typowe objawy singlowania????

[krynia26]

huśtawka nastrojów jaką funduje mi moja duszczyczka dobijać zaczyna mnie za
bardzo...w jednej godzinie wiem i wierze że wszystko mogę a w następnej....cóż
jak np ta obecna...wiara idzie na spacer...tęsknie do bycia z kimś...to taka
silna potrzeba...ale tam nie chcę wracać...to jedno mnie "cieszy" -odczuwam
jakąś tam tęsknotę ale nie na tyle siną by myśleć o powrocie...najgorsze
jednak poczucie winy wobec drugiej strony - to ono burzy spokój tak mozolnie
wypracowywany z każdym porankiem....poczucie winy...pozwoliłam sie kochać tak
długo a później ...skręciłam w inna stronę... a może ja nie umiem kochać...

[ta_ann]

tak ma być. zwijają się w malignie obie
strony - zostawiająca i zostawiana. bez
śladu to można żuć gumę...

[puzzle33]

ta_ann napisała:

> zwijają się w malignie
Skąd żeś to wytrzasnęła?

[ta_ann]

a co? pewnie z jakiegoś kolorowego
pisemka

[ta_ann]

w googlach nie ma.

[ola_dom]

puzzle33 napisała:

> ta_ann napisała:
>
> > zwijają się w malignie
> Skąd żeś to wytrzasnęła?


a ja czytałam w książkach - w dzieciństwie, które przypadło na czas
taki, jak i ta_ann . Normalny wyraz, no co?
Pewnie te same książki czytałyśmy. Ja wtedy wszystkie

o, proszę - Słownik Jęz. Polskiego:
maligna «wysoka gorączka z zaburzeniami świadomości i majaczeniem»

(jak wtedy czytałam, to czytałam "malgina" . Jakoś tak łatwiej
szło)

[ta_ann]

i tu idusia z posklejanymi tuszem gabrysi
oczami w noworoczny poranek leci, gubiąc
kapcie: - walduś, gdzie jesteś?
- siostro - odpowiada trzeźwo gabrysia -
bredzisz w malignie

))

musierowicz może? cytat tragicznie niedokładny

puzzle ma zdaje się na myśli, że zwijać można
się w trąbkę. albo uwijać w ukropie. no, nie wiem.

[puzzle33]

Skromnie zmilczę puzzlowe myśli.

[ta_ann]

ulżyj sobie i się wypowiedz.

nieważne słowa, może i okrutnam, ale
nie ma we mnie dużego współczucia
dla kryni. to jej kolejny wątek o tym,
jak jej źle. kurczę, sama wybrała.
wrażliwy człowiek także się smuci,
gdy odchodzi (cierpi nie tylko ten
pozostawiony), ale AŻ TAK?

coś tu nie tak jest

dobra, doprecyzowanie:

[ta_ann]

takie zw. frazeologicznego "zwijać się
w malignie" nie ma. no.

[ola_dom]

krynia26 napisała:

> huśtawka nastrojów jaką funduje mi moja duszczyczka dobijać
zaczyna mnie za
> bardzo...w jednej godzinie wiem i wierze że wszystko mogę a w
następnej....cóż
> jak np ta obecna...wiara idzie na spacer...tęsknie do bycia z
kimś...to taka
> silna potrzeba...ale tam nie chcę wracać...

kryniu - czy pocieszy Cię fakt, że to dość powszechne uczucie...?
Jeśli było się z kimś związanym, to chyba nie ma siły (o ile nas
bardzo nie skrzywdził, choć niektórym i wtedy się to zdarza -
masochizm) nie tęsknić - nawet nie bardzo wiadomo za czym. Nawet
jeśli się nie kocha. To chyba ludzkie, że mamy czasem sprzeczne
uczucia. Ja mam i jak widzę, nie jestem wyjątkiem.

to jedno mnie "cieszy" -odczuwam
> jakąś tam tęsknotę ale nie na tyle siną by myśleć o
powrocie...najgorsze
> jednak poczucie winy wobec drugiej strony - to ono burzy spokój
tak mozolnie
> wypracowywany z każdym porankiem....poczucie winy...pozwoliłam sie
kochać tak
> długo a później ...skręciłam w inna stronę... a może ja nie umiem
kochać...

może nie umiesz kochać tej osoby. Czy nie miałabyś poczucia winy
będąc z nim bez uczucia? Za kilka, kilkanaście lat? Czy on czuł, że
go nie kochasz? I to mu nie przeszkadzało być z Tobą?
Wiem, że trudno pozbyć się takiego poczucia winy, ale poza tym, że
to ponoć egoistyczne uczucie (tak, tak - kto się dobrze czuje z
poczuciem winy? Więc nie chcę mieć tego poczucia, żebym JA wreszcie
dobrze się poczuła . I dobrze!. [koniec filozowania]), to chyba
jest nieuniknione. Jeśli trzeba (?) się rozstać, to z prędzej czy
później, z takiego czy innego powodu to poczucie się pojawi.
Rozumiem, że byłaś z porządnym człowiekiem. A nawet nieporządny
zasługuje na to, żeby go kochać (ja też, do cholery!!! [prywata]),
więc niech spotka kogoś, kto go pokocha.