Samotna matka a praca

[Gość: Sonia]

Czy sądzicie, że samotne matki są z góry skazane na przegraną w ubieganiu
się o pracę czy może ja mam takiego pecha? Dodam, że dziecko
jest "odchowane", opiekunka też jest a ja posiadam odpowiednie kwalifikacje.

[Gość: Lechu]

Nie masz pecha. Tak po prostu jest. Gdyby można było łatwo zwolnić pracownika,
to pewnie ktoś by zaryzykował i Cię zatrudnił. A tak z kilkudziesięciu
(kilkuset) osób raczej wybierze innego doświadczonego. Spróbuj wśród znajomych,
kolegów ze szkoły lub z poprzedniej pracy, popytaj wśród sąsiadów. Zasugeruj,
że możesz pracować jako outsourcing, tzn. nie na etat, ale wystawisz fakturę co
miesiąc jako osoba prowadząca działalność. I zainteresuj się światem wokoło.
Jak otworzysz się na potrzeby potencjalnego pracodawcy bardzo łatwo znajdziesz
etat.


Gość portalu: Sonia napisał(a):

> Czy sądzicie, że samotne matki są z góry skazane na przegraną w ubieganiu
> się o pracę czy może ja mam takiego pecha? Dodam, że dziecko
> jest "odchowane", opiekunka też jest a ja posiadam odpowiednie kwalifikacje.

[Gość: Iza]

Nie wiem czy ma to wpływ, ale jeśli uważasz, że ma to nie przyznawaj się do
tego. Wtedy przekonasz się czy mimo to Cię zatrudnią. Przecież w CV nie
piszesz - samotna matka. Zawsze możesz być z kimś np. w związku nieformalnym i
nikomu nic do tego... Nikt tego nie sprawdzi, tym bardziej gdy dziecko ma
zapewnioną opiekę.

[Gość: Aneta]

To nie samotność jest problemem, ale dzieci. W dzisiejszym świecie bowiem
dzieci są problemem a nie żywymi istotami, którym należy zapewnić minimum
socjalne czyli pracę dla rodziców. Mam aż trzy "problemy". Pracy bezskutecznie
poszukuję od 2 lat. Mam doskonałe kwalifikacje (wyższe wykształcenie bardzo
bogate i różnorodne doświadczenie, znam języki obce, doskonale komputery, i
wiele innych). Niestety pierwsze i jedyne konkretne pytanie na każdej rozmowie
kwalifikacyjnej to pytanie o 'posiadane' dzieci. Nikoggo nie obchodzi, że w
poprzedniej firmie nie miałam w ciagu trzech lat ani jednego dnia zwolnienia
lekarskiego, że są dwie babcie i dwóch dziadków, przedszkole u sióstr zakonnych
i dwie opiekunki oraz ciocia. Moje akcje na rynk pracy są nic nie warte.
Kolejne szkolenia to strata czasu i pieniędzy. Ale najbardziej żenujące jest
to, że kobiety z dziećmi odrzucane są przez kobiety, które same mają dzieci.
Wbrew temu listowi nie jestem zgorzkniała. Jest mi jedynie przykro, kiedy moje
dziecko prosi o cukierka a ja nie mogę mu go kupić. Co mam mu odpowiedzieć?
Nie mogę jego dzieciństwa obarczać problemami a sama nie mam już siły z tym
walczyć. Czy kobiety z dziećmi mają zacząć zbiorowo popełniać samobójstwa, żeby
ktoś dostrzegł problem??!! Wszyscy martwią się niżem demograficznym. A los
dzieci z rodzin bezrobotnych?