Starodzieciowe problemy

[a.niech.to]

Dzieci dorastające w chorych rodzinach wchodzą w dorosłość z
obciążeniami wyniesionymi z rodzinnego domu. Czasem zdarza się, że
oboje czy jedno z rodziców w porozwodowej zawierusze traci kontakt z
dorosłymi/dojrzewającymi dziećmi. Jeśli czas pogłębia taki stan
rzeczy obopólne, bo przecież rodzica także, straty krzepną bądź się
pogłębiają. Wzajemne żale tworzą skorupę uprzedzeń i niechęci, a
przecież niełatwo przestaje się kochać mamę czy tatę, o ile dzieje
się to kiedy kolwiek. Przeważnie w młodych ludziach pozostaje
wieczna tęsknota za tym, co powinno wnieść w ich życie ojcostwo lub
macierzyństwo. Rozwód teretycznie dotyczy małżonków, w praktyce
często - niestety - i dzieci.
Sądzę, że zacząć trzeba od rozpoznania błędów i braków popełnionych
w procesie wychowania. Następnie przyjąć na siebie jako dojrzalszej
osoby ciężar odtworzenia/zbudowania.
Po pierwsze - zapewniać swoją postawą o stałości uczuć, po drugie -
zachować wyrozumiałość i daleko idącą tolerancję w obliczu młodszych
uczestników trudnej sytuacji, po trzecie - odrzucić urażone ambicje
i temu podobne na rzecz najważniejszego z uczuć, patrzeć od strony
tych, za których kiedyś przyjęliśmy odpowiedzialność. Szczerość jest
wartością nie do przecenienia.
Jeśli ktoś ma podobne przemyślenia, zapraszam do rozmowy.

[sylwiamich]

No cóż...rozpoznawanie błędów powinno się dziać podczas całego
procesu wychowawczego.A o błędy w pojedynkę nietrudno.Sama ich masę
popełniłam.Odwracam je codzinnie.Wiele się pisze, mówi o przemocy w
domach, o znęcaniu się , biciu.O zakażaniu nienawiścią. Rzadko
słyszę wypowiedzi o nadopiekuńczości.O rekompensowaniu braku taty,
mamy, kasy, czasu.O braniu dzieci pod parasol ochronny i
przyzwalaniu na złe zachowanie tłumacząc je okresem
porozwodowym.Mało w tym mądrej miłości, dużo zaspokajania własnych
potrzeb.Jakby tak tulić i wymagać? Kochać i nie pozwalać na złe
zachowanie? Prawda. I nie zamykać się w niepełnym domu.Chodzi mi o
subiektywne poczucie zagrożenia które idzie z zewnątrz i wyobcowania.

[manderla]

sylwiamich napisała:
>>Chodzi mi o subiektywne poczucie zagrożenia które idzie z zewnątrz
i wyobcowania.


No właśnie, no właśnie....
Czasami az nadto sybiektywne poczucie. Bo zagrożenia zazwyczaj nie
ma, jak się sprawę oceni ralnie i obiektywnie. A to lekko nie
przychodzi, niestety.

[sylwiamich]

Wiesz...ja to obserwuję codziennie.Jak Cię widzą tak Cię traktują.

[manderla]

sylwiamich napisała:

> Wiesz...ja to obserwuję codziennie.Jak Cię widzą tak Cię traktują.

Wniosek?
Zmienic siebie i nader wszystko swoje postrzeganie świata.
Wiem, p...dolę, kazdy tak potrafi. Ale też, tak myślę. Gorzej z
praktyką...

[a.niech.to]

manderla napisała:

> Zmienic siebie i nader wszystko swoje postrzeganie świata.
Katorżnicza praca, ale wykonalna. Trzy kroki do przodu...dwa do
tyłu... lub inne konfiguracje.

[a.niech.to]

Odrzucić patrzenie przez własne schematy, aby móc poznać cudze.
Dopuścić myśl, że inne istnieją. Zbudować ich mapę. Uznać je za
równoprawne. Zaniechać ocen. Wyrazić zgodę na szarość.

Lubię czasem zablogować w formie równoważników.

[a.niech.to]

Tworzenie aury zagrożenia zewnętrznego skutkuje u "chronionych"
postawami lękowymi, brakiem wiary we własne siły i w związku z tym
często zaniżaniem życiowych aspiracji w stosunku do posiadanego
potencjału. Nadmiernie "chronieni" mają też znaczne kłopoty z
podejmowaniem decyzji, i dalej - konsekwencją w ich
urzeczywistnianiu.

[manderla]

A.niech.to - nie ma co dyskutować, jak napisałaś tak mądrze.
Popieram w całej rozciągłości.

[bozenadwa]

Aniechto ,bardzo zlozony problem.Ile nas tyle bedzie doswiadczen i
opini,Zgadzam sie z Toba ,ze konieczne jest zapewnienie swoja
postawa o stalosci uczuc,zggadzam sie ,ze dobra jest duza
tolerancja, i to aby odrzucic urazone ambicje,Ale nasze dzieci aby
jakos przetrwac w chorym domu ,wytworzyly sobie rozne
mech ,obronne ,ktore nie rzadko sa zlymi nawykami,Wiec ta tolerancja
musi byc zalkowicie zbudowana na milosci ale tez na
rozsadku,Dzieciaki sa madre i sprytne ,i pomimo ,ze nas
kochaja ,nauczyly sie dbac o swoje interesy ,czesto naszym
kosztem.Mysle ,ze nie potrzeba brac calkowitej odpowiedzialnosci,bo
to juz jest cecha wspoluzaleznienia wlasnie nadodpowiedzialnosc.Na
tomiast SZCZEROSC, to co napisalas Jest wartoscia nie
doprzecenienia,My natomiast matki ,ktore zyly z przemocowcami mamy
obowiazek wrecz zadbac o siebie,Aby nasze dzieci zobacyly ,ze
jestesmy odrebnymi jednostkami ,ktore maja serce ,zoladek
nogi ,ktore moga bolec,jak za dlugo stoimy przy garach,itp.To MY
teraz same musimy nauczyc je szacuku do n as.Dorosle dzieci sa juz
dorosle i chca zyc po swojemu ,ale one tez musza miec postawione
granice ,z WIELKA MILOSCIA do nich,Jesli chodzi o odbudowanie ich
relacji z ojcami ,One to musza zrobic SAME .I ON tez musi to zrobic
SAM.My matki juz naprawialysmy tyle ,ze starczy,Naturalnie zawsze
mozemy cos doradzic,podsunac jakas ksiazke ,ale calkowicie dac im
wolna reke w jakikolwiek decyzjach,I jeszcze mysle ,ze wazne jest i
dla nas i dla naszych starych dzieci,abysmy popracowaly nad
poczuciem wlasnej wartosci ,i odzyskaly sile.Nawet stare dzieci
czuja sie szczesliwsze majac silna usmiechnieta mame,Daje im to mimo
swojej starosci poczucie bezpieczenstwa i poczucie wlasnej wartosci.

[a.niech.to]

Piszesz, Bożenko, o mądrej miłości.

[takasoobie]

Ale niestety miłość pojedynczych rodziców jest głupia Bo daje
przyzwolenie na pewne zachowania, postawy w imię braku taty(
najczęściej)/ mamy( rzadziej) No bo to moje dziecko/dzieci tyle
przeszło.Rzowód rodziców, bardziej lub mniej burzliwy,a mama/ tata
jest sama i musi pracować na pięć etatów, żeby żyć na jakimś
bylejakim poziomie( czytaj wątek plujeczki o alimentach). Więc
trzeba to zrekompensować. Głupie, ale ja też te błędy popełniam, bo
jak wiekszość matek samotnych z alimentami w wysokości 300 zł.
potanowiłam sobie za punkt honoru, ze mojemu dziecku nic nie
braknie, tylko z tego powodu, ze wychowuje się bez ojca.Jestem
nadopiekuncza, mało konsekwentna i "miękka" w stosunku do swojego
dziecka.

[a.niech.to]

Precyzyjnie potrafisz wskazać na popełniane błędy, a więc w Twojej
mocy jest się z nimi uporać. Nie da się by matkojcem, czego pewnie
każda z nas musi osobiście doświadczyć. Dużo lepiej skoncentrować
się dobrym matkowaniu i pogodzić się z faktem, że nasze dzieci żyją
w normalnych, niepełnych rodzinach.
Każda z nas odpowiada TYLKO za macierzyństwo. W interesie dzieci,
jak sądzę, należy w sobie ugruntować słuszność tego oczywistego
faktu.

[akacjax]

Mam pytanie o dzieci w jakim wieku chodzi w tym wątku?

Jeżeli o dorosłe...to nasz problem jest w nas. Przeszłości nie cofniemy, wiekszości skutków nie zmienimy. Pozostaje przekazać pałeczkę samowychowania dzieciom, a sobie odwagę powiedzenia: mój czas wychowywania minął (choc dla uspokojenia dodam, że i tak środowisko miało wielki wpływ na młodego człowieka-mówi się czasem, że większy niż rodzice(zwłaszcza nieobecni).

[manderla]

takasoobie napisała:

Jestem
> nadopiekuncza, mało konsekwentna i "miękka" w stosunku do swojego
> dziecka.

Masz racje. A najgorsze jest to, ze juz dzis wiesz(i ja wiem), jakie
skutki bedzie miala Twoja (moja) taka postawa w przyszlosci a i tak,
nadal z pełna świadomością (acz nie bez wyrzutow sumienia) w to
brniesz.

[plujeczka]

niestety jak kazda samotna matka kocham swoje dziecko i popełniam
błędy chcąc jej wynagrodzić dzieciństwo z ojcem alkoholikiem i
przemocowcem. Ale staram sie jak mogę, zabezpieczam byt,pomagam,
wspieram moje dziecko, cieszę się z jej sukcesów, ocieram łzy w
momencie porazek itp. jednego tylko nie umiem ..spowodowac aby
ojciec przypomniał sobie o dziecku niby niewiele a jednak .

[a.niech.to]

plujeczka napisała:

> jednego tylko nie umiem ..spowodowac aby
> ojciec przypomniał sobie o dziecku niby niewiele a jednak .
Bożenka ma całkowitą rację, że w relacjach ojciec - dzieci jest
miejsce tylko dla nich.

Zwrócę uwagę na zależność

[aron95]

jeśli ojciec odchodzi od rodziny gdzie jest córka i alternatywnie matka
od rodziny gdzie jest syn . Dzieci te mają uraz do płci przeciwnej .
tym bardziej gdy są nastolatkami .

[akacjax]

To jest włąsnie m.in. rola rodzica płci przeciwnej-budowanie w dziecku przyszłych relacji z płcią przeciwną.

Oczywiście nawet w normalnej rodzinie można to spieprzyć.
Pozostający z dzieckiem rodzic też może dodatkowo "dołożyć do pieca". Mnie ostatnio gnębi fakt, że moi synowie mogą mieć złudny obraz kobiet jako istot, które są całkowicie zaradne w każdej sytuacji na 100%.
I nie wiem jak z tego wybrnąć....i tu nie chodzi o zwykłe przekazanie obowiązków.

[manderla]

wiesz co Akacja, juz lepiej by Twoi chłopcy mieli taki obraz, to
moze beda równać sami do 120 % .
Gorzej, jak rosnie facet, i widzi matkę sierotę, którą musi
wspierać, by się nie rozlazła ostatecznie. To jaki obraz kobiet
sobie wyrobi w tym przypadku?

Tak trzymaj.

[akacjax]

Hehehe
Chciałabym wychować syna na dobrego męża dla ew. przyszłej synowej.
Na ile mi się to uda-dowiem się może kiedyś.
Jeżeli trafia na osobę, która lubi decydować sama-to ok. Ale gdy oni będą uważać, ze zona-kobieta-może i powinna o wszystkim pomyśleć..to tragedia gotowa.
Ma ktoś pomysł jak wybrnąć z tej sytuacji? Na razie tylko jedno przychodzi mi do głowy- samodzielne zamieszkanie....ale kiedy to będzie?