już formalnie - rozwódka

[anuteczek]

No,
Wreszcie po co prawda niezbyt długiej, ale jednak, szarpaninie jestem
formalnie rozwódką. Lżejszą o kilka tysięcy (adwokat), ale z podniesionym
czołem. Moje kolezanki upierają się na imprezę porozwodową - wyśmiałam je,
ale nie wiem, może niesłusznie? Może powinnam postawić skrzynkę szampana?
Albo wykapać się w tym szampanie?
Serio, ostatnia rozprawa to naprawdę najgorsze półtorej godziny w moim
dotychczasowym życiu, rozwód to jednak nie jest bułka z masłem...
a

[emka69]

ja uczciłam rozwód i uprawomocnienie wyroku też. Rozumiem, że dla ludzi którzy
z tego powodu cierpią jest to dziwne. Ja cierpiałam w związku.

[tricolour]

Bardzomi przykro z tego powodu i szczerze Ci współczuję.
Jesteś co prawda "wolna", ale to dopiero początek, a nie koniec. Od dzisiaj
jesteś sama...
Pozdrawiam.

[joanek1]

A może była sama już wcześniej?

[tricolour]

Nie wiemy.
Poczekajmy na odpowiedź. Nie bądźmy adwokatami innych...

[joanek1]

Ale to ja zadałam to pytanie, które czeka na odpowiedź.

[joanek1]

Ale masz rację to naprawdę smutne wydarzenie w życiu, bo świadczy o tym, że
gdzieś zrobiliśmy poważny błąd

[tricolour]

Błąd to jest jednorazowy akt. A chyba rozpad małżenstwa nie wyskoczył jak filip
z konopii.
To nie błąd, akt. To wieloletni proces. Zaniedbanie, które ciągnęło sią przez
lata, aż dowlokło nas do miesca, z którego nie ma powrotu. Dlatego zrobiliśmy
tak drastyczny krok jak rozwód, czyli zdelegalizowaliśmy rodzinę...
Ma też i plusy (jak wszystko). Można zacząć coś od nowa.

[joanek1]

A jeżeli błędem był już zły wybór partnera?

[tricolour]

Hm... ciekawe. Trudna sprawa.
Ciekawe, co się powie dzieciom. One też są efektem błędu?

[joanek1]

Nie, dzieci nie są efektem błędu.

[tricolour]

A więc sprawa nie jest taka prosta.
Wybór dokonany kiedyś był błędem. Facet kiedyś był kochany i stąd ślub. Facet
dzisiaj jest nieodpowiedni więc rozwód.
Mamy tez dzieci, które do prawidłowego rozwoju potrzebują obojga rodziców.
Rzodzice ze względu na dobro dzieci powinni byc razem, ale ze względu na swoje
dobro powinni byc osobno.

Wiesz co... najwyższy czas zacząć kierować swoim życiem. Podjąć decyzje i byc
konsekwentnym.

[joanek1]

Przyznaje Ci racje w tym ze dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują obojga
rodziców i teoretycznie rodzice ze wzgledu na dzieci powinni być razem, ale
czy uważasz, że lepiej jest, jeżeli dziecko jest świadkiem kłótni, wyzwisk i
obelg i później wzorem matki bądź ojca zaczyna również nie szanować drugiego
rodzica, jest zestresowane, żyje w ciągłym strachu itd.
Naprawdę czasami nie da się życia z żoną lub mężem zmienić na lepsze, bo tego
muszą chcieć obie strony!

[tricolour]

Jasna rzecz - potrzeba dobrej woli obu stron. Lepiej też, jak dzieci są z
jednym rodzicem i zyją w spokoju niż słuchaja kłótni i wyzwisk.
Dlatego decyzja o rozwodzie jest wielokroć trudniejsza od małżenstwa. Szkodzi
wszystkim stronom (rodzice, dzieci), kaleczy.
Stąd moja opozycja wobec optymistycznych opinii forumowiczów, którzy twierdzą,
że im "strasznie dobrze" po rozwodzie. Optymizm jest spłyceniem, uproszczeniem.
ALE PRZYZNAJĘ, że pomaga żyć i planować przyszłość.

Kończymy polemikę, dobrze?
Pozdrawiam
Waldek.

[joanek1]

Bardzo się cieszę, że przynajmniej w jednym się całkowicie zgadzamy!!!

[jarkoni]

joanek1 napisała:

> Przyznaje Ci racje w tym ze dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują obojga
> rodziców i teoretycznie rodzice ze wzgledu na dzieci powinni być razem, ale
> czy uważasz, że lepiej jest, jeżeli dziecko jest świadkiem kłótni, wyzwisk i
> obelg

Wiesz powiem Ci, że małżeństwo w którym się nie układa nie musi być pełne
kłótni, obelg, wyzwisk, awantur itp...W moim na przykład nigdy czegoś takiego
nie było, dzieci nie były świadkami jakichkolwiek ekstremalnych sytuacji..Na
zewnątrz dla rodziny i wszystkich znajomych byliśmy idealnym małżeństwem...Po
prostu uczucie nie przerodziło się w trwałą przyjaźń i trwałe
przywiązanie...Gasło to sobie powoli, aż skończyła się w ogóle fizyczność,
oddzielne sypialnie...Potem coraz mniej rozmów..W końcu właściwie dwoje ludzi
żyjących obok siebie pod jednym dachem...Nie wiem czy to nie boli bardziej niż
gwałtowny związek i szybkie rozstanie...

Anuteczek, już po wszystkim, to pierwszy dzień z reszty Twojego życia...Chyba
jednak powinnaś to uczcić z przyjaciółmi...Pozdrawiam Cię

[anuteczek]

Waldku,
Ja nie skończyłam jeszcze 27 lat, moje małżeństwo trwało prawie trzy. Może zbyt
szybko się rozstaliśmy, nie wiem, nie będę tego rozstrząsać. On ma swoją nową
rodzinę i ja jestem w nowym zwiazku. Widać tak było nam pisane - spotkać się
przejść razem kawałek życia, powołać nowe życie...
a

[tricolour]

Też nie chcę w żaden sposób wtrącać sie w Twoje życie.
To, co tu piszę, to moje doświadczenia. I wracające przeświadczenie, graniczące
z pewnościa, że rozwód to zło. Ale to tylko moje zdanie, z którym łatwo się nie
zgodzić...
Jeszcze raz życzę uśmiechu

[bezecnymen]

nooo jest cos innego niz w poprzednich postach
anuteczek napisała:
Widać tak było nam pisane - spotkać się
> przejść razem kawałek życia, powołać nowe życie...
takiej teorii rozpadu małżenstwa jeszcze nie widziałem.......
czy nie wygodniej tak podejśc do tematu??? po co sie bic z myślami, kto zawinił
i dlaczego odchodzi??? proste..tak nam było pisane, a więc tak byc musiało i
tylko fatum sie dopełniło ja jestem ZA

[anuteczek]

Teraz już nie jestem sama, mam przy sobie cudownego faceta. Mój były mąż
stwierdził, że dziewczyny takie jak ja nigdy nie są długo same. Coś w tym musi
być - po naszym rozstaniu nie szukałam, w końcu byłam w ciąży, nowy facet, to
ostatnia rzecz jaka mogła mi przyjść do głowy. Jednak znalazł się sam - strzał
w dziesiatkę i został... choć bardzo się broniłam
a.

Cieszę się.

[tricolour]

Powodzenia

[bezecnymen]

no to witaj w klubie
niby nie ma z czego sie cieszyć ani czego świętować, ale jednak data będzie
pamiętna
oblewanie rozwodu jakos mi do głowy nie przyszło, ani moim znajomym, może
jednak twoje koleżanki doszły do wniosku, widząc jak to przeżywasz, że
cokolwiek ale zrobią by Cie od rozmyslań odciągnąć

[viillemo]

wydaje mi się, ze anuteczek nie jest sama i nie mam tu na myśli tylko
maleństwa... Ja w kazdym razie gratuluję anuteczek, rozpoczynasz nowe życie,
nową kartę możesz zapisać... mądrzejsza o dosiadczenia z przeszłości...życzę Ci
z całego serca miłości bo to ona jest najwazniejsza)

[bursztynowe]

Radosne wydarzenie wymaga stosownej oprawy. A rozwód, mimo niezbyt wesołej
oprawy, jest wbrew pozorom radosny. Dlaczego? Zamyka to to co złe, dając
nadzieję (nie gwarancję) na cos pięknego. Jest zarówno końcem, jak i początkiem.

Pozdrawiam

PS. Ja uczciłem koniec męk rozwodowych (i basta)