pomocy

[magdaaa567]

Moj maz sie na mnie zezloscil. Powod: awantury o bzdury. Detale,
ktore tak naprawde skladaja sie na nasze zycie. Problem w tym, ze
jest az tak zly, ze nie chce ze mna rozmawiac i najprostszym dla
niego rozwiazniem jest chyba rozstanie sie. A ja nie moge uwierzyc,
ze z tak blachego powodu mozna chciec sie rozwiesc!!! Przeciez mialo
byc na cale zycie a tu po 1,5 roku taka niespodzianka i to z powodu
malych sprzeczek. Jak go zachecic do pozytywnego rozwiazania
problemu, zeby zrozumial, ze nieporozumienia sa czyms normalnym i
trzeba je rozwiazywac. Ja rozumiem, ze jest zmeczony, ja tez ale
trzeba probowac. Tymczasem on zamknal sie jak slimak. Jak do niego
dotrzec ????????

[z_mazur]

Może Twój mąż potrzebuje trochę czasu i przestrzeni. Jak to Gray w
swoich książkach o Marsjanach i Wenusjankach pisze "zaszył się w
swojej jaskini" im bardziej go teraz będziesz naciskała tym bardziej
się będzie odsuwał. Albo jest zwyczajnie niedojrzały i nie potrafi w
konstruktywny sposób rozwiązywać konfliktów, i milczenie jest
sposobem na ukaranie Ciebie.

[karolina331]

Z drobiazgów składa się życie.
Po prostu przeproś i przestań bagatelizować własne niedoskonałości.
Poproś męża o szczerą rozmowę i postaraj się rozwiązać problem,
uwzględniając w nim własną winę.

[z_mazur]

Czy ja wiem, czy autorka powinna przepraszać męża...? Nie pisze,
żeby zrobiła coś co wymagałoby przeprosin. To że ktoś się dąsa, to
nie znaczy, że od razu trzeba go przepraszać.

Często milczenie i obrażanie się jest formą karania tej drugiej
strony za zachowanie niezgodne z naszymi oczekiwaniami (co nie
znaczy, że nasze oczekiwania są uzasadnione), a to bardzo
niedojrzała forma rozwiązywania konfliktów.

[magdaaa567]

Stwierdzenie niedojrzalosci w rozwiazywaniu konfliktow w tej
sytuacji nie pomoze. Tylko sie oburzy i zarzuci mi cos podobnego.

> Często milczenie i obrażanie się jest formą karania tej drugiej
> strony za zachowanie niezgodne z naszymi oczekiwaniami (co nie
> znaczy, że nasze oczekiwania są uzasadnione), a to bardzo
> niedojrzała forma rozwiązywania konfliktów.

W 100 % sie z tym zgadzam, tylko co w takiej sytuacji robic ?????

[z_mazur]

Nie brać w tym udziału. Przerwać krąg. Zakomunikować jasno, jak
odbierasz to milczenie i że nie masz zamiaru w tym uczestniczyć. Że
jeśli nie ma zamiaru się odzywać, to szanujesz jego wybór, ale skoro
jesteście nadal małżeństwem, to Ty nie masz zamiaru milczeć
przebywając z nim pod jednym dachem.

Ty się musisz zachowywać tak jakby się nic nie działo. Jeśli tez się
obrazisz, to zaczniesz brać udział w jego grze, a pewnie mając
mniejszą determinację pierwsza byś się złamała i potem czułabyś się
z tym źle.

I przestań zwracać na niego uwagę. Nie zastanawiaj się nad jego
odzywaniem się lub nieodzywaniem. Wyjdź do ludzi delikatnie i
radosnym głosem informując go o tym. Dla Ciebie po prostu nie ma
żadnej sprawy.

[catrinceoir]

ja nie umialam nic w takich sytuacjach zrobic. odsuwalam sie i zamykalam we
wlasnej skorupce strachu przez bolem i jego odrzuceniem. jak z niej niesmialo
wychodzilam, zeby wyciagnac do niego reke, to cierpialam bardziej. moj maz jest
typem, ktory zarzuci drugiej osobie dokladnien to samo, co ona powie jemu... w
zwiazku z tym rozmowy sa niemozliwe, bo polegaja tylko na "odbijaniu pileczki",
ktore tak meczy, ze rezygnacja z jalowej dyskusji wydaje sie byc jedynym
wyjsciem. dlatego, jesli Twoj ma podobne podejscie, to serdecznie wspolczuje.
moze nie poslucha Ciebie, ale poslucha kogos innego? jakiegos mediatora? sprobuj
znalezc kogos obiektywnego, kto by "tlumaczyl" miedzy Wami. nie wiem, czy to
pomoze, ale to w tj chwili jedyne, co przyszlo mi do glowy.

[magdaaa567]

Wielkie DZIEKI za pomoc.
Instynktownie wiem, ze nie nalezy pochopnie wyciagac dloni, bo
czesto przyjmowane jest to jako dowod slabosci, przyznanie sie i
wziecie winy na siebie. Problem w tym, ze takie sytuacje sa b
meczace (a ja sama z siebie nie lubie byc z kims zwasniona) wiec
wychodze naprzod.
Zobaczymy co z tego wyjdzie.
Ale jesli macie jeszcze jakies pomysly na rozwiaznie tego typu
problemu to bardzo sie uciesze

[pyzz]

> Często milczenie i obrażanie się jest formą karania tej drugiej
> strony za zachowanie niezgodne z naszymi oczekiwaniami (co nie
> znaczy, że nasze oczekiwania są uzasadnione), a to bardzo
> niedojrzała forma rozwiązywania konfliktów.
Zlituj się! Przecież dokładnie napisała, że on POWIEDZIAŁ o co chodzi: o
robienie awantur o każde głupstwo. Sama to napisała, a więc dotarło do niej.
Czyli powiedział wystarczająco jasno. A więc nie jest tak, że on tylko się
zamyka i nie komunikuje. Skomunikował się.

[z_mazur]

No i co ma przynieść to jego milczenie?

To rozwiąże ich problemy? Problemy można przegadać, milczenie niczego nie rozwiązuje, pretensje i żal narastają. Zresztą co do "karzącego milczenia", to nie jest mój wymysł, że milczenie, które ma zmusić kogoś komu ono przeszkadza do uległości i ustąpienia, jest formą przemocy taką samą jak krzyk.

na boku tego watku

[cynta]

Jak to Gray w
> swoich książkach o Marsjanach i Wenusjankach pisze "zaszył się w
> swojej jaskini"

Czy moglabym poprosic o krotkie acz tresciwe rozwiniecie
kwesti "jaskini"? Nie czytalam jeszcze tej ksiazki, wiem ze powinnam
i ja mam ale mi takie lektury z trudem przychodza, psychologia mnie
usypia :o) A chcialabym wiedziec bo niedawno ktos mi ta "jaskinia"
zajechal na moje lekko histeryczne zachowania i chcialabym wiedziec
dokladniej o co lata...
Dzieki

[z_mazur]

Chodzi o sposób reagowania na sytuacje stresujące i rozwiązywanie problemów.

Kobiety lubą problem przegadać, rozmawiają o nim, a w zasadzie o emocjach jakie on w nich wywołuje o tym jak się czują w związku z danym problemem.

Mężczyźni gdy mają problem, szukają rozwiązania, czasem żeby rozwiązać problem potrzebują się odciąć od emocji i od tego co je wywołuje, odsunąć się na jakiś czas. Gray określił to właśnie jako zaszywanie się w jaskini. Najlepiej facetowi dać spokój w takiej sytuacji i pozwolić mu rozgryźć problem. Gray uczulał tylko facetów, żeby jasno komunikowali kobiecie potrzebę zaszycia się w swojej jaskini, a nie robili to na zasadzie milczącego odsunięcia się, bo to bardzo niepokoi kobiety, które są przyzwyczajone do przegadywania problemów i taka reakcja, przez swoją odmienność, jest dla nich bardzo niepokojąca.

[cynta]

Dzieki!
Zgadza sie: zakomunikowane i milczenie w sieci...no to ja tez
milcze...

zostaw...

[ewiku]

męża własnemu losowi ale przedtem uprzedź go spokojnym głosem, że czas obrażania
się to minął już w przedszkolu a teraz Ty oczekujesz od niego jasnych sytuacji i
deklaracji i niech jeszcze raz przemyśli gruntownie czego naprawdę chce od
życia, Ciebie i małżeństwa a Ty jesteś chętna do wszelkich rozmów i jakby co to
w każdej chwili chętnie z nim pogadasz.

I zapewniam Cię, że jeżeli mu naprawdę zależy na Tobie to się przełamie i
przyjdzie pogadać a jeżeli zostanie w tej swojej "skorupce" to jego problem a
dla Ciebie sygnał, żebyś Ty się przyjrzała Waszemu związkowi bez "różowych
okularów" i w żadnym przypadku nie sugeruj się przysięgami "do końca życia" bo
od zarania dziejów udawało się to tylko nielicznym a cała reszta tylko trwała w
swoich związkach marnując na nie życie.
Powodzenia.


----------------------------------------------
Wiem co mówię...ale nie mówię... co wiem...

[pyzz]

Wybacz, ale Twoja rada jest idiotyczna wręcz. Sprowadza się ona do konfrontacji,
do zagrania w "kto wygra".
Facet chce rozwodu, ponieważ według niego żona robi mu awantury o każde
głupstwo. A to znaczy, ni mniej, ni więcej, że czuje się przez nią regularnie
poniżany, ochrzaniany itd.
Ty w tej sytuacji radzisz, że ona powinna zareagować protekcjonalnie, jak pani w
przedszkolu, która strofuje przedszkolaka. Czyli de facto zrobić mu awanturę o
to, że... on uważa, że ona mu robi awantury. W ostatnim akapicie podsycasz
jeszcze klasyczne "jeżeli JEMU na TOBIE zależy, to...".
Gratuluję. To jest właśnie działanie, którego ona NIE ma robić. To jest
działanie, które można zastosować, jak się chcę zmusić kogoś do podległości, a
nie, jak się z kimś chce działać na zasadach partnerstwa. Co więcej, on już
pokazał, że sytuacja między nimi zaszła już tak daleko, że jemu już na niej nie
zależy. Jemu teraz zależy już tylko na tym, aby nie być nieustannie atakowanym.
Dlatego próba ultimatum "udowodnij, przedszkolaku, że ci na mnie zależy" może
mieć tylko jeden skutek - rozwód.

A nawet jeżeli nie, jeżeli on się PRZESTRASZY perspektywy rozwodu, to
skapituluje, złoży uszy po sobie i zacznie się poddawać tresurze. Małżeństwo
będzie trwało dalej, ale on się będzie czuł znienawidzony przez żonę, będą
narastać w nim frustracje, które będą się w nim jedynie kumulować przez lata. Do
czego takie frustracje w końcu mogą doprowadzić, nie chcę spekulować.

Dlatego prawdziwe rozwiązanie jest jedno: on MUSI poczuć się szanowany, kochany
przez żonę. I to już ONA musi o to zadbać jeżeli chce utrzymać ten związek.

W obronie męża

[fred_flinstone]

Hmmm a co masz na myśli pisząc awantury?
Może problem polega na tym jak w jaki sposób przekazujesz mu
swoje "uwagi".
U mnie wyglądało to tak, że żona potrafiła na mnie krzyczeć przez
pół godziny, bo potrzaskałem spodeczek przy zmywaniu (i nie była to
pamiątka po nieżyjącej matce, ani chińska porcelana za 1000PLN),
albo wpada rano do łazienki i krzyczy: "Ile razy będziesz k***a mył
ten ryj!", przykłady mógłbym opisywać godzinami.

Nigdy nie usłyszałem: "Przepraszam uniosłam się". Żona robiła mi
awanturę, oczyszczała się i szybko zapominała o sprawie, a ja przez
kilka dni dochodziłem do siebie, w dodatku była zdziwiona, że
jestem "chłodny".
Jeżeli sytuacja powtarza się cyklicznie, to po jakimś czasie
następuje zmęczenie. Nie wiem jaki charakter ma Twój mąż, ja to
wszystko gromadziłem sobie, bo nie lubię awantur z byle powodu, jak
np: zużyta podpaska pozostawiona na pralce. Można z tego powodu
nawrzeszczeć? Pewnie, że można, tylko po co? Brałem podpaskę do ręki
i wyrzucałem do kosza, żona nawet nie była świadoma, że ją zostawiła.
Z perspektywy czasu, myślę, że jednak warto czasem dać upust
emocjom, nakrzyczeć i oczyścić się. Z drgiej strony, jeżeli nie leży
to w czyjejś naturze, to nie da się tego przeskoczyć.

Dom to bastion w którym człowiek, musi czuć się bezpiecznie,
odpoczywać. Jeżeli Twój mąż wraca do domu z pracy, to niekoniecznie
ma ochotę wysłuchiwać awantury, bo np: lewego buta nie wytarł tak
dokładnie jak prawego. Jeżeli twoja uwagę odbiera jako atak na swoją
osobę (ja tak reagowałem), to nie oczekuj, że wyjdzie za drzwi,
wytrze buta i jeszcze skoczy po bukiet kwiatów, żeby Cię za to
przeprosić.
Nie twierdzę, że na wszystko trzeba przymykać oko, ale sposób
przekazywania "uwag" też ma tu swoje znaczenie.

Nie znam Ciebie ani Twojego męża. Sytuacje oceniam na podstawie
swojej, więc jeżel źle Cię oceniłem, to odrazu przepraszam. Problem
pewnie jak zwykle leży po obu stronach. Spróbuj przekazywać mężowi
swoje uwagi w łagodniejszy sposób, a od niego oczekuj reakcji.
Jeżeli sama wiesz, że przesadziłaś to poprostu przeproś. Jeżeli nie
potraficie ze sobą rozmawiać to może powinniście skorzystać z pomocy
psychologa, który was tego nauczy.

W każdym bądź razie życzę powodzenia. Nam się nie udało, rozwodzimy
się - może dlatego jestem teraz taki "mądry"

[cynta]

Amen!
A "przepraszam" latwiej przechodzi przez usta jak sie je rowniez slyszy z
drugiej strony.
Tez troche bylam taka zona, ale jak mi ta "podpaske" wytknieto to umialam
powiedziec przepraszam i sie zamknac, on nie. Teraz po rozwodzie kupil sobie
Madra Ksiazke, doczytal i przeprasza..........., madry...po szkodzie... Za malo
komunikacji, za malo rozmow i co za tym idzie za malo zrozumienia, poki jeszcze
zalezy.

[pyzz]

> A ja nie moge uwierzyc,
> ze z tak blachego powodu mozna chciec sie rozwiesc!!!
Jedna awantura o bzdury byłaby zbyt błahym powodem do rozwodu. Ale jeżeli Twój
mąż chce się rozwieźć z tego powodu, to podejrzewam, że nie mówimy o jednej,
tylko o tym, że według niego Ty robisz mu awantury permanentnie o każde
głupstwo. Nie wiem, czy istotnie robisz te awantury i nie zamierzam bawić się w
domorosłego sędziego, bo i nie moje pchły. Piszę to jedynie, aby Ci przekazać,
jak Twój mąż się czuje wg mojej oceny.
Wniosek? Jeżeli nie chcesz rozwodu, to musisz trwale sprawić, aby on przestał
czuć się chłopcem do bicia o każde głupstwo. Nie chodzi o to, kto winny, nie
chodzi o to, kto kiedy nie wyniósł śmieci ważne jest tylko to, że musicie się
czuć kochani przez siebie nawzajem.

Jeżeli w istocie on się czuje atakowany na każdym kroku przez Ciebie, to wcale
mu się nie dziwie, że chce się rozwieźć i wcale nie jest to głupi powód.

[cynta]

Kobiety nie robia tych awantur dlatego ze lubia je robic, wbrew
pozorom.. I nie chodzi tu o te poszczegolne przyklady, ktore te
awantury wywoluja. Nam sie wydaje ze jak Wy nie...tu wstawic
dowolnie typu wyniesiecie smieci, wytrzecie butow itp. to znaczy ze
olewacie nie te czynnosci tylko nas bo my o to prosilysmy i nam na
tym zalezy. Tu sie chyba znowu ten Mars i Wenus klaniaja, my myslimy
ze Wy powinniscie okazywac nam przywiazanie tak jak my Wam poprzez
drobiazgi, poprzez wypelnianie naszych prosb i zaspokajanie potrzeb.
A u Was to chyba jest osobno zaszufladkowane: kochac zone to jedno a
wytrzec buty to drugie, zupelnie niezalezne jedno od drugiego....

[pyzz]

> Kobiety nie robia tych awantur dlatego ze lubia je robic, wbrew
> pozorom..
I co z tego? Opieprzany będzie się czuł mniej opieprzany tylko dlatego, że
opieprzający nie ma z opieprzania przyjemności??
poza tym, to ja nie wiem, czy on JEST opieprzany. Ja tylko stwierdziłem, że
opieprzany się CZUJE (właściwie, to teraz zaczynam podejrzewać, że rzeczywiście
robisz mu awantury, bo zaczęłaś się usprawiedliwiać).
Poza tym moja ukochana awantur mi nie robi. A jest śliczna i kobieca. A więc
robienia awantur nie można usprawiedliwiać kobiecością.

> Nam sie wydaje ze jak Wy nie...tu wstawic
> dowolnie typu wyniesiecie smieci, wytrzecie butow itp. to znaczy ze
> olewacie nie te czynnosci tylko nas bo my o to prosilysmy i nam na
> tym zalezy.
Takie podejście "rób wszystko i tylko co Ci każę, aby udowodnić, że mnie
kochasz". W skrajnym przypadku takie podejście jest jednym z rodzajów przemocy
psychicznej. To jest dokładnie to samo, co ultimatum stereotypowego nastolatka
żądającego seksu od dziewczyny jako dowodu miłości. Osoba, która tak stawia
sprawę miłości kocha tylko siebie. Ta druga osoba służy za niewolnika do obsługi.

> A u Was to chyba jest osobno zaszufladkowane: kochac zone to jedno a
> wytrzec buty to drugie, zupelnie niezalezne jedno od drugiego....
Nie. Nie u nas. Wycieranie butów to OBIEKTYWNIE jest zupełnie co innego, niż
miłość do żony.

[fred_flinstone]

Chodzi mi o to, że są awantury i awantury, żony i żony oraz mężowie
i mężowie.
Sytuacja 1:
Mąż siedzi przed komputerem, gra w pasjansa. Żona w kuchni
przygotowuje kolacje, bo mąż zaprosił kolegów z pracy, w dodatku ona
ma na głowie wałki, bo chce dobrze wyglądać. Prosi go o wyrzucenie
śmieci, a on ją zbywa, że zaraz (bo gra w pasjansa), kosz pełen
śmieci i nie ma gdzie wyrzucać. Sytuacja się powtarza kilka razy.
Żona nie wytrzymuje robi mężowi awanturę.
Może i sytuacja przejaskrawiona, ale chyba niekoniecznie oderwana od
rzeczywistości.

Sytuacja 2 (czepmy się tego spodeczka ):
Mąż wraca do domu z pracy, żony nie ma, bo pracuje dłużej. M nie
siada przed telewizorem i nie czeka z butelką piwa, aż żona wróci z
pracy i ugotuje mu obiad. Idzie do kuchni i zmywa naczynia, a
później ugotuje żonie i sobie obiad. Niestety, podczas zmywania
zdarza się nieszczęśliwy wypadek, stary, poobijany, szklany
spodeczek wypada mu z rąk. Oczywiście roztrzaskuje się. Ona wraca z
pracy i robi mu o to awanturę. Po prostu wydziera się na niego przez
pół godziny (niekoniecznie przebiera w słowach). A że mąż nie jest
tak „wyszczekany” jak żona, wysłuchuje monologu, jakie wielkie
nieszczęście wyrządził rodzinie, pozbawiając ją części zastawy.

Jeżeli u założycielki tego postu, awantury wyglądają jak w
przykładzie nr 1, to chyba powinna być wdzięczna mężowi, że chce
odejść. Ale jeżeli tak jak w przykładzie nr 2 ... no cóż ... nie
dziwię się facetowi, ja przynajmniej miałem dosyć.

Oczywiście, mąż z przykładu nr 2 powinien, odczekać 15 min,
przeprosić żonę za swoją niezdarność, obiecać, że zaraz po zmywaniu
naczyń po obiedzie, wejdzie na allegro i odkupi jej ten spodeczek
(oczywiście ze swojego „kieszonkowego”, a przede wszystkim zapytać -
” O co tak naprawdę Ci chodziło, kochanie”.

Tylko, że (wbrew temu co myślą niektóre kobiety) nie jesteśmy
robotami. Też mamy swoje uczucia, które można zranić. Raz, czy dwa
można awanturę nr 2 przetrawić. Ale jak powtarzają się one co jakiś
czas, to można tak po prostu, po ludzku dostać niestrawności!

Jak żona wychodzi z założenia, że mąż prosząc ją o rękę,
automatycznie zrezygnował z większości swoich praw, a małżeństwo
jest głównie po to, żeby Ona była zadowolona, no to prawda jest
niestety taka, że facet prędzej czy później będzie miał dosyć.

[cynta]

Ja robilam takie awantury jak w przykladzie 2 wiele lat mojemu exowi
(i to ja sie z nim rozwiodlam nie on ze mna), bo bylam na niego
wsciekla za to ze mi zj...l zycie, nie dlatego ze zbil spodeczek (a
faktem jest ze pobil mnostwo, cos niezdarni panowie jestescie). A
moze by tak zapytac taka krzyczaca malzonke dlaczego sie tak unosi,
niech ona to zwerbalizuje, moze chodzi o zupelnie cos innego? A moze
tak jej powiedziec ze sie tego nie lubi? Mozna jeszcze wyrobic sobie
pewne zachowanie ktore przemowi do krzyczacej. Np. ostentacyjnie
wychodzic na spacer jak tylko zaczyna, na mur za jakis czas juz
tylko trzeba bedzie siegnac po kurtke zeby znizyla glos. Czesto jest
to zwykla przywyczajenie, ktore mozna skontrolowac jak sie wie
dlaczego...

[cynta]

> I co z tego? Opieprzany będzie się czuł mniej opieprzany tylko
dlatego, że
> opieprzający nie ma z opieprzania przyjemności??
Nie, opieprzany moze sie czuc mniej opieprzany jak zrozumie skad sie
ten opieprz bierze. Tak jak my mamy zrozumiec ze Wy tego nie lubicie
tak i wy mozecie zrozumiec przyczyne i jej unikac.

(właściwie, to teraz zaczynam podejrzewać, że rzeczywiście
> robisz mu awantury, bo zaczęłaś się usprawiedliwiać).
Ja nie jestem autorka tego watku

> Poza tym moja ukochana awantur mi nie robi. A jest śliczna i
kobieca. A więc
> robienia awantur nie można usprawiedliwiać kobiecością.
Pewnym typem kobiecosci mozna, takim z silnym charakterem, takim co
to sie nie boi powiedziec co mysli i czuje, takim ktory nie musi sie
podkladac zeby partner ja akceptowal (i wychwalal na forach) ... bez
obrazy dla Twojej slicznotki...

>
> Takie podejście "rób wszystko i tylko co Ci każę, aby udowodnić,
że mnie
> kochasz". W skrajnym przypadku takie podejście jest jednym z
rodzajów przemocy
> psychicznej. To jest dokładnie to samo, co ultimatum
stereotypowego nastolatka
> żądającego seksu od dziewczyny jako dowodu miłości.

To nie jest DOWOD milosci, to jest jeden z wielu jej OBJAWOW, maly,
sa wieksze i wazniejsze ale ten jest obecny w naszym zyciu
codziennym i dlatego jest wazny

Osoba, która tak stawia
> sprawę miłości kocha tylko siebie. Ta druga osoba służy za
niewolnika do obsług
Noooo, zwlaszcza ze wiekszosc tych trywialnych awantur ma miejsce w
czasie obsugi panow przez ich panie. Troche sie zastanow...


> Nie. Nie u nas. Wycieranie butów to OBIEKTYWNIE jest zupełnie co
innego, niż
> miłość do żony.
No i sam potwierdziles moja teorie, bo to nie jest cos zupelnie
osobnego. Wycieranie butow jest obiektywne, fakt, to dlaczego to sie
robi lub dokonuje wyboru nie robienia jest subiektywne...