Praca jako wartość

[Gość: Karolcia26]

Witam! Piszę pracę na temat: PRACY. w związku z tym mam pytanie:
czym jest dla Was praca, jaką ma dla Was wartość? Czy jest tylko
źródłem pieniędzy, czy czymś więciej? Realizujecie się zawodowo, czy
może na samą myśl o pracy dostajecie draszczy. Bedę bardzo wdzięczna
za wypowiedzi!

[Gość: rybka Nemo]

To ja zaczne: W ciagu 2 lat aktywnosci zawodowej, podjelam niedawno
trzecia prace.
Pierwsza, jak to zwykle bywa: marny pieniadz i "huzia na Jozia" -
wymowienie zlozylam po 7 miesiacach.
Druga (zagranica): kasa lepsza, za to beznadziejne warunki pracy (po
1,5 roku mozna nabawic sie depresji).
Obecna praca(zagranica): swietne warunki pracy, uczciwe pieniadze,
sympatyczni wspolpracownicy, i co najwazniejsze szef przychylnie
nastawiony do kwestii macierzynstwa. Moge mowic o satysfakcji
zawodowej.
Pozdrawiam wszystkich pracujacych i poszukujacych pracy!

[Gość: nika]

Praca jest wratością, dającą satysfakcje z faktu jej wykonywania pod
warunkiem, że lubimy to co robimy - tak powinno być, niestety
czasami bywa inaczej i jest żródłem finansowym dającym możliwość
zaspokajania potrzeb. Przerabiałam to na pedagogice pracy:)

[Gość: 80c51]

4583€ brutto miesięcznie?

[Gość: gosc]

polecam tekst (po polsku) : iegd.institut.online.fr/ART07-B-
ADSc-Travail-valeur-pl.htm

[Gość: remik]

Zastanawiałem się kiedyś nad tym głębiej.
Po 10 latach pracy w róznych firmach mogę powiedziec, że:
1. Pracuje się czasem tylko po to żeby zarobic przyzwoitą kasę (dla
każdego będzie to inna suma) i wtedy można zamęczyc samego siebie,
bo zazwyczaj nie cierpi się tego co się robi.
2. Gdy praca daje satysfakcję to jest wartością samą w sobie bez
dorabiania ideologii. A jeszcze gdy dochodzi uczciwa zapłata za
robotę to życ nie umierac.
3. Czasem jest też tak że marna kasa gryzie się z fantastyczną
robotą. I człowiek ma dylemat: zostac czy odejsc (co wiąże się z
punktem 1).
4. Miałem przez 2 lata okres pracoholizmu. Raczej niezdrowego
pracoholizmu: frajdę sprawiały mi obowiązki, atmosfera była super,
kasa w miarę też. Praca była więcej warta niż życie rodzinne,
znajomi itd. I okazało się że pewnego pięknego dnia zaczęło mnie to
męczyc. Tak po prostu. Odszedłem.

Nie mam wniosków, bo to są tylko subiektywne spostrzeżenia he he