienia, bez żadnej rozmowy. Gościu dopiął swego, gdyż jak się okazało
(ustaliłem to po fakcie), faktycznie dużo łączyło go z tą bardzo ważną osobą.
Poniosłem "karę".
Na początku takie postawienie sprawy bardzo mnie zaskoczyło...W końcu to
naprawdę poważna instytucja. Potem już czułem tylko zażenowanie tą całą
sytuacją. W końcu zacząłem odczuwać oszukanie mnie.
W mojej opinii spadłem i to samo dno. Byłem na fali wznoszącej i nagle ta fale
się urwała, zrzucając mnie w otchłań.
Do dziś nie mam pracy. Wzmianka w cv o tej firmie bardzo odstrasza
potencjalnych pracodawców. Pracy szukam dość aktywnie, ale nic z tego. Żona
mówi, że wyszła za pechowca.
Może faktycznie czas wyjeżdżać, bo jak mówią pecunia non olet. Żadna praca nie
hańbi, a rodzinę trzeba jakoś utrzymać.
To taka krótka historia nagłego upadku.
Pozdrawiam

[Gość: gość]

Do Patryka! Znam to z autopsji, mnie też podłożyli "świnię" i to taką, że długo
by opowiadać. A lista osób, które się do tego przyczyniły ( ze strachu, z
lizusostwa i czego tam by nie przytaczać ) jest dłuuuga i budzi we mnie teraz
obrzydzenie. Nigdy oportunizm nie był mi środkiem uświęcającym cel, a zdrada i
preparowane dowodów domniemanej "przyczyny" były tak niskiego lotu, tak żenujące
i szczeniackie, że jedyne co pozostaje, to spuszczenie kurtyny na ten cały
incydent i ... mogą Ci skoczyć ! Sami tego doświadczą na własnej skórze, los o
tym nie zapomni. I będzie bolało. Nawet nie wiedzą jak bardzo. Trzymaj się i
powodzenia !

Dojść to mniejszy problem... tylko że...

[mikrobyznesmen]

...jak mówią niektórzy (i mają rację):
trzeba pamiętać, że ze szczytu każda droga prowadzi w dół...
:))

[Gość: ULA]

NA SAMĄ GÓRĘ MOŻNA DOJŚĆ TYLKO PRZEZ UKŁADY, PLECY, ZNAJOMOŚCI. MOJA KOLEŻANKA
ZOSTAŁA KIEROWNIKIEM JAK TO SAMA OKREŚLIŁA "ONA MNIE LUBIŁA"....

[Gość: gość1]

Ula!Masz rację.Ale takie "podnóżki" też kiedyś się "znielubi" i lepiej dla
nich,żeby byli tego świadomi.Zanim...wylądują na bruku.